Latest / Mama Baas Podcast / Mama Baas Podcast: Maud getuigt over het verlies van haar babyzoontje, Hector
Transcript
- 0:06SPEAKER_00: Welkom in de podcast van Mama Paas.
- 0:09SPEAKER_00: Ik ben Tine de Donder en ik breng u graag in deze podcast mooie, herkenbare of bijzondere verhalen over het ouderschap.
- 0:18SPEAKER_00: En dat laatste: dat is wat u vandaag krijgt.
- 0:20SPEAKER_00: Het is het verhaal van Hector, het zoontje van Mout van Valchem.
- 0:25SPEAKER_00: Hij werd geboren op 21 december 2021 en stierf een maand later.
- 0:32SPEAKER_00: Ze schreef daar een boek over en daarover komt ze vandaag vertellen.
- 0:35SPEAKER_00: Dag Maat.
- 0:36SPEAKER_00: Welkom hier in de podcast.
- 0:38SPEAKER_00: Hallo, dank je.
- 0:39SPEAKER_00: Williams, om te beginnen kort meenemen in je verhaal.
- 0:42SPEAKER_00: Wat had Hector?
- 0:44SPEAKER_01: Hector had on waarschijnlijk niets.
- 0:48SPEAKER_01: Dus dat was een perfect normale zwangerschap.
- 0:53SPEAKER_01: En ook een hele mooie bevalling, typisch verhaal van een tweede kindje, waarbij je al iets beter weet wat op je afkomt.
- 1:00SPEAKER_01: En ja, echt op die roze wolk zaten wij.
- 1:03SPEAKER_01: Op kerstavonds zouden we naar huis mogen gaan.
- 1:06SPEAKER_01: Maar toen bleek dat Hector ernstig ziek was.
- 1:12SPEAKER_01: Na een aantal snelle tests in het ziekenhuis waar hij geboren is, bleek dat hij een stofwisselingsziekte had.
- 1:19SPEAKER_01: Een zeldzame ziekte?
- 1:21SPEAKER_01: Op dat moment was dat nog niet geweten.
- 1:24SPEAKER_01: Maar de genetische tests na afloop hebben wel uitgewezen dat het een stofwisselingziekte van een extreem zeldzame aard was, dat het over één kans op miljoenen ging.
- 1:36SPEAKER_01: En viel er iets aan te doen?
- 1:40SPEAKER_01: Stofwisselingsziektes variëren van ernst.
- 1:45SPEAKER_01: Op dat moment, toen hij een eerste metabolen decompensatie doormaakte, zo heet dat, was dat nog niet duidelijk hoe ernstig het was.
- 1:55SPEAKER_01: Maar het was wel al ernstig genoeg, omdat het normaal een soort ziekte is dat via de hielprik gedetecteerd wordt.
- 2:04SPEAKER_01: Meestal is dat op dag drie of dag vier, als ik mij niet vergis.
- 2:07SPEAKER_01: In dit geval is er zelfs nooit een hiel prik uitgevoerd.
- 2:11SPEAKER_01: De ziekte was al zeer agressief van in het begin.
- 2:15SPEAKER_01: En eigenlijk vanaf het moment dat hij eruit mij kwam en de navelstreng werd doorgeknipt, had hij die bescherming niet meer van mijn placenta.
- 2:25SPEAKER_01: En moest hij dus zelf heel zijn metabol systeem opstarten.
- 2:30SPEAKER_01: Het is daardoor dat de ziekte zich ga manifesteren is.
- 2:34SPEAKER_00: Wat gebeurt er dan?
- 2:38SPEAKER_01: Dan gebeurt er een zeer agressieve scheiding tussen moeder en kind.
- 2:44SPEAKER_01: Dan is het een zeer acute en levensbedreigende situatie waarbij je baby opeens aan heel veel buisjes en monitors hangt, waarbij je bewusteloos en graw daar op een operatietafel lag, is dan ook met spoed overgebracht naar een universitair ziekenhuis.
- 3:08SPEAKER_01: Ik vermoed dat dat het moment was waarop ik besefte van eerst dacht ik stofwisselingsziekte, we passen dat dieet wat aan.
- 3:17SPEAKER_01: Maar eigenlijk wisten we niet echt wat een stofwisselingsziekte was.
