Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Stary Tor 🚂 bajka dla dzieci (Buraczana Kolejka 1) | Felek Wafelek (PFW_063)

Transcript

Stary Tor 🚂 bajka dla dzieci (Buraczana Kolejka 1) | Felek Wafelek (PFW_063) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu radkowski dzisiaj jedziemy do opalenicy do małego
0:05
wielkopolskiego miasta niedaleko Poznania, gdzie na końcu lasu
0:09
śpi stary tor. Zardzewiałe szyny zielony mech,
0:13
liść na liściu tor, którym kiedyś jeździła buraczana
0:17
kolejka, mała wierna, ciężko pracująca razem z tym torem śpi
0:24
pewna tajemnica felek wafelek i tajemnica buraczanej kolejki,
0:30
część pierwsza stary tor, ogromne podziękowania dla czarka
0:35
z rokietnicy i jego taty Szymona.
0:38
To dla was powstała ta historia? Razem z wami odkryjemy, że
0:41
niektóre przygody nie zaczynają się od hałasu i błysku, ale od
0:45
czegoś o wiele ważniejszego. Odbycia ciekawym poprawcie
0:50
wafelkowa czapeczki, wyostrza przyrodnicze nosy i przygotujcie
0:55
bilety przygody na czekoladowym tropie zaczynamy.
1:00
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:04
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę, to dla nas
1:07
najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć
1:11
przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:15
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:18
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:22
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:26
tego świata. Samochód wjechał w podwórze
1:29
dziadków i jeszcze nie zdążył stanąć, a petarda już była przy
1:33
bramce. Skąd wiedziała, tego nikt nigdy
1:37
do końca nie wyjaśniał. Może słyszała silnik z
1:40
kilometra? A może jak to petarda po prostu
1:44
wiedziała i tyle? Czarek wyskoczył z samochodu
1:48
pierwszy peta. Powiedział do niej cicho swoim
1:52
słowem tylko dla niej i petarda natychmiast przybiegła z ogonem
1:57
kręcącym się jak wiatraczek w wichurę z tylnego siedzenia
2:01
wysiadła siostra monia, poprawiając słuchawki na uszach
2:04
z miną kogoś, kto robi dziadkom wielką łaskę.
2:08
Przyjeżdżając na Weekend za nią wygramolił się starszy brat
2:12
franek z książką w ręce w połowie rozdziału.
2:16
Serio, czarek powiedział franek, zatrzymując się na chwilę,
2:20
wygrałeś wszystkie rundy, jak ty to robisz w samochodzie podczas
2:24
drogi z rokietnicy grali jak zawsze.
2:27
Zgadywanie zwierząt czarek dawał podpowiedzi, reszta rodziny
2:31
zgadywała franek nie trafił ani razu.
2:34
Monia, raz mama i tata. Po razie każde czarek nie
2:38
przegrał żadnej rundy. Czarek wzruszył ramionami.
2:43
Nie wiem, po prostu wiem, jak patrzeć.
2:46
Franek pokręcił głową z uznaniem i wrócił do swojego rozdziału.
2:51
Podwórze dziadków wyglądało tak samo jak zawsze.
2:54
I zupełnie inaczej niż wszystkie inne podwórza na świecie.
2:59
Przy furtce rosła grusza, przy której czarek co roku mierzył
3:02
czy urósł. Przy ganku stała wędka oparta o
3:06
ścianę i para gumowców, z których jeden był trochę
3:09
bardziej błotnisty niż drugi znak, że dziadek wrócił już znad
3:13
rzeki i że opowie o połowie przy obiedzie.
3:17
Dziadek Paweł siedział przy warsztacie pod wiatą, stół z
3:20
grubych desek, narzędzia od najmniejszego do największego
3:25
stary kubek z odbitą rączką pełen ołówków.
3:28
Na warsztacie dziadka zawsze wszystko miało swoje miejsce.
3:32
Obok dziadka siedział felek wafelek z kluczem w czekoladowej
3:36
ręce. Felek był małym, brązowym
3:39
bohaterem z wafelkową czapeczką na głowie i pralinką zamiast
3:43
serca tą wypełnioną karmelem, która biła trochę szybciej za
3:47
każdym razem, gdy sprawa robiła się ciekawa, był małym
3:51
czekoladowym detektywem, który węszył zagadki i zbrodniarzy tak
3:55
samo jak dzieci, prezenty pod choinką.
3:58
Siedział teraz i trzymał klucz francuski odwrotnie, niż powinno
4:01
się trzymać klucz. Dziadek spojrzał.
4:05
Nie powiedział nic po prostu obrócił klucz prawidłową stroną
4:09
i wrócił do roboty. No jasne powiedział felek z
4:13
godnością. Tylko sprawdzałem czy działa tak
4:16
samo w obie strony odpowiedź brzmi, nie widzę mruknął
4:22
dziadek. Felek odłożył klucz, poprawił
4:25
wafelkową czapeczkę i nadał jej kąt, który jego zdaniem oznaczał
4:30
wszystko pod kontrolą. Babcia lusia wyjrzała przez okno
4:34
kuchni uśmiechnęła się do przyjeżdżających i zniknęła z
4:37
powrotem. Za chwilę przez otwarte okno
4:40
kuchni wypłynął zapach Żurek ciepły i gęsty z nutą majeranku.
4:46
Taki jaki babcia lusia robiła tylko w weekendy.
