Latest / Mama Baas Podcast / Mama Baas Podcast: Peuterpuberteit
Transcript
- 0:00SPEAKER_00: Mama! Welkom in de podcast van Mama Paat.
- 0:09SPEAKER_00: Mijn naam is Tine de Donder en ik ben de gastvrouw van deze podcast.
- 0:13SPEAKER_00: Wat mag je hier naar goede gewoonte verwachten?
- 0:15SPEAKER_00: Wel, elke aflevering mikken we op een nieuw thema zoomen wij in op iets wat jonge ouders bezighoudt.
- 0:21SPEAKER_00: Daarover praat ik dan met een specialist.
- 0:24SPEAKER_00: De peuterpubertijd, wat is dat precies?
- 0:28SPEAKER_00: Bestaat dat eigenlijk echt wel?
- 0:30SPEAKER_00: En vooral, hoe ga je daarmee om met zo'n puberende peuter of kleuter in huis?
- 0:35SPEAKER_00: Daarvoor heb ik vandaag Caroline Rijmakers in de studio.
- 0:38SPEAKER_00: Dat is een kinderpsycholoog die gespecialiseerd is in gedragstherapie en die al vele jaren ouders helpt die soms ten einde raad zijn wanneer een kindje bijvoorbeeld heel vaak nee zegt, of wanneer die wel eens een driftbuik krijgt of niet vlot in slaap wil vallen, of eentje die misschien niets wil eten, behalve koekjes of melk daarover gaan we het hier vandaag hebben.
- 0:59SPEAKER_00: Welkom, dag Caroline.
- 1:00SPEAKER_00: Hallo, goedemorgen.
- 1:02SPEAKER_00: Fijn dat je bent.
- 1:03SPEAKER_00: Vandaag wil ik het graag hebben over het gedrag van peuters en kleuters, kinderen tussen anderhalf en zes jaar oud.
- 1:09SPEAKER_00: Dat is jouw specialiteit.
- 1:10SPEAKER_00: Ja, klopt.
- 1:11SPEAKER_00: Zijn daar dan zoveel moeilijkheden met die categorie?
- 1:14SPEAKER_00: Bestaat dat eigenlijk, die peuterpuberteit?
- 1:17SPEAKER_05: Ja, het zijn moeilijkheden die iedereen wel herkent.
- 1:20SPEAKER_05: Als je een peuter en kleuter in huis hebt, dan herken je heel veel van die situaties die elke peuter en kleuter ook doorlopen.
- 1:29SPEAKER_05: Het is eigenlijk een normale ontwikkelingsfase, een ontwikkelingsfase die ook goed is dat ze doormaken.
- 1:35SPEAKER_05: Maar het maakt het niet gemakkelijker voor de ouders, natuurlijk.
- 1:39SPEAKER_00: Nee, en moet je dat dan gewoon uitzweten tot die fase voorbij is of kan je daar iets aan doen?
- 1:44SPEAKER_00: Dat zouden we vandaag graag te weten komen in deze podcast.
- 1:48SPEAKER_00: Caroline, iets wat bij de peuterpuberteit hoort, is dat die heel vaak nee zeggen.
- 1:54SPEAKER_00: Ik ben twee en ik zeg nee.
- 1:56SPEAKER_00: Dan vraag ik mij af: is dat echt zo?
- 1:58SPEAKER_00: Zegt elke peuter dat op een bepaald moment?
- 2:01SPEAKER_05: Ja, absoluut.
- 2:02SPEAKER_05: Het is ook een beetje een aanwijzing dat ze in die peuterfase geraken, dat ze geen baby meer zijn die geleefd worden door de mama en de papa, maar dat ze echt ineens beseffen: ik ben hier een persoon op mezelf.
- 2:18SPEAKER_05: Ik heb een eigen wielletje, ik kan zelf kiezen.
- 2:20SPEAKER_05: En ik ga dan nu ook een keer heel hard gaan uittesten, waar de grens ligt.
- 2:24SPEAKER_05: Het zijn heel egocentrische wezentjes die heel nieuwsgierig op verkenning gaan.
- 2:30SPEAKER_05: En dat doen ze eigenlijk wel het liefst bij hun ouders thuis, waar ze veilig zijn en waar ze schaamteloos mogen gaan verkennen.
- 2:38SPEAKER_00: Ja, en nee zeggen.
- 2:39SPEAKER_00: Het is natuurlijk niet zo makkelijk als jouw kind dat altijd tegen jou zegt.
- 2:42SPEAKER_00: Nee.
- 2:43SPEAKER_00: En dat is iets wat deze mama ook vraagt: hoe kunnen we dit nu omvormen tot iets positiefs?
- 2:48SPEAKER_01: Ons londje zit momenteel volop in de neeffase.
- 2:52SPEAKER_01: Waardoor de dag vaak een strijd wordt van morgens vroeg tot s'avonds laat.
