Latest / Black Hat Ultra / #04.Alaska. Rozmowy ze sobą - Audiobook - Kamil Dąbkowski.

Transcript

#04.Alaska. Rozmowy ze sobą - Audiobook - Kamil Dąbkowski. · Black Hat Ultra

0:05
Witajcie w Black hat ultra. Zabieram was dzisiaj w dziką i
0:08
surową podróż do miejsc, gdzie człowiek staje się częścią
0:12
większej całości. Przeczytam wam dzisiaj czwartą
0:22
część mojej książki, alaska, rozmowy ze sobą, która opowiada
0:25
historię wyprawy rowerowo pa kraftowej nad cieśniną beringa.
0:29
Bardzo dziękuję za wiele ciepłych słów, które od was
0:32
spływają po wysłuchaniu wcześniejszych części, to bardzo
0:36
budujące dla mnie i sprawia, że czuję, iż to, co robię ma sens
0:39
nie tylko dla mnie. Dziękuję wam bardzo, a jeśli
0:42
zechcecie podzielić się tym nagraniem ze znajomymi.
0:45
Udostępniając ten link na swoich social mediach w postach,
0:47
relacjach lub po prostu w prywatnych wiadomościach będę
0:51
bardzo wdzięczny i z góry serdecznie dziękuję.
0:54
Część czwarta jest swego rodzaju epilogiem i potrwa koło 30
0:58
minut. Opowiadam o tym, jak poczułem
1:00
się w weils, jak długo czekałem na samolot o powrocie do noum
1:04
oraz o tym, jak nie mogłem usiedzieć na miejscu i
1:06
wyruszyłem na kolejną wycieczkę. Tym razem klasycznie ubitymi
1:10
drogami, zanim pojedziemy, mam ogromną prośbę o wsparcie mojego
1:14
kanału na patronite jako patroni macie dostęp do wszystkich moich
1:18
produkcji wcześniej i możecie ich słuchać na Spotify w
1:21
podcaście o nazwie be HU patron albo w aplikacji patroni.
1:25
Audio lubściągając plik MP 3 z katalogu, który wysyłam wam
1:29
mailowo. Dziękuję w tym miejscu
1:31
wszystkim, którzy wspierają lub wspierali mój kanał finansowo.
1:34
To dzięki wam mamy motywację i środki do działania.
1:37
Bardzo dziękuję również firmie bikers cracov za finansowe
1:40
wsparcie produkcji tego audiobooka.
1:43
Możecie się zapytać, czemu moja działalność wymaga wsparcia?
1:46
Słuchajcie, Jestem jednym z was tworzenie tego kanału, łączę z
1:50
życiem rodzinnym pracą, treningami i wyjazdami
1:53
służbowymi, nagrywanie i montaż podcastów, audiobooków czy
1:57
filmów po godzinach bywa naprawdę trudne i często jest
2:00
przytłaczające, ale to właśnie dzięki patronom ich
2:03
zaangażowaniu i wsparciu, które dają mi siłę.
2:08
Nie przestaje i ciągle idę naprzód.
2:11
Jeszcze raz dziękuję za to, że słuchacie tej opowieści, a jeśli
2:14
pojawią się u was pytania lub komentarze, wyślijcie je do mnie
2:17
lub zachowajcie na sesję pytań i odpowiedzi, która odbędzie się w
2:20
formie live'a na YouTubie. Uwaga 18 czerwca o godzinie
2:25
19:00 możecie też wejść na stronę blackhead ultra PL
2:30
zostawić tam maila, a ja przypomnę wam o spotkaniu.
2:33
W książce odwołuję się do wielu nazw miejscowości, łańcuchów
2:36
górskich i rzek, których możecie nie znać.
2:39
Nie widzicie zdjęć ani map. W opisie odcinka zamieściłem
2:42
Link do aplikacji, w której zebrałem Truck z mojej podróży.
2:45
Natomiast zdjęcia znajdziecie w ebooku na stronie alaska.
2:50
Rozmowy PLA. Teraz zapraszam was na czwartą
2:53
część książki alaska, rozmowy ze sobą posłuchajcie.
3:06
Dzień dwunasty wails. Wstałem wcześnie rano, około
3:11
siódmej 30. Wskoczyłem na rower i
3:14
przejechałem się po okolicy. Znalazłem sklep, pocztę, szkołę.
3:18
Zrobiłem sobie zdjęcie nad cieśniną beringa.
3:21
Niestety widoczność nie pozwoliła mi dostrzec wysp
3:23
Little diaomi i ratmanowa, które znajdują się na środku cieśniny.
3:27
Stałem na tej plaży i nie mógł mu wierzyć, że tu dotarłem, że
3:31
zrealizowałem ten swój szalony pomysł.
3:33
Ciężko mi opisać, jak bardzo to doświadczenie było głębokie i
3:36
ważne dla mnie na wielu płaszczyznach.
3:38
Bardzo wiele się nauczyłem o sobie i.
3:41
Wiele nowych sytuacji spotykałem też niecodziennych ludzi i
3:44
mówiąc te słowa nie Jestem w stanie ciągle uwierzyć, że
3:47
zaledwie chwilę temu jeszcze tam byłem.
3:50
Musiałem jednak jakoś wrócić z tego końca świata.
3:53
Około dziewiątej pojawił się na ulicy pierwszy człowiek.
3:56
Podjechałem do niego, aby zapytać, czy wie, kiedy kursują
3:59
samoloty do none. Około dwunastej 30 ląduje tutaj
4:02
samolot burning air, a potem wraca do nomu.
4:06
Odpowiedział, zapytał, czy mam rezerwację?
4:09
Odparłem, że nie, a facet był na tyle miły, że zadzwonił do biura
4:12
linii lotniczej w noom i zarezerwował mi lot.