4:49
I coś jeszcze słodszego może ciasto, które stało w piekarniku
4:53
od rana i zdążyło zarumienić się od spodu.
4:57
Babcia wyciągnęła z torby czarka mi siusia wymiętolonego lekko
5:01
wyblakłego ale swojego i zaniosła go do środka.
5:06
Położyła go na fotelu w pokoju gościnnym.
5:09
Będzie tu czekał. Powiedziała, wracając do kuchni,
5:13
czarek spojrzał za nią i kiwnął głową.
5:16
Misiuś wiedział, że tu na niego poczeka.
5:20
Po obiedzie dziadek wziął latarkę, bo dziadek zawsze
5:23
bierze latarkę, nawet w środku dnia i wyszli we czworo.
5:27
Czarek, dziadek, Paweł felek i petarda.
5:31
Monia stwierdziła, że woli zostać i czytać.
5:34
Franek powiedział, że może przyjść później, nikt specjalnie
5:37
nie protestował, szli przez łąkę na skraj lasu, tam, gdzie zawsze
5:42
chodzili na weekendowy spacer. A może dziś pójdziemy w innym
5:46
kierunku? Zapytał czarek.
5:48
Dziadek zastanowił się przez chwilę i spojrzał w stronę, w
5:51
którą normalnie nie szli. Tam, gdzie Las był gęstszy i
5:55
gdzieścieżka ginęła po kilku krokach pod liśćmi można
6:00
powiedział. Można, a nawet trzeba
6:04
potwierdził zentuzjazmem felek albo idziemy na przygodę albo na
6:09
spacer. Zdecydowanie wolę przygodę.
6:11
Spacer to tylko przygoda, która nie wie, że jest przygodą.
6:15
To tak jak jajko niespodzianka, które myśli, że jest jajkiem.
6:18
A to proszę tadam, niespodzianka, petarda kichnęła
6:23
krótko konkretnie jakby stawiała podpis pod tą decyzją.
6:28
I ruszyli w kierunku, w którym normalnie nikt nie chodził.
6:32
Trawa była jeszcze Zielona, ale już gdzieniegdzie żółkła od
6:35
krawędzi. Jak herbata, do której
6:38
zapomniano dosypać cukru. W powietrzu unosiło się coś
6:42
chłodniejszego niż w lecie. Zapach liści ziemi i czegoś
6:46
jeszcze mineralnego i trochę słodkawego, czego felek jeszcze
6:51
nie umiał nazwać. Wiatr był chłodny jak szklanka
6:54
wody po gorącym kakao, przyjemny, ale trochę
6:58
ostrzegawczy. Petarda biegła przodem z nosem
7:01
przy ziemi, kreśląc zygzaki, których logikę znała tylko ona
7:07
co jakiś czas zatrzymywała się nie żeby poczekać na innych,
7:11
tylko żeby sprawdzić, czy idą właściwym tropem, po czym
7:14
ruszała dalej pewna i skupiona. Felek szedł obok czarka i od
7:19
jakiegoś czasu wąchał powietrze z miną kogoś, kto rozwiązuje
7:23
bardzo poważne równanie. Tu coś pachnie powiedział w
7:28
końcu nie czekolada, nie wafelek, coś innego.
7:33
Co? Zapytał czarek felek zmrużył
7:36
oczy i wąchał jeszcze chwilę wafelkowe nozdrza zatrzepotały
7:41
podejrzliwie burak mruknął. W końcu to niepokojące burak
7:47
rano bywa przyjemny burak w środku lasu bez ostrzeżenia to
7:52
już zupełnie inna historia. Dziadek Paweł uśmiechnął się pod
7:56
nosem, ale nic nie powiedział. I wtedy petarda stanęła nie po
8:02
to, żeby poczekać na innych. Stanęła dlatego, że coś poczuła,
8:07
zaczęła grzebać łapami w ziemi, raz drugi, trzeci aż spod
8:12
warstwy liści i mchu wyjrzało coś metalowego.
8:15
Zimnego rdzawego dziadek kucnął odpychał liście dłońmi,
8:21
odsłaniając coraz więcej metal był szeroki, szerszy niż szyna
8:26
od ogrodzenia i biegł prosto znikając pod ziemią w obu
8:29
kierunkach. Patrzcie.
8:32
Dziadek przejechał kciukiem po metalu.
8:35
To szyna stara, zarośnięta podniósł głowę, to tor
8:40
buraczanej kolejki jeździła tu od 1886 roku.
8:44
Tutaj musiała przebiegać jedna z tras czarek przykucnął.
8:47
Obok dziadka dotknął szyny, była zimna i twarda jak metalowa
8:54
Rączka od garnka wyjętego z zamrażarki pokryta warstwą rdzy
8:58
tak grubą. Że wyglądała prawie jak kora,
9:02
drzewa albo skórka chleba, który za bardzo przyrumienił się w
9:06
piecu. Przyłożył do niej ucho, bo
9:09
kiedyś słyszał, że do szyn się przykłada ucho i słyszy się
9:12
pociąg z daleka nasłuchiwał, ale nie słyszał nic, ale szyna była
9:20
tam i to wystarczyło i wtedy z oddali dobiegł dźwięk krótki
9:27
skrzypliwy trochę jak gwizd parowozu, trochę jak
9:30
skrzypnięcie drzwi, które nie chcą i który brzmiał dokładnie
9:34
tak jak brzmi coś. Co nie powinno już wydawać
9:37
żadnych dźwięków. Wszyscy stanęli nieruchomo,
9:41
petarda nie patrzyła na boki. Petarda patrzyła prosto przed
9:45
siebie w kierunek, z którego dobiegł dźwięk.