- 2:59SPEAKER_01: Ik vroeg mij af hoe we eigenlijk die nee.
- 3:01SPEAKER_01: En bijbehorende tranen met momenten en frustratie langs onze kant.
- 3:06SPEAKER_01: Toch kunnen omvormen naar iets positiefs.
- 3:09SPEAKER_01: En in het algemeen om te gaan met continu een nee.
- 3:14SPEAKER_00: Ja, Caroline.
- 3:16SPEAKER_05: Ja, het is zeker iets waar we zelf gewoon ook moeten bedenken, zoals ik daar juist zei, dat het een heel normale ontwikkelingsfase is, natuurlijk.
- 3:27SPEAKER_05: Dat het zelfs goed is dat ze beginnen nee te zeggen.
- 3:31SPEAKER_05: Zodat de verwachting eigenlijk al zouden ook juist ligt.
- 3:34SPEAKER_05: We moeten die nee niet proberen weg te toveren.
- 3:37SPEAKER_05: Maar we kunnen daar wel proberen een beetje beter op te reageren of proberen beter mee om te gaan, natuurlijk.
- 3:45SPEAKER_00: Aha, zeg eens.
- 3:46SPEAKER_00: Hoe kunnen we dat doen?
- 3:48SPEAKER_05: Ik denk dat we vooral ook naar onze eigen communicatie moeten kijken.
- 3:53SPEAKER_05: Moest we onszelf filmen en opnemen, gaan we verschieten hoeveel keer we ook zelf nee zeggen.
- 3:59SPEAKER_05: Die situatie of die fase look dat ook natuurlijk uit.
- 4:03SPEAKER_05: Maar we staan dan natuurlijk ook direct model om voor onze peuter, die ons gewoon heel hard en graag nadoet.
- 4:11SPEAKER_05: We stellen ook soms zelf vragen waar er eigenlijk geen vraag is.
- 4:15SPEAKER_05: Als je een mededeling wilt geven, geef dan een mededeling en stel de vraag niet of we ons wel zouden gaan aankleden of we komen eten, maar zeg dan gewoon we gaan eten of we gaan ons aankleden.
- 4:28SPEAKER_05: En niet zullen we ons gaan aankleden of gaan we ons gaan aankleden, vraagt teken.
- 4:34SPEAKER_05: Het is geen vraag op dat moment en die duidelijkheid hebben ze wel nodig.
- 4:39SPEAKER_05: Die duidelijkheid vinden ze ook in routines en in de voorspelbaarheid die je hen geeft.
- 4:46SPEAKER_05: Als je bepaalde routines toch per dag hebt, dan maakt het voor hen gemakkelijker en dan maakt het ook dat ze niet over alles een strijd gaan aangaan.
- 4:56SPEAKER_05: Dus die voorspelbaarheid is heel belangrijk dat ze wel een beetje kunnen mee inschatten wat de dag brengt en wat dat er allemaal gaat volgen.
- 5:06SPEAKER_05: Nu voor peuters en kleuters is het soms ook heel moeilijk om in te schatten wanneer de ene taak stopt en wanneer de andere begint.
- 5:15SPEAKER_05: Die overgang is ook heel vaak moeilijk.
- 5:17SPEAKER_05: Als we dat een beetje preventief kunnen voorkomen door hen daar weer die duidelijkheid in te geven, ga je ook wel wanneer momenten voorkomen.
- 5:27SPEAKER_05: Dus bijvoorbeeld als ze aan het spelen zijn en jij roept ineens vanuit de keuken dat het etenstijd is.
- 5:33SPEAKER_05: Voor hen is dat soms echt dondersdag bij heldere hemel.
- 5:37SPEAKER_05: Als je die overgang wat kleiner maakt en rekening houdt met het feit dat zij geen tijdsbesef hebben en jij niet weten dat er weer iets nieuws gaat komen.
- 5:48SPEAKER_05: Dan trek je je eigenlijk mee in jouw plan.
- 5:52SPEAKER_05: En dan gaan ze wel gemakkelijker volgen en gaan ze die strijd aangaan.
- 5:59SPEAKER_00: Dus iets meer uitleg geven.
- 6:01SPEAKER_05: Ja, veel meer uitleg geven.
- 6:04SPEAKER_00: Dat is alvast een waardevolle tip om mee te starten.
- 6:07SPEAKER_00: Ik heb ook nog een vraag over emoties van peuters en kleuters.
- 6:13SPEAKER_00: Boosheid, die kan soms heel fel zijn, maar ook verdriet.
- 6:16SPEAKER_00: En dat is het verhaal van deze mama.
- 6:18SPEAKER_03: Mijn dochter van vier is heel taalvaardig, maar z loopt eigenlijk heel vaak precies ongelukkig rond, heb ik de indruk.