4:15
Niestety tę rezerwację mógł zrobić tylko na dzień następny,
4:19
ale powiedział, że jeśli samolot przyleci dzisiaj, to mogę
4:21
spróbować porozmawiać z pilotem i wejść na pokład.
4:25
Miałem jeszcze jedną sprawę do załatwienia ways jak pamiętacie
4:29
na poczcie powinno czekać na mnie jedzenie, które wysłałem z
4:32
nią. Podjechałem na pocztę i
4:34
podszedłem do drzwi, a tam wisiała kartka.
4:38
Poczta w łez będzie nieczynna między jedenastym a 13 lipca.
4:41
Wyjeżdżam poza miasto, by odwiedzić lekarza.
4:44
Poczta będzie otwarta w normalnych godzinach.
4:46
Od 15 lipca podpisano postmaster cherry chrischy, uśmiałem się w
4:52
duchu, jeśli dotarłbym tutaj dzień później i chciał ruszyć
4:55
dalej, musiałbym czekać 3 dni na otwarcie poczty.
4:59
To się nazywa powolne, bezstresowe życie.
5:02
Niestety druga informacja była taka, że dzisiaj poczta
5:05
otwierają dopiero o trzynastej, czyli pół godziny po odlocie
5:08
samolotu. Załamałem się, trochę nie
5:10
wiedziałem, co jest ważniejsze, chęć powrotu dzisiaj czy
5:13
odebranie jedzenia postanowiłem poczekać, bo była możliwość, że
5:17
samolot nie przyleci jednak aby pomóc trochę losowi.
5:19
Pomyślałem, że pojadę do sklepu i spytam się, czy znają sherry.
5:23
Być może uda się, aby otworzyła pocztę wcześniej, a wówczas
5:26
załatwia zarówno paczkę, jak i lot.
5:28
W sklepie była jedna osoba. Wiecie kto prowadzi sklep pani
5:33
burmistrzyni? Okazuje się, że ma w ręku
5:35
wszystkie intratne fuchy w walus.
5:38
Zapytałem się, czy może dać mi. Na serii, ale w chwili, gdy
5:41
zadałem jej pytanie, już znałem odpowiedź.
5:44
To będzie trudne usłyszałem. Zapytałem, czy mogę nalać wody
5:48
do bukłaka tutaj również dowiedziałem się, że mogę sobie
5:51
pojechać po wodę do strumienia. Jest 2 km, stąd powiedziała
5:55
burmistrzyni. Wsiadłem na rower i 2 km dalej
5:59
zaczerpnąłem wody ze strumienia. Zjadłem śniadanie, spakowałem
6:03
sakwy i udałem się na pas startowy.
6:05
Jedynym miejscem, w którym mógłbym przeczekać, była stojąca
6:08
przy hangarze łóżka od ciągnika. Duża, solidna, wyłożona
6:12
drewnianymi paletami, posprzątałem sobie w tej łyżce,
6:16
wywaliłem starą oponę, wylałem stojącą wodę, przyniosłem sobie
6:19
jeszcze jedną paletę, aby być wyżej od ziemi, żeby było
6:22
ciepło, cieplej trochę na mnie padało, natomiast łyżka okazała
6:25
się stuprocentową ochroną od wiatru i muszę powiedzieć, że
6:28
było bardzo przytulnie. Czekałem na samolot.
6:32
Samolot nie przylatywał spojrzałem na zegarek trzynasta
6:36
10. Poczta już otwarta, poleciałem
6:39
tam zostawiwszy wszystko przy łyżce, gdy wszedłem na pocztę
6:42
szery przywitała mnie z dużym uśmiechem, była niezwykle miła i
6:46
zdziwiona, że burmistrzyni nie dała mi schronienia na noc.
6:49
Zazwyczaj w takich okazjach burmistrzyni udostępnia szkołę
6:53
powiedziała. Odebrałem szybko paczkę i
6:55
popędziłem w stronę lotniska. Widziałem, że nic nie ląduje
6:58
jednak przy tych jeżdżących układach tam i z powrotem ciężko
7:01
było ocenić, czy przypadkiem. Słyszysz nadlatujące go samolotu
7:05
po drodze na pas startowy minął mnie policjant nakładzie, ale po
7:08
chwili zawrócił i zaproponował podwózkę.
7:11
Skorzystałem najwyraźniej mimo wszystko starał się grać
7:14
troskliwego. Byłem bardzo zadowolony, że mam
7:17
jedzenie, ale zaczynałem godzić się z sytuacją, że dzisiaj nie
7:20
wrócę do domu. Około czternastej poddałem się i
7:23
zacząłem zastanawiać, co zrobić. Łyżka była wygodna, ale dużo
7:26
ciekawszym miejscem wydała mi się plaża.
7:28
Zaciągnąłem tam cały mój dobytek i tekturowe pudło z jedzeniem na
7:32
14 dni, które? Było dodatkowe 10 kg, po czym
7:36
rozpaliłem ognisko. Drewno było mokre, ale miałem
7:39
zapałki sztormowe i rozpałkę kupioną w Warszawie suche
7:42
kawałki drewna sosnowego nasączone żywicą jedno i drugie
7:45
stanowiły doskonałe narzędzie do rozpalania ogniska.
7:48
W każdych warunkach. Ognisko skwierczało i rzeczy się
7:51
suszyły, co jakiś czas przyjeżdżali do mnie ludzie z
7:53
miasteczka, raz były to dzieciaki z wędkami, które
7:56
chciały pogadać raz była to pani o klasycznej urodzie i nuitki z
8:00
tatuażem na brodzie do dzisiaj sobie wypominam, że nie zrobiłem
8:03
jej zdjęcia. Spytała, czy Jestem głodny?
8:05
Oj nie, dziękuję, mam mnóstwo jedzenia.