9:49
Jej uszy ustawiły się jak 2 małe odbiorniki, by celowane
9:52
dokładnie w stronę starych budynków, daleko za drzewami.
9:56
Nos pracował, oczy, skupione, ona coś czuje powiedział czarek.
10:02
Cicho czuje i słyszy więcej niż ludzie i wafelki.
10:06
Zgodził się felek pralinkowe. Serce stuknęło szybciej, ale on
10:11
wyprostował się, poprawił wafelkową czapeczkę i powiedział
10:14
z przejęciem na czekoladowym tropie zaczyna się przygoda.
10:20
Szli wzdłuż nasypu, dziadek przodem, felek i czarek, za nim
10:24
petarda zygzakiem, między wszystkimi aż za zakrętem.
10:28
Wyrósł przed nimi stary wagonik. Był drewniany z metalową burtą
10:33
po bokach i kółkami, które dawno przestały się kręcić.
10:38
Zarośnięty z każdej strony jeżyny, mech, jakiś pnący krzew,
10:43
który postanowił zaadoptować go jako swoją własność.
10:47
Wyglądał jak coś, co Las powoli wchłaniał w siebie centymetr po
10:51
centymetrze. Rok po roku, cierpliwie i bez
10:56
pośpiechu. Ale kształt był wciąż wyraźny i
11:00
koła były i oś, i nawet tabliczka z boku, choć litery
11:04
prawie zniknęły pod rdzą. Felek wszedł do środka.
11:08
Pierwszy apsik chmura kurzu uniosła się wokół jego
11:13
wafelkowej czapeczki. Czapeczka przekrzywiła się na
11:16
bakier, jakby kurz ją zaskoczył bardziej niż samego felka.
11:21
Przepraszam. Kontynuuję potrząsnął czapeczką
11:25
rozsyłając drobinki we wszystkich kierunkach.
11:29
Kurz ma tu przynajmniej kilkadziesiąt lat.
11:31
To nie jest zwykły kurz, to jest kurz z historią.
11:36
Czarek wszedł za nim, próbując nie kichać.
11:39
Wagonik był mały, ale obaj zmieścili się bez problemu.
11:43
W środku pachniało starym drewnem, metalem i czymś jeszcze
11:48
suchym, lekko słodkawym, jakby odległym echem buraków, które
11:52
wożono nim przez lata. Jakby ściany wagonika pamiętały
11:56
swoje ładunki i wciąż je przy sobie trzymały.
11:59
Dziadek Paweł obchodził wagonik z zewnątrz, oglądając burty i
12:03
oś. Klepnął burtę raz dwukrotnie ze
12:07
skupioną miną kogoś, kto sprawdza stan techniczny obok
12:11
toru spod mchu wystawała stara rura.
12:14
Metalowa trochę rdzawa biegnąca wzdłuż nasypów kierunku
12:18
odległych budynków cukrowni felek przykucnął przy rurze
12:23
przyłożył czekoladowy palec do metalu.
12:26
Zatrzymał się przez chwilę, siedział nieruchomo z palcem na
12:30
rurze z oczami lekko przymkniętymi jak ktoś, kto
12:34
nasłuchuje czegoś bardzo cichego, co mówi tylko do tych,
12:38
którzy potrafią słuchać inaczej. Mmm powiedział, co zapytał
12:45
czarek, wyczuwam coś. Tu jest coś słodkiego powiedział
12:51
felek. Powoli w tej rurze.
12:54
Syrop buraczany, stary, ale wciąż tam jest i ta rura jest
12:59
ciepła. Podniósł palec i obejrzał go,
13:03
był bez zmian, ale felek wiedział, co poczuł.
13:06
Przez karmel w waflach czuje to inaczej niż wy, jakby ktoś
13:10
włożył rękę w ciepłe kakao, ale od środka rozumiecie?
13:15
Coś tu jeszcze żyje? Dziadek Paweł zajrzał przez
13:18
burtę i spojrzał na rurę. Możliwe powiedział krótko, albo
13:23
to po prostu stara rura ciepłownicza.
13:26
Kto wie, co było u dziadka? Dużo czarek przykucnął i też
13:31
dotknął rury była cieplejsza niż otaczająca ją ziemia.
13:35
Nie gorąca, tylko właśnie ciepła, tak jak ciepłe bywa coś,
13:39
w czym ktoś dba, żeby nie ostygło.
13:42
I ciepło płynęło z kierunku, z którego dobiegł wcześniej ten
13:46
skrzypliwy dźwięk. Wszyscy wrócili ponownie do
13:49
wagonika. Wrogu wagonika pod kawałkiem
13:52
starego koca leżała skrzynka metalowa, mosiężna, pokryta
13:58
kurzem i patyną na wieczku 2 litery wbite w metal RWI pod
14:05
spodem wyryta. W innym miejscu data trzynastego
14:09
października niestety, rok był niewidoczny.
