Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Zaginione ziarno kakaowca 3 🛕 bajka przygodowa dla dzieci (Wakacyjna Przygoda I) | Felek Wafelek (PFW_023)

Transcript

Zaginione ziarno kakaowca 3 🛕 bajka przygodowa dla dzieci (Wakacyjna Przygoda I) | Felek Wafelek (PFW_023) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Czas na trzecią finałową część letniej opowieści felek wafelek
• 0:05
  i wakacyjna przygoda zaginione ziarno kakaowca.
• 0:09
  Zdrada, która boli bardziej niż gorzka czekolada pułapka, z
• 0:13
  której nie da się wykruszyć bez pomocy i tajemnica, która sięga
• 0:17
  głębiej niż korzenie drzewa kakaowego, gotowi na wielki
• 0:21
  finał chwyćcie napój z lodem nałóżcie dodatkową warstwę kremu
• 0:26
  z filtrem. I wskakujcie w sam środek
• 0:28
  przygody. Bo właśnie tam, gdzie kończą się
• 0:32
  wakacyjne tropy, zaczyna się coś, czego nie przewidział żaden
• 0:37
  Plan podróży. Zaczynamy.
• 0:40
  W poprzednich częściach opowieści felek wafelek i
• 0:43
  wakacyjna przygoda zaginione ziarno kakaowca.
• 0:46
  Felek i archeolożka nela ruszają przez dżunglę w poszukiwaniu
• 0:50
  legendarnego ziarna życia, odkrywając tajemnicze runy,
• 0:54
  dawne pułapki i ukryty tunel czekowari, który prowadzi ich na
• 0:59
  skraj doliny cichego ziarna. Znalezisko dziennika ze firale
• 1:03
  mark zdaje się potwierdzać, że są blisko celu.
• 1:07
  Jednak tuż przed wejściem do świątyni smaku wszystko się
• 1:10
  zmienia. Nela ujawnia swoją prawdziwą
• 1:13
  tożsamość jako kornelia lemark i razem z bratem wykorzystują
• 1:17
  felka jako klucz do otwarcia starożytnego skarbca.
• 1:20
  Kamienne Wrota zasunęły się za nimi z ciężkim jękiem.
• 1:24
  Jakby sama świątynia smaku przeciągała się po wiekach
• 1:28
  drzemki w mroku zapaliły się runy jak bursztynowe linie na
• 1:33
  ścianach, które migotały jak czekoladowe błyskawice,
• 1:36
  wyznaczając drogę felek ściśnięty w metalowej klatce na
• 1:40
  plecach próbował zachować spokój, pręty skrzypiały przy
• 1:44
  każdym jego ruchu, a jego czekoladowe łapki zaciskały się
• 1:48
  na prętach, jakby próbowały je rozpuścić samym uporem
• 1:51
  delikatnie z tą kratką. Mruknął, przecież nie Jestem
• 1:55
  waflem bojowym. Brat korneli zignorował go
• 1:59
  rzucając tylko przez ramię wafel, czy nie twoja obecność
• 2:03
  otwiera runy bądź grzeczny, a może nie zrobimy z ciebie
• 2:07
  czekoladowego fondi? Kornelia szła przodem trzymając
• 2:11
  dziennik zefira i latarnie, która rzucała ciepłe światło na
• 2:15
  starożytne inskrypcje. Po raz pierwszy od początku
• 2:19
  wyprawy zwróciła się do brata po imieniu.
• 2:22
  Lucjuszu trzymaj się lewej ściany, tu są znaki, runy czeco
• 2:27
  vari prowadzą do komnaty węchu felek parsknął i skrzyżował ręce
• 2:32
  na waflu. Komnata węchu naprawdę też mi
• 2:37
  coś, ale nikt nie skomentował ich kroki, rozbrzmiewały cicho,
• 2:42
  odbijając się pustym echem. Komnata węchu, sekwencja smaku i
• 2:48
  oporu, kilka kroków później weszli do przestronnej komnaty,
• 2:53
  której podłoga wyłożona była dziwnymi mozaikami wzory
• 2:57
  kwiatów, kakaowca, przypraw. Owoców i nasion, ale to co
• 3:02
  przykuwało uwagę najbardziej. Wisiało nad nimi.
• 3:06
  Z sufitu zwisały dziesiątki małych czarek przypominających
• 3:10
  gliniane kubeczki, delikatne jak filiżanki z kakaowej porcelany.
• 3:15
  Z każdej unosił się inny zapach, wanilia, cynamon, kardamon, a
• 3:20
  nawet coś niepokojąco znajomego felka.
• 3:24
  Aż zatkało powietrze było tak gęste od aromatów, że miał
• 3:28
  wrażenie, że wchodzi w tabliczkę zapachu, a nie w pomieszczenie.
• 3:32
  Lucjusz skrzywił się i zasłonił nos o fuj.
