Latest / Michał Kanarkiewicz Podcast / Najlepszy polski snajper ujawnia sekrety z Afganistanu - Przemysław Wójtowicz | GAMBIT #18

Transcript

Najlepszy polski snajper ujawnia sekrety z Afganistanu - Przemysław Wójtowicz | GAMBIT #18 · Michał Kanarkiewicz Podcast

0:00
Będąc w Afganistanie zdałem sobie od razu z tego sprawę, że
0:03
nie ma możliwości, żebyśmy w jakikolwiek sposób zmienili my
0:06
jako my bieg tej wojny. Miałeś kiedyś na celowniku
0:09
szesnastoletnie dziecko z karabinem kałasznikowem na
0:13
plecach, nie pociągnąłeś za spust.
0:15
Dlaczego? Powiem szczerze, że ja się
0:16
śmierci nie boję, przeżyłem dużo, ja się nie boję ludzi, nie
0:20
boję się sytuacji, boję się o kogoś gdzieś tu we mnie jest ta
0:24
obawa o tym o tych tylko i wyłącznie, natomiast w samej
0:27
śmierci się nie boję. Bycie rannym to ulga w tym
0:30
momencie, kiedy żołnierz zostaje ranny, tak naprawdę wie, że to
0:33
jest koniec. Kurtyna opada, napisy idą, ja
0:35
wracam do domu. Śmigłowce Black hog wylądowały,
0:37
kiedy wreszcie się do nich dostaliśmy, kiedy zamknęły się
0:40
drzwi, kiedy strzelcy pokładowi otworzyli ogień bezpośrednio z
0:44
karabinów getinga, nagle tak popatrzyłem przez okno, to nic,
0:47
że miałem nogi przestrzelone, że obok mnie leżeli ranni koledzy
0:50
stwierdziłem, kurcze, już wracamy z koniec.
0:53
Partnerem podcastu jest moja firma kanarkiewicz strategic
0:56
Consulting. Pomagam zespołom przekładać
0:58
strategię na działania poprzez wykłady, inspirujące i warsztaty
1:02
strategiczne dla dużych firm i korporacji.
1:06
Tworzycie nową strategię albo chcecie lepiej?
1:08
Obecną porozmawiajmy, wejdź na www.michalkanarkiewicz.com w
1:14
zakładce kontakt znajdziesz namiary czas na twój
1:17
strategiczny ruch dziś z nami wyjątkowy gość dla mnie to
1:20
wielki zaszczyt i honor gościć się tutaj przemku Przemysław
1:24
Wójtowicz, najskuteczniejszy polski snajper w Afganistanie,
1:27
wyróżniony wpisem do księgi honorowej Wojska Polskiego.
1:30
Za męstwo i odwaga wielokrotnie odznaczone w tym przez
1:33
prezydenta RP cześć przemku. Dzięki za.
1:35
Przyjęcie dziękuję. Witam ciebie Michał Witam
1:37
państwa. Cieszę się, że jesteś z nami.
1:39
Porozmawiamy sobie o decyzjach o niekiedy twoje decyzje zajmowały
1:43
sekundę, a miały ogromny. Potem wpływ porozmawiamy sobie o
1:47
tym, czy czy i co się dzieje, kiedy się kończy amunicja, a
1:51
także czy kiedyś na na celowniku miałeś dziecko i co w takiej
1:55
sytuacji? Się robi i a propos dzieci od
1:59
razu przyszło do głowy, bo jednej z rozmów powiedziałaś coś
2:02
takiego, że miałeś kiedyś na celowniku szesnastoletnie
2:06
dziecko z karabinem kałasznikowem na plecach i nie
2:11
nie pociągnąłeś za spust. Dlaczego?
2:16
Generalnie rzecz biorąc, to jest bardzo trudne pytanie natomiast
2:20
w sytuacji, kiedy człowiek ma jakąkolwiek trzeźwość, trzeźwość
2:25
cywilizowanego człowieka, żołnierza, teoretycznie strony
2:28
dobrej, bo tak nam zawsze wpajano, że to my niesiemy
2:31
dobro, choć w rzeczywistości bywało różnie, natomiast jest ta
2:36
możliwość dedukcji, czy coś trzeba zrobić bądź je, czy to
2:40
było dziecko? Trudno powiedzieć, ponieważ tam
2:42
dorasta się dużo szybciej niż w naszym kraju.
2:44
U nas patrząc na czyjeś wieloletniego mężczyz.
2:47
Można powiedzieć w dalszym ciągu, że to dziecko, a patrząc
2:49
na zachowanie często czterdziestoletnich mężczyzn i
2:52
kobiet, możemy mówić śmiało, że to dzieci.
2:54
Natomiast jeśli chodzi o Bliski Wschód, jeśli chodzi o azi azję
2:58
środkową, tam dorasta się dużo szybciej.
3:00
Przygotowanie młodego człowieka do życia trwa zdecydowanie
3:03
krócej niż u nas, w związku z czym uważam, że jeżeli ktoś ma
3:06
lat 16 i na plecach dzierży karabinek kałasznikowa, no to
3:10
śmiało można powiedzieć, że już tu jest.
3:12
W pewnym sensie mężczyzna. Niemniej jednak, Dlaczego nie
3:14
pociągnąłem za język spustowy? A no dlatego, że uważałem, że.
3:17
Nie ma żadnego znaczenia. Po pierwsze nie chciałbym
3:20
obciążyć swojego sumienia kimś, kto tak naprawdę w
3:22
rzeczywistości jak tępionek, a tej szachownicy niewiele znaczy.
3:26
A prawdą jest taką, że. Można byłoby spowodować zemstę
3:31
tej drugiej linii, która za zbicie tego właśnie jednego
3:35
piona mogłaby nam zrobić większą krzywdę.
3:41
Dokładnie super sprzęt czy zegar to od razu wyjaśnię naszym
3:44
widzom, którzy po raz pierwszy być może dotarli do tego
3:46
podcastu, że mamy tutaj zegar szachowy, on nam odmierza czas.
3:49
Przemek ma 30 minut na odpowiedź na moje pytania, ja mam 10 na
3:52
zadawanie pytań i kontrowanie są tutaj też z nami książki
3:55
przemka. Najnowsza, zanim naciśniesz
3:58
spust tej książki, jeszcze nie miałem przyjemności czytać.
4:00
Bardzo mnie tutaj zachęciłeś, żeby przeczytać, natomiast
4:02
czytałem książkę twoją tę snajper wchodzi pierwszy i tę
4:07
książkę mogę z czystym sumieniem polecić, bez świata ją
4:09
przeczytałem i i zainspirowała mnie to.
4:12
Rozmawia, nie ukryła mocno i to, co jest ważne dla tutaj dla
4:15
naszych widzów i słuchaczy, żebyście wiedzieli, że te
4:18
książki dzisiaj można zdobyć. Wystarczy słuchać tego podcastu
4:22
do końca będzie pewna zabawa, konkurs, ale o tym opowiemy na
4:25
samym końcu tego odcinka podcastu.
4:27
Także słuchajcie, proszę, no i będzie można też zdobyć przy
4:29
okazji w pakiecie moją książkę strategię szachowych Mistrzów w
4:32
biznesie. Przemku, powiedziałeś coś
4:36
takiego, że. Ten szesnastolatek to taki
4:38
pionek, potencjalnie mógł być no i nie nie pociągnąłeś za język
4:42
spustowy jak to powiedziałeś? A powiedz mi, proszę, jak się
4:47
czułeś tą decyzją? Następnego dnia miałeś takie
4:49
poczucie, że to była właściwa decyzja, czy może jakieś miałeś
4:52
zawahanie? Tak zawahania, ponieważ ja takie
4:55
zawahania miałem wielokrotnie, bo przecież obserwując często
4:58
przedpole, tak będąc na tak zwanym opti, czyli observation
5:01
point, miejscu, z którego prowadzi się taką obserwację,
5:04
ponieważ tak jak kiedyś zresztą mówiłem i też co jest opisane w
5:07
książce, że tak naprawdę działania snajperskie dzielą się
5:10
na 2 typy działań, tak jak oczywiście wiele jeżelibyśmy
5:14
mieli kategoryzować natomiast. Przyjmijmy, że są 2 takie główne
5:18
działy pierwszym to jest są operacje planowe, a drugim
5:21
operacje doraźne operacje planowe to są operacje, w
5:24
których używa się zespołu snajperów sekcji strzelców
5:27
wyborowych, sytuacji, w której oni dyktują.
5:31
Dyktują, dyktują swoje warunki na polu walki, a sytuacje
5:34
doraźne to są takie, w których nagle się znajdujemy i będziemy
5:37
musieli zadziałać jako snajper jako strzelec wyborowy, bo jest
5:39
to pewna różnica, co nie istnieja faktu, że można
5:42
zamienić tutaj pewne role. Yy, co jest zresztą też opisane
5:45
w książce numer 2, ale powiem tak, że w sytuacji, kiedy ma się
5:50
tą kontrolę nad polem walki, kiedy obserwuje się bardzo
5:53
długo, ten teren, w którym siedziała, widzi się bardzo
5:56
dużo. Bo każdy ruch, a przecież
5:58
człowiek wykrywa ruch najszybciej ze wszystkich
6:00
zwierząt. Tak widzimy kolory.
6:03
Których nie widzą inne zwierzęta, stąd też my jako tak
6:05
zwaniłowcy jest, jesteśmy niesamowicie skuteczni i
6:08
niebezpieczni przed okiem człowieka nic nie ucieknie w
6:12
związku z czym widzimy i ruch widzimy cień, widzimy zmiany
6:16
kolorystyczne, które nie pasują nam do całości krajobrazu, stąd
6:20
też nic tak naprawdę nie jest w stanie umknąć naszej uwagi i
6:24
powiem, że wielokrotnie widziałem wielokrotnie, miałem
6:27
siłą rzeczy na celowniku ludzi po prostu tak, bo obserwowałem
6:30
ich przez lunetę karabinów wyborowego.
6:33
W związku z czym ten Krzyż spoczywał bezpośrednio na ich
6:35
ciele często, ale jeśli chodzi o decyzję, pamiętam taką sytuację,
6:40
że będąc kiedyś w górach, w prowincji zanakany, widziałem
6:43
kojota, który też właśnie za pomocą ruchu wpadł mi w oko.