- 6:27SPEAKER_03: Zij is heel vaak humeurig, dat kan een hele dag aannemen.
- 6:31SPEAKER_03: Of op momenten dat ze soms heel verdrietig is.
- 6:35SPEAKER_03: Ze kan, ondanks haar taalvaardigheid niet benoemen waarom ze precies ongelukkig is of humeurig is.
- 6:41SPEAKER_03: En ik vroeg mij af of er tips zijn om haar hierbij te helpen om haar misschien wat gelukkiger te maken.
- 6:47SPEAKER_00: Dat is meteen een zware vraag.
- 6:49SPEAKER_05: Ja, en dat herkennen we wel, denk ik, als mama heel hard.
- 6:53SPEAKER_05: Die dikke tranen die over die wangen kunnen lopen, dat breekt ons hart heel vaak.
- 6:58SPEAKER_05: En dan willen we daar een pasklare oplossing voor vinden, waardoor ze direct terug blij zijn.
- 7:05SPEAKER_05: Ik denk dat we emoties vooral moeten zien als zijngevers.
- 7:11SPEAKER_05: Emoties zijn er ook en kunnen we niet daarom direct veranderen.
- 7:16SPEAKER_05: Ze zijn niet goed of slecht, maar ze geven ons veel informatie.
- 7:20SPEAKER_05: Als we het zo gaan bekijken, dan kunnen we daar ook dingen uithalen en veel gerichter gaan proberen aan te pakken.
- 7:29SPEAKER_05: Bij het meisje zelf zou ik vooral gaan kijken wat dat daar nood is, wat daar behoefte is.
- 7:34SPEAKER_05: Waarom is ze zo verdrietig of ongelukkig?
- 7:37SPEAKER_05: Waarom loopt ze humeurig rond?
- 7:39SPEAKER_05: En dat is niet altijd een makkelijke zoektocht, natuurlijk.
- 7:41SPEAKER_05: Want bij kindjes komt een emotie niet altijd meteen, soms is dat wat uitgesteld.
- 7:49SPEAKER_05: We moeten ook door de ogen van de peuter of kleuter kunnen kijken, want hun probleem is soms in hun wereld heel groot en voor ons als volwassenen bijna onbestaande of heel moeilijk om te begrijpen.
- 8:03SPEAKER_05: Dan zijn er de typische voorbeelden dat ze heel verdrietig kunnen worden over niet de juiste beker krijgen of niet het juiste koekje krijgen.
- 8:14SPEAKER_05: En ik denk dat het heel belangrijk is om een beetje te vertragen en te gaan verbinden met jouw kind, om te gaan kijken wat er hier nu eigenlijk echt aan de hand is.
- 8:25SPEAKER_05: En kan je dat al te weten komen bij een kind van vier?
- 8:29SPEAKER_05: Ja, al gaat het waarschijnlijk hoe taalwaardig dat ze ook lijken.
- 8:33SPEAKER_05: Ze gaan het niet met veel woorden kunnen zeggen.
- 8:35SPEAKER_05: Ze hebben nog niet veel nuances in hun woordenschat, of nog geen grote woordenschat om dat emotionele te gaan duiden.
- 8:44SPEAKER_05: Maar je kan wel zelf gaan kijken of het echt verdriet is of het eerder onzekerheid is.
- 8:52SPEAKER_05: We kunnen ook gaan zoeken naar uitzonderingen.
- 8:54SPEAKER_05: Waar wordt ze wel blij van en daar dan op inpikken of daar meer de focus gaan op leggen.
- 9:03SPEAKER_05: Ik denk dat we vooral moeten weten dat zij hun emoties nog heel moeilijk kunnen reguleren.
- 9:09SPEAKER_05: Dat is een emotioneel trainingsprogramma dat echt nog in stap één staat, en daar gaan ze nog twintig jaar over doen om dat onder de knie te krijgen.
- 9:18SPEAKER_05: Dus wij zijn hun helper, maar hebben ook niet het overoplossing.
- 9:24SPEAKER_00: Nee, en een van die dingen die dan horen bij die emoties, dat zijn die welbekende driftbuien.
- 9:30SPEAKER_00: Iedereen kent het, wel.
- 9:31SPEAKER_00: De peuter die heel boos wordt in een supermarkt bijvoorbeeld.
- 9:34SPEAKER_00: Niemand wil dat.
- 9:35SPEAKER_00: En deze mama heeft ook zoiets.
- 9:37SPEAKER_00: Daar ga ik luisteren, het is ook een caroline.
- 9:41SPEAKER_04: Hallo, ik heb een zoontje van 20 maanden en die begint in zijn putterpuberteit te komen.
- 9:47SPEAKER_04: Dat is een hele koppige, maar die heeft regelmatig die driftbuien.