• 3:36
  To jakaś tortura, jakby wpadł do garnka pełnego przypraw.
• 3:40
  Kornelia nie zwracała uwagi na jego narzekania.
• 3:44
  Otworzyła dziennik zefira i zaczęła przeglądać strony z
• 3:47
  podkreśleniami. W zapiskach ojca jest mowa
• 3:51
  ościeżce smaku. To musi być to miejsce
• 3:55
  powiedziała. Tylko ten, kto podąży drogą
• 3:58
  aromatu w odpowiedniej kolejności, odkryje prawdziwy
• 4:02
  smak życia. Brzmi jak poetycki przepis
• 4:05
  burknął lucjusz, dobrze, że mamy jego wskazał na felka, który
• 4:11
  wciąż był w metalowej klatce, ale już wyraźnie analizował
• 4:15
  zapachy. Nagle przymknął oczy i wciągnął
• 4:19
  powietrze nosem, aż jego wafelkowy.
• 4:21
  Korpus lekko się uniósł. To test.
• 4:24
  Powiedział spokojnie. Jeśli pociągnięcie za czarki w
• 4:28
  złej kolejności coś się stanie. Komnata się zamknie albo.
• 4:34
  Coś dużo gorszego kornelia uniosła brwi.
• 4:38
  Skąd to wiesz? Bo to czuć odpowiedział felek.
• 4:42
  Ten z lewej pachnie jak sfermentowane ziarno kakaowca.
• 4:46
  To pierwszy krok fermentacja, a ten po prawej jak kremowa polewa
• 4:51
  z masła kakaowego. To ostatni etap smak ma swoją
• 4:55
  kolejność, tak samo jak życie. Lucjusz podszedł do klatki.
• 5:00
  To ty je wybierzesz wafelku, a jeśli się pomylisz, rzucił
• 5:05
  znacząco wzrokiem w stronę zapadni na środku komnaty.
• 5:09
  Felek skrzyżował ramiona. Jego wzrok stał się twardszy niż
• 5:13
  gorzka czekolada 99%. Nie.
• 5:18
  Nie pomogę wam nie w taki sposób kornelia zmrużyła oczy.
• 5:23
  Felku nierób sceny to co tu robimy to nie jest zło.
• 5:28
  Chcemy odkryć dziedzictwo naszego ojca.
• 5:30
  On poświęcił życie, by znaleźć prawdę.
• 5:33
  Ty jesteś częścią tej prawdy. Może i tak odparł felek, ale
• 5:38
  prawda zdobyta podstępem, bez szacunku do smaku i historii,
• 5:43
  zawsze będzie smakować jak rozpuszczona podróbka.
• 5:46
  Lucjusz syknął w takim razie sami sobie poradzimy, dziennik
• 5:51
  wystarczy. Usiadł na Kamiennej ławie przy
• 5:54
  jednej ze ścian i z głośnym zapchnięciem rozłożył dziennik
• 5:58
  zefira. Kornelia uklękła obok uważnie
• 6:02
  śledząc tekst przez kilka chwil wertowali stronę po stronie
• 6:06
  schematy, rysunki aromatycznych cząstek, szkice kwiatów i
• 6:11
  zapiski pełne metafor. I tu szepnęła kornelia ścieżka
• 6:17
  smaku i węchu. Kto wybierze właściwą kolejność?
• 6:21
  Przejdzie, kto się pomyli, zostanie zamknięty.
• 6:25
  Lucjusz zmarszczył brwi podążając palcem po słowach,
• 6:29
  fermentacja, przyprawa, dojrzałość. 3 etapy. 3 aromaty
• 6:37
  brzmi jak zaszyfrowany przepis? Dodała kornelia.
• 6:41
  Ojciec pisał o tym nie jak naukowiec, tylko jak kucharz
• 6:45
  wspomnień lucjusz pochylił się nad czarkami marszcząc nos czuł
• 6:49
  się nieswojo, jakby miał zdawać egzamin z przedmiotu, którego
• 6:53
  nigdy nie lubił i to jeszcze w obecności kogoś, kogo właśnie
• 6:57
  oszukał. Pierwszy to fermentacja
• 7:01
  powiedział, wyciągając rękę ten kwaśny, jakby przejrzałe banany
• 7:05
  z nutą błota, idealnie obrzydliwy.
• 7:08
  Na początek pociągnął czarkę klik na podłodze rozbłysła
• 7:13
  pierwsza mozaika. Kornelia wskazała drugą korzenny
• 7:18
  aromat ostry, ale ciepły przyprawa, cynamon, kardamon.
• 7:24
  Krok drugi. Kolejny klik.
• 7:27
  Powietrze zadr gało, a jedna ze ścian rozjaśniła się ciepłą
• 7:31
  smugą światła. Lucjusz podszedł do ostatniego
• 7:35
  rzędu czarek i zaczął wahać się między 2 zapachami.