6:46
W pysku swoim małego zajączka tak no i ja sobie tak
6:50
przyjrzałem się, miałem tłumik nakręcony na broń i stwierdziłem
6:53
kurczęłowcom mówię zaraz ja ciebie upoluję tak więc
6:57
przeładowałem karabin wziąłem go na na na na Krzyż celownika i
7:01
wtedy przyszła taka refleksja. Przecież to jest prawo natury,
7:05
zapewne gdzie on niesie tego królika, tak, skoro nie zje
7:08
długo na miejscu, no jakieś nory, gdzie są małe te kojoty,
7:11
więc stwierdziłem, że nie moja rola tutaj, żeby decydować, więc
7:14
domem jest palec z języka spustowego i tego po prostu nie
7:17
zrobiłem. Gdzieś tam w człowieku jest coś
7:19
takiego. Ja myślę, że ludzie mają taki
7:21
instynkt. Łowcy rodzimy się być może źli,
7:24
trudno powiedzieć, bo wszyscy pod opieką matki można
7:27
powiedzieć, nabieramy jakichś tam swoich instynktów, nabieramy
7:30
jakichś tam swoich zwyczai charakter.
7:32
Oczywiście z charakterem się rodzimy, no ale to wszystko
7:35
inne. Tak naprawdę uczymy się od
7:37
rodziców, którzy są bramą do naszego życia i to oni tak
7:40
naprawdę wychowując nas, tworząc nas kogoś, będziemy w
7:44
przyszłości. A powiedz mi proszę, bo to mnie
7:49
zastanawiało często jak myślałem sobie o Twojej pracy czy czy nie
7:53
miałeś takiego poczucia czasami, że w pewnym sensie decydujesz o
7:56
tym, kto żyje, a kto nie? Czy czy nie miałaś jakichś
7:58
takich rozterek? W sensie rozumiem, że to jest na
8:00
poziomie bardziej moralnym, etycznym już nie, nie, sama
8:03
chyba kwestia pracy jest najbardziej, tylko to mnie
8:06
zastanawiało, czy czy jakieś takie rozterki się pojawiają.
8:09
Rozterek takich nie miałem, ponieważ ja wiedziałem, po co
8:11
tam się znajduje, okej, będąc w Afganistanie zdałem sobie od
8:15
razu z tego sprawę, że. Nie ma możliwości, żebyśmy w
8:17
jakikolwiek sposób zmienili my jako bieg tej wojny, że naszym
8:21
zadaniem jest tylko i wyłącznie wrócić do domu.
8:24
Wróci do domu cali, zdrowi i przede wszystkim nie przynieść
8:27
wstydu sobie samemu, ale też jeśli fladze, którą mieliśmy na
8:30
ramieniu, pod którą służyliśmy żołnierz polski nie pojechał tam
8:34
po to, żeby demolować czyjąś kulturę, czyjąś społeczność,
8:37
niszczyć i zabijać. Byliśmy tam po to, tak nam się
8:40
wydawało, że jedziemy tam po prostu ludziom pomóc.
8:43
A jak to w rzeczywistości wyszło?
8:44
No byliśmy częścią jakiegoś większego, większej polityki.
8:48
Minęło przecież 15 lat, odkąd byłem ranny w Afganistanie i
8:51
moja przygoda ze snajperstwem takim typowo bojowym się
8:53
skończyła pot. Oczywiście pracowałem jako
8:55
instruktor bardzo długo i do tej pory pracuje jako instruktor nie
8:58
tylko w szkole żołnierzy, bo to mi się też również zdarza, ale
9:02
przede wszystkim szkole strzelców cywilnych, których
9:05
któr, bo strzelectwo długodystansowe strzelectwo
9:07
precyzyjne stało się bardzo popularne również w naszym kraju
9:10
i mogę powiedzieć, że będąc tam, zdaliśmy sobie z tego sprawę, że
9:14
tak naprawdę. Najważniejszą rzeczą jest to tak
9:18
naprawdę wrócić cali i zdrowi do domu i zgarnie się dla nas.
9:21
Nie było ważne. Tak więc wielokrotnie, nawet
9:23
kiedy rozmawiałem ze swoimi żołnierzami, którzy byli ode
9:25
mnie młodsi, którzy chcieli się realizować jako snajperzy,
9:28
chcieli strzelać, chcieli strzelać, bo gdzieś tam.
9:32
Głowie młodego człowieka to jest bardzo dobrze to ekranizuje film
9:35
jarhead tak kiedy ci żołnierze uczyli się na tym kursie.
9:38
Snajperskim cały czas. Cały czas uczyli się tego tego
9:42
rzemiosła i w końcu, kiedy wyjechali do Iraku, już nie
9:45
mogli się doczekać tej pierwszej akcji, w której będą mogli
9:47
ściągnąć język spustowy i wreszcie kogoś zlikwidować.
9:50
A kiedy nastąpił ten czas przed samym oddaniem strzału, ktoś
9:54
przerwał całą wojnę tak i zakończyła się cała operacja i
9:57
można było zobaczyć jaką, jaką jaką furię oni wpadli, jak jak
10:01
to było dla nich trudne, że. Mogli tego zrobić i oni zapewne
10:05
gdzieś tam, jeżeli byłaby to faktyczna sytuacja po latach.
10:09
Podziękowaliby za to, że tak się stało, bo ja myślę, że tak jak
10:13
napisałem, że wielokrotnie to powtarzam również, że
10:16
najszczęśliwszym byłby ten snajper, który nigdy nie
10:18
musiałby pociągnąć za język spustowy, jeżeli naprzeciwko
10:21
niego byłby żywy człowiek. Ale.
10:24
Takiej sytuacji nie ma, tego nie da się przewidzieć, można się
10:27
szkolić całe życie można strzelać na strzelnicach, być
10:30
najlepszym strzelcem sportowym, najlepszym strzelcem taktycznym
10:33
i nigdy nie mieć okazji strzelić do człowieka.
10:35
A może się zdarzyć tak, że ktoś, kto nawet nie ma wielkiego
10:38
doświadczenia, ale jednak w pewnym momencie wyjedzie stanie
10:41
naprzeciwko takiej sytuacji i będzie musiał się zmierzyć z
10:44
tym, z czym musi się zapewne zmierzyć każdy, kto ubiera
10:46
mundur, a każda osoba, kto, która ubiera mundur wcześniej
10:49
czy później, może poświęcić swoje życie, bądź być może
10:53
będzie musiała tu życie komuś odebrać.
10:57
No właśnie i tutaj druga strona medalu od razu mi przychodzi do
11:01
głowy, bo jedno to jest odebrać życie, a drugie być w
11:04
zagrożeniu, że ktoś ci odbierze życie.
11:07
I ja się na tym nie znam, ale czy?
11:10
Ale słyszałem o czymś takim Plan z granatem, że jak się kończy
11:14
amunicja i ty to choroba? Kilka razy też mówiłeś o tym, że
11:17
ee, że jak się kończy amunicja, no to snajper odejmuje decyzję
11:22
o. Ee nie wiem jak to powiedzieć o
11:26
o zakończeniu de facto swojej misji, tak żeby nie wiem, nie
11:29
zostać pojmanem i jak to jest z tym planem względem?
11:32
Czy to jest taki realny protokół?
11:33
Czy to jest bardziej taka mentalna kotwica, żeby
11:35
przetrwać? Ja myślę, że tutaj raczej chodzi
11:39
o tą kotwicę, bo jak zwał tak zwał ja czytałem dużo książek o
11:44
snajpera. Jak zaczynałem swoją karierę,
11:46
jak zaczynałem się szkolić w tym fachu, przeczytałem wam
11:50
wszystkie możliwe książki, my się bardzo tym fascynowały, nie
11:52
fascynowałem się samą sztuką zabijania na dużą odległość, ale
11:55
przede wszystkim tym, co odczuli i co przeżyli inni po części,
11:59
żeby wzbogacić też swoje doświadczenie, ucząc się na ich
12:01
błędach, ucząc się na ich doświadczeniu.
12:04
W związku z czym wielokrotnie przeczytałem o tym, co dzieje
12:07
się ze snajpera, mi kiedy trafią do niewoli.
12:10
Yy, jak wymyślą śmierć może im zadać nieprzyjaciel przeciwnik
12:16
yy i też wielokrotnie sami o tym rozmawialiśmy.
12:18
Co by było gdyby no bo będąc w 4 tako taka sekcja liczyła wówczas
12:22
4 osoby. Będąc daleko w górach, daleko od
12:26
swoich własnych wojsk, gdybyśmy nagle zostali osaczeni, gdybyśmy
12:29
nagle zostali wykryci i nie tylko ostrzelani, czy tam
12:33
położono, by na nas na nas ogień moździerzy, tak jak to zwykle
12:36
bywało, czy tam rakiet, ale również ktoś, by mógł nas
12:39
otoczyć i moglibyśmy się wdać w bezpośrednią walkę na niedużym
12:43
dystansie. W pewnym momencie mogłaby nam
12:44
się na przykład skończyć amunicja, więc trzeba byłoby
12:47
podjąć po prostu taką decyzję czy.
12:50
Czy zginąć w walce, czy po prostu być dla kogoś, kto kogoś
12:56
pośmiewiskiem dla kogoś ciekawym filmem w internecie?
12:59
Bo tak mogłoby przecież być, bo przecież wielokrotnie
13:01
widzieliśmy, co pokazywali na przykład ci bojownicy tak jakąś
13:05
wymyślą śmierć dla jakiegoś żołnierza, a po to tylko, żeby
13:08
oczywiście odstraszyć innych, bo to przecież ma tylko i wyłącznie
13:11
wymiar propagandowy. Yy, większość ludzi boi się
13:14
takich rzeczy i zdrowy człowiek ma prawo się tego bać i powinien
13:18
tak reagować. No i my też pewnie pod wpływem
13:22
tego typu opowieści przeczytanych historii.
13:26
Chcieliśmy po prostu zakończyć w takiej sytuacji życie w ten sam
13:29
sposób. Czyli samemu sobie odebrać życie
13:32
po prostu, żeby nie być jak to powiedziałeś.
13:35
Tak, tak, myślę, że w takiej ostatecznej już sytuacji, kiedy
13:38
już by tam ktoś do nas podchodził, żeby samemu sobie w
13:41
ten świat tego tego z tego świata nie odejść, tylko w
13:44
większym towarzystwie. Mówi się często, że saper myli
13:49
się tylko raz, a snajper nie może się pomylić ani razu.
13:52
Czy ty się boisz śmierci? Obecnie nie boję się śmierci,
13:57
całkiem niedawno się o śmierć otarłem, byłem śmiertelnie chory
14:00
i do momentu aż założono mi maskę.