- 3:21SPEAKER_01: Op het moment dat de artsen in het ziekenhuis waren geboren was, zeiden van we botsen hier eigenlijk op de limiette van wat wij kunnen doen om Hector te redden.
- 3:30SPEAKER_01: En moet nu naar een universitair ziekenhuis overgeplaatst worden.
- 3:34SPEAKER_01: Het was toen dat we beseffen, dit is geen normale situatie.
- 3:40SPEAKER_00: En dan wat zeiden ze in het universitair ziekenhuis?
- 3:45SPEAKER_01: Daar bleek hoe ernstig Hector's situatie was.
- 3:50SPEAKER_01: Er kon eigenlijk maar één levensreddende interventie gedaan worden, die van de bloeddialyse.
- 3:58SPEAKER_01: Ik weet niet of je weet wat dat is, ik wist het ook niet.
- 4:02SPEAKER_01: Dat is eigenlijk een zeer groteske, invasieve techniek waarbij ze het bloed uit iemands lichaam halen, filteren en dan terug in het lichaam pompen.
- 4:18SPEAKER_01: De reden waarom ze dat moest doen, is omdat bij een stofwisseling ziekte het lichaam heel toxische zuren aanmaakt, als reactie op de eiwitten die hectoniek converteren.
- 4:30SPEAKER_01: En dus dat zuurgehalte in het bloed moest zo snel mogelijk zakken.
- 4:34SPEAKER_01: Want anders tasten die zur hersenen aan de organen en volgt een coma en daarna de dood.
- 4:43SPEAKER_01: Dat was het enige dat kon gedaan worden.
- 4:46SPEAKER_01: En op dat moment uiteraard zeg je, doe alles wat nodig is om een kind te redden.
- 4:54SPEAKER_00: Maar het heeft niet gedaan wat het moest doen.
- 4:58SPEAKER_01: Het heeft Hector niet gered, als ik het zo kan zeggen.
- 5:05SPEAKER_01: Ik zou zeggen dat het zijn sterven eerder heeft uitgesteld.
- 5:10SPEAKER_01: Het was een soort van tussenfase, tussenzone, waarbij er ook zoveel onduidelijkheid was.
- 5:18SPEAKER_01: Maar waarbij er achteraf bekeken toch bepaalde alarmbelletjes zou moeten gaan rinkelen over de groteske aard van zo'n interventie.
- 5:29SPEAKER_01: Als je zoiets al moet doen, dan weet je ergens ook als dokters, voormoede ik dan, dat je eigenlijk een kindje een weg opstuurt, die eigenlijk geen leven is.
- 5:44SPEAKER_01: En achteraf is dat dan ook gebleken uit de genetische test dat de stofwisselingsziekte die Hector had, zodanig agressief was, dat hij eigenlijk niet kon leven.
- 5:56SPEAKER_01: Er ging daar nooit een beleid rond ontwikkeld kunnen worden, of nooit met dieet of supplementen of medicatie, wat dan ook, er ging nooit een soort van metabool evenwicht gevonden zijn.
- 6:08SPEAKER_00: Ja, maar jullie wisten dan, dit gaat niet meer goed komen.
- 6:13SPEAKER_01: Wel, na die eerste bloeddialyse ging het iets beter met Hector.
- 6:21SPEAKER_01: Maar dan wordt de ernst van de ziekte natuurlijk ook wel extra duidelijk.
- 6:27SPEAKER_01: En probeerden wij een aantal keer met het artsenteam ook het gesprek aan te gaan over niet alleen de diagnose, maar ook de prognose.
- 6:38SPEAKER_01: Het werd duidelijk dat stofwisselingziektes van deze aard ook enorm instabiel zijn.
- 6:45SPEAKER_01: En dus Hector heeft dan op korte tijd een tweede metabolencrisis doorgemaakt, waarbij de dokters eigenlijk echt ook niet wisten hoe dat kon.
- 6:57SPEAKER_01: En het was op dat punt dat ik ook als mama naar mijn kindje keek en echt voelde van dit is zo uitzichtloos voor jou.
- 7:06SPEAKER_01: Dit is één groot aftakelingsproces.
- 7:09SPEAKER_01: Zij zou nooit kunnen genezen van die ziekte.
- 7:12SPEAKER_01: Dat ik echt wel voelde van dit niet wat ik wil voor jou.
- 7:17SPEAKER_00: En wat moet je dan doen?