8:08
Odpowiedziałem, myśląc o tych wszystkich pysznych liofilach,
8:11
które odebrałem z poczty. Innym razem był to myśliwy
8:14
pokazał mi na telefonie zdjęcia rozpłaszczonego na lodzie
8:17
niedźwiedzia polarnego w plamach krwi i zapytał, czy widziałem na
8:20
trasie karimu powiedziałem, że owszem i pokazałem mu na mapie,
8:24
gdzie powiedział, że zna to miejsce i że to niedaleko.
8:27
No to było ponad 40 km drogi stąd i nie byłem pewien, czy
8:31
rzeczywiście znał to miejsce. Nie byłem również pewien, czy
8:34
karibus, któ. Miałem i wczoraj drogę nie
8:36
skończą jutro w zupie myśliwego. Tak wygląda tutaj życie jest
8:40
brutalnie proste, tu nie ma zła czy dobra ofiary i drapieżcy
8:44
funkcjonują we wspólnej zależności.
8:47
To jest zapomniany sposób życia na ziemi, gdzie trudno żyć, ale
8:50
wszystko funkcjonuje w harmonii. Siedząc przy ognisku, nie mogłem
8:58
uwierzyć, że tu dotarłem, że Jestem nad cieśniną beringa, gdy
9:01
patrzę na zdjęcia z wyprawy i nagrywam tego audiobooka,
9:04
przypominam sobie to wszystko, czego doświadczyłem.
9:07
Wtedy ogarnia mnie wzruszenie i myśl, że wszystko jest możliwe i
9:11
ponownie. Zacytuję LZ datą z serialu 1883.
9:13
Pamiętam ten moment, kiedy ujrzałam to miejsce po raz
9:17
pierwszy. Próbowałam odnaleźć słowa, by
9:20
opisać to, co widziałem, lecz mi ich brakło.
9:23
Nic mnie na to nie przygotowało, ani książki, ani nauczyciele,
9:26
ani nawet moi rodzice. Znałam 1000 opowieści, lecz
9:30
każda z nich bledła przy prawdzie, by to miejsce
9:33
zrozumieć, trzeba go doświadczyć, a ja choć je
9:35
poznałam, rozumiem je jeszcze mniej niż w dniu, gdy ujrzałem
9:38
je po raz pierwszy. Prawdziwe autentyczne
9:44
doświadczenia uczą nas naprawdę głęboko, nie książki, nie film,
9:49
nie audycje radiowe, nie wiedza naukowa, doświadczenie na
9:52
własnej skórze, wyciąganie własnych wniosków, interpretacja
9:58
tych doświadczeń na swój sposób, patrzenie na te same fakty z
10:02
różnych perspektyw, konstruowanie w sobie własnego
10:05
świata, dla nas samych, a potem próba przekazania tego innym.
10:08
To nie szkodzi, że nie będę zrozumiany.
10:10
To jest mój świat. Chce go pielęgnować i dbać o
10:13
niego. Was też do tego namawiam, gdy
10:15
was zabraknie cały ten świat, który w sobie budowaliście
10:19
życie, które stworzyliście w was zniknie.
10:24
Jest jednak pocieszenie nasze osobiste doświadczenia,
10:27
niezależnie od tego, czy się nimi dzielimy, czy nie, budują
10:30
wspólną świadomość i dokładamy się cegiełka po cegiełce do
10:33
życia ludzi, którzy przyjdą po nas, czytając to część z was
10:37
czuje ciepło zrozumienia spływające do środka, bardziej
10:41
sceptyczna część z was skręca się i zastanawia, co ten gość
10:44
wypisuje, co to za bajeczki bajką dla sceptyków nie powinna
10:48
być rozwijająca się nauka. W 2007 roku międzynarodowy
10:52
Instytut zdrowia uruchomił Human microbiom project.
10:56
Który pokazał, jak ogromny wpływ mikrobiom ma na nasze zdrowie i
11:00
choroby. Odkryto, że mikrobiom składa się
11:02
z bilionów bakterii, wirusów i grzybów, które wspierają procesy
11:06
trawienne, regulują układ odpornościowy, a nawet wpływają
11:09
na nasz nastrój i zdrowie psychiczne.
11:12
Zaburzenia równowagi mikrobiomu mogą prowadzić do poważnych
11:15
chorób, takich jak otyłość, cukrzyca czy depresja.
11:18
No i teraz. Zobaczcie, skoro nasze ciało
11:20
jest domem dla około 39 bilionów komórek mikroorganizmów, co
11:24
przewyższa zresztą liczbę ludzkich komórek.
11:27
Około 30 bilionów. Skoro my sami tworzymy w sobie
11:30
środowisko, które wpływa na nas fizycznie i psychicznie, a my
11:34
naszymi decyzjami dotyczącymi stylu życia wpływamy na to
11:37
środowisko. W nas to staje się oczywiste, że
11:40
na tym współzależność w znanej nam biologii się nie kończy.
11:43
Tak samo jak te bakterie wpływają na nas.
11:45
Tak my wpływamy na nasze środowisko zewnętrzne.
11:49
Jednak na razie systemy, które budujemy wokół siebie.
11:52
Polityczne, społeczne, religijne i technologiczne skutecznie nas
11:55
odcinają od tej idei i raczej nas dzielą zamiast łączyć.
12:00
Jesteśmy duchowymi istotami, przeżywającymi, fizyczne
12:03
doświadczenie, wygnani z raju, zatraciliśmy kontakt ze źródłem,
12:07
w końcu z jakiegoś powodu większość z nas ciągle szuka
12:10
czegoś, co można nazwać sensem lub szczęściem, odczuwając
12:13
pustkę, samotność i brak akceptacji.
12:15
Wybieramy wytarteścieżki Pogoń za pieniędzmi statusem
12:18
przyjemnościami. Oddajemy się jakiejś idei lub
12:21
religii. Wynajdujemy również powody, żeby
12:24
nie odkrywać siebie. Ja nie Jestem lepszy,
12:26
postanowiłem wybrać skupianie się na energii, która łączy
12:29
wszystko co żywe. To jest mój pomysł na
12:31
zdystansowanie się do absurdu tego świata.