14:04
I przez anestezjologa i można powiedzieć odpłynąłem w objęcia
14:08
morfeusza miałem cały czas uśmiech na ustach i obudziłem
14:12
się na na o i o mnie z uśmiechem na ustach i powiem szczerze, że
14:17
ja się śmierci nie boję. Przeżyłem dużo, ja się nie boję
14:21
ludzi, nie boję się sytuacji, boję się o kogoś najwyżej tak
14:25
mam osoby w swoim życiu, które się boję.
14:27
Bardzo się boję, które kocham przede wszystkim.
14:30
I gdzieś tu we mnie jest ta obawa o tym o tych tylko i
14:33
wyłącznie natomiast samej śmierci się nie boję.
14:37
Mocno i dynamiczne naciśnięty zegar szanuje, a powiedz mi, bo
14:43
wspomniałeś o misji w Afganistanie.
14:46
Ty tam byłeś? Ile czasu?
14:49
Byłem tam dwukrotnie. Dwukrotnie ile łączeń czasu?
14:51
Taka misja trwa pół roku. Pół roku, czyli byłeś rok te
14:54
fakty. Jeżeli o niecały.
14:56
Rok no właśnie i końcówka misja w Afganistanie, bo o tym już
14:59
wspomniałeś, że tam byłeś ciężko ranny i tam było coś takiego,
15:03
że. Proszę najprzej skoryguj mnie,
15:06
jeżeli się pomylę, że na samym końcu była taka walka na całego
15:09
stalibami, że nawet apacze nie odwrócił sytuacji.
15:12
Wiem, że blackhawk i tam latały, bo chciały was wyciągnąć z tej
15:14
sytuacji, by tam mieliście być 2 dni.
15:17
Ty się przygotowałeś na 4 wyszły 12 dni i.
15:21
I ta cała sytuacja była trudna, ty byłeś ranny, ee a a 15 minut
15:26
czy tam kilometr, bo to tak to opisywałeś w książce dzieliło
15:29
ciebie od miejsca, w którym byłeś od schronu do do dotarcia
15:32
do do ewakuacji, że tak powiem do tego miejsca, gdzie
15:36
helikoptery mogły wylądować i was zabrać.
15:39
Co się dzieje w głowie dowódcy i i snajpera takiego jak ty w
15:43
takiej sytuacji, no bardzo kryzysowej.
15:47
Generalnie rzecz biorąc tutaj to jest już instynkt, pamięć mieć
15:50
mięśniowa i wyszkolone nawyki. Ja tam nie pamiętam, żebym
15:53
chociaż przez chwilę się z czymkolwiek wahał.
15:57
Inaczej to wyglądało przed momentem, kiedy byłem ranny, a
16:01
inaczej po tym, jak zostałem ranny, bo po tym jak zostałem
16:03
ranny. No to jednak też odpowiadałem za
16:05
ewakuację. Tak więc musiałem zadbać o to,
16:08
żeby wszyscy moi ludzi lub moi ludzie wycofali się z pierwszej
16:10
linii kontaktu z nieprzyjacielem.
16:13
A potem na końcu sam się wycofywał em tak oczywiście
16:16
ciężko mi było, bo już niestety nie mogłem dobiec do tego
16:19
miejsca, w którym mogłem się schować, bo miałem nogi, że tak
16:22
powiem poranione i straciłem czucie w nich i w końcu
16:24
ukląknąłem tak i dopiero kolega wziął mnie na plecy i przeniósł
16:28
mnie w miejsce bezpieczne. Na szczęście miał tyle siły,
16:31
żeby mnie odnieść i zanieść tak, a co co jest w głowie ciężko
16:35
powiedzieć. Dzisiaj patrzę z perspektywy
16:37
czasu tak, jakbym obejrzał film typu na przykład Black hock down
16:39
tak. I.
16:43
Nie staram się tego inaczej w głowie układać.
16:45
Uważam, że jeżeli ja sobie to tak zbudowałem w mojej pamięci,
16:48
że to było i minęło i że jest to tylko filmem militarnym takim,
16:53
bo wojennym batalistycznym lepiej mi się o tym wszystkim
16:57
pamięta. Ludzie się często mnie o to
16:59
pytają, ty mnie o to pytasz. Ja zawsze od odsyłam ludzi do
17:03
książki, bo cała ta historia jest szczegółowo opisana.
17:05
No czytałem właśnie tej książki. No nie była to sytuacja różowa
17:09
nie tylko dla nas, ale i dla reszty.
17:11
Przede wszystkim czuło się taką też bezsilność.
17:13
Ja tej bezsilności nie. Nie starałem się pokazać moim
17:17
podwładnym, yy, bo przecież tą ostatnią noc po dość ciężkim
17:21
kontakcie ogonowym ogniowym, gdzie strzelaliśmy się z
17:24
nieprzyjacielem, nawet z dystansu 150 m już nie używając
17:27
karabinów, przecież snajperskich wyborowych, tylko jednak broni
17:30
automatycznej. Z talibami Tomasz tarasie tak.
17:33
Można byłoby ich tak nazwać, choć ciężko to dzisiaj
17:36
scharakteryzować z uwagi, że mogłoby to być również różnego
17:39
rodzaju grupy klanowe, które się tam przy granicy z pakistanem
17:42
przecież kręciły. Nie wszyscy mieli tą
17:44
przynależność. Kalibanu tak i można powiedzieć,
17:48
że ciężko jest powiedzieć dzisiaj z perspektywy czasu to
17:52
wiemy, że nie wszystkim podobała się obecność wojsk koalicji na
17:55
tamtym terenie i różne grupy, utrzymując swoją tożsamość,
17:59
swoją kontrolę w danym terenie, często po prostu zwalczały
18:03
wojska koalicji i robiły im bardzo brzydkie psikusy.
18:07
Więc co mogę powiedzieć? To pytanie nie jest łatwe.
18:11
Teraz z perspektywy czasu, ale tak jak powiedziałem.
18:14
Strachu nie czułem. Cieszę się, że tak to się stało
18:18
i tutaj musiałbym chyba przywołać suworowa.
18:20
Tak, ponieważ przeczytałem wszystkie jego książki i zawsze
18:22
się fascynowały. Jego opowieściami i on kiedyś
18:25
opisał coś takiego, że PTSD, czyli ten stres, pola walki
18:30
pourazowe, tak pourazowy, to tak naprawdę jest różnym od tego,
18:35
który mają ludzie w cywilu, a ludzie będący na teatrze działań
18:40
mówię tutaj o wojnie, ponieważ cywile zazwyczaj doznają tego
18:44
stresu zaraz po wypadku, ponieważ ten wypadek często jest
18:47
dla nich zaskoczeniem. Czyli przykładowo tracimy kogoś.
18:50
Nagle, czy mamy nagły wypadek, czy zdarzenie, które powoduje
18:54
nam ten stres, w wyniku którego on powstał?
18:56
Właśnie natomiast jeśli chodzi o żołnierzy, to ten stres gdzieś
18:59
tam się buduje, on się buduje, on narasta, on narasta z uwagi
19:03
na to, że. Widzimy cały czas, to
19:05
zagrożenie, czujemy to zagrożenie.
19:07
Mało tego widzimy ofiary nie tylko po jednej, ale i po
19:09
drugiej stronie, więc jeżeli zarówno tam giną, są ciężko
19:13
ranni i po naszej stronie również.
19:15
No to jutro możemy się zdarzyć. To samo pierwszego dnia jeszcze
19:18
się tego tak nie odczuwa, ale każdego kolejnego to narasta,
19:21
narasta, narasta, narasta i suworow opisał to bardzo fajnie
19:24
i powiedział to w ten sposób. Że bycie rannym to ulga.
19:30
Że w tym momencie, kiedy żołnierz zostaje ranny, tak
19:33
naprawdę wie, że to jest koniec, kurtyna opada, napisy idą, ja
19:36
wracam do domu. Dla mnie ta zabawa się
19:39
skończyła, ja to odczułem w momencie, kiedy śmigłowce Black
19:42
hock wylądowały, kiedy wreszcie się do nich dostaliśmy, kiedy
19:45
zamknęły się drzwi, kiedy strzelcy pokładowi otworzyli
19:48
ogień bezpośrednio z karabinów getinga i zaczęły się sypać
19:52
łuski, ten śmigłowiec poderwał się natychmiastowo z ziemi, z
19:55
tego prowizorycznego, improwizowanego lądowiska i
20:00
odnieśliśmy się wysoko wysoko. Już wiedziałem, że tam nas nie
20:03
dosięgną. Pociski wystrzelone przez przez
20:06
talibów. Nagle tak popatrzyłem przez
20:08
okno, to nic, że miałem nogi przestrzelone, że obok mnie
20:11
leżeli ranni koledzy. Stwierdziłem, kurczę, już
20:14
wracamy, jest koniec. Że nawet pomyślałem, dobrze się
20:18
to skończyło, bo żyjemy. Więc komuś się może to wydawać.
20:23
Bardzo dziwne ktoś może być tym zaskoczony takim podejściem, ale
20:26
myślę, że jak ktoś tego nie przeżyje, to tego nie poczuje.
20:29
Nie czują tego też inni moi koledzy, bo od 12 lat zajmuje
20:32
się rehabilitacją rannych żołnierzy poprzez sport i
20:35
aktywną turystykę. Na swoim koncie mam bardzo
20:37
wiele, przecież osiągnięć, część z nich opisałem w książce.
20:41
I z tego Jestem bardzo dumny, nie z tego, że byłem snajperem.
20:46
Yy i wiem, że niektórzy tego nie mieli, ponieważ wielu moich
20:49
kolegów na przykład jechało wozem bojowym i nagle najechali
20:53
na jakąś minę, tracili przytomność i budzili się
20:55
dopiero w szpitalu w ramstein. Tak już w Europie.
20:59
I oni na przykład nie widzieli tego całego procesu ewakuacji.
21:02
Nie brali w nim udziału ci, którzy na przykład stracili
21:05
kończyny już tak, bo mam wielu kolegów, którzy byli ciężko
21:08
ranni w bezpośrednim walce i też skoczyli, stracili kończyny.
21:12
Yy, bądź też byli postrzeleni. Oni to pamiętają.