- 7:19SPEAKER_00: Kan je dan vragen om.
- 7:21SPEAKER_00: Ik weet het niet om.
- 7:22SPEAKER_00: Ja, vertel jij maar.
- 7:24SPEAKER_01: We hebben dan herhaadelijk geprobeerd om dat gesprek weer aan te gaan.
- 7:30SPEAKER_01: Om gewoon ook te weten wat zijn hier de scenario's, wat de opties zijn, wat zijn onze rechten, wat zijn Hectorsrechten.
- 7:39SPEAKER_01: Maar die vraag werd eigenlijk telkens van tafel geschoven.
- 7:45SPEAKER_01: We hebben dan heel wat andere opinies ingonnen van andere artsen in andere ziekenhuizen.
- 7:53SPEAKER_01: En op een gegeven moment hebben we een arts en een arts team ontmoet.
- 7:59SPEAKER_01: Die eigenlijk de moed had om de essentie van de zaak te gaan belichten, die eigenlijk het lef had om bloedeerlijk te zijn tegen ons als ouders.
- 8:09SPEAKER_01: En die voor het eerst in twee, drie weken tijd tegen ons als Hectors ouders zei van Hector kan eigenlijk niet leven.
- 8:21SPEAKER_00: Ja, en dan, wat gaat er dan door je hoofd?
- 8:25SPEAKER_00: Kan je dat aanvaarden?
- 8:27SPEAKER_01: Nee, totaal niet.
- 8:29SPEAKER_01: Dat was een van de moeilijkste gesprekken, zo niet het moeilijkste dat ik ooit heb gevoerd.
- 8:37SPEAKER_01: Rationeel ben je ergens wel opgelucht omdat je je eindelijk wel gehoord voelt in die medische wereld.
- 8:46SPEAKER_01: En dat je dus niet langer het gevoel moet hebben van ben ik hier nu zot, omdat ik wil dat die leidersweg van mijn kind ophoudt.
- 8:52SPEAKER_01: Welke oud wil nu dat zijn kind sterft, dat is een heel vreemde gedachtegang waar je heel heel oncomfortabel bij voelt.
- 9:04SPEAKER_01: Dus rationeel gezien bracht dat een soort van geruststelling, een bepaalde lichttijd.
- 9:11SPEAKER_01: Maar fysiek gezien als mama, en in mijn lij was dat één grote weerstand, natuurlijk.
- 9:19SPEAKER_01: Want intuïtief gezien wil je absoluut niet dat je kind sterft.
- 9:23SPEAKER_01: Je wil er alles aan doen om je kindje te redden.
- 9:26SPEAKER_01: Dus dat is enorme strijd die van binnen gevoerd wordt, maar waarbij je telkens voor ogen moet blijven hebben wat het belang van je kindje is.
- 9:38SPEAKER_01: Het gaat niet om jou op dat moment.
- 9:41SPEAKER_01: En zag je hem dan echt pijn hebben?
- 9:44SPEAKER_01: Of voelde je dat?
- 9:46SPEAKER_01: Dat is ons vaak gezegd geweest, we gaan zien wat we moeten doen.
- 9:52SPEAKER_01: Hictor zal het ons tonen.
- 9:54SPEAKER_01: Ik vond dat ook weer een heel bevreemde uitspraak, want we spreken over een baby van een paar dagen oud.
- 10:04SPEAKER_01: Pijn is trouwens een zeer iets dat heel vaak onderschat wordt bij baby's op die leeftijd.
- 10:12SPEAKER_01: Dus ik denk niet dat wij als volwassenen, ook niet als medici altijd heel goed in staat zijn om te interpreteren wat een baby ontoont.
- 10:20SPEAKER_01: Langs de andere kant.
- 10:22SPEAKER_01: Als mama weet je heel goed wanneer je kindje die zo lang bij jou is geweest.
- 10:28SPEAKER_01: Je weet het heel goed als je kindje zich niet goed voelt.
- 10:31SPEAKER_01: Dus ik zag het overduidelijk dat ik door heel veel pijn had.
- 10:38SPEAKER_00: En zijn jullie dan echt beginnen te denken over dingen als eutanasie?
- 10:43SPEAKER_00: Of mag dat niet bij baby's?