• 7:39
  Jeden pachniał kremową wanilią, drugi słodką dłym karmelem z
• 7:44
  nutą jaśminu. To chyba ten waniliowy mruknął i
• 7:49
  sięgnął dłonią do góry. Nie ten krzyknął felek
• 7:53
  gwałtownie. Lucjusz aż podskoczył i spojrzał
• 7:57
  w jego stronę z szeroko otwartymi oczami, co?
• 8:01
  Felek westchnął ciężko. Wanilia kończy się zbyt
• 8:05
  wcześnie, to deser przed obiadem pociągniesz za nią i zaserwujesz
• 8:10
  nam eksplozję zamiast przejścia ten z karmelem i jaśminem.
• 8:14
  To dojrzałość słodka, ale nieoczywista ma głębię.
• 8:20
  Lucjusz spojrzał podejrzliwie. Dlaczego nam pomagasz?
• 8:25
  Felek wzruszył czekoladowymi ramionami w ciasnej klatce.
• 8:29
  Bo jeśli tu wszystko wybuchnie, to razem z wami wylecę w
• 8:32
  powietrze, a bardzo dbam o swoją wafelkową strukturę.
• 8:36
  Nie chce się rozpaść jak tania czekolada na słońcu.
• 8:40
  Kornelia zawahała się tylko przez sekundę, potem pociągnęła
• 8:44
  czarkę, którą wskazał felek. Klik.
• 8:47
  Z wnętrza świątyni dobiegł cichy szum, a ściana przed nimi
• 8:51
  rozsunęła się, ukazując kolejne przejście skąpane w delikatnym
• 8:56
  świetle bursztynu. Lód już spojrzał Jeszcze raz na
• 8:59
  felka z czymś na pograniczu wdzięczności i irytacji.
• 9:04
  Czekoladowy klucz, zadziwiające tyle moralności w tak małym
• 9:09
  opakowaniu. Ciasteczko z sumieniem, nowość w
• 9:14
  twoim menu, co? Przestańcie już to nie czas na
• 9:18
  wasze przepychanki, skupcie się, jesteśmy o krok od celuścieżkę
• 9:23
  po komnacie węchu wypełniała nienaturalna Cisza, żadnych
• 9:28
  symboli, żadnych zapachów, tylko wąski korytarz prowadzący w dół,
• 9:33
  jakby samo wnętrze świątyni zapraszało ich do serca
• 9:36
  tajemnicy po kilkudziesięciu krokach otworzyła się przed nimi
• 9:40
  okrągła komnata. Pusta cicha z kopułowym
• 9:44
  sklepieniem i posadzką przypominającą wysuszony
• 9:48
  czekoladowy wir. Na przeciwległej ścianie
• 9:51
  wyrastały troje masywnych wrót. Każdy zwrót miało symbol ziarna
• 9:56
  wpisanego w trójkąt, ale detale detale nie pasowały do siebie.
• 10:02
  Jedne miały liść z 3 żyłkami, inne z 4.
• 10:06
  Jeden wzór zdawał się zawierać dodatkowe pierścienie, jakby
• 10:10
  ktoś dodał warstwy ledwie widoczne.
• 10:14
  Lucjusz otworzył dziennik ojca. Kornelia pochyliła się nad jego
• 10:18
  ramieniem palcem wskazała fragment tekstu.
• 10:22
  Jedne prowadzą do prawdy, drugie do zapomnienia, trzecie do zguby
• 10:28
  szukaj śladu pomiędzy warstwami tylko ten, który nosi ich ślad,
• 10:33
  może odsłonić bramę. To wszystko tutaj.
• 10:38
  Dziennik się urywa mruknął lucjusz.
• 10:41
  Musimy wybrać właściwe drzwi, a potem użyć jego dotyku.
• 10:46
  Ślad między warstwami powtórzyła kornelia.
• 10:50
  Chodzi o ten środkowy liść, spójrz tylko tu ma 3 prążki i
• 10:54
  cień jakby przecięcia. Lucjusz skinął głową.
• 10:59
  To muszą być te Wrota po prawej. Oboje spojrzeli na felka, wciąż
• 11:05
  zamkniętego w klatce z poprzedniej pułapki.
• 11:08
  Milczał, ale jego oczy czuwały. Felku, potrzebujemy cię
• 11:14
  powiedziała kornelia, cicho otwierając mechanizm klatki
• 11:17
  lucjusz ujął felka za ramiona i bez zbędnych ceremonii
• 11:21
  przycisnął jego dłoń do runicznego znaku na prawych
• 11:24
  drzwiach. Ten rozbłysnął na niebiesko,
• 11:28
  spokojnie, jakby rozpoznał kogoś dawno oczekiwanego.