21:16
Natomiast często zdarzało się tak, że ktoś po prostu wyleciał
21:19
na jakiejś gminie, tracił przytomność i budził się dopiero
21:21
w szpitalu. Jest troszeczkę inny przypadek
21:23
niż tych, którzy byli prawda w procesie całej tej ewakuacji
21:27
świadomi. Wspomniałeś o tym, że jak już
21:33
odlatywali liścia, jak już dotarliście do do do tych, no do
21:38
miejsca gdzie gdzie gdzie ewakuacja była już miałaś
21:40
poczucie, że to jest koniec Twojej de facto misji, to byłeś
21:43
przekonany, że już na pewno więcej nie wrócisz do
21:45
Afganistanu. Na początku, tak jak
21:49
powiedziałem, cieszyłem się, ale w momencie, kiedy już
21:52
wylądowałem na stole operacyjnym, obok zobaczyłem
21:54
wszystkich moich kolegów leżących tak wokół nas.
21:57
Kręcili się wszyscy od dowódcy kontyngentu, poprzez naszych
21:59
przełożonych lekarzy, których znałem już lata niektórych nawet
22:03
pielęgniarzy, których mijałem na stołówkach tak zwanym de facu.
22:07
Tak się to mówi właśnie w takim wojskowym, potocznym języku.
22:11
Wtedy tak zacząłem się zastanawiać, co ze mną jest tak?
22:14
No bo przecież Jestem podłączony pod tlen.
22:16
Wokół mnie pełno ludzi, yy, wszyscy pracują nade mną, potem
22:20
Jestem przygotowany do ewakuacji.
22:22
Wówczas mnie puściło, tak puściło mnie i nie tylko chyba
22:25
mnie, ale pamiętam, że przyszedł mój przełożony wówczas do mnie i
22:28
i razem rozmawialiśmy i wtedy pamiętam, że poleciały mi łzy z
22:31
oczu, bo tak naprawdę wystraszyłem się, co ze mną
22:34
dalej będzie. Nie wystraszyłem się czy Benek
22:36
aleko mnie, wystraszyłem się, czy Jestem ranny, że mnie coś
22:39
boli, tylko wystraszyłem się, co ja dalej będę w życiu robić.
22:42
Bo być może będę inwalidą, pójdę na rentę inwalidzką wojskową i
22:47
co dalej ląduje na wózku inwalidzkim, a przecież całe
22:50
życie starałem się być człowiekiem aktywnym od dziecka
22:52
uprawiam sport, uwielbiam turystykę, uwielbiam być między
22:55
ludźmi. Jak to na mnie wpłynie?
22:57
Kim będę? Jak mnie przyjmą bliscy takiego
23:01
jakim Jestem? Tego się najbardziej, bo.
23:05
No właśnie a propos strachu, bo yy czytałem w tej książce, że
23:08
jak wylądowaliście to spodziewałeś się w jakiegoś.
23:12
Powiedzmy uroczystego przyjęcia w sensie jak po wylądowaniu a a
23:16
skończyło się tak, że przyjechała po was chyba
23:18
ambulans, karetka i zabrała ee ciebie i i i kolegę czy kolegów
23:23
teraz już nie pamiętam, wybacz, ee do do szpitala i tam
23:26
musieliście po prostu czekać na na przyjęcie i że to nie były
23:30
takie warunki, jakich się spodziewałeś po po powrocie z
23:33
Afganistanu coś takiego wydarzyło?
23:36
No to. Będę może monotematycznie już to
23:39
wielokrotnie powtarzałem o wielu moich rozmówców.
23:42
Zaje mi takie pytania, natomiast no to było dość przykre to były
23:46
inne czasy, inne czasy to były zupełnie nie było takiego
23:49
podejścia, mało kto w ogóle w naszym kraju wiedział kto to
23:51
jest weteran wielokrotnie, przecież jak gdzieś były
23:55
wzmianki w prasie w telewizji, radio, internecie, gdzie
23:59
mówiono, że właśnie 2 czy 3 polskich żołnierzy zginęło w
24:02
Afganistanie tak w walce, czy tam w jakimś tam zasadzce, bo
24:06
przecież tak to zazwyczaj się odbywało, to ludzie byli dobrze
24:09
im tak tak. No przecież są najemnicy,
24:12
pojechali za pieniądze co tu w ogóle nie nasi żołnierze, nasz
24:15
żołnierz to nie jedzie gdzieś walczyć na drugi Koniec świata.
24:17
Tu jest miejsce nasze, żeby walczyć.
24:21
No takie to były czasy takie to było podejście, ludzie nie
24:24
rozumieli sytuacji, nie wiedzieli o tym, że tak naprawdę
24:27
wysłali nas tam politycy, że ktoś musiał tą pracę przecież
24:29
wykonać. Yy, że wysłali nas ci właśnie
24:33
politycy, na których oni sami głosowali, w związku z czym to
24:35
tak naprawdę, jakby oni sami nas tam wysłali.
24:38
Ja oczywiście do tych ludzi pretensji nie mam, bo to jest
24:40
brak wyedukowania brak edukacji na ten temat, to też jest po
24:43
części wina naszego państwa i to są niestety było w szpitalu.
24:47
My byliśmy bardzo fajnie zaopiekowani w szpitalu
24:51
amerykańskim w ramstein w Niemczech, w lansluch natomiast
24:55
no po powrocie faktycznie wylądowaliśmy w Warszawie i
24:58
zostawiono nas na deszczu tak zostawiono nas na deszczu i to
25:01
było przykre, bo mieliśmy na sobą mundury, bo prosiliśmy
25:04
nawet jeszcze naszych kolegów gaz i jakby latywaliśmy.
25:07
Yy, kolejną naszą drogę przez bagram do rammstein i o tym, jak
25:11
się okazało do Polski. Żeby yy nam dali po prostu
25:14
czyste, ładne mundury, bo przecież wylądujemy w kraju
25:17
wcześniej czy później pewnie ktoś na nas będzie czekał, ktoś
25:19
będzie chciał nas przywitać, więc nie wyglądajmy jak jacyś
25:22
obszar pańscy, tak tylko żebyśmy mieli fajne mundury, czyste,
25:26
żebyśmy mogli dumnie wyjść z samolotu.
25:28
Jak wyjść tak wyjść, bo wiadomo, byliśmy na noszach i on o kulach
25:31
i na wózkach inwalidzkich, ale jednak, żebyśmy wyglądali jak
25:34
żołnierz polski. Jak się okazało, to po pierwsze
25:36
ignaans nie czekał. Po drugie była jedna karetka na
25:38
spięciu. Także musieliśmy się jakimś
25:40
cudem tam upchać, tak potem nas zostawiono na deszczu przed
25:43
szpitalem. W szpitalu też nie było
25:45
ciekawie, zresztą po 3 dniach uciekłem z tego szpitala.
25:48
Tam zresztą w domu mierzandarmeria do dopadła, ale
25:51
to nie o tym chciałem opowiedzieć, bo to było przykre.
25:53
Natomiast w tamtym roku byłem na takiej konferencji weterani są
25:56
wśród nas nawet nie wiedziałem o tym, że powstał w szpitalu
26:01
wojskowym na szaserów. Od jakiegoś czasu powstała
26:03
klinika leczenia weterana. Tą kliniką zawiaduje pan
26:06
pułkownik, doktor świstak. Odszedł on wówczas, bo ja
26:10
oczywiście tam się wypowiedziałem na jakiś temat,
26:12
byłem tam panelistą i on mówi panie przemku, ja bardzo pana
26:15
chciałem przeprosić. A ja powiedziałem, ale nie
26:18
rozumiem, panie pułkowniku, zaco on mówi?
26:20
Chciałem pana przeprosić za mój szpital.
26:22
A ja mu powiedziałem, tak, Jestem nie, nie życzę.
26:25
Mówię, panie pułkowniku, ja tych przeprosin nie przyjmuję.
26:28
Ani pan nie jest winien ani szpital tych ludzi już nie ma.
26:33
Ten czas już minął, ten czas jest tylko nauczką, a dla mnie
26:37
sukcesem jest to, że dzisiaj pan do mnie podszedł i to jest dla
26:40
mnie największa Nagroda, że ktoś jest, kto się interesuje
26:43
weteranami. Ktoś jest, kto dzisiaj o nich
26:45
dba. Wiem też, że to jest właśnie to,
26:48
że ja inni podobni, długo walczyliśmy o to, bo gdybyśmy
26:52
sami nie walczyli, nie powstałaby ustawa o weteranach,
26:54
nigdy nie powstałoby centrum weterana, które mamy w naszym
26:57
kraju. Jak pomaga?
26:59
Tak pomaga, ale się stara. Dzisiaj mamy tam bardzo dobrą
27:01
panią dyrektor, panią pułkownik, rzadko Katarzynę i ją
27:05
pozdrawiam. Tu z tego miejsca, ponieważ
27:06
uważam, że to jest najlepszy dyrektor centrum weterana.
27:09
Choć wielu ludzi jej tam zarzuca, że to kobieta i
27:11
pułkownik i tym podobne nie uważam, że jest świetnie
27:14
zorganizowana i jest tak naprawdę przykładem.
27:16
Na chwilę obecną i najlepiej wykonuje swoją pracę yy i z tego
27:20
Jestem dumny, bo to jest nasza ciężka praca.
27:23
To jest praca tych, którzy kiedyś zarzucano, że ciągle
27:26
narzekają, że ciągle się domagają swoich praw.
27:29
Ja się swoich praw nigdy nie domagałem, bo ja bogu dzięki mam
27:32
2 ręce mam 2 nogi. Ja nie narzekam, owszem,
27:36
jeździłem na wózku inwalidzkim, chodziłem na kulach, ale teraz
27:39
Jestem zdrowym człowiekiem. Co z tego, że mam odłamki
27:42
moździerza w ciele, że mam rany po postrzałowe, że być może mnie
27:46
coś boli, że nie, że nie dosłyszę, że mam uszkodzony
27:49
wzrok. Że być może mam TBI, czyli
27:52
uszkodzenie mózgu to to wie, ale żyje i cieszę się z tego każdą
27:57
chwilą, w której mogę się do komuś do czegokolwiek przydać.
28:00
Każdą taką chwilą czuję, że życie ma sens.
28:05
Wow, Jeszcze raz pomogę tylko powtórzyć, że to zaszczyt cię tu
28:09
gościć. Mi trochę zmieszczę, łza się
28:12
uroniło jak to mówiłeś, więc naprawdę pierwszy raz w trakcie
28:15
nagrywania podcastu. A powiedz mi jeszcze na chwilę
28:18
wrócimy do Afganistanu, bo wiem, że miałeś tam taką sytuację.
28:21
Mi opowiadałeś nawet jak jeszcze przed podcastem, że że
28:24
oczekiwałeś 6 dni na jeden strzał.
28:28
Co się w takiej sytuacji robi jak 6 dni?
28:30
Czekasz na jeden strzał? A można się zanudzić na śmierć?