- 10:45SPEAKER_01: Euthanasie bestaat niet bij baby's, omdat die welzonbekwaam zijn.
- 10:49SPEAKER_01: Het gaat dan eerder over levensijnde beslissingen.
- 10:55SPEAKER_01: Ik denk tussen het leven rekken langs de ene kant en eutanasie of een levenseindebeslissing langs de andere kant.
- 11:05SPEAKER_01: Dat zijn twee extremen.
- 11:07SPEAKER_01: Daar zit een hele grote grijze zone die wij niet voldoende aan bod laten in onze maatschappij, en dat is mogen sterven op een waardige manier.
- 11:18SPEAKER_01: Toegeven dat het soms de minst slechte optie is om te sterven.
- 11:24SPEAKER_01: En dat zo rustig en galant mogelijk te laten verlopen.
- 11:30SPEAKER_01: En dat is uiteindelijk waar wij in terecht zijn gekomen in een palliatief traject voor baby's.
- 11:37SPEAKER_01: Ja, en dat houdt dus in dat alles gericht is op het comfort van de baby, pijnbestrijding.
- 11:47SPEAKER_01: Maar ook op hoe zal ik het zeggen, terug die verbondenheid creëren.
- 11:54SPEAKER_01: Dus het was het eerste moment in weken waarop we Hector terug mochten behandelen als onze baby.
- 12:02SPEAKER_01: En dat er niets meer gemonitord werd en dat hij gewoon bij ons mocht zijn en dat we hem voeden op vraag.
- 12:09SPEAKER_01: Dus het is ook hoe afschuwelijk het ook was.
- 12:14SPEAKER_01: Zeker voor ons, ook om zijn stervenproces te moeten aanschouwen.
- 12:19SPEAKER_01: Het was ook ergens zeer helend omdat ons kindje eindelijk mens mocht worden.
- 12:26SPEAKER_00: En kon je daar dan op een bepaalde manier vrede meenemen, of blijft dat toch vechten en vringen of voel je van nee, dit is het beste voor Hector?
- 12:37SPEAKER_01: Tijdens het palliatieve traject is dat niet eenduidig.
- 12:42SPEAKER_01: Heb je weer die innerlijke strijd, want het vraagt enorm veel focus en overtuiging om een week lang in die ziekenhuiskamer te zien hoe je kind aan het sterven is en ervan overtuigd te blijven dat dat de minste slechte optie is.
- 12:58SPEAKER_01: Dat is een hallucinante strijd die je als ouder vooral tegen jezelf op dat moment aan het voeren bent.
- 13:06SPEAKER_01: Dus dat is niet duidig.
- 13:09SPEAKER_01: Maar ik ben er wel altijd van overtuigd gebleven, en dat is dan ook gebleken uit al die genetische testen achteraf, dat dat het beste was voor Hector.
- 13:20SPEAKER_00: Dat jullie gedaan hebben wat moest, of het enige mogelijke gedaan hebben.
- 13:25SPEAKER_00: We hebben vooral gedaan wat menswaardig was voor ons kindje.
- 13:30SPEAKER_00: Wat nemen jullie mee uit die periode in het ziekenhuis?
- 13:32SPEAKER_00: Wat vond je bijvoorbeeld het allermoeilijkste?
- 13:37SPEAKER_01: Bedoel je tijdens het palliatief traject?
- 13:42SPEAKER_01: Het moeilijkste?
- 13:44SPEAKER_01: Ik denk dat het zo'n groteske totaalervaring is, waarbij je ook zeer geïsoleerd in een ziekenhuiskamertje als koppel.
- 13:56SPEAKER_01: Uiteraard gesteund door het medisch team en zo, maar uiteindelijk was het ons twee die zaten te kijken naar ons kindje en wachten, tot de dood haar intreden zou doen.
- 14:11SPEAKER_01: Dat is ook wat Manu Kersen schrijft, van we kennen de dood niet meer omdat die weggetrokken is uit de huiskamer.
- 14:18SPEAKER_01: Dus dat maakt het ook tot een zeer bevreemde ervaring, omdat je het gevoel hebt dat je ergens in een soort van parallele dimensie zit.
- 14:26SPEAKER_01: Want je zit in een ziekenhuiskamer, geïsoleerd te wachten tot je kind sterft, veel grotesker dan dat wordt het niet.