12:34
Moja ucieczka. Moja prywatna utopia, jak się
12:36
możecie domyślać to nie jest łatwa droga, nasze życie to jest
12:41
jakiś test, ale nie wiem o co w nim chodzi, im dłużej jednak
12:44
rozmyślam nad tym jako błędną istotą jest człowiek, tym
12:48
bardziej Jestem pewien, że uda nam się dostrzec iskrę łączącą
12:51
nas wszystkich i środowisku, w którym żyjemy.
12:54
Być może właśnie w uznaniu tej jedności kryje się sens naszego
12:57
istnienia. W pewnym momencie wylądowała i
13:04
usiadła obok mnie mewa, która najwyraźniej chciała pogadać.
13:08
Dzień dobry. Fajnie, że wpadłeś, mogę sobie
13:11
chwilę posiedzieć. Zapytałem Ewa, tak, jasne,
13:14
będzie mi miło odparłem, skąd jesteś i co tutaj robisz?
13:19
Z daleka właściwie nie wiem, co mnie tu ciągnęło, ja Jestem
13:23
stąd, czasem gdzieś polecę, jak się zrobi zimniej, a gdzie jest
13:27
twój dom? Zapytałem.
13:29
Mewa na chwilę popadła w zadumę. Mój dom jest tam, gdzie jest
13:33
moja rodzina. Chwilę się zastanowiłem i
13:37
odparłem, mam tak samo. Wtedy usłyszałem w głowie głos
13:48
mojej córki. Tato, a czy paliło się ognisko
13:51
nad cieśniną beringa? Tak córeczko paliłem.
14:00
A potem moja żona powiedziała do mnie, wraca już kochanie,
14:03
wracaj. Już wracam.
14:08
Odparła. Dzień trzynasty samolot.
14:18
Spałem długo, ale nie na tyle, żeby nie móc cieszyć się
14:21
spokojnym porankiem. To były prawdziwe wakacje, kawa,
14:25
baton i cieśnina beringa. Nie byłem pewien, że samolot
14:29
dzisiaj przyleci, była spora Mgła, ale wiedziałem, że muszę
14:32
być gotowy do drogi o dwunastej, gdy się pakowałem przyjechał
14:36
policjant po krótkich rozważaniach na temat pogody i
14:39
tego, czy samolot przyleci czy nie ojcowskim tonem powiedział,
14:42
pamiętaj, żeby zabrać wszystkie swoje śmieci.
14:46
O jedenastej byłem już na lotnisku, dobrym zwiastunem było
14:48
to, że przyjechał ktoś z torbami, ale nie był w stanie
14:50
jeszcze powiedzieć, czy samolot rzeczywiście przyleci, czy nie
14:54
czekaliśmy. Moja łopata była już w pełni
14:56
urządzona sucho, ciepło, wygodnie oparłem się o plecak i
15:00
przysypiałem. Około dwunastej 15 usłyszałem
15:03
kłada, to był gość, który rezerwował mi lot potwierdził mi
15:06
na 100%, że samolot już leci zną bardzo się ucieszyłem i zacząłem
15:11
zdejmować sakwy i rozkręcać rower.
15:13
Dosłownie kilka minut później cesna karawan 208 b wylądowała
15:18
na pasie startowym w weils. Pilot wyskoczył z kabiny i
15:22
zapytał, gdzie jest rower. Najwyraźniej lecąc tu już
15:25
kombinował, czy da radę go zmieścić, ale w sumie nie było z
15:28
tym żadnego problemu. Koła sakwy i wszystkie bagaże
15:32
poszły pod pokład, a rower do kabiny nie zgadniecie jednak, że
15:36
kto wysiadł z tego samolotu, otóż dwójka Polaków, która od
15:39
lat mieszka w Stanach, w dodatku weganie, w drodze powrotnej do
15:44
nomu ucięliśmy sobie niezłą pogawędkę, gdy wzbiliśmy się w
15:47
powietrze z lotu ptaka, zobaczyłem prawie całą trasę,
15:50
którą odbyłem przez ostatnie 2 tygodnie.
15:53
W bonusie mogłem podziwiać brzeg Syberii, Little dayomid i wyspę
15:56
radmanowa. Rozlewiska przy wales,
15:58
niedźwiedzią skałę, plażę i przecinającej ją rzeki oraz góry
16:02
jork. Ktoś bardziej racjonalnie niż ja
16:05
patrzący na świat mógłby zapytać i co warto było?
16:08
Nie lepiej było polecieć do tego waves bez całej tej szarpaniny.
16:13
Odpowiedziałbym, może tak cholernie warto, że nie
16:16
odległość, nie punkt startu, nie punkt końcowy, ale droga się
16:19
liczy i styl, w jakim ją pokonujesz.
16:22
Twoja otwartość na trudy tej wędrówki i ciekawość drugiego
16:24
człowieka, coś mnie tu pchało. Chciałem bardzo oderwać się od
16:28
blokowiska i pobyć w naturze, ale bez tych wszystkich
16:30
trudności, bez spotkanych ludzi. Ta podróż nie miałaby tego
16:34
wymiaru smaku i tej głębi, które miała to, jak postrzegamy świat,
16:39
jak do niego podchodzimy i jak go przeżywamy, sprawia, że
16:42
podejmujemy właśnie takie wyzwania.
16:44
Kochamy opowieści i obrazy, bo potrafią nas uzdrawiać, wspierać
16:47
i dodawać sił, dlatego postanowiłem podzielić się z
16:50
wami tą historią. Być może znajdziecie w niej
16:52
odrobinę rozrywki albo inspiracji.
16:55
Może odnajdziecie w niej was samych?