14:13
Zamek do skrzynki nie miał kluczyka zamiast niego mała
14:17
tabliczka z wyrytym reliefów reliefem sylwetka zwierzęcia i 3
14:21
wiersze tekstu. Pod spodem felek zajrzał głębiej
14:24
pod koc. Coś tam błysnęło wyciągnął to
14:28
ostrożnie. Mosiężny gwizdek kolejarski
14:32
trochę zielony od oksydacji przyłączeniach, ale tuba czysta
14:36
i ustnik wyraźny był krótki, krótki jak kciuk dorosłego
14:41
człowieka. Ale ważę więcej niż wyglądał tak
14:45
jak ważą rzeczy, które przez lata czekają na swój moment.
14:49
Felek obejrzał go dokładnie z każdej strony.
14:52
Mosiądz powiedział dobry stop. Takie rzeczy nie rdzewieją,
14:57
tylko patynują obejrzał ustnik czysty i mechanizm od spodu też
15:03
osłonięty kocem suchy jak herbatnik w puszce przeważył
15:08
gwizdek w czekoladowej dłoni, przyłożył do ust i dmuchnął nic
15:13
podał czarkowi. Czarek przyłożył do ust i
15:17
dmuchnął też nic. Hm, dziwne, felek wziął gwizdek
15:23
z powrotem, obejrzał go raz jeszcze, po czym schował do
15:26
kieszeni z miną kogoś, kto odkłada na potem coś ważnego.
15:31
Na wszelki wypadek tu go odłożę. Na wszelki wypadek powtórzył
15:36
czarek przyglądając się kieszeni felka właśnie powiedział felek,
15:41
poważnie, zawsze miej przy sobie gwizdek, notes i czekoladę. 2 z
15:46
tych rzeczy mam. Dziadek wziął skrzynkę w ręce i
15:50
przyglądał się inicjałom przez dłuższą chwilę twarz miał
15:54
skupioną erw powiedział w końcu. Słyszałem te litery, kiedy
16:00
remontowałem tu stare skrzydło w cukrowni.
16:02
Wiele lat temu starzy robotnicy mówili o kimś, kto tu zostawił
16:06
coś ważnego. Nie pamiętam nazwiska, tylko, że
16:10
mówili, zostawił, ale się nie chwalił, co tu zostawił skarb?
16:15
Zapytał czarek. Dziadek wzruszył ramionami, tego
16:19
nie wiedzieli, a może wiedzieli i nie mówili.
16:23
Odłożył skrzynkę dawne czasy, Cisza, petarda, wąchała ziemię
16:29
przy skrzynce z miną kogoś, kto też chce coś powiedzieć, ale nie
16:32
potrafi wymówić słowa. Czarek przejął skrzyneczkę
16:36
przybliżył tabliczkę z zamka i uważnie się jej przyjrzał.
16:40
Poczekajcie chwilę powiedział. Ta skrzynka nie ma normalnego
16:44
zamka, jak w ogóle mamy ją otworzyć?
16:47
Szelek podszedł natychmiast z miną wafelka, który właśnie
16:51
dostał zaproszenie na imprezę. Doskonałe pytanie przykucnął
16:56
przy skrzynce i obejrzał tabliczkę ze wszystkich stron.
16:59
To nie jest zwykły zamek, to jest rebus.
17:03
Ktoś zamiast kluczyka zostawił zagadkę, uniósł palec, co
17:08
oznacza, że odpowiedź jest kluczem, co oznacza, że trzeba
17:12
myśleć. Co oznacza mruknął z
17:16
zadowoleniem i poprawił wafelkową czapeczkę, że jesteśmy
17:20
we właściwym miejscu. Na tabliczce sylwetka była
17:24
wyraźna, ciemny zarys, płaski ogon, zęby widoczne z przodu,
17:29
małe łapy złożone przy klatce 3 pytania pod spodem wyryte cienką
17:34
linią, kiedy buduje czego słucham, czego nie znoszę.
17:39
Felek przyjrzał się sylwetce z miną kogoś, kto rozwiązuje
17:42
zagadkę przed wszystkimi płaski ogon.
17:46
Gryzoń. Lubi wodę mruknął, unosząc
17:50
palec. Wydra.
17:53
Nic się nie stało, zamek nawet nie drgnął.
17:57
Mmm powiedział felek. Patrząc na tabliczkę z lekko
18:00
zranioną godnością, wydra była moim pierwszym wyborem,
18:04
niekoniecznie najlepszym dziadek nie skomentował, tylko czekał
18:09
ciarek wziął tabliczkę w obie ręce, patrzył na sylwetkę, potem
18:13
na pytania, potem z powrotem na sylwetkę, płaski ogon, zęby z
18:19
przodu, małe łapy. Zamknął oczy na chwilę tak samo
18:23
jak w samochodzie, gdy zgadywał zwierzę i wiedział, że musi
18:26
posłuchać, zanim powie. Kiedy buduję w nocy czego
18:32
słucham wody, czego nie znoszę hałasu.
18:37
Otworzył oczy bóbr powiedział spokojnie, jakby to było
18:42
oczywiste od początku. Bóbr słyszy wodę, zanim ją
18:46
zobaczy, buduje w nocy, kiedy jest cicho i nie znosi hałasu
18:51
przy pracy. Cisza.
18:54
A potem klik dźwięk był krótki i suchy.
18:57
Jak pęknięcie orzecha. Zamek.
19:00
Skrzynki otworzył się powoli z metalicznym westchnieniem, jakby
19:05
przez lata czekał dokładnie na tę odpowiedź i nie było mu
19:08
śpieszno. No felek podskoczył lekko
19:13
czapeczka zeskoczyła mu niemal z głowy.