- 14:34SPEAKER_01: Maar als dan ook nog eens de prikkels van elke dag en de vertrouwde mensen om je heen ontbreken, wordt dat isolement precies nog groter.
- 14:46SPEAKER_01: En is er iets waar je toch iets aan gehad hebt in die periode?
- 14:50SPEAKER_01: Absoluut, en het komt ook weer neer op de menswaardigheid van het medisch team, van de omkadering die wij toen kregen.
- 14:59SPEAKER_01: Dat is zo menselijk aangepakt geweest.
- 15:03SPEAKER_01: Er was bijvoorbeeld dokter Sara, die ons begeleid heeft in dat traject, maar ook, ondanks het feit dat zij coördinator was van de pediatrische afdeling daarke dag meerdere uren gewoon bij ons is komen zitten in die kamer.
- 15:20SPEAKER_01: Ze heeft in de mate van het mogelijke haar agenda vrijgemaakt en z bood nabijheid.
- 15:27SPEAKER_01: Het is niet dat zij zotte medische dingen deed, maar z was daar met ons en wij babbelden een beetje en ik vermoed dat ze op die manier dat isolement ook wat doorprikte en gewoon geruststelling wou bieden dat ze heel nabij was.
- 15:44SPEAKER_01: En dat was prachtig.
- 15:46SPEAKER_01: Dat is iets dat wij nooit gaan vergeten.
- 15:50SPEAKER_00: Je bent daarna, jullie zijn met twee terug naar huis gegaan daarna en na een tijd ben je terug gaan werken.
- 15:56SPEAKER_00: Hoe was dat?
- 15:58SPEAKER_00: Abschuwelijk.
- 16:02SPEAKER_01: Als ik daar nu op terugblik, denk ik ook, maar wat heb je allemaal gedaan?
- 16:06SPEAKER_01: En hoe heb je dat gedaan?
- 16:08SPEAKER_01: Wat was dat?
- 16:09SPEAKER_01: Dat is zo bevreemd.
- 16:11SPEAKER_01: Ik vermoed dat ik ook nog vol adrenaline zat, van die ervaring van die maand vlak na uw bevalling dan nog eens.
- 16:19SPEAKER_01: Dus totaal niet hersteld, dat is niet aan de orde.
- 16:22SPEAKER_01: Gewoon vechten voor je kind in alle opzichten.
- 16:25SPEAKER_01: En dan ook vechten om je staande te houden in dat palliatief traject.
- 16:30SPEAKER_01: Dat vraagt superveel adrenaline.
- 16:32SPEAKER_01: Dus ik denk dat ik gewoon nog hormonaal gezien even daarop door ben kunnen gaan.
- 16:39SPEAKER_01: Maar het was zeker niet evident om uit het isolement van die ervaring en van die traumatische rouw, zou ik het noemen, om terug in die normale wereld te stappen.
- 16:52SPEAKER_01: Dat vrekt langs alle kanten.
- 16:54SPEAKER_01: Maar ik wist ook, als ik het nu niet doe, dan kruip ik in mijn holetje voor het komende jaar en dan kom ik er niet meer uit.
- 17:03SPEAKER_01: Wed zou geweest zijn natuurlijk.
- 17:06SPEAKER_01: Ik denk dat je op die moment overal moet doen wat dat juist aanvoelt en wat in lijn ligt met je eigen kopingsmechanisme.
- 17:14SPEAKER_01: Maar voor mij was dat het kopingsmechanisme om wel terug naar de confrontatie met die wereld aan te gaan.
- 17:22SPEAKER_01: Dat maakt het natuurlijk niet makkelijker.
- 17:24SPEAKER_00: Nee, het is ook een heel bijzondere wereld, want je werkte in de politiek.
- 17:28SPEAKER_00: Was daar plaats voor begrip, voor rouw?
- 17:32SPEAKER_00: Hoe gingen ze daarom met jouw verlies?
- 17:36SPEAKER_01: Ik zou zeggen dat de politiek een uitvergroting is van onze maatschappij.
- 17:41SPEAKER_01: Vaak doen we die groep politiekers af als een soort van aparte klasse of een aparte dimensie.
- 17:50SPEAKER_01: Dat kan een beetje kloppen, maar ik denk vooral dat het een uitvergroting is van de hardheid en het meritocratische dat in onze samenleving is geslopen.