- 9:53SPEAKER_04: Ooit heb ik eens een driftbuien gehad van een uur lang, echt letterlijk, een uur dat die al kloppend op de grond op zijn buik lag en echt aan het kieren en aan het roepen was, en ik kreeg die eigenlijk helemaal niet gekalmeerd.
- 10:07SPEAKER_04: En mijn vraag is: wat kan ik hierbij het beste doen?
- 10:11SPEAKER_04: Ik heb alles geprobeerd te negeren, haan over zijn rug erbij blijven, maar die werd eigenlijk van alles nog kwaader.
- 10:21SPEAKER_04: Ik voelde mij daar heel machteloos bij.
- 10:25SPEAKER_04: En ik vroeg mij af hoe ik daar het best op zou reageren om dat te beëindigen.
- 10:33SPEAKER_05: Een driftbuien is eigenlijk inderdaad hetzelfde dan als het grote verdriet.
- 10:37SPEAKER_05: Alleen hebben we vaak als ouder wat minder begrip voor.
- 10:41SPEAKER_05: Dat zou je wensen, zeker in een supermarkt, dat het direct stopt en dat je daar niet meer rode kaken staat.
- 10:48SPEAKER_05: Maar ook dat is de emotie die ze niet kunnen controleren en die ze niet direct kunnen zachtjes laten zakken, natuurlijk, waar wij een grote hulp gaan moeten zijn om dat aan te leren.
- 11:02SPEAKER_05: Het is bijna zoals een pot water op het vuur dat aan het koken is.
- 11:07SPEAKER_05: Ze koken wel uiteindelijk uit, maar ze vinden eigenlijk zelf nog niet de knoppen om het vuur een beetje zachter te gaan zetten.
- 11:17SPEAKER_05: Als er echt zo'n crisis is en dat er echt grote woede te zien is, dan denk ik dat het belangrijk is om weer daar vooral dichtbij te staan en te tonen dat je er bent.
- 11:29SPEAKER_05: En dan heb ik het ook in mijn boek over de vier B's, waar je gaat gaan benoemen welke emotie je ziet en daar ook begrip voor gaat tonen.
- 11:39SPEAKER_05: Het is oké om boos te zijn uiteindelijk.
- 11:42SPEAKER_05: Daar kunnen ze weinig aan doen.
- 11:43SPEAKER_05: Voor hun is het misschien hun wereld om in die supermarkt die kindersurprise te krijgen of dat cadeautje te krijgen.
- 11:49SPEAKER_05: En misschien hebben ze dat dan vorige keer ook wel gekregen.
- 11:52SPEAKER_05: Dus het is voor hun onbegrijpbaar waarom dat dat nu niet mag.
- 11:57SPEAKER_05: Dat wil niet zeggen dat je geen grens mag aangeven, natuurlijk.
- 12:00SPEAKER_05: Begrenzen is heel belangrijk en geeft ook duidelijkheid voor hun.
- 12:04SPEAKER_05: Maar ik denk dat we vooral moeten begrenzen op het gedrag, niet op die emotie.
- 12:08SPEAKER_05: We moeten niet vragen om te stoppen met boos zijn, maar we moeten vragen om misschien een beetje minder luid te schreeuwen, bijvoorbeeld.
- 12:15SPEAKER_05: Zodat we ook hun kunnen meetrekken naar dat positieve en dat positieve benadrukken.
- 12:21SPEAKER_05: Wat kunnen we wel doen?
- 12:23SPEAKER_05: We kunnen misschien de volgende keer een keer kijken of we geen extraatje kunnen eten, want vandaag hebben we al veel snoep geten.
- 12:32SPEAKER_05: Of we kunnen wel heel hard benadrukken dat een kindersurprise heel lekker is en dat dat wel heel leuk is om te kopen, maar een keer kijken wat er in ons kar ligt.
- 12:42SPEAKER_05: Misschien zijn die aardbeien ook wel lekker.
- 12:44SPEAKER_05: En dan kunnen we zo wel proberen om die grote negatieve emotie, waar ze zelf niet uitgeraken, wat te temperen en te tonen, hoe je eigenlijk terug naar het positieve gaat.
- 12:56SPEAKER_00: En is dat dan iets wat ze snel leren, of moet je dat jarenlang volhouden?
- 13:02SPEAKER_05: Ja, het is echt een proces.
- 13:03SPEAKER_05: Het is een jarenlang proces, waar ook mensen die pubers hebben, nog gaan merken.
- 13:08SPEAKER_05: wij zijn daar ook nog mee bezig.
- 13:10SPEAKER_05: En dat is inderdaad zo: dat duurt tot zeker een heel stuk in jouw twintigjaren dat je daar nog mee aan botsen bent.
- 13:21SPEAKER_05: En ik denk zelfs wij als volwassenen dat daar soms ook nog tegen botsen als de emotie te groot is.
- 13:28SPEAKER