17:03
Uczta po wylądowaniu w noom około trzynastej odebrałem mój
17:07
rower i bagaże i zacząłem wszystko skręcać koła, pedały,
17:10
kierownica, mocowanie sakw na lotnisku wnum.
17:14
Wyobraźcie sobie, że spotkałem mery, z którą rozmawiałem w
17:17
brevi podziękowałem Jeszcze raz za gościnę i poprosiłem o
17:21
przekazanie słów wdzięczności na ręce rady miasta za to, że mnie
17:24
przyjęli, będę miał do nich zawsze dużo sympatii i
17:26
wdzięczności. Jak się okazało, w Wells wcale
17:29
nie było oczywiste, że mnie przyjmą.
17:31
Pierwsze kroki skierowałem do natana z visitors.
17:34
Musiałem się wygadać i zmusiłem go niemalże do wyjścia na lunch.
17:38
Byłem zmęczony, ale musiałem z siebie wszystko wyrzucić.
17:41
W 30 minut streściłem mu 2 tygodnie, które przeżyłem w
17:44
drodze. Nathan powiedział, to była
17:47
uczta. Czułem dokładnie tak samo.
17:50
To była uczta outdoorowa uczta. Fakt, że wszystko już za mną, że
17:55
Jestem bezpieczny mną, że przetrwałem alaskę znaczył dla
17:58
mnie bardzo wiele i znaczy do dzisiaj czułem się bezpiecznie.
18:02
Jak w domu. Mam nadzieję, że to
18:03
doświadczenie i uczucie wdzięczności dla życia
18:06
pozostanie we mnie na zawsze. Wyprawa była krótka i nie była
18:09
ekstremalnie trudna, ale miałem sporo wyzwań i problemów do
18:12
pokonania sn. Uważam, że poradziłem sobie z
18:14
nimi całkiem nieźle. Teoria mówi, że każde kolejne
18:18
wyzwanie dla kogoś, kto chce się rozwijać, powinno być na takiej
18:21
zdrowej granicy bezpieczeństwa. Wyzwanie nie może być za łatwe,
18:24
bo poczujemy, że tracimy czas i niewiele się uczymy.
18:28
Nie może być również za trudne, bo możemy się zrazić lub nie
18:31
ukończyć zadania. Uważam, że ta wyprawa była
18:33
właśnie na takiej zdrowej granicy.
18:35
Miałem ciężko, ale nie absurdalnie.
18:37
Ciężko było niebezpiecznie, ale nie wydarzyło się nic, co
18:41
mogłoby wyraźnie zagrażać życiu. To nie było wyjście na
18:44
ośmiotysięcznik, bez tlenu i bez przygotowania, a niedźwiedzie to
18:48
nie zombi. Nie było to głupiego ryzykanctwa
18:50
zebrałem natomiast bardzo cenne doświadczenie.
18:53
Oczywiście pam. Wiemy o tym, że przygotowywałem
18:55
się do tej wyprawy pół roku po spotkaniu z panem napisałem do
18:59
Brian i traci z pytaniem, czy mają dla mnie wolny pokój?
19:03
Na szczęście mieli i to w dodatku ten sam, w którym
19:05
mieszkałem wcześniej, chciałem tylko wziąć prysznic, odpocząć i
19:09
wypić za swoje zdrowie. Poczułem jak napięcie, które
19:12
nagromadziło się przez ostatnie dni.
19:14
Schodzi ze mnie to napięcie było nietypowe, podskórne, dopiero
19:18
gdy mija, wiesz, że było z jednej strony nie wypanował
19:21
spokój podczas tej eskapady, ale z.
19:24
Strony miałem dużo zagadnień do rozwiązania, nie znałem drogi,
19:27
byłem w pogotowiu cały czas nie wiedziałem, co mnie zaskoczy.
19:30
Może to jest właśnie to, co tubylcy tuczują cały czas, jak
19:33
żyją blisko natury. Może dlatego czasem są ostrożni
19:36
i wycofani. Próbowałem się zdrzemnąć, ale
19:41
nie udało mi się nastawiłem ładowanie wszystkich urządzeń i
19:44
poszedłem na obiecanego drinka. Najpierw wpadłem do polar cafe,
19:48
a potem do nughet in. Aby wrócić w końcu do polar
19:51
cafe, bo była tam najlepsza muzyka i wnętrze jak z
19:54
klasycznego filmu. Potem wróciłem do domu i padłem,
19:57
ale zanim padłem nastawiłem sobie budzik, bo piątek miał być
20:01
wyjątkowy i musiał się rozpocząć wcześnie rano wizualizowałem
20:04
sobie ten dzień i snułem plany od czasu, gdy dotarłem do Wells,
20:08
otóż to jest to, co chciałem zrobić.
20:10
Gdy będę w noł, o ósmej rano idę do polar cap, gdzie jem obłędną
20:15
jajecznicę z 2 jajek i hash Brown, czyli takimi ziemniakami
20:20
smażonymi na patelni dodatkowe tosty z dżemem i do tego może
20:24
kawy wszystko z widokiem na szarym morze beringa.
20:27
Oczywiście o dziesiątej spacer i kupowanie pamiątek o trzynastej
20:32
lunch w pingo najlepszej knajpie w no prowadzonej przez erykę na
20:37
lunch spóźniałem się już kilka razy do niej, bo godziny
20:40
otwarcia są płynne. W końcu się nauczyłem, że
20:42
najlepiej jest być około trzynastej.
20:44
Następny punkt to spacer i robienie zdjęć 5:00 to powrót do
20:49
domu, drzemka i kolacja z liofilizat tu, bo umówmy się
20:52
jest to jakaś oszczędność w porównaniu z cenami na mieście.
20:55
Następnie miałem Plan udać się do klubu weteranów, o którym
20:58
opowiem za chwilę jest otwarty tylko w piątek i sobotę.
21:01
Plan zrealizowałem w 100 procentach i był to wspaniały
21:05
dzień. Wiedziałem jednak, że mój trip
21:07
na alasce jeszcze się nie skończy.