- 18:02SPEAKER_01: Er waren zeker en vast mensen die mij heel goed ondersteund hebben, minst mijn medewerker toen.
- 18:11SPEAKER_01: Maar het was natuurlijk ook een aberraie.
- 18:16SPEAKER_01: Ik was ook net aangetreden.
- 18:18SPEAKER_01: Ik had net die eet afgelegd hoog zwanger.
- 18:21SPEAKER_01: Dan gebeurt dit.
- 18:22SPEAKER_01: En dan moet ik dus ook als nieuwing, maar met dat trauma, nog eens terugkeren naar die politiek.
- 18:30SPEAKER_01: Dat was zowel voor mij als voor de groep die mij terug moest ontvangen, een zeer moeilijke, zeer bevreemde situatie.
- 18:38SPEAKER_01: En wat mij ook wel is opgevallen, is dat het moeilijk bespreekbaar was.
- 18:46SPEAKER_01: Dat het nooit echt een plaats heeft gekregen, dat het heel vaak neerkwam op ikzelf, die de openingen moest creëren.
- 18:54SPEAKER_01: Ik herinner mij bijvoorbeeld als ik terug een aantal vergaderingen bijwoonde.
- 19:00SPEAKER_01: Dat het dus, die moest zeggen, voor we de agenda afwerken, zou ik toch graag ook eerst even willen uitleggen wat er is gebeurd, zodat we samen verder kunnen.
- 19:13SPEAKER_01: Ik vind het belangrijk dat jullie als collega's weten hoe het nu met mij gaat, dat jullie weten wie Hector is en wat er is gebeurd.
- 19:22SPEAKER_01: Dus dat kwam wel allemaal op mij terecht.
- 19:25SPEAKER_00: En dat vroeg zeer veel energie.
- 19:27SPEAKER_00: Ja, dat is bovenmenselijk bijna om zoiets zelf overal te moeten aanbrengen.
- 19:32SPEAKER_01: Ja, als persoon die een kind verloren is, je een beetje je eigen sociaal werker in die zin.
- 19:40SPEAKER_01: Je moet een soort van ambassadeur zijn van je eigen noden en van je verdriet en dat echt kenbaar gaan maken, wil je dat daar rekening mee gehouden wordt.
- 19:50SPEAKER_01: En dan nog lukt dat niet altijd.
- 19:53SPEAKER_01: Ja, ik vind dat wel.
- 19:54SPEAKER_01: Je ziet dat toch, dat het vooral de ouders zijn die daar ruimte voor losfrikken en die ook aangeven wat hun nodig zijn.
- 20:04SPEAKER_01: En dat is ergens ook normaal.
- 20:06SPEAKER_01: Want iedereen is anders in een rowproces natuurlijk.
- 20:10SPEAKER_00: En wat had je dan achteraf beschouwd liever gehad?
- 20:14SPEAKER_00: Wat zou beter geweest zijn bij jou terugkeer?
- 20:23SPEAKER_01: Ik denk dat er tussentijds te weinig gepolst is naar hoe het met mij ging.
- 20:32SPEAKER_01: Het was een beetje alsof er een formaliteit ook afgewerkt werd van we hebben nu gevraagd hoe het met daar gaat.
- 20:40SPEAKER_01: We hebben het babbeltje gehad, we hebben de bloemen opgestuurd.
- 20:44SPEAKER_01: Het is af, het is klaar.
- 20:46SPEAKER_01: Nu kunnen we allemaal weer verder.
- 20:49SPEAKER_01: Je voelt ook in de politiek zeker de druk van het feit dat je ergens moet gaan renderen, dat je moet gaan opbrengen.
- 21:00SPEAKER_01: Je moet aan de slag, je moet initiatieven plannen, je moet vergaderingen bij wonen, je moet jezelf zichtbaar maken.
- 21:09SPEAKER_01: En als je daar dus niet toe in staat bent, voelt dat als een enorme mislukking.
- 21:16SPEAKER_01: In dat opzicht had ik wel iets meer begrip en zachtheid en omkadering kunnen gebruiken en niet op een formele manier aan het begin, waarbij dan die individuen zichzelf een beetje kunnen ontslaan van enige verantwoordelijkheid.
- 21:32SPEAKER_01: Want ze hebben de bloemen wel opgestuurd.