• 11:32
  Wrota zaczęły się powoli rozsuwać, ale zanim rozwarły się
• 11:36
  całkowicie, lud już wykonał gwałtowny ruch.
• 11:40
  Dziękujemy pięknie za pomoc przycisnął felka do symbolu na
• 11:44
  sąsiednich wrotach syknął i pchnął felka z całej siły do
• 11:48
  środka. Co robisz wrzasnęła kornelia,
• 11:51
  rzucając się w jego stronę za późno.
• 11:55
  Lucjusz aktywował mechanizm fałszywych wrót.
• 11:58
  Kamienne drzwi do bocznej komnaty zasunęły się z hukiem,
• 12:01
  odcinając felka od reszty. W środku felek stoczył się
• 12:04
  poślizgiem kamiennym pochyleniu. Lądując w wąskiej, ciemnej
• 12:09
  przestrzeni. Rozbłysły czerwone symbole na
• 12:12
  ścianach z sufitu wystrzeliły kolce w ścianach za szeleści
• 12:16
  siły przekładnie coś się aktywowało.
• 12:20
  Pułapka w zamknięciu. Felek poderwał się na równe nogi
• 12:25
  i zaczął krzyczeć. Ej, co to ma być kornelia
• 12:29
  kornelia? Po drugiej stronie kornelia
• 12:32
  próbowała wcisnąć mechanizm zatrzymać obrót symbolu, ale
• 12:37
  bezskutecznie. Lucjuszu, czy ty oszalałeś?
• 12:40
  On nam przecież pomógł bez niego niczego byśmy nie osiągnęli.
• 12:44
  Lucjusz odwrócił się do niej spokojnie.
• 12:47
  Nie potrzebujemy już tego waflowego błazna skarb jest
• 12:51
  nasz. Ale on cię uratował w komnacie
• 12:55
  węchu, a ty go wrzuciłeś do komnaty pełnej pułapek i dostał
• 12:59
  swoją porcję sławy. Teraz kończymy to sami dla
• 13:03
  naszego ojca. Kornelia zamarła.
• 13:07
  Jej ręka drżała nad migoczącą na czerwono runą w oczach miała
• 13:12
  szok, wściekłość i cień zwątpienia.
• 13:17
  Za drzwiami felkowe głosy stawały się coraz bardziej
• 13:20
  odległe. Ale nie słabe.
• 13:22
  W środku coś się poruszyło, a felek wafelek chodzi zamknięty w
• 13:27
  pułapce. Miał zamiar pokazać, że waflowej
• 13:30
  kruchości nie należy mylić z brakiem siły wewnątrz Kamiennej
• 13:33
  komnaty. Czas jakby przyśpieszył.
• 13:36
  Ściany zaczęły się poruszać powoli z cichym, złowrogim
• 13:41
  szuraniem. Z sufitu opadały rzeźbione
• 13:43
  płyty, a podłoga podłoga falowała, jakby próbowała
• 13:48
  połknąć felka niczym naleśnik z nadzieniem.
• 13:51
  No nie jeszcze tego brakowało. Jęknął felek odskakując przed
• 13:56
  przesuwającym się blokiem. Rozejrzał się rozpaczliwie.
• 14:01
  Czerwone runy na ścianach pulsowały ostrzegawczo, ale
• 14:05
  żaden nie reagował na jego dotyk.
• 14:08
  Halo tu czekoladowy obiekt z własnym sumieniem.
• 14:11
  Proszę o manualne wyłączenie pułapki.
• 14:14
  Żart nie pomógł ściany zbliżały się coraz szybciej, zostawiając
• 14:18
  coraz mniej miejsca. Felek próbował aktywować runy na
• 14:22
  bocznej ścianie, ślizgały mu się łapki karmel w środku drżał jak
• 14:26
  galaretka. Jedna ze ścian zgrzytnęła i
• 14:30
  zbliżyła się niebezpiecznie do jego nosa.
• 14:33
  Oj nie. Cienkim jak papier waflem.
• 14:37
  Wtedy usłyszał trzask, jakby ktoś otworzył zamek w drugim
• 14:42
  końcu komnaty z mroku wyłoniła się znajoma, sylwetka delikatna,
• 14:48
  a jednak pewna siebie. To ona pani przewodniczka z
• 14:52
  Muzeum, ale teraz nie wyglądała już jak kustoszka jej oczy.
• 14:57
  Błyszczały bursztynowym światłem.
• 14:59
  Zza pasa zwisał amulet z symbolem 3 ziaren.
• 15:03
  Felku rzuć się w lewo, krzyknęła, wrzucając minę w jego
• 15:07
  stronę. Felek złapał ją w ostatniej
• 15:10
  chwili, wciągając się na śliskiej podłodze, niczym
• 15:12
  pralinka w ewakuacji. W momencie, gdy jego stopy
• 15:16
  opuściły środek komnaty, ściany zatrzasnęły się z hukiem było o
• 15:21
  włos. Opadli razem na zimny kamień
• 15:24
  drugiego korytarza, felek dyszał, a jego polewa dosłownie
• 15:28
  parowała z napięcia pani przewodniczko, co pani tu robi?