19:15
Słyszałeś? Kliknęło czarek kliknęło.
19:19
Po czym natychmiast wrócił do opanowanej miny detektywa i
19:23
poprawił czapeczkę. To znaczy, oczywiście
19:27
spodziewałem się tego. Słodycz to nie wszystko, liczy
19:31
się spryt dodał felek kiwając głową w stronę czarka z
19:35
autentycznym uznaniem, a spryt, jak widać, nie zawsze siedzi w
19:39
czekoladowej głowie. Dziadek Paweł uśmiechnął się w
19:43
sposób, który mógł oznaczać wszystko albo nic.
19:47
W środku leżały 3 rzeczy, stara mapa cukrowni złożona i związana
19:52
nitką gruby notes w twardej okładce i list złożony w czworo,
19:56
zaadresowany po prostu. Dlatego, kto tu dotrze, ojej,
20:02
powiedział czarek cicho czekoladowe, ojej, zgodził się
20:06
felek. To jest właśnie ta chwila, w
20:09
której przygoda przestaje być spacerkiem.
20:12
Dziadek wziął mapę, rozwiązał nitkę i rozłożył ostrożnie
20:16
papier żółtawy, kruchy na zagięciach szeleszczący jak
20:20
liść, który za chwilę się rozpadnie z odręcznie
20:23
narysowanymi budynkami i liniami tras.
20:26
Przesuwał palcem po liniach torów po narysowanych
20:29
prostokątach budynków. Po opisach w starym piśmie.
20:33
To jest mapa całego terenu mruknął wszystkie trasy kolejki
20:38
i wszystkie budynki tu jest stary piec tu laboratorium tu.
20:45
Zatrzymał się na chwilę. Tu jest coś, czego nie pamiętam
20:49
z remontów. Czarek trzymał list, czytał go
20:53
powoli ruszając ustami przy trudniejszych słowach.
20:57
Jeśli piec milczy, pytaj wody. Jeśli woda milczy, pytaj ptaka,
21:03
jeśli ptak milczy, zostaw to temu, kto umie słuchać inaczej.
21:08
Cukrowy skarb nie jest tam gdzie wszyscy szukają i pod spodem
21:13
ołówkiem, jakby dopisane później inną ręką.
21:17
Próba uruchomiona data trzynastego października słuchać
21:22
inaczej. Powtórzył felek powoli zmrużył
21:26
oczy. Ciekawe.
21:29
To nie jest opis skarbu. To jest opis człowieka, felek
21:34
wziął notes, przewrócił kilka stron do tyłu i zatrzymał się
21:39
strony notesu były zapełnione kolumnami liczb.
21:43
Wiersze i wiersze drobnych cyfr. Każdy wiersz to seria od 4 do 7
21:48
liczb każda z zakresu jeden do 7.
21:52
Nad każdą kolumną tytuł w starym języku, trochę innym niż polski,
21:57
jakby ktoś pisał z nawyku z innej epoki, felek przesuwał
22:01
palcem po jednym wierszu, potem po drugim, potem po trzecim jego
22:06
wafelkowe czoło marszczyło się coraz mocniej, jakby ktoś
22:10
zaginał kawałek ciasta w zbyt wiele warstw naraz.
22:14
Jego trójceladowy mózg opleciony nićmi z waty cukrowej pracował
22:18
na najwyższych karmelowych obrotach.
22:21
Wzorzec nie był losowy, było coś w tym, jak liczby się
22:25
powtarzały. Pewne sekwencje wracały inne
22:28
nigdy 7 kolumn, każda z zakresem jeden do 7 jak jak coś z 7
22:36
pozycjami, ale nie powiedział tego głośno zanotował w
22:40
czekoladowej głowie i zamknął notes.
22:43
No to co? Idziemy zobaczyć cukrownię?
22:46
Zapytał czarek. Mapa wskazuje tam, gdzie
22:49
słyszałeś tego gwizda. Powiedział dziadek, składając ją
22:52
z powrotem. Idziemy?
22:57
Dziadek Paweł znał drogę nie dlatego, że miał mapę, chociaż
23:01
miał te ze skrzynki, ale dlatego, że remontował tu ściany
23:05
i dachy i rury i okna przez kilka lat i każde przejście
23:09
między budynkami było mu znane jak własna kieszeń na śruby.
23:13
Szli przez teren starej części zakładu tej zamkniętej jeszcze
23:17
przed wojną budynki były ceglane, czerwone z rytmicznymi
23:22
oknami, zamurowany mi lub zakratowany nimi.
23:25
Słońce padało na mur i robiło z niego ciemno pomarańczowe
23:29
płótno, ale płótno bez obrazu same ściany, same cegły, Cisza
23:35
zamiast życia. Między budynkami rosły chwasty
23:39
wyższe od czarka, a gdzieś po lewej zarysował się stary komin
23:44
mniejszy od nowego, trochę ukruszony, ale wciąż stał przy
23:47
czynnej części. I stał teraz jak palec
23:50
wyciągnięty w niebo bez żadnego celu.
23:53
Powietrze pachniało tu inaczej niż w lesie metalicznie z nutą
23:58
starego ceglanego kurzu i czymś jeszcze ledwo wyczuwalnym
24:03
słodkim i ciemnym, co felek natychmiast zidentyfikował stary
24:08
syrop, taki, który gdzieś tu wciąż był.
24:11
Chociaż wszystko wokół wyglądało na porzucone.