21:09
Czułem, że zaczyna mnie trochę nosić.
21:15
Kuga rock road. Następnego dnia wstałem rano,
21:18
spakowałem graty, zostawiłem pacraft i kilka niepotrzebnych
21:22
rzeczy. Wziąłem jedzenia na 6 dni i
21:24
ruszyłem na północ drogą kuga. Rok w kierunku Taylor.
21:27
Moim celem było dotarcie do serpentine hot springs, tym
21:30
razem 100 dwudziestokilometrową drogą szutrową i 60 km przez
21:34
teren nieznany. Oczywiście lało początek drogi
21:38
kuga, rock był mało urodziwy, brzydkie chatki wędkarzy,
21:40
poskładany z przypadkowych materiałów, porzucone samochody,
21:44
place budowy z ciężkim. Potem na szczęście 10 km dalej
21:48
zacząłem wiedzieć coraz mniej działalności człowieka.
21:51
Droga kuga rock miała zdecydowanie mniej przewyższeń
21:53
niż ta do teller, ale czułem się zmęczony, a moje kolana
21:57
odczuwały trudy jazdy pod górę. Być może dlatego, że tym razem
22:00
prawie w ogóle nie musiałem schodzić z roweru.
22:03
Tym razem góry kigloik mijałem od wschodniej ich strony, a
22:07
widoki były wspaniałe. Nad rozciągającym się między
22:11
górami jeziorem salamon, znalazłem mały kemping, zostałem
22:15
tam całkiem porządny domek. Bez centralnej kanalizacji.
22:19
Oczywiście kilka miejsc do rozbijania namiotów z ławką oraz
22:22
śmietnik zabezpieczony przed niedźwiedziami w toalecie pod
22:25
daszkiem. Na upartego można się nawet
22:27
schronić. Jak jest paskudna pogoda w
22:29
rejonach bardziej zaludnionych, takich jak kolorado.
22:31
Kempingi są często płatne, wrzucasz 20 $ do skrzynki.
22:36
Ten był darmowy. Kiedyś pokonałem wraz z córką
22:38
trasę z Los Angeles do denver i takich kempingów.
22:41
Odwiedziliśmy bardzo wiele. Tym razem spojrzałem tylko na
22:44
jezioro i pojechałem dalej. Moim celem tego dnia było
22:47
dotarcie do pelgrom hotsprings gorących źródeł, bardzo
22:49
popularnych w tym zakątku alaski.
22:51
Samochodem można do nich dojechać w godzinę z nią 85 km
22:55
cogaro crowded i 10 km bocznej drogi.
22:57
Do źródeł ta boczna droga okazała się trudna.
23:00
Najpierw ostre podejście, a potem długi zjazd po
23:04
gigantycznych kałużach. Przy gorących źródłach przywitał
23:06
mnie duncan, młody chłopak z minesoty, dla którego obsługa
23:09
źródeł była wakacyjną pracą. Duncan oprowadził mnie po
23:13
terenie i pokazał, gdzie mogę się rozbić, niezwykle miły i
23:16
kontaktowy chłopak, z którym przegadałem wiele godzin,
23:18
głównie o podróżach i o życiu we współczesnym świecie.
23:22
Kolejny przykład na to, jak wszyscy, niezależnie od miejsca
23:24
zamieszkania, niezależnie od wieku, połączeni wielką
23:27
informacyjną siecią, przeżywamy nasze życia.
23:29
Podobnie i dochodzimy do podobnych wniosków.
23:32
Zakończyłem dzień uciekając przed komarami i zażywając
23:35
gorących źródeł. Byłem po drugiej stronie gór, a
23:38
chmury, które goniły mnie cały dzień, zatrzymały się na tych
23:41
górach i wyszło słońce. To był zdecydowanie
23:44
najpiękniejszy wieczór, jaki spędziłem na alasce.
23:46
Siedziałem w gorących źródłach i patrzyłem godzinami jak słońce.
23:50
Schodzi w stronę horyzontu, jednak lato blisko koła
23:53
podbiegunowego. To jest czysty obłęd.
23:55
Drugiego dnia pogoda była fatalna, więc postanowiłem
23:58
zostać przy źródłach. Cały dzień było mi tutaj dobrze.
24:02
Jedynym minusem byli Goście, którzy czasem przyjeżdżali z
24:05
nią. Nie wziąłem ze sobą nic do
24:06
czytania, więc pożyczyłem od danka na wszystkie broszury dla
24:09
turystów, które miał, siedziałem w namiocie i czytałem,
24:12
oszczędzałem na jedzeniu, gdy tylko znikali, Goście,
24:15
wychodziłem i moczyłem się w gorących źródłach, znajdowałem
24:18
najgorętsze miejsca i najwygodniejsze kamienie, na
24:21
których mogłem po prostu leżeć. Gdy przestało trochę padać,
24:24
poszedłem na spacer do opuszczonego sierocińca na
24:27
początku dwudziestego wieku. Pelplin hot springs stało się
24:30
miejscem misji katolickiej. W odpowiedzi na epidemię grypy w
24:33
900 osiemnastym roku, która zdziesiątkowała społeczności
24:36
rdzennych mieszkańców niedalekiej osady merys i glo,
24:39
pozostawiając wiele dzieci osieroconych.
24:42
Na terenie misji znajdowały się kościół dermitoria, szkoła oraz
24:45
gospodarstwa rolne, takie jak ogrody i szklarnie.
24:48
Ta samowystarczalna społeczność prosperowała przez kilka dekad,
24:51
a gorące źródła były ważnym elementem przetrwania.
24:54
Jednak nie najważniejszym, bo jest to jedno z niewielu miejsc
24:57
na półwyspie steward, gdzie jest bardzo żyzna ziemia.
25:00
Do dziś zarządcy źródeł uprawniają to warzywa.