• 15:32
  To znaczy dziękuję, ale jak? Kobieta spojrzała na niego
• 15:38
  łagodnie, a jej głos był jak ciepłe kakao o poranku.
• 15:43
  Nie Jestem tylko przewodniczką muzealną felku nazywam się
• 15:47
  chama, wara anu, Jestem strażniczką ziarna życia to moja
• 15:51
  rola od pokoleń. Felek zaniemówił czuł jak w jego
• 15:57
  wafelkowym wnętrzu coś się przesuwa, jakby jeden z puzzli
• 16:01
  tej przygody wskoczył właśnie na swoje miejsce.
• 16:04
  Ale jak to ziarno świątynia? Muzeum.
• 16:11
  Bełkotał. Nela i lucjusz są już w skarbcu,
• 16:15
  oni chcą je zdobyć, są dziećmi ze firale.
• 16:18
  Marka myślą, że ziarno to skarb, że to klucz do prawdy o ojcu.
• 16:24
  Cza mała raz poważnie miała. Ziarno.
• 16:28
  Nie jest tym, co mówi Legenda. A prawda nie zawsze czeka na
• 16:32
  końcu mapy. Spojrzała felkowi prosto w oczy.
• 16:39
  Ale ty. Ty jesteś inny.
• 16:42
  Twoje serce zna smak równowagi, jesteś potrzebny tylko ktoś, kto
• 16:47
  nie chce władzy, może ją powstrzymać.
• 16:52
  Felek przełknął czekoladową ślinę.
• 16:55
  To co teraz? Cza mała uśmiechnęła się
• 16:59
  delikatnie. Teraz.
• 17:02
  Teraz idziemy odzyskać prawdziwy smak świata, zanim będzie za
• 17:06
  późno. I razem pobiegli w głąb świątyni
• 17:11
  kamienne Wrota. W skarbce otwierały się z przed
• 17:15
  ciągłym złowieszczym szumem. W ich świetle pojawiły się 2
• 17:19
  sylwetki, felek i czama, wara anu, strażniczka ziarna.
• 17:24
  Wnętrze komnaty było ciche. Niemal sakralne.
• 17:28
  Wysokie sklepienie lśniło jakby utkane z cienkich nitek
• 17:32
  bursztynu. Pośrodku ziarno życia zawieszone
• 17:36
  w powietrzu nad piedestałem z żywicznego drewna olbrzymie,
• 17:40
  niemal hipnotyzujące miało kształt migdałów, ale jego
• 17:44
  wnętrze pulsowało światłem. Jakby ktoś zamknął w nim błysk
• 17:48
  wspomnienia. Powietrze wokół drżało niczym
• 17:52
  cichy oddech czegoś żywego. Lucjusz był już przy ziarnie
• 17:56
  stał z wyciągniętą ręką. Jego oczy błyszczały obłędem
• 18:00
  zachłanności. Kornelia stała krok za nim z
• 18:04
  otwartymi ustami, jakby dopiero teraz zrozumiała, że doszli tak
• 18:07
  daleko, ale zbyt wiele musieli poświęcić stój.
• 18:11
  Huknął echem kobiecy głos stanowczy i donośny jak dzwon.
• 18:16
  Nie wiesz co robisz? Lucjusz odwrócił się z
• 18:20
  zaskoczeniem, a potem uniósł brew z kpiną.
• 18:23
  Pani Zofia kustoszka z Muzeum, przyszłaś dać ostatnie
• 18:27
  zwiedzanie? Kobieta uniosła się dumnie, jej
• 18:31
  ciemnozielona peleryna za falowała jak liść kakaowca na
• 18:35
  wietrze. Głos nabrał głębi, jakby niósł
• 18:38
  się z korzeni drzewa pamięci. Jestem cza.
• 18:41
  Mała raanu strażniczka ziarna życia od pokoleń pilnuje, aby
• 18:46
  nie wpadło w niepowołane ręce. Kornelia odwróciła się
• 18:49
  gwałtownie, a jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia i
• 18:53
  ulgi. Felku ty żyjesz.
• 18:57
  W jednej sekundzie zrzuciła z siebie skorupa napięcia, rzuciła
• 19:01
  się ku niemu i przytuliła może zbyt mocno, jak na wafla uważaj,
• 19:06
  bo się pokruszę. Mruknął, ale lekki uśmiech
• 19:10
  przemknął mu po twarzy. Myślałam, że on cię.
• 19:15
  Spojrzała na lucjusza, ale urwała.