- 21:36SPEAKER_00: Wat zou je mensen aanraden die misschien een collega of een vriendin of een werknemer hebben die zoiet meemaakt.
- 21:42SPEAKER_00: Hoe kan je er dan eigenlijk wel zijn voor hen?
- 21:44SPEAKER_00: Want je zit niet echt in die inner circle van familie en vrienden.
- 21:50SPEAKER_00: Maar wat zou je hen kunnen aanraden?
- 21:54SPEAKER_01: Ik zou vooral willen meegeven dat tijd enorm belangrijk is.
- 22:01SPEAKER_01: Het verlies van een kind is z'n danig bulverserende, diepgaande, ook fysieke ervaring, dat je echt een aantal jaar nodig hebt om een beetje op adem te komen.
- 22:15SPEAKER_01: En dat punt van, ik heb het nu verwerkt of ik heb het plaatsgegeven, komt niet.
- 22:20SPEAKER_01: Dat is een illusie.
- 22:21SPEAKER_01: Dat is zo'n praatje of een beeld van onszelf voorhouden omdat dat iets makkelijker is, maar dat komt nooit.
- 22:28SPEAKER_01: Dus dat proces is nooit klaar.
- 22:30SPEAKER_01: Ook niet zelfs als er een ander kindje nog volgt.
- 22:34SPEAKER_01: Dus de wetenschap dat dat heel lang duurt en dat je in die periode gebaat bent bij regelmatige tekenen die je openstaat om dat te begrijpen, om daarover te spreken als die persoon dat wil, om de verjaardag, de geboorte- en of sterfdatum van dat kindje in je eigen agenda te zetten en dat te weten.
- 22:59SPEAKER_01: Te weten dat misschien die in die week moeilijk gaat zijn, als baas bijvoorbeeld zelf te suggereren van wil je dan een week vrij af zoiets.
- 23:10SPEAKER_01: Het zijn die zaken, maar vooral het begrip in de mate van het mogelijke.
- 23:18SPEAKER_01: Zeer belangrijk.
- 23:22SPEAKER_00: Bij jou ging die terugkeer dan niet helemaal vlot, zal ik zeggen, en je bent dan ook gestopt.
- 23:29SPEAKER_01: Ik heb het lang geprobeerd.
- 23:31SPEAKER_01: Want als je zo doorheen geschud bent, is het moeilijk om jezelf terug een plaats te geven in de wereld.
- 23:38SPEAKER_01: Dus dat is ook zoeken.
- 23:39SPEAKER_01: Ik heb dat lang geprobeerd.
- 23:42SPEAKER_01: Maar ik werd eigenlijk uitgeput.
- 23:46SPEAKER_01: Ondanks het feit dat ik eigenlijk echt wel veel heb kunnen doen daar en daar veel betekenis heb uitgehaald, niet in het minst ook initiatieven heb genomen voor ouders die een kindje zijn verloren.
- 23:58SPEAKER_01: Maar op een gegeven moment putte het mij totaal uit.
- 24:03SPEAKER_01: En was vooral het strategische van de partijpolitiek echt wel heel moeilijk geworden voor mij.
- 24:11SPEAKER_01: Als je een kind verliest, en zeker als je dan nog eens het stervenproces van je kind moet aan schouwen, dat is zo echt.
- 24:19SPEAKER_01: Daar ge plaats voor maniertjes en ego's en performance.
- 24:25SPEAKER_01: En nee, dat gaat gewoon niet.
- 24:28SPEAKER_01: Dan wil je in het midden van die vergadering gewoon rechts springen, schreeuw en heel hard wegrennen.
- 24:34SPEAKER_01: En ik heb die drang een paar keer moeten onderdrukken.
- 24:37SPEAKER_01: Dus dat ging niet.
- 24:39SPEAKER_01: Sta je nog altijd achter die beslissing, nu, een paar jaar later?
- 24:43SPEAKER_01: Ja, absoluut.
- 24:44SPEAKER_01: Het was op dat moment het beste dat ik kon doen.
- 24:48SPEAKER_01: Ik wou op een waardige manier met dit verlies omgaan.
- 24:53SPEAKER_01: We hebben ook thuis een levend zoontje van nu bijna vijf jaar.
- 24:59SPEAKER_01: Dus dan is het heel belangrijk om je prioriteiten wel heel juist te stellen.