28:35
Ale to czyta się książki, ja nie wiem, no to się powiedz.
28:37
Jak to tutaj właśnie o to chodzi, że nieprzypadkowo
28:40
dobiera się ludzi do swojego teamu, do swojego do swojej
28:42
sekcji? Tak, ja miałem sekcję tak
28:44
dobraną, że myśmy byli jak kabaret, gdziekolwiek żeśmy się
28:47
nie pojawiali, to wszyscy już mówili o idąc snajperzy.
28:49
Zaraz będą jakieś jaja, nie to były takie hecerze, myśmy zawsze
28:52
mnie sypali. Dowcipami z rękawa.
28:54
Wielu moich kolegów to to to można powiedzieć, że stand up to
28:57
dzisiaj to jest nic przy tym. Tak więc nieraz naśmiewaliśmy
29:00
się z wszystkiego. Każdy lubił z nami przebywać,
29:02
każdy lubił się do nas dosiąść z nami porozmawiać.
29:05
Bo chciałem tu podkreślić, żeby każdy tutaj nas oglądających
29:09
wiedział, że snajperzy to nie mogą być ludzie jacyś tacy
29:11
smutni i zadufani w sobie, bo tak naprawdę co cechuje ludzi
29:15
inteligentnych, wysokie poczucie humoru, no a na snajperów byle
29:19
kogo się nie wybiera, to musi być człowiek, który jakąś tam
29:22
swoją inteligencję posiadać musi, w związku z czym to była
29:25
fajna paka i myśmy się bardzo lubili, wszyscy razem ze sobą.
29:29
Oczywiście też czas i takie sytuacje bardzo weryfikują to,
29:31
bo. Po pół roku mieszkania z kimś
29:34
wtedy się okazuje, czy to w rzeczywistości jest ten
29:36
człowiek? Tu poznałem w kraju o pół roku,
29:39
można powiedzieć, że no to jest ktoś, że to jest maj.
29:43
Mój człowiek tak, że to jest mój człowiek, człowiek, z którym
29:46
mogę zrobić wszystko, człowiek, na którego zawsze mogę liczyć i
29:49
ja zrobię dla niego wszystko. Więc takie oczekiwanie jak to
29:53
powiedziałeś, bo pytanie padło zupełnie z innej beczki i mowa
29:57
jest o tym, że 6 dni się jest na stanowisku ogniowym na
30:00
stanowisku obserwacyjnym i czeka się na oddanie ewentualnego
30:03
strzału. No bo było nie było, snajperzy,
30:06
nie muszą wcale strzelać. Snajperzy mogą kierować ogniem
30:08
artylerii i snajperzy mogą wskazywać cele lotnictwa.
30:11
Snajperzy mogą po prostu wykryć i skorygować.
30:15
Yy to niebezpieczeństwo, bo najważniejsza jest
30:17
identyfikacja, wielokrotnie się opowiada o tym, że snajper
30:20
strzelił na przykład na 3 km. No proszę mi znaleźć takie
30:24
urządzenie optyczne do obserwacji, które zidentyfikuje
30:27
zagrożenie z 3 km. Bardzo ciężko jest, więc ja
30:30
uważam, że przede wszystkim najważniejsza jest identyfikacja
30:32
zagrożenia o identyfikacji, ewentualnie można podjąć decyzję
30:36
bądź czekać na podjęcie decyzji, które na przykład.
30:39
Tok, czyli taktyka loperation Center nam wyda i powie, że
30:42
możemy mamy zielone światło na oddanie strzału.
30:45
Tak takiej sytuacji natomiast sama obserwacja jest zazwyczaj
30:49
spowodowana tym, że w rejonie jest jakieś zagrożenie, że w
30:53
rejonie znajdują się wojska, które należy ochronić, że w
30:56
rejonie jest posterunek bądź też ludność cywilna, która może
31:00
ucierpieć, więc zajmuje się takie stanowisko i w tym
31:03
stanowisku się pracuje. Ciężko jest i właśnie to, że ma
31:07
się dobre towarzystwo, w którym można od czasu do czasu wymienić
31:10
spostrzeżenia, można się pośmiać.
31:11
Tak można poopowiadać sobie kilka historii.
31:15
Można dzięki temu przetrwać, no bo bywając trudne sytuacje,
31:18
szczególnie w górach, tak jak wówczas o tym to było pisane to
31:21
było w zanakanie tak na granicy z pakistanem, no to był czerwiec
31:25
co prawda, ale wieczorem mieliśmy temperaturę się w nocy
31:28
7 °, a w dzień 50 także była bardzo duża różnica 43°C, więc
31:33
między dniem a nocą można powiedzieć, że przeżywaliśmy
31:36
katusze. Tymi katuszami największymi była
31:38
ta różnica właśnie temperatur, bo ja nie pamiętam, mimo że
31:41
byłem 2 razy na arktyce, mimo że chodzę po górach po Tatrach, że.
31:46
Bałem się ciężkich warunkach lodowych.
31:48
To najbardziej zmarzłem w czerwcu w Afganistanie, więc to
31:53
jest to jest to najgorsze, a tak no to cóż, no oczy bolą, bardzo
31:58
głowa boli. Yy oczywiście z jedzeniem nie ma
32:01
żadnego problemu, ponieważ dzisiaj mamy takie racje
32:04
żywnościowe takie batony takie yy energetyczne, że tak powiem
32:08
wspomagacze, które pomagają nam przetrwać.
32:11
Generalnie nie powinno się nigdy siedzieć na takim stanowisku
32:14
bądź przebywać to chyba lepsze słowo.
32:17
Więcej jak 72 godziny, ponieważ kanadyjczycy dokładnie ci,
32:20
którzy trenują yy snajperów w Kanadzie, yy, gdzie jest bardzo
32:24
dobra szkoła? Zresztą tam stamtąd też jest 2
32:28
instruktorów, którzy mnie uczyli.
32:29
Yy przeprowadzili badania, że po 72 godzinach tak naprawdę
32:34
skuteczność oddania pewnego strzału spada o 50%, w związku z
32:38
czym taka sekcja powinna być zluzowana w terminologii
32:41
wojskowej. Fill po upływie 72 godzin i
32:44
wymieniona. Zdarza się, że się siedzi dłużej
32:47
jest się na takich stanowiskach dłużej, no sytuacja tego wymaga,
32:49
no plany planami. A jak powiedział montgomery,
32:52
nawet najlepsze plany w sytuacji realnego konfliktu.
32:55
Zanim przejdziemy do dalszej części podcastu, krótka przerwa
32:58
na ważną informację lubisz uczyć się i inspirować poprzez
33:02
czytanie? Sięgnij po moją książkę
33:04
strategię szachowych Mistrzów w biznesie z tej książki nauczyć
33:07
się jak myśleć na kilka ruchów do przodu i podejmować lepsze
33:10
decyzje w biznesie i życiu. Wejdź na www.strategię
33:15
szachowychmistrzów.pl i zamów swój egzemplarz już teraz
33:19
zapraszam i życzę inspirującej lektury.
33:22
Chcesz, żeby twój zespół myślał na kilka ruchów do przodu jak
33:25
szachista? Zaproś mnie na twój event
33:27
firmowy, pokażę twoim współpracownikom.
33:30
Jak mogą zastosować strategie szachowych Mistrzów w realnych
33:34
decyzjach biznesowych i życiowych?
33:36
Jako finał poprowadzę symultanę szachową czy jednoczesną grę z
33:40
wieloma uczestnikami. Łącząc emocje z inspiracją
33:43
strategiczną w praktyce porozmawiajmy, wejdź na
33:47
www.michalkanarkiewicz.com, a tam w zakładce kontakt
33:51
znajdziesz namiary do mnie, a teraz wracamy do podcastu.
33:57
No dobra, to jeszcze mnie zastanawiała w takim razie, no
33:59
bo ty jednak te 6 dni musiała jeszcze czekać to to jaki jest
34:01
jeden trik na utrzymanie tej koncentracji, bo powiedziałeś,
34:04
że 72 godziny według kanadyjczyków, że ta de facto
34:07
koncentracja można powiedzieć, spada, że ten strzał jest o 50%
34:10
mniej efektywny, mniej skuteczny to co co polecasz, co co tobie
34:15
pomogło wtedy utrzymać koncentrację.
34:18
Największym bólem jest brak snu, brak snu może człowieka zabić,
34:22
więc nie można sobie pozwolić na to, żeby człowiek kompletnie
34:24
pozbawił się możliwości chociaż 2 trzygodzinnego snu na dobę, bo
34:30
energetyki energii energetykami, ale no można brakiem snu się po
34:34
prostu zabić. Tak można przez to stracić życie
34:36
albo doznać uszczerbku nawet na na własnym zdrowiu, w związku z
34:41
czym no będąc w 4, no dzieliliśmy to troszeczkę, więc
34:45
kiedy sytuacja była taka, że tam najbardziej człowiekowi głowa
34:48
opadała. Godzinach 2 z nas spało co
34:51
najmniej te 2 godziny, a 2 czuwało.
34:53
Generalnie taka sekcja czteroosobowa.
34:56
To są ludzie tak samo wyszkoleni, mimo że jeden jest z
34:59
nich dowódcą, ale jednak dzielimy się tymi funkcjami, to
35:02
nie jest tak, że ktoś cały czas patrzy w lunetę karabinu
35:04
wyborowego, a ktoś w lunetę tak zwaną spoterską, czyli
35:06
obserwacyjną o większym powiększeniu.
35:10
O jedna osoba odpoczywa, druga osoba jest na radio w tym
35:14
momencie, czy na obstawia nas mając ze sobą broń automatyczną,
35:18
często też z podwieszonym granatnikiem więc bo taką broń
35:21
też ze sobą trzeba zabrać w razie sytuacji awaryjnej, więc
35:24
można powiedzieć, że. Te funkcje są dzielone dzięki
35:28
temu można dłużej nad tym stanowisku wytrzymać.
35:32
Dzięki za wyjaśnienia wspomniałeś przed chwilą o zana
35:34
kan i tutaj muszę cię zapytać o ten celny strzał z 1400 m
35:39
zanaka. To jest blisko granicy z
35:41
pakistanem. Jak się czułeś po oddaniu tego
35:43
strzału? Rzadko kiedy to mówię, borzadko,
35:48
kiedy Jestem pytany. Niemniej jednak ktoś kiedyś
35:52
pytał, co czuje snajper, w momencie, kiedy trafi cel?