• 19:18
  Gniew, strach i niedowierzanie wirowały w niej jak wirówki
• 19:22
  smaków. Lucjusz roześmiał się krótko,
• 19:26
  zimno. Niepowołane ręce?
• 19:29
  Zrobiliśmy wszystko, co trzeba. Pokonaliśmy pułapki,
• 19:33
  odczytaliśmy runy, otworzyliśmy drzwi, dziedzictwo jest nasze.
• 19:38
  W tym czasie powoli niemal nabożnie wyciągnął ręką po
• 19:43
  ziarno życia. Nie dotykaj ostrzegła ziarno nie
• 19:49
  jest tym, co mówi Legenda. Zamilcz syknął lucjusz to mój
• 19:55
  moment chce tego chce wieczności, chce by świat
• 19:59
  zapamiętał nazwisko le mark. Jego palce dotknęły powierzchni
• 20:05
  ziarna. I w tej samej sekundzie.
• 20:10
  Lucjusz z nikł bez błysku, bez huku, po prostu rozpłynął się,
• 20:16
  jakby nigdy nie istniał. W środku ziarna życia coś
• 20:21
  zawirowało, jakby bursztynowy owoc pochłonął wspomnienie
• 20:25
  lucjusza. Jego obraz rozmyty, ledwo
• 20:28
  widoczny, dryfował teraz gdzieś głęboko w tej dziwnej,
• 20:32
  świetlistej przestrzeni zapadła Cisza.
• 20:36
  Kornelia wpatrywała się w ziarno z przerażeniem jej usta drżały.
• 20:41
  Lucjusz. Wyszeptała jakby to mogło coś
• 20:44
  cofnąć cza mała razu puściła głowę, jej głos był spokojny,
• 20:49
  ale stanowczy jak dźwięk starego gongu.
• 20:53
  Mówi się, że ziarno daje życie wieczne i to prawda, ale nie
• 20:57
  takie, jakiego pragnie człowiek, kto je dotknie, zostaje
• 21:01
  zamknięty w jego wnętrzu świadomy nieżyjący nie zmarły
• 21:07
  tylko wiecznie trwający. Zapadła Cisza.
• 21:13
  Felek poczuł, jak po jego czekoladowych plecach przebiegł
• 21:17
  chłodny dreszcz. Nagle bursztynowe światło ziarna
• 21:20
  zaczęło wirować, jakby zbudziła się pamięć, jakby coś wracało.
• 21:27
  Na powierzchni ziarna wyłoniła się świetlista postać rozmyta,
• 21:31
  lecz wyraźna twarz mężczyzny o łagodnym spojrzeniu i ramionach
• 21:36
  noszących ciężar przeszłości. Tata.
• 21:40
  Wyszeptała, kornelia. Zefir.
• 21:44
  Postać skinęła głową. Zefir uniósł rękę powoli, jakby
• 21:50
  przez zasłonę innego wymiaru i spojrzał na córkę z czułością
• 21:55
  tuż za nim z głębi światła zaczęła wyłaniać się druga
• 21:59
  sylwetka, mniejsza spięta z roztrzepanymi włosami.
• 22:04
  Kornelia. Głos lucjusza zabrzmiał
• 22:07
  stłumiony, lecz wyraźny. Gdzie ja Jestem?
• 22:12
  Kornelia chwyciła się za pierś, jakby serce miało jej zaraz
• 22:16
  pęknąć. Jesteście tam?
• 22:19
  W środku. W ziarnie.
• 22:22
  Zacisnęła powieki. Nie mogę was tam zostawić, nie
• 22:26
  mogę was stracić, nie znowu. Kornelia uklękła przy piedestale
• 22:33
  z dłonią wyciągniętą do ziarna. Jej oczy błyszczały łzami, głos
• 22:38
  drżał. Błagam, zrobię co trzeba,
• 22:42
  zostanę. Poświęcę życie.
• 22:46
  Całą wieczność, jeśli taka będzie cena, ale oddajcie mi
• 22:50
  ojca i brata, oddajcie mi rodzinę.
• 22:55
  Jeżeli to jest jedyny sposób, abyśmy znów byli razem.
• 22:59
  To niech tak będzie. W tym momencie jej palce
• 23:02
  dotknęły ziarna, jednakże nic się nie stało, żadnego światła,
• 23:07
  żadnego szumu, żadnego wirowania.
• 23:10
  Ziarno pozostało ciche i spokojne, jakby odmawiało cza
• 23:15
  mała raz marszczyła brwi. Mm to dziwne powinno zareagować.
• 23:23
  Kornelia zadrżała. Ziarno ono mnie nie chce.
• 23:30
  Felek spojrzał na nią z troską i zrobił krok w jej stronę.
• 23:34
  Kornelio może ziarno, może ono wybiera, może czeka.
• 23:41
  Nagle zadrżało powietrze, cicha wibracja rozeszła się jak echo.