24:15
Petarda biegła przodem z nosem przy ziemi, jej ogon, który
24:18
zazwyczaj merdał jak szalony, był teraz spokojny i skupiony.
24:23
Jakby cały pies był jednym wielkim instrumentem pomiarowym,
24:27
ona idzie na trop powiedział czarek.
24:30
I nie zamierza się zatrzymać mruknął felek, przyspieszając
24:34
kroku. Mam wrażenie, że wie dokładnie
24:37
dokąd idziemy, co jest trochę niepokojące, biorąc pod uwagę,
24:40
że my jeszcze nie wiemy, stanęli przed drzwiami, były duże,
24:46
żelazne z łukowatym, nadprożem z cegły.
24:50
Na środku metalowa tabliczka z napisem laboratorium procesu.
24:55
RW drzwi nie skrzypnę były nie drgnęły, nie dały żadnego znaku
25:01
życia. Stało jak zamknięte od zawsze i
25:04
zadowolone z tego faktu i zamek taki jakiego żadne z nich nigdy
25:10
nie widziało. Nie kluczyk, nie kod cyfrowy,
25:14
nie skaner coś mechanicznego z kółkami i dźwigniami i
25:18
kolumienkami ustawianych pozycji.
25:21
Starego systemu, który ktoś zaprojektował z myślą o czymś
25:24
bardzo konkretnym, przy zamku. Rząd 7 małych otworów w murze
25:30
wbudowanych w fugę między cegłami, ciemne, głuche bez
25:35
życia. Felek stał przy otworach i
25:38
patrzył. Liczył je po cichu. 7. 7 kolumn
25:44
w notesie, 7 otworów przy zamku. To nie może być przypadek, ale
25:50
nic tu nie świeciło, nic nie migało.
25:53
Wszystko było głuche i uśpione. Felek patrzył na otwory, potem
25:58
na kieszeń z notesem, potem z powrotem na otwory jak
26:02
czekoladowe nadzienie, które trafia dokładnie między 2
26:05
wafelki za precyzyjne, żeby było przypadkowe.
26:09
Ale nie powiedział tego głośno. Schował myśl głęboko tam, gdzie
26:13
trzymał rzeczy. Na później dziadek Paweł
26:16
przesuwał palcami po futrynie, oglądając spoinę i metalowe
26:21
okucia. Kiedy tu pracowałem, mówili,
26:24
żeby nie zaglądać do starego skrzydła.
26:27
Powiedział cicho. Dobra robota, ktoś wiedział co
26:30
robi, może to było jakieś stare laboratorium badawcze w tamtych
26:36
czasach technologia to była potęga.
26:39
Cofnął się o krok i popatrzył na otwory na zamek na rurę biegnącą
26:44
wzdłuż ściany i ginącą w murze. Bardzo ciekawe felek podniósł
26:49
głowę słodko ciekawe, mruknął cicho.
26:54
Dziadek spojrzał na niego przez chwilę, ale nic nie
26:57
odpowiedział, co u dziadka mogło oznaczać wszystko albo nic.
27:02
Dobra czas do domu. Zawołał dziadek, babcia na pewno
27:06
już szykuje kolację. Karek westchnął co tak szybko,
27:11
ale dopiero co zaczęliśmy. Dobra przygoda powiedział felex
27:15
z powagą filozofa cukiernictwa jest jak ciasto babci lusi.
27:20
Nie jesz wszystkiego naraz, bo potem nie ma na co czekać.
27:24
Mrugnął do czarka i dodał, spokojnie.
27:27
Coś czuję, że tu jeszcze wrócimy?
27:30
Po chwili drużyna już maszerowała w kierunku domu, gdy
27:33
słońce zaczęło się zbliżać do koron drzew.
27:37
Do domu wrócili w punkt na kolację.
27:40
Ale tym razem kolacja była cicha Żurek, chleb, masło i coś
27:46
jeszcze ciasto babci lusi, takie samo jak zawsze ciepłe i
27:51
pachnące wanilią. Dziadek siedział przy stole i
27:54
jadą powoli co jakiś czas spoglądając przez okno w stronę
27:58
lasu czarek trzymał notę spod stołem i czytał tę samą stronę.
28:03
Po raz trzeci te z kolumnami liczb.
28:06
Felek siedział na blacie przy zlewie i udawał, że pomaga myć
28:09
naczynia, podnosił talerz, oglądał go pod światło z miną
28:13
eksperta odkładał babcia. Lusia postawiła herbatę na
28:18
stole, usiadła i spojrzała po kolei na każdego coś cię
28:22
znaleźli? Zapytała, spokojnie, stary tor
28:27
powiedział dziadek i wrócił do swojej dziadkowej zadumy.
28:30
Aha. Powiedziała babcia i więcej nie
28:33
pytała. To było u babci normalne.
28:37
Babcia lusia wiedziała kiedy pytać, a kiedy zostawić ludzi z
28:41
ich myślami, czarek poszedł spać wcześniej niż zwykle.
28:45
Wziął mi siusia z fotela w pokoju gościnnym, przycisnął go
28:48
chwilę i zabrał ze sobą, usiadł na łóżku z notesem na kolanach
28:54
za oknem. Las był cichy, ale czarek
28:56
patrzył na kolumny liczb i myślał o rurze, która była
29:00
ciepła. O skrzynce z inicjałami, którą
29:03
znaleźli pod kocem o zamku z 7 otworami.