35:55
Oczywiście czuję radość, bo ma wrażenie, że trafił cel jak na
35:59
strzelnicy. Jeżeli ja się składam do
36:01
strzału, jeżeli ja ściągam język spustowy, to wkładam to całą
36:05
swoją energię i skupienie. Nigdy nie ściągnę języka
36:09
spustowego. Jeżeli nie Jestem pewny w 100
36:11
procentach, że trafię cel. Oczywiście mogę spudłować, ale
36:16
ja nie mogę sobie pozwolić na to żeściągając język spustowy.
36:20
Mam jakąkolwiek niepewność. W związku z czym, jak się trafi
36:24
cel czuje się radość. Ja tego trafienia nie widziałem.
36:29
Widział to mój obserwator, dlaczego strzelałem z broni
36:32
wielkokalibrowe tej kalibrze 50 bmg, która nie tylko ma potężny
36:37
odrzut, ale również powoduje tak samo wzburzenie kurzu i tak
36:41
dalej, który się znajduje wokół amulsa wylotowego, zwanego
36:44
również kompensatorem. Gdybym miał tam tłumik, być może
36:47
wyglądało to i by inaczej troszeczkę, bo jednak ta energia
36:50
poszłaby do przodu, a nie rozeszłaby się na bok.
36:53
Niemniej jednak tego tłumika na broni nie miałem, więc ta
36:55
energia się rozeszła na bok. Ten strzał na dość nierównym
36:59
stanowisku, bo to było stanowisko doraźne, nie takie,
37:01
które ja sobie mogę po prostu jak na strzelnicy przygotować.
37:04
Spowodował, że straciłem cel z oczu, ale usłyszałem za
37:07
chwileczkę w celu, więc jeżeli to usłyszałem w celu, no to
37:11
można powiedzieć, że tak jakby miss wpadkami z serca dystans
37:14
był duży. Co dlatego kalibru dzisiaj nie
37:17
jest wielkim dystansem, dlatego, że ja strzelam również dzisiaj i
37:20
strzelamy i snajperzy strzelają tutaj.
37:23
Można powiedzieć o warunkach cywilnych na dużo większe
37:25
dystanse. Wiem też, że wielu snajperów też
37:28
strzeliło dużo dalej niż ja w Afganistanie i tak jak tu jest
37:33
Napisane na książce, ponieważ nalegano na to, żeby taki na,
37:37
żeby taka wzmianka była najskuteczniejsza.
37:39
Ja nie wiem czy ja Jestem najskuteczniejszy, ja po prostu
37:42
opisałem swoją historię. Do tej pory nikt nie chciał
37:46
zrobić tego samego, stąd też wydawnictwo nalegało na to, żeby
37:50
to słowo najskuteczniejszy przyciągało widza, przyciągało
37:54
czytelnika. No i jak widać, przyciąga i
37:57
dobrze. Elegancko, bardzo szanuję
38:02
pokorę, bardzo szanuję twoje podejście, a powiedz mi.
38:09
Podobno wiatr jest największym wrogiem dla snajpera.
38:14
Dlaczego? Wiatr jest jednym z czynników
38:18
balistycznych, na który nie mamy żadnego wpływu i który jest nam
38:21
najciężej. Z jakby to powiedzieć, użyć
38:27
dobrego słowa rozpoznać, bo jeżeli na przykład ciśnienie
38:31
atmosferyczne, które jest największym czynnikiem
38:33
balistycznym, jest do przewidzenia.
38:36
No bo wiadome sprawy, że jest wymuszone naszą wysokością,
38:39
jeżeli jesteśmy tutaj, tu mamy jakieś 1000 hektopaskali czy
38:42
jedną atmosferę, to ciśnienie jakieś nas otacza i ono jest
38:45
stałe i wiadomą sprawą jest, że jeżeli byśmy na przykład mieli
38:50
karabin przygotowany do strzału, a nazywa się to przy strzelaniem
38:53
broni, czyli odpowiednim przygotowaniem i zgraniem
38:57
celności toru lotu pocisku z nastawą lunety.
39:02
Przygotowanym na tej wysokości i na przykład pojechalibyśmy do
39:05
takiego Afganistanu, a nawet wyszlibyśmy na takie rysy gdzie
39:09
mamy to ciśnienie atmosferyczne 850 hektopaskali.
39:12
No to różnica byłaby potężna. Tak, bo to ciśnienie tam jest
39:15
zdecydowanie mniejsze i pocisk przeleciałby nam o 2 m dalej
39:18
wyżej. Tak więc jeżeli szerowalibyśmy
39:21
do celu choćby nawet stojącego na 100% byśmy spudłowali, ale
39:25
tak jak powiedziałem, to ciśnienie jest tam
39:27
przewidywalne, że jesteśmy w stanie za pomocą stacji
39:30
meteorologicznej bardzo szybko zbadać, bardzo szybko ocenić.
39:33
A wiatru nie wiatr. Oczywiście możemy zmierzyć przy
39:36
naszym stanowisku, ale przecież 50 m od nas może wiać w innym
39:40
kierunku, z inną częstotliwością, z innym
39:43
natężeniem innym charakterem wiatru, ponieważ wiatry nam się
39:46
różnią od siebie, mają nie tylko inną siłę, ale tak samo mają
39:51
inny kierunek natarcia na pocisk.
39:54
Więc mimo tego, że w tej chwili pociski wykonuje się w sposób
39:57
taki, żeby jak najbardziej jak największą precyzją pokonywały
40:02
atmosferę. No jednak to ten wiatr ma
40:04
największy na nie wpływ. I czym dalej ten pocisk leci?
40:08
Na samym początku ma dużą prędkość, czyli jego tolerancja
40:10
jest duża. Tak natomiast potem, kiedy jego
40:13
prędkość spada, to działanie wiatru jest zdecydowanie
40:15
bardziej drastyczne na niego i. Tu w grę wchodzi tylko tak
40:20
naprawdę praktyka, czyli organoleptyka.
40:23
My oprócz tego, że mając urządzenia takie jak wszelkiego
40:26
rodzaju anometry, wiatromy jerze, dzięki którym możemy to
40:29
zmierzyć. Te one są połączone za pomocą
40:31
Bluetooth z naszymi kalkulatorami balistycznymi,
40:33
które na okrągło nam podają poprawki.
40:36
Jesteśmy w stanie śledzić to, czy to jest na ekranie nawet
40:39
zwykłej komórki tabletu, czy odpowiedniego urządzenia do tego
40:42
przeznaczonego cały czas śledzić i obserwować ten kierunek wiatru
40:46
oraz jego siłę. Zmieniają nam się cały czas
40:48
nastawy kątowe, które. Możemy wprowadzać bądź też, czy
40:51
to na bębnach, poprawek odległościowych, czy też
40:54
horyzontalnych, ale również bezpośrednio na krzyżach, które
40:57
dzisiaj są tak podzielone, że możemy te poprawki odkładać
41:00
bezpośrednio w czasie na krzyżu, ale to, co się dzieje przed
41:04
nami, tam daleko ten kilometr, półtorej, a nawet 500 m, to jest
41:09
już kwestia naszej obserwacji i wyczucia.
41:11
My musimy nauczyć się korzystać z tego, co nam natura dała,
41:15
czyli. Umieć odpowiednio ocenić miraż,
41:19
który może być zarówno wrogiem, jak i przyjacielem strzelca.
41:22
No bo wiadomo, jeżeli mamy miraż, no to ten cel nam, prawda
41:25
faluje, ale jesteśmy w stanie za pomocą tego mirażu zauważyć, czy
41:29
ten pod pod jakim kątem i z jaką siłą przy celu nam wiatr
41:33
pracuje, możemy zobaczyć, jak uchylają nam się gałęzie drzew.
41:36
Dym z komina, tym z płonącego pojazdu, jak przejeżdżający
41:41
pojazd. Spod swoich kół wyrzuca kurz,
41:45
wiemy mniej więcej, jaka jest wilgotność tej drogi, czy to
41:47
jest ciężki kurz, czy to jest ziemia, czy to jest po prostu
41:50
piach i z czasem, kiedy my się tego nauczymy, kiedy nauczymy
41:54
się to oceniać, kiedy nauczymy się z tym pracować?
41:57
Tak naprawdę zaczynamy rozumieć wiatr.
42:01
I do tego trzeba bardzo dużej praktyki.
42:06
I tego się po prostu trzeba nauczyć.
42:08
Wielu moich kolegów mam tu takiego przyjaciela, który jest
42:10
w ogóle ekspertem od wiatru. Ja go uwielbiam jarka walczuka,
42:13
którego pozdrawiam, który prowadzi bardzo fajne szkolenia
42:16
w Warszawie i nie tylko. No to Jarek opowiadał, że jak on
42:19
tak zaczynał czuć wiatr to chodził sobie właśnie z takim
42:21
enometrem, czyli stacją meteorologiczną z psem na spacer
42:24
i na przykład jak zawiał wiatr to się na przykład gałęzie
42:27
uchyliły on mówi 3,5 m patrzył no 4, pomyliłem się troszeczkę
42:31
tak za chwileczkę jakieś tam liście się podniosły, bądź kurz,
42:34
kurz mówi 5,5 m. A 3 5,3 no prawie mi się udało,
42:39
no ale tak za tak można się tak uczyć.
42:40
Tak ja pamiętam, że myśmy na przykład był huragan i i i albo
42:45
bardzo silny wiatr, bo na takich wojskowych strzelnicach nie
42:47
wolno strzelać. Jeżeli wiatr jest większy jak 15
42:49
m/s, ale gdzie my będziemy mieli taką okazję, żeby tego
42:52
spróbować? Wielokrotnie starałem się
42:54
wpłynąć na dowódców i zawsze szli mi na rękę, żebyśmy mogli
42:57
strzelać przy tak silnym wietrze, żebyśmy mogli się tego
42:59
po prostu uczyć, żebyśmy zobaczyli, co się z tym
43:01
pociskiem dzieje, bo przecież nie każdy sobie zdaje z tego
43:05
sprawę, że to nie tam w. Tak, chociaż w górach też, bo
43:08
potrafi być potężny wiatr w górach potrafi być potężny wiatr
43:11
nad morzem, ale tak naprawdę największe wiatry to są w
43:14
miastach. Tak, bo przecież kiedyś miasta
43:16
konstruowano w ten sposób, żeby jednak smog i te wszystkie
43:19
nieczystości, te smrody, brzydko mówiąc, zostały wywiane z jak
43:24
największą siłą z tego miasta, żeby ludzie nie oddychali
43:26
smogiem i trującymi wyziewami tego miasta, w związku z czym
43:29
miasta tak budowano? Tak architektonicznie planowano,
43:33
żeby ten wiatr między budynkami był jak najsilniejszy,
43:35
oczywiście z budynku do budynku nie ma dużej odległości, ale to
43:38
tam jest najsilniejszy wiatr. Odpowiedź więcej niż
43:43
wyczerpująca i naprawdę powiem ci, że słuchaj się czuć dużą
43:47
pasję od ciebie. Jak o tym mówisz?