• 23:47
  Felek zatrzymał się w pół kroku. Coś go poruszyło, poczuł dziwne
• 23:52
  ciepło, które unosiło się od wnętrza jego wafelkowego serca
• 23:56
  aż po czubek czapeczki uniósł się lekko, jakby ktoś oderwał go
• 24:01
  od ziemi na kilka centymetrów. Jego oczy rozbłysły bursztynowym
• 24:05
  światłem, a głos, który wydobył się z jego ust.
• 24:09
  Nie był jego. Kornelio twój czas nie nadszedł.
• 24:15
  To nie twoje miejsce. Przyjmij dziedzictwo ziarna, a
• 24:19
  znów połączysz się z rodziną. Nasza małara cofnęła się powoli,
• 24:24
  padła na kolana, głowę zbliżyła do ziemi.
• 24:29
  Felek unosił się dalej lekko, spokojnie, jakby był falą
• 24:34
  światła. A głos z jego wnętrza płynął
• 24:37
  dalej. Ziarno nie szuka tego, kto chce
• 24:40
  je posiąść, lecz tego, kto potrafi je chronić.
• 24:44
  Nie liczy się siła, lecz serce nie pochodzenie, lecz gotowość
• 24:48
  do wyboru. Jeśli jesteś gotowa, twoi bliscy
• 24:52
  wrócą. Felek opadł na ziemię, jakby
• 24:55
  ktoś delikatnie go odłożył. Jego oczy wróciły do normalnego
• 24:59
  blasku. Mrugną co to ja miałem
• 25:03
  powiedzieć, wyszeptał, drapiąc się po swojej czekoladowej
• 25:07
  czapeczce. Dlaczego się tak na mnie dziwnie
• 25:10
  patrzycie? Dlaczego klęczycie dodał
• 25:13
  zdziwiony kornelia. Patrzyła na niego z
• 25:16
  niedowierzaniem, a potem spojrzała na ziarno coś w jej
• 25:20
  twarzy się zmieniło. Już nie błagała.
• 25:23
  Teraz wybierała Jestem. Jestem gotowa.
• 25:28
  Po święce moje życie, mój czas wszystko.
• 25:33
  Zapadła Cisza. Felek patrzył w milczeniu z
• 25:37
  napięciem i lekkim pytaniem w oczach.
• 25:41
  Cza mała ra podeszła powoli jej dłoń, spoczęła lekko na ramieniu
• 25:45
  kornelii, ziarno zadrżało wir światła w jego wnętrzu
• 25:50
  przyspieszył, jakby właśnie nabierało oddechu.
• 25:54
  Kornelio powiedziała strażniczka cicho, a jej głos drżał jak
• 25:59
  cienka tafla szkła. Mój czas na tym świecie i tak
• 26:03
  dobiega końca. Moja rodzina od dawna czeka na
• 26:06
  mnie w środku, to ja przez wieki strzegłam prawdy o nich to ja
• 26:11
  byłam głosem ziarna, ale ono potrzebuje nowego głosu ciebie.
• 26:17
  Sięgnęła po zawieszone na szyi amulet.
• 26:20
  Kule bursztynów, której wirowała ciemna esencja i podała go
• 26:24
  korneli. To najświętszy amulet czekowali.
• 26:29
  W jego wnętrzu jest fragment kakao eternum esencji życia.
• 26:34
  Dzięki niemu runy cię rozpoznają, usłyszysz to, co dla
• 26:38
  innych jest ciszą. Będziesz widzieć to, czego inni
• 26:41
  nie widzą. Kornelia przyjęła amulet z
• 26:44
  drżeniem. Ale nie rozumiem.
• 26:49
  Cza mała uśmiechnęła się łagodnie.
• 26:52
  Zrozumiesz, pamiętaj wieczność z bliskimi to nie samotność, a
• 26:58
  poświęcenie dla tych, których się kocha.
• 27:00
  To największa siła, jaką zna to miejsce.
• 27:04
  Ty zostaniesz, oni wrócą do świata, twoja ofiara to ich
• 27:08
  wybawienie. Ziarno rozświetliło się jak
• 27:11
  tafla jeziora muśnięta porannym słońcem 2 świetliste kształty
• 27:16
  zefir i lucjusz zaczęły nabierać barw konturów życia.
• 27:22
  Kornelia trzymała amulet jak serce własne i ich i wtedy.
• 27:28
  Ziarno zadrżało ostatni raz zefir lenark padł na kolana
• 27:33
  dotykając ziemi, jak ktoś wracający z bardzo dalekiej
• 27:36
  podróży. Lucjusz stał obok blady z oczami
• 27:41
  pełnymi zdumienia, ale żywycza małara skinęła głową spojrzała
• 27:46
  na felka na kornelię i bez słowa dotknęła ziarna zniknęła.