- 25:04SPEAKER_01: Maar ik kan het wel jammer vinden.
- 25:07SPEAKER_01: Net zoals ik het ook extreem jammer vind wat er allemaal is gebeurd.
- 25:12SPEAKER_01: Maar dat gaat zo in het leven, hoe hardverscheurend het ook is.
- 25:18SPEAKER_01: Dat zijn gevolgen daarvan.
- 25:19SPEAKER_01: Ik moet dat erbij nemen en aan waarden.
- 25:24SPEAKER_00: Je hebt een prachtig boek geschreven, Maud.
- 25:26SPEAKER_00: Hector was hier over het hele verhaal.
- 25:29SPEAKER_00: Je wordt daar vaak over geïnterviewd.
- 25:31SPEAKER_00: Heel veel mensen leren hem zo ook kennen, leren jullie verhaal kennen.
- 25:34SPEAKER_00: Wat doet dat met jou om daar zoveel over te praten?
- 25:38SPEAKER_01: Het is niet makkelijk om heel veel zaken terug op te rakelen.
- 25:41SPEAKER_01: Dus ik voel wel dat ik terug een beetje in dat rouw lijf zit, dat er terug wat fysieke tekenen zijn, dat dat geen evidente periode is nu.
- 25:51SPEAKER_01: Maar het is zeker de moeite waard als ik zie inderdaad hoe dit eigenlijk ook een manier is om Hector kenbaar te maken in die wereld en hem een beetje te laten doorleven.
- 26:03SPEAKER_01: Dat vind ik fantastisch.
- 26:05SPEAKER_01: Ik kreeg gisteren een berichtje van een vriendin die zei dat zij een vriendin had gesproken over het boek, en dat die had gezegd van ja, ik ken Mote eigenlijk helemaal niet, maar ik heb nu wel het gevoel dat ik Hector ken.
- 26:18SPEAKER_01: En dat is nu een persoon geworden in mijn leven.
- 26:23SPEAKER_01: Dat vind ik prachtig natuurlijk.
- 26:24SPEAKER_01: Dat is de kern van wat ik ook wou schrijven.
- 26:28SPEAKER_01: Er is een zekere menswaardigheid die in iedereen zit.
- 26:33SPEAKER_01: Of je nu een maand hebt geleefd of 99 jaar.
- 26:38SPEAKER_01: En die moeten we gewoon gaan herkennen.
- 26:40SPEAKER_01: We moeten die kwetsbaarheid durven onder ogen komen en dat omwarmen.
- 26:44SPEAKER_01: Dus als dat op die manier kan, is dat allemaal iets minder zinloos.
- 26:52SPEAKER_00: Ja, zeker.
- 26:54SPEAKER_00: Is het boek vooral bedoeld voor mensen die hetzelfde meegemaakt hebben, of wie kan er allemaal iets aan hebben voor jou, volgens ja?
- 27:02SPEAKER_01: Manu Kersen heeft een quote aangeleverd voor het boek, en die zei: Ik wens dit boek op de leestafel van al wie van het leven houdt.
- 27:09SPEAKER_01: Ik heb dat echt geapprecieerd dat hij dat schreef, want het is inderdaad een zeer intens en heftig boek bij momenten.
- 27:18SPEAKER_01: Maar ik vond het belangrijk om mijn persoonlijke ervaring te gaan overstijgen en daar ook een bepaalde maatschappijkritiek aan te koppelen.
- 27:29SPEAKER_01: En natuurlijk bij overlijden op zo'n jonge leeftijd.
- 27:33SPEAKER_01: Komen geboorte en dood heel nauw samen.
- 27:36SPEAKER_01: Dus ik vond het belangrijk om die twee ook te gaan koppelen.
- 27:39SPEAKER_01: En het niet enkel over de dood te hebben, maar ook over het begin van het leven en wat het betekent om te mogen en te kunnen leven.
- 27:47SPEAKER_00: Ja, dat valt allemaal te lezen in dat hele mooie boek van jouw.
- 27:50SPEAKER_00: Hector was hier, zo heet het.
- 27:53SPEAKER_00: Daarin kan u nog veel meer lezen over hoe wij omgaan met geboorte, dood en alles daartussenin.
- 27:58SPEAKER_00: Dank je wel, Maat, om je verhaal met ons te delen.
- 28:01SPEAKER_00: Graag gedaan.