43:49
Natomiast bardzo ciekawił ten ten temat wiatru, więc więc
43:52
bardzo to ciekawe. A powiedz mi, bo wcześniej
43:54
wspomniałeś o tym, że operacje w trakcie wojny w Afganistanie,
43:58
jak to, jak, przy których ty pracowałeś, no bo nazwać trzeba
44:02
to pracą po prostu tak tak tak dobrze rozumiem, prawda?
44:05
Wy to nazywacie służbą pracą, pewnie tak po prostu służba lub
44:07
praca. To do czego zmierzam?
44:09
Mówiłeś o tym, że są działania zaplanowane w języku biznesowym,
44:12
byśmy powiedzieli, że to są działania strategiczne, takie z
44:14
wyprzedzeniem i są działanie takie bieżące operacyjne.
44:18
Języku biznesowym można by nazwać też taktyczne też
44:20
Samsung, sztuka wojny i tak dalej i do czego zmierzam,
44:23
powiedz mi jakie wy mieliście właśnie strategię wy
44:26
Afganistanie? Jeżeli chodzi o postępowanie
44:29
właśnie w tej w tej wojnie, bo bo to mnie bardzo ciekawi.
44:32
Moja strategia była taka, że jako dowódca tej grupy snajperów
44:36
w moim zgrupowaniu bojowym zawsze uczestniczyłem we
44:39
wszystkich odprawach. Miałem na tyle dojrzałych
44:41
dowódców, bo niestety wojsku polskim jeszcze w dalszym ciągu
44:45
panuje takie przekonanie, że to oficer wie wszystko, mimo że
44:48
kompletnie nie wie o czym mówi, ale jednak on musi wiedzieć
44:50
wszystko, bo przecież nie wypada czegoś nie wiedzieć.
44:52
Oczywiście, nie mam nic do oficerów, ale mam zawsze duże
44:56
dużą wrogość do niekompetencji. O k.
45:00
Bardzo mi się nie podoba niekompetentne działanie, bo ono
45:01
przynosi tylko szkody. Jeżeli ktoś się na czymś nie
45:04
zna, powinien otaczać się ludźmi, którzy się akurat bardzo
45:06
dobrze na tym znają. I wcale nie wyjdzie na głupiego,
45:09
tylko wręcz przeciwnie, w związku z czym ja miałem takich
45:12
przełożonych, którzy zawsze zapraszali mnie na wszystkie
45:14
odprawy, na których planowano operację i pytano się mnie, czy
45:18
uzasadnionym jest użycie snajperów tejże właśnie
45:21
operacji. Ja mówiłem na przykład, że nie,
45:23
że tu nie ma żadnego sensu. Jest otwarta przestrzeń, wozy
45:26
bojowe mają możliwości. Poza tym mamy lotnictwo, mamy,
45:30
mamy, mamy podgląd, prawda z satelity, wozy bojowe mają mniej
45:33
większy zasięg i termowizje w tamtych czasach i.
45:37
Od jest otwarta przestrzeń, więc nie ma sensu używać tu
45:39
snajperów. Nie mają, nie ma, nie ma po co
45:42
ryzykować ich użyciem, bo byliby tylko piechotą, która siedzi na
45:45
przykład w wozie bojowym, tak albo gdzieś tam na pokładzie
45:48
śmigłowca. No nie ma żadnego sensu.
45:50
Natomiast kiedy widziałem, że mamy teren tak, że tak powiem,
45:55
yy zróżnicowany, że snajperzy mogą się tam przydać, to wtedy
45:59
zakładałem swój Plan. Mówiłem na przykład, że
46:01
zdecydowanie wcześniej my się udamy w to miejsce i na przykład
46:05
zajmiemy takie i takie stanowisko obserwacyjne w
46:07
momencie, kiedy będą wchodzić wojska nasze tak, czyli no,
46:10
pododdziały własne, to my będziemy mieli oko w sytuację,
46:14
która tam się znajduje. Wcześniej rozpoznamy w razie
46:16
czego zagrożenie, a jeżeli ono wystąpi.
46:19
W sytuacji wejścia naszego naszego wojska w rejon
46:22
działania. Będziemy reagować adekwatnie,
46:24
czy wskażemy cel lotnictwu, czy wskażemy cel artylerii, czy sami
46:27
zareagujemy i po prostu go zlikwidujemy.
46:32
Hej, a powiedz mi jeszcze proszę, bo to też mnie
46:35
zastanawiało. Powiedziałaś mi przed nagraniem,
46:38
że szachy nie są ci obce i gdybyś miał snajpera jako jedną
46:44
gierkę na szachownicy, wskazać to, która by to była.
46:50
Wydaje mi się, że. Wydaje mi się, że to na pewno
46:54
nie byłaby Wieża. Myślę, że tutaj to byłoby ta
46:57
figura. Skoczek z uwagi na to, że działa
47:00
bardzo nieregularnie w porównaniu z całą resztą.
47:03
Ok literka ale bardzo fajne super.
47:05
Ja myślałem, że może powiesz, że goniec bo popo przekątnej wiesz,
47:09
myślałem, że właśnie powiesz, że goniec, ale skoczek też jest dla
47:11
mnie. Ekranie jest bardziej przewidywa
47:13
bardziej. Przewidywalny o k.
47:14
Czyli kwestia przewidywalności to ciekawe.
47:17
A propos a propos likwidowania celu, bo wcześniej o tym
47:21
wspomniałeś. Jakie jest twoje najtrudniejsze?
47:23
Nie które powiedziałeś, jeżeli chodzi o likwidowanie celów?
47:27
Cel, którego nie zlikwidowałeś i dlaczego tak było?
47:31
Myślę, że to, o czym już wspomnieliśmy tutaj nie będę się
47:33
powtarzał, ponieważ byłoby to monotematyczne, to myślę, że to
47:36
był właśnie ten chłopak z tym karabinkiem automatycznym na
47:39
plecach. To było nie no, ja generalnie
47:43
rzecz biorąc, wiedziałem do czego mam strzelać i w sytuacji
47:46
zagrożenia starałem się strzelać.
47:47
A gdzie powinienem strzelać? Tak strzelano do mnie.
47:50
Ja też niestety musiałem strzelać do kogoś.
47:54
I taka była to sytuacja, tak jest na wojnie i z tym się
47:56
trzeba liczyć, ale to nie to właśnie była ta sytuacja, o
47:59
której żeśmy rozmawiali. Dobra, myślałem, że możesz
48:02
jeszcze jakaś, ale oczywiście przyjmuję to jako odpowiedź, a
48:05
powiedz mi, no bo w tej chwili ta napięta sytuacja już odchodzę
48:10
trochę od Afganistanu do tego, co jest dzisiaj napięta
48:12
sytuacja, wojna na Ukrainie, ra, dronów, jak ty się na to
48:16
zapatrujesz? Czy jest realne zagrożenie, że w
48:21
Polsce będzie wojna? Ja tutaj bym był bardzo ostrożny
48:24
z moimi ocenami, dlatego, że ja swoją ocenę oczywiście mam.
48:28
Mam swoje podejście do tej wojny, do tej operacji
48:31
specjalnej, jak go nazywają Rosjanie, a de facto wojny od
48:35
samego początku ja. To już wypowiadałem się tutaj w
48:39
kilku miejscach. Jak się okazało, moje
48:40
przewidywania się sprawdziły wielokrotnie.
48:44
Swoje aktualne przewidywania. Moje przewidywania są takie, że
48:47
wszystko zależy od głównych graczy, a mamy tylko 2 głównych.
48:49
Gra i Rosja tak. Nie Stany Zjednoczone i Chiny.
48:52
O k Chiny. Ja tutaj bym Rosji aż tak wysoko
48:55
nie cenił. Ja myślę, że Rosja tutaj raczej
48:57
występuje z perspektywy wasala Chin i ona niczego nie zrobi bez
49:00
ich zgody. To jest moje zdanie, ja tutaj
49:05
Chińczyków bardzo cenię. Jest to kraj, który od wieków.
49:09
Od wieków od tysiący 1000 lat yy swoją ekspansję prowadzi, ale w
49:14
bardzo pokojowy sposób spokój w sposób handlowy, sposób
49:17
biznesowy, więc ja uważam, że ich postępowanie ich zasady
49:21
konfucjańskie. To jest niesamowita rzecz tutaj.
49:23
Przecież oni wielokrotnie wpłynęli na nasz kraj.
49:27
Już nie wspomnę o jedwabnym szlaku, ale próbie jego
49:29
odbudowania, którą skutecznie zablokowano tak.
49:33
Natomiast mało kto sobie przecież zdaje z tego sprawę, że
49:36
przecież tak straszliwie nas Chińczycy wspierali jeszcze w
49:38
stanie wojennym i wcześniej, kiedy tam nie mieliśmy z czego
49:42
jeść. Ja pamiętam stan wojenny jako
49:43
młody chłopak i pamiętam kiedy, która wówczas panowała oraz
49:46
zamęt, który też zresztą po części opisałem w książce, no
49:50
mało kto, też mało, kto kto pamięta, że Chińczycy wówczas
49:52
nas bardzo wsparli, nie tylko kupując nasze samochody.
49:55
Których nikt wówczas nie chciał kupić, ale również przecież
49:58
dając nam różnego rodzaju pożyczki od żywnościowych
50:00
poprzez pieniężne, więc zawsze mieli chyba w stosunku do nas
50:03
jakiś Plan. Zawsze była to siła jakaś, którą
50:06
trzeba było się liczyć na całym świecie.
50:09
No i Stany Zjednoczone po drugiej stronie i taka ciekawa
50:12
polityka, bo dzisiaj jak patrzymy przecież na wypowiedzi
50:14
pana prezydenta Trumpa, to to jest codziennie coś innego.
50:18
Ja przestałem tego słuchać z uwagi na to, że dzisiaj ten pan
50:22
mówi jedno, jutro mówi, drugie miał wojnę za zakończyć w jeden
50:26
dzień wojny nie zakończył w jeden dzień jak widać są jakieś
50:31
jakieś siły, którym ta wojna jest bardzo na rękę.