29:07
O tym, co powiedział felek, że coś tu jeszcze żyje, ktoś to
29:12
ustawił tak, żeby trwało, żeby nie zasnęło do końca, żeby
29:17
czekało na kogo. Czarek zamknął oczy, nie żeby
29:22
zasnąć, tylko żeby posłuchać, ale Las milczał.
29:27
Na razie pomyślał. Był środek nocy, gdy dziadek
29:32
Paweł coś usłyszał, siedział w warsztacie pod wiatą, naprawiał
29:36
coś przy lampie, bo dziadek zawsze miał coś do naprawy i
29:40
nagle podniósł głowę. Z lasu dochodził dźwięk nie
29:44
głośny, ale regularny bulgotanie, brzęczenie, coś
29:49
rytmicznego, jakby coś się obudziło i zaczęło pracować,
29:54
jakby stara maszyna od chrząknęła i przypomniała sobie,
29:57
do czego służy dziadek wyłączył lampę, słuchał przez chwilę
30:03
brzęczenie, nie ustawało zdecydowanie dobiegało z
30:06
kierunku, który wczoraj odwiedzili po raz pierwszy.
30:09
Wszedł do domu cicho. Zajrzał do pokoju, czarka i
30:13
przykucnął przy łóżku. Czarek.
30:17
Szepnął delikatnie, ale wyraźnie.
30:20
Wstań cicho, żeby babci nie budzić, choć ze mną.
30:25
Czarek otworzył oczy natychmiast, jakby nie spał
30:28
głęboko, tylko czekał. Dziadek zajrzał do pokoju
30:32
gościnnego, gdzie na kocu spał felek wafelek z czapeczką
30:35
przesuniętą na bok, felek szepnął, dziadek, wstawaj, coś
30:40
słyszałem z lasu, chcę, żebyście zobaczyli i cicho.
30:45
Babcia śpi. Felek wyłonił się spod kołdry.
30:49
Czapeczka na bakier, jeden czekoladowy policzek lekko
30:52
spłaszczony od poduszki, oczy jeszcze nie do końca otwarte, co
30:56
jest to nie może poczekać do rana mruknął.
31:01
Nie powiedział dziadek felek usiadł i spojrzał na dziadka.
31:06
Dziadek miał tę twarz, którą miał, kiedy coś wiedział, a nie
31:09
chciał mówić za dużo przed sprawdzeniem.
31:12
No dobrze, felek wstał i poprawił czapeczkę.
31:16
Nocna wyprawa z zachowaniem ciszy, specjalność czekoladowych
31:21
detektywów z lodu, palce i przeciągną się.
31:25
Aczkolwiek zazwyczaj bywam detektywem dziennym, ale dobry
31:29
detektyw dostosowuje się do okoliczności.
31:32
Noc była ciepła i gwiaździsta. Duży księżyc rzucał srebrne
31:37
światło na trawę i wyraźne cienie za drzewami widno jak o
31:41
późnym zmierzchu, tylko wszystko w innych kolorach, bardziej
31:45
niebieskie i spokojne, jakby sam świat ściszył.
31:48
Głos edtarda czekała przy furtce.
31:52
Skąd wiedziała tego nikt nigdy do końca nie wyjaśniał.
31:56
Dziadek szedł przodem w stronę toru.
31:58
Czarek, zanim z notesem pod pachą felek z tyłu poprawiając
32:03
czapeczkę i mrucząc coś pod nosem o czekoladzie w chłodnym
32:06
powietrzu i o tym, że nocne temperatury są zdecydowanie
32:10
nieprzyjazne dla wafelkowych czapeczek, które nawiasem mówiąc
32:14
nie zostały zaprojektowane z myślą o nocnych ekspedycjach.
32:18
I nie tylko czapeczek. Felek poczuł jak chłód wgryza
32:22
się w czekoladowe nóżki, robiąc je twardszymi i bardziej
32:25
kruchymi niż zwykle. W zimnie czekolada nie mięknie,
32:29
łamie się, a to jest dokładnie ta myśl, o której czekoladowy
32:34
detektyw wolałby nie myśleć podczas spaceru po ciemnym lesie
32:38
dotarli do miejsca, gdzie znaleźli wagonik.
32:41
Ale on stał inaczej niż go zostawili.
32:45
Nie tak jak wcześniej był obrócony dziobem w stronę
32:49
starych budynków za lasem, jakby sam zmienił kierunek cicho.
32:54
Bez dźwięku, bez żadnego widzialnego powodu.
32:58
Ale to nie było najdziwniejsze na jego burcie lampki małe
33:04
bursztynowe punkciki wmurowane w drewno, których wcześniej w
33:07
ogóle nie było widać. Teraz świeciły i migały w
33:11
sekwencji nie losowo 3 błyski, przerwa, jeden błysk, przerwa 2
33:19
błyski, przerwa i od nowa felek stał jak wryty.
33:24
Pralinkowe serce przyśpieszyło wyraźnie na tyle wyraźnie, że
33:28
mógłby się założyć, że słyszę jak bije dziadek zmrużył oczy i
33:33
obserwował przez chwilę. Powtarzalne sekwencje powiedział
33:38
cicho. Widzisz?
33:39
Czarek 3 migają przerwa, potem jeden, potem 2.
33:44
To się powtarza. Czarek patrzył na migające
33:47
lampki, potem spojrzał na felka czarek powiedział felek, podaj
33:53
mi notes. Czarek już wyciągał notes.