25:03
Ciekawym faktem jest też, że dzieci z sierocińca były również
25:06
szkolone na pasterze reniferów, a te szkolenia prowadzili
25:09
pasterze z Syberii, nazywani ludźmi od reniferów, czyli
25:12
powtarza się ta sama historia, która była w teler.
25:15
Ta wymiana międzykulturowa miała trwały wpływ na cały region,
25:18
łącząc syberyjskie tradycje hodowli reniferów z praktykami
25:21
rdzennych mieszkańców alaski. Jeszcze jeden przykład na to
25:24
jak. Tych terenach miesza się to, co
25:26
nazywamy wschodem i Zachodem. Kolejnego dnia wróciłem tą 10
25:36
kilometrową, pełną kałuż drogą do drogi kuga, rock i cały czas
25:41
myślałem, czy ja naprawdę chcę skręcić w lewo i jechać w stronę
25:44
Taylor, czy mam już dosyć i wracam do noom było mi już
25:48
tęskno do domu i czułem się też fizycznie zmęczony.
25:51
Postanowiłem, że skręcę jednak w lewo i dojadę przynajmniej do
25:54
końca drogi kuga rock podczas jazdy podziwiałem piękne widoki
25:58
ciągnących się po Horyzont wzgórz pokrytych tundrą.
26:01
Gdybym nie wiedział, jak ciężko jest się poruszać po tej tundrze
26:04
to. Chciałbym biec przez środek
26:06
wzgórz z rozwianym włosem i lecieć przed siebie.
26:09
Wiedziałem już jednak, czym pachnie tundra i śmiałem się do
26:12
siebie, bo na zdjęciach teren wydaje się bardzo dostępny.
26:16
Gdy dojechałem do końca drogi rzeką kołga rock, spojrzałem na
26:19
ścieżkę wiodącą pod górę przez wzgórza i wiedziałem, że nie
26:22
chcę iść dalej. Zresztą gdzieś tam wewnętrznie
26:24
od początku wiedziałem, że nie dojadę do taylora.
26:27
Miałem dosyć napierania i chciałem już wracać do domu, a
26:30
wcześniej chciałem jeszcze spędzić trochę czasu w none.
26:33
Następnego dnia rano wysłałem do żony wiadomość.
26:35
Że wracam i że mniej więcej za tydzień powinienem być w
26:38
Warszawie. Tego dnia dojechałem do znanego
26:40
mi kempingu nad salmon lake. Pogoda była wspaniała i pół dnia
26:44
gapiłem się na góry i jezioro. Pożegnanie zną.
26:52
Kiedy dotarłem do noom, lodowaty wiatr uderzył mnie prosto w
26:55
twarz. Może beringa mnie nie zawiodło i
26:57
zadbało o atrakcyjny koniec wycieczki.
27:00
Gdy pedałowałem mój rower, prawie stał w miejscu.
27:03
Spędziłem w noom 3 dni, delektując się wyśmienitym
27:06
jedzeniem, odwiedzając muzeum i robiąc zdjęcia w porcie, który
27:09
jest zapełniony ręcznie skonstruowanymi jednostkami
27:12
pływającymi służącymi do wydobywania złota z dna morza.
27:16
Najbardziej charakterystycznym elementem każdej takiej
27:18
pogłębiarki jest długa, masywna rura, którą nurek.
27:23
Pod pachę i odkurza dno, podczas gdy na pokładzie odbywa się
27:26
przesiewanie urobku i oczyszczanie złota.
27:28
Ekipa takiej pogłębiarki może zarobić 1000 $ dziennie, więc
27:32
możecie się domyślać, iż chętnych, aby spróbować nie
27:35
brakuje. Są więc pogłębiarki poskładane
27:37
na szybko i wyglądają jak kupa złomu z rurą są pogłębiarki
27:41
wielkie wyglądające profesjonalnie, ale każda z nich
27:44
jest tak naprawdę samoróbką. W porcie jest wydzielony cały
27:47
teren, który został nazwany cmentarzem utraconych marzeń.
27:51
Znajdują się tam pogłębiarki, które ktoś kiedyś zrobił i
27:53
porzucił, bo interes się nie udał.
27:56
Chociaż zachwyca kreatywnością, twórcą pogłębiarek, moją
27:59
ulubioną jest barka z postawionym na niej autobusem
28:02
szkolnym, który gwarantuje napęd i schronienia.
28:05
Wyjątkowym momentem podczas tych 3 dni, oprócz gorącego tosta z
28:09
dojrzewającym serem w pingo zaserwowanym przez erykę było
28:12
spotkanie z jeffem duringiem, założycielem klubu dla
28:15
weteranów. Jak pamiętacie, byłem w tym
28:17
klubie tydzień wcześniej, przed wyruszeniem na cougar rock road,
28:21
ale nie miałem odwagi podejść do jeffa, który przez cały czas był
28:24
otoczony wianuszkiem rozmówców, tym razem siedział.
28:27
Podszedłem do niego i powiedziałem, że jutro wylatuje
28:29
i że jest to ostatnia szansa na porozmawianie z nim.
28:32
Kim jest jeff darling i skąd o nim wie?
28:35
Nie powiem o sobie, że Jestem nerdem wypraw polarnych, ale jak
28:38
się czymś zainteresuje, to drążę wydarzeniem godnym mojej uwagi
28:42
było przejście przez biegun północny borga outlanda i mike'a
28:45
horna. W 2019 roku panowie wystartowali
28:48
właśnie z none na żaglowcu pangea dopłynęli do granicy
28:51
lodu, na który zeszli z nartami saniami i pacraftami.
28:55
Następnie przeszli 1800 km przez morze arktyczne i biegun
28:58
północny. By zakończyć wyprawę na lodzie
29:01
niedaleko spitsbergenu, skąd zabrał ich lodołamacz lens.