• 27:53
  Z uśmiechem. Słońce powoli zanurzało się w
• 27:58
  morzu barwiąc niebo, nad czego kabaną na kolor dojrzałej
• 28:02
  pomarańczy z kroplą mlecznej czekolady.
• 28:05
  Fale cicho muskały brzeg, a w powietrzu unosił się zapach
• 28:08
  kakao i soli na miękkim piasku. Tuż przy wodzie siedziała
• 28:13
  kornelia. Jej dłonie spoczywały na
• 28:16
  kolanach, a na szyi błyszczał amulet.
• 28:19
  Ten sam, który kiedyś nosiła strażniczka.
• 28:21
  Obok niej felek wafelek delikatnie poprawił swoją
• 28:25
  wafelkową czapkę, spoglądając na zachód słońca, choć był tylko
• 28:29
  kawałkiem czekoladowego ciasta z sercem z karmelu.
• 28:33
  Tego wieczoru wyglądał jak ktoś, kto przeszedł przez więcej niż
• 28:36
  nie jeden odkrywca. Cisza też może mieć smak mruknął
• 28:40
  felek, rozglądając się taki jak ciepłe mleko z miodem i odrobiną
• 28:46
  wspomnień. Kornelia uśmiechnęła się blado.
• 28:50
  Ziarno. Teraz rozumiem wieczność nie
• 28:54
  musi oznaczać końca. Lucjusz siedział kilka kroków
• 28:57
  dalej zapatrzony w linie horyzontu, w końcu wstał,
• 29:01
  podszedł do ferka i spuścił głowę.
• 29:05
  Wiem, że nie zasługuje na zaufanie.
• 29:08
  Powiedział cicho. Ale chcecie przeprosić za
• 29:11
  wszystko za zdradę, za pychę, za to, że potraktowałem cię jak
• 29:16
  narzędzie. Felek spojrzał na niego uważnie,
• 29:20
  a potem wzruszył ramionami. Każda porządna przygoda musi
• 29:24
  mieć jakiegoś czarnego bohatera mruknął.
• 29:28
  Dobrze, że na końcu nie został z niego tylko suflet, który opadł.
• 29:32
  Lucjusz uniósł brwi niepewnie, ale po chwili uśmiechnął się pod
• 29:37
  nosem. Zefir stał obok kornelii
• 29:39
  spokojny, ale z oczami pełnymi wzruszenia położył dłoń na
• 29:44
  ramieniu córki ocaliłaś. Nas oddałaś swoje dziś za nasze
• 29:49
  jutro? Nie wiem, czy jako ojciec mogę
• 29:52
  być bardziej dumny. Kornelia przytuliła go mocno.
• 29:56
  I może po raz pierwszy od dzieciństwa poczuła się naprawdę
• 29:59
  bezpieczna? Felek wstał i przeciągnął się,
• 30:04
  jakby przygotowywał się do dalszej podróży.
• 30:07
  Na czekoladowym tropie znów coś mnie woła.
• 30:10
  Ale jedno wiem na pewno słodycz to nie wszystko liczy się serce.
• 30:14
  Kornelia spojrzała na niego z wdzięcznością.
• 30:18
  Dziękuję ferku za wszystko. Za to, że nie byłeś tylko
• 30:22
  kluczem? Ale przyjacielem felek puścił
• 30:25
  jej oko i ruszył w stronę zachodzącego słońca, zostawiając
• 30:29
  za sobą czekoladowe ślady na piasku, a kornelia?
• 30:33
  Została jako strażniczka nie z obowiązku, ale z wyboru z sercem
• 30:39
  pełnym wspomnień światła i nowego początku, bo czasem by
• 30:44
  odzyskać rodzinę, trzeba oddać coś więcej niż tylko czas.
• 30:48
  Trzeba oddać serce, a ono, jeśli jest naprawdę kochające, nigdy
• 30:54
  nie znika i tak. Kończy się finał wakacyjnej
• 30:57
  przygody felka wafelka. A wraz z nim opowieść o smaku,
• 31:01
  który nie mieści się w żadnej tabliczce.
• 31:06
  Bo. Prawdziwe skarby to nie
• 31:08
  błyskotki, tylko miłość, przyjaźń i odwaga, której nie da
• 31:12
  się rozpuścić nawet w największym słońcu.
• 31:15
  Jeśli ta opowieść poruszyła choć jedną wafelkową cząstkę waszego
• 31:19
  serca, podzielcie się nią z kimś, kto lubi odkrywać
• 31:23
  nieoczywiste ścieżki, a felek już szykuje się na kolejną
• 31:27
  podróż, bo wyobraźnia nie zna sezonu wakacyjnego.
• 31:33
  Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
• 31:37
  zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
• 31:40
  najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć
• 31:45
  przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
• 31:48
  patronite. Ten mały gest daje nam wielką
• 31:51
  moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
• 31:55
  link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
• 31:59
  tego świata.