33:56
Felek otworzył go na stronie z kolumnami liczb.
33:59
Felek zaczął przesuwać palcem wzdłuż wierszy i wtedy coś w
34:04
czekoladowej głowie kliknęło. Jak zamek, który właśnie znalazł
34:08
właściwy klucz? Spojrzał na lampki, policzył je,
34:13
spojrzał na notes i poczuł, jak wszystkie kawałki nagle lądują
34:17
na swoich miejscach, jak rozsypane okruszki, które
34:21
zbierają się z powrotem w tabliczkę czekolady.
34:24
Czekajcie, czekajcie, czekajcie, felek, postąpił krok do przodu.
34:28
To jest kod, ale nie taki, na który patrzyłem wskazał na
34:32
wagonik to nie jest długość migania.
34:36
To jest numer lampki, każda lampka ma swój numer od lewej.
34:39
Pierwsza cyfra w wierszu. To pierwsza lampka, która się
34:42
zapala litera to nie czas, litera to pozycja w przestrzeni
34:47
wskazał. W notes policz lampki od lewej i
34:50
znajdź wiersz, który zaczyna się od tej liczby.
34:52
Ta kombinacja to jedna litera, dziadek Paweł pochylił się nad
34:57
notesem z latarką w dłoni. Czarek policzył lampki na
35:01
wagoniku 1 2 3 7. Potem znalazł w notesie wiersz
35:08
zaczynający się od liczby 3 ta litera mruknął czarek to.
35:14
R. R.
35:16
Potwierdził felek marszcząc wafelkowe czoło z całą mocą
35:19
skupienia, dobra, co dalej? Dziadek trzymał latarkę.
35:25
Czarek szukał w kolumnach, felek liczył lampki powoli, litera po
35:31
literze wiadomość zaczęła się układać.
35:35
Cisza między mrugnięcia mi lampek była tak gęsta, że
35:38
słychać było oddechy wszystkich trojga i ciche sapanie petardy,
35:43
która usiadła i obserwowała jak ktoś, kto już zna odpowiedź, ale
35:47
pozwala innym dojść do niej samodzielnie.
35:50
Ale w końcu czarek przeczytał na głos powoli i wyraźnie RW czeka,
35:56
ale nie na skarb. Na tego kto umie słuchać
36:00
inaczej. Cisza.
36:03
Prawdziwa gęsta Cisza, taka, w której każde z nich nagle
36:07
zrozumiało, że ta historia jest większa niż stary tor i skrzynka
36:12
z inicjałami. A potem z kierunku starych
36:15
budynków, za lasem dobiegł gwizd.
36:19
Krótki skrzyp liwy taki sam jak ten w lesie po południu.
36:24
Jakby ktoś powiedział, widzę was.
36:27
Wiem, że tu jesteście felek i dziadek stali bez ruchu.
36:32
Petarda nie patrzyła w Las, petarda patrzyła na cukrownię i
36:37
przy nodze czarka oparła głowę cicho, spokojnie, jakby chciała
36:42
powiedzieć, Jestem tu. Nie bój się.
36:47
Ale idź, dziadek Paweł patrzył przez chwilę na lampki, potem na
36:51
cukrownię, potem spowrotem na lampki.
36:55
No to chyba idziemy mruknął i wtedy wagonik się poruszył, nie
37:02
pchnięty nie kopnięty sam z siebie cicho, powoli z lekkim
37:09
skrzypem kół na starych szynach. Obrócił się dziobem w stronę
37:13
cukrowni i stanął, jakby czekał. Lampki na burcie migotały
37:18
spokojnie bursztynowe, ciepłe, równe.
37:24
Jak zaproszenie? Dziadek patrzył na wagonik,
37:27
przez chwilę, potem wszedł do środka bez słowa.
37:31
Czarek zapiął kurtkę, wziął notes pod pachę, wszedł za
37:35
dziadkiem, felek poprawił czapeczkę.
37:38
No dobrze, mruknął wagonik zaprasza.
37:42
Wypadałoby nie odmówić, usiadł przy burcie, petarda wskoczyła
37:47
jako ostatnia i oparła się o nogę czarka i wagonik ruszył.
37:54
I tak kończy. Się pierwsza część tej historii,
37:57
felek czarek i dziadek Paweł znaleźli stary tor w wagonik i
38:01
skrzynkę z inicjałami. Odkryli rurę, która była ciepła,
38:05
gdy wszystko wokół powinno być zimne i rozszyfrowali wiadomość,
38:10
którą ktoś zostawił w migających lampkach.
38:13
Wiadomość, która czekała na właściwą osobę, bo ktoś czeka w
38:18
starej cukrowni ktoś, kto zapalił lampki na wagoniku.
38:23
Ktoś, kto gwizdnął w środku nocy?
38:26
Kim jest RW? Co to za data trzynastego
38:29
października i co znaczy słuchać inaczej o tym wszystkim i o dużo
38:36
dużo więcej przekonacie się w kolejnej części felag wafelek i
38:41
tajemnica buraczanej kolejki, część druga cukrowa straż,
38:46
ogromne podziękowania dla czarka z rokietnicy.
38:49
Za petardę za bobra i za to, że po prostu wiesz jak patrzeć.
38:54
Dziękuję też wszystkim patronom i słuchaczom, którzy są z
38:57
felkiem na każdym czekoladowym tropie na czekoladowym tropie do
39:02
usłyszenia.