29:05
Niesamowita jedna z najodważniejszych współczesnych
29:08
ekspedycji polarnych, jakie znam, zwłaszcza w czasach, gdy
29:11
ocean arktyczny już nie zamarza, jak kiedyś i eksploratorzy
29:14
musieli poruszać się po bardzo cienkim pękającym lodzie, nie
29:18
zapominając o zagrożeniu ze strony niedźwiedzi polarnych.
29:21
Dużo było opowiadać o tej wyprawie.
29:22
Jeśli kogoś interesuje, polecam artykuł w New york Times.
29:26
W każdym razie w jednym z filmów przed startowych jest Wywiad
29:29
właśnie. Z jeffem darlingiem, który
29:31
pomagał mikowi hornowi w noom przygotować jacht do wyruszenia,
29:35
postanowiłem jeffa odnaleźć. Skoro już tu byłem, okazał się
29:38
być przemiłym gościem i usłyszałem dużo historii o miku
29:41
hornie. Na koniec dostałem od niego
29:43
numer telefonu, adres i prośbę, abym mu wysłał kartkę pocztową
29:46
gdzieś ze świata, bo on nie ma paszportu i nie rusza się z
29:50
miejsca. Ostatni dzień w noom zacząłem od
29:52
śniadania w polar cap, tym razem na szybkości, bo za chwilę
29:55
miałem lot. Okazało się, że w tym samym
29:57
domu, w którym mieszkałem w innym pokoju, spędzała czas
30:00
pani, która wracała ze mną do angkorich sześćdziesięcio,
30:03
pięcioletnia globtroterka, która mieszka w Kanadzie i wszędzie
30:06
jeździ kamperem z 2 psami. Oczywiście wną nie była
30:09
kamperem. Przeglądaliśmy cały czas w
30:11
taksówce i na lotnisku, a potem okazało się, że siedzimy razem w
30:15
samolocie, gdy wysiedliśmy na terminalu w angkorycz, rzuciłem
30:18
do niej, patrz cywilizacja. Widzę, właśnie odparła, nie
30:24
Jestem na to gotowa. Ja też nie przytaknąłem.
30:35
I to już jest moi drodzy koniec tej opowieści.
30:38
Dziękuję, że daliście zabrać się w tę podróż.
30:41
Dla mnie właśnie mija rok od tych wydarzeń i powiem wam, że
30:44
dzięki temu audiobookowi udało mi się wrócić do tych emocji, do
30:47
tych miejsc. Pamiętam, jak były one we mnie
30:50
żywe przez kilka miesięcy po powrocie, ale teraz siedzą we
30:53
mnie tylko skrawki. To właśnie dlatego
30:56
dokumentowanie doświadczeń i dzielenie się nimi jest takie
31:00
cholernie ważne. To najlepsza forma pamiętnika,
31:03
jaką możecie sobie zafundować. Dziękuję, że jesteście, bo gdyby
31:06
was nie było możliwe, że nigdy bym nie nagrał tego audiobooka.
31:10
Nie napisałbym tej książki. Tak sobie myślałem jaka jest
31:14
najlepsza forma do dokumentowania takich wypraw i
31:18
jednak ciągle Jestem zdania, że nagranie swojego głosu jest
31:22
chyba taką najszybszą formą, która również przynosi bardzo
31:26
dużo emocji. Często w tekście ciężko jest
31:29
przekazać te emocje, które w sobie mamy, ale w sposobie
31:33
mówienia w głosie. One się ujawniają, więc może to
31:39
jest jakiś pomysł, żeby stworzyć nowy podcast i zapraszać tam
31:43
tylko osoby, które właśnie wysiadły z samolotu i chcą
31:46
uwiecznić swoje emocje związane z wyjazdem.
31:50
Może to jest jakiś pomysł? Dajcie znać co myślicie.
31:54
Opublikuje niedługo część piątą i opowiem w tej części o
31:57
sprzęcie, więc będzie to część tylko i wyłącznie dla super
32:01
zainteresowanych osób. Będzie to również część dostępna
32:04
tylko dla patronów podcastu oraz osób aktywnie subskrybujących
32:08
mój kanał na Spotify. Także zachęcam was do
32:11
subskrypcji i słyszymy się w części piątej, a jeśli chodzi o
32:15
kolejne projekty, to już 13 czerwca spotykam się z Marcinem
32:18
gapińskim, aby nagrać z nim podcast o kulisach pisania
32:21
książki umysł ultrasa i w kolejnych.
32:25
Będę właśnie czytał ten niesamowicie motywującą do
32:28
biegania książkę. Jeśli pojawią się u was jakieś
32:32
pytania lub komentarze, wyślijcie je do mnie lub
32:35
zapiszcie je i zachowajcie na sesję pytań i odpowiedzi, które
32:39
odbędzie się w formie live na YouTubie. 18 czerwca o godzinie
32:43
19:00 możecie wejść na stronę blackhead ultra PLI możecie
32:48
zostawić tam maila, a ja was poinformuję o live'ie.
32:53
Na zakończenie bardzo dziękuję filmie bikers cracov za wsparcie
32:56
tej produkcji oraz wszystkim patronom podcastu Black hat
32:59
ultra. Jeśli chcecie dołączyć do grona
33:01
osób wspierających moją działalność.
33:04
Zapraszam na blackhead ultra PL wsparcie, natomiast książkę
33:08
którą czytam możecie kupić na stronie alaska.
33:11
Rozmowy PL. Dziękuję również wszystkim
33:13
firmom, które pomogły mi zorganizować samą wyprawę JMP
33:17
bikers Kraków, ale i pallada ubezpieczenia oraz
33:21
miesięcznikowi dzikie życie podcastowi rowerowemu magazynowi
33:25
ultra i podcastowi race space za pomoc w promocji mojej książki.
33:30
Na dziś to wszystko i nie zapomnijcie podzielić się tym
33:33
audiobookiem ze znajomymi. Buźka.