50:34
Żal mi tylko tak naprawdę Ukraińców, żal mi nawet tych
50:37
Rosjan, którzy giną tam, bo niektórzy muszą tam pójść na tą
50:40
wojnę i stracić życie, bo przecież to jest logiczne, a
50:45
przecież. Sensu tej wojny żadnego nie
50:47
widać, przecież Rosja jest tak wielkim tortem, który można
50:51
kroić z wszystkich stron i dla każdego starczy tego kawałka.
50:54
Tak więc po co im ten kawałeczek Ukrainy?
50:57
Z drugiej zaś strony mamy rosje, która jest wkoło otoczona przez
51:00
różnego rodzaju bazy nato, no jest ich bardzo dużo z każdej
51:04
strony, a przecież wokół takich Stanów Zjednoczonych nie ma zbyt
51:08
wielu baz rosyjskich, więc ja też się nie dziwię, że oni się
51:11
zachowują jak jesz i kują. Ale nie Jestem za, Jestem
51:15
przeciw. Zdecydowanie uważam to za wielką
51:18
zbrodnię. To, co się stało z narodem
51:20
ukraińskim? To co na nim się, że tak powiem
51:23
odprawia żal mi tych Ukraińców prawdziwych, którzy walczą tam
51:27
teraz i giną na froncie. Chciałbym, żeby ci, którzy nie
51:31
giną, wspierali ich jak tylko potrafią, bo przecież każdy z
51:34
nas wie, że wojna to system, że to nie tylko ci, którzy walczą
51:38
na froncie, nie tylko ci, którzy giną na pierwszej linii i
51:41
stawiają czoła, a nieprzyjacielowi, ale przede
51:43
wszystkim naród, wszystkim naród, który musi wspierać tych
51:46
walczących żołnierzy, którzy ekonomicznie musi dążyć do tego,
51:49
żeby oni mieli czym strzelać, co jeść.
51:52
No i też, żeby siła żywa i materiał ludzki przetrwał tak,
51:55
bo przecież tam są też dzieci, które muszą przecież.
51:58
Wyrosnąć na na na świadomych Ukraińców świadomych nie tylko
52:01
swojej tożsamości narodowej, ale tego, co się wokół nich dzieje,
52:06
to tak naprawdę im pomagał, bo ja nie chciałbym, żeby
52:09
kiedykolwiek Ukraińcy zapomnieli o tak wielkim geście.
52:13
Który przekazali im Polacy, bo od samego początku pomagaliśmy
52:17
im jak braciom od samego początku wszyscy moi znajomi.
52:21
Ja nie mam ani jednego znajomego, który by się nie
52:23
zaangażował w pomoc na Ukrainie. Sam również pomagałem Ukraińcom.
52:27
Na chwilę obecną troszeczkę można powiedzieć, tego nie
52:30
robię, bo Jestem zajęty czymś innym, ale w tej najtrudniejszej
52:33
sytuacji, kiedy oni tej pomocy najbardziej potrzebowali,
52:36
przecież wszyscy przyjęliśmy ich jak braci pod swój dom.
52:39
Wszyscy zbierobiliśmy różnego rodzaju zbiórki, staraliśmy się
52:41
im pomóc, jak tylko potrafiliśmy.
52:44
Nie chciałbym, żeby kiedykolwiek naród ukraiński o tym zapomniał,
52:48
nie chciałbym, byłoby mi bardzo przykro, ale nie tylko mniej.
52:50
Myślę, że każdemu z nas ktoś by mógł, pewnie teraz powiedzieć.
52:53
No przecież już tak się stało. To jest oczywiście zapewne jakiś
52:57
element. Polityki propagandowej ktoś na
53:00
siłę też próbuje te nasze narody skłócić jest bardzo łatwo, bo
53:04
mamy bardzo niedużo niewyjaśnionych, wspólnych
53:06
kwestii spornych, bo dopóki my się nie przeprosimy z nimi, a
53:12
tutaj można powiedzieć, że my w pewnym sensie przeprosiliśmy już
53:14
tak, bo zarówno świętej pamięci pan prezydent Lech Kaczyński
53:18
przeprosił Ukraińców za Mordy, które dokonali na nich Polacy po
53:23
drugiej wojnie światowej, w odwecie oczywiście za akcję na
53:26
Wołyniu i w Małopolsce wschodniej.
53:28
Niemniej jednak z drugiej strony.
53:29
Tych przeprosin jeszcze nie otrzymaliśmy, a przecież to dużo
53:32
nie kosztuje, ale myślę, że tak chyba będzie dość długo albo
53:35
nigdy to nie nastąpi, dopóki we Lwowie i wszystkich innych
53:37
miastach na pomnikach na ich cokołach będą stali mordercy
53:40
Polaków. Ciężko będzie się tego wyzbyć
53:42
tak, bo dla nich są bohaterami, a dla nas są po prostu
53:45
mordercami, więc te kwestie powodują to, że tak bardzo łatwo
53:49
zasiać na pokój. Niepokój między naszymi
53:51
narodami. Już zbliżając się do końca,
53:54
chciałbym cię poprosić, żebyś zarekomendował naszym słuchaczom
53:58
3 książki, które najbardziej cię zainspirowały i mam tutaj 3
54:03
kategorie. Pierwsza strategia, drugie
54:05
psychologia i trzecie to pole walki.
54:08
Oj sn myślę, że tak jeśli chodzi o strategię no to na pewno
54:13
będzie sztuka wojny, tak. Saint-ov wcześniej wspomniał.
54:17
Ale to jest tak popularne, że chyba wszyscy to czytali, jeśli
54:20
chodzi o psychologię, to myślę, że tutaj wszystkie książki, bo
54:23
nie jedna nie powiem, ale uwielbiałem sergiusza
54:25
piaseckiego, więc przeczytałem wszystkie jego książki, między
54:29
innymi te nawet tyczące się bezpośrednio weteranów, jak
54:31
żywot człowieka rozbrojonego, ale i kochanek Wielkiej
54:34
niedźwiedzicy bogom nocy równi i nie tylko tak, ponieważ.
54:40
W imię honoru i organizacji no i 7 pikułek diabła lucyfera rzecz
54:45
jasna coś niesamowitego, więc można powiedzieć, że sprytu i
54:49
takiego samozachowania uczyłem się od sergiusza piaseckiego.
54:52
Do tej pory Jestem jego fanem. Tak uwielbiam jego powieści i
54:56
cały czas cieszę się, że jego prochy zostały teraz wprowadzone
54:59
do Polski tak człowiek, który przecież był bohaterem, a jednak
55:03
wylądował w więzieniu na świętym krzyżu.
55:05
Tam też przecież napisał powieści, które dzięki.
55:09
Melchiorowi wańkowiczowi rozeszły się przecież po całej
55:11
Polsce stał się niesłychaniesłychanie słynnym
55:13
pisarzem. Tak człowiek, który rozpoczął
55:16
pracę w organizacji podziemnej w Polsce, tak w Armii Krajowej,
55:20
który zobaczył, jak oni poruszają się często jak dzieci
55:24
we mgle i stwierdził, że to nie jest dla niego, że trzeba się
55:27
usuwać z kraju i emigrować, bo miał tak duże doświadczenie
55:31
wcześniej, jeśli chodzi o konspirację na pograniczu polsko
55:34
sowieckim. W czasie w okresie
55:36
międzywojennym to na pewno on, jeśli chodzi o taką psychologię,
55:40
jeśli chodzi o psychologię, tak. A o wojnę w sensie o pole bitwy?
55:45
O pole bitwy to ja myślę, że bardzo mi się też podobały
55:48
wszystkie książki forsa, ale też leo kes lera tak.
55:51
Lubiłem je czytać leo kes lera, szczególnie, ponieważ on był
55:56
przecież też żołnierzem był czołgistą armii brytyjskiej, no
56:00
a po tym jak odnalazł Mediolanie, pamiętniki
56:03
pułkownika bondo dębu, czyli dowódcy batalionu wotana SS,
56:06
opisywał jego historię, więc jeśli chodzi o pole walki,
56:09
lubiłem czytać to, w jaki sposób zachowywali się?
56:12
Według oczywiście tamtejszego opisu, bo trudno powiedzieć,
56:14
jaka była prawda żołnierze SS, ale tych najbardziej elitarnych
56:17
jednostek, którzy tam nie brali bezpośrednio udziału w jakichś
56:20
tam masowych mordach i. I i nie mścili się na ludności
56:23
cywilnej, tylko byli na tyle elitarnym pododdziałem, że
56:26
wykorzystywani zawsze byli w pierwszej linii.
56:29
To słuchaj, mamy twoje książki i obiecałem konkurs naszym
56:33
słuchaczom, więc teraz słuchajcie ważna kwestia, jeżeli
56:37
chcecie zdobyć pakiet 3 książek 2 2 przemkowa tutaj proszę
56:41
bardzo i moja książka od tutaj to to, co trzeba zrobić, to na
56:46
YouTubie. W komentarzu pod tym filmem
56:48
napiszcie jedną lekcję, którą bierzecie z tej rozmowy, czego
56:51
się nauczyliście od przemka i ja pozwolę sobie wybrać jeden taki
56:55
komentarz, który będzie moim zdaniem najciekawszy oczywiście
56:57
subiektywnie, a taka zabawa i będzie może zga.
57:00
Cały komplet 3 książek poproszę ciebie przemku za chwilę od
57:02
podpisanie tych książek już w suarach to to załatwimy.
57:06
Natomiast mam do ciebie jeszcze jedno pytanie, bo troszeczkę
57:09
czas przekroczyliśmy, ale rozmowa tak dobrze szła, że aż
57:12
mi było szkoda przerwać jaki, bo taką tradycją tego podcastu jest
57:16
to, że na koniec zadaję pytanie naszym gościom.
57:19
Jaki jeden strategiczny ruch taką radę dałbyś naszym
57:22
słuchaczom, który, którzy chcą realizować ambitne cele,
57:24
strategie, co im polecasz swojego doświadczenia
57:27
zawodowego? Nigdy się nie poddawać i niczego
57:30
się nie bać, nie bać się wykonania tego ruchu pierwszego,
57:34
ponieważ. Tylko duży krok powoduje, że
57:37
jesteśmy w stanie przejść przez przepaść małymi krokami nigdy
57:40
przez przepaść nie przejdzie. Super, bardzo ci dziękuję za
57:43
rozmowę, dzięki wielkie za przyjęcie zaproszenia i
57:47
zapraszam do subskrybowania kanału zaglądajcie do kolejnych
57:50
odcinków podcastów strategiczny ruch dziękuję.
57:53
Również dziękuję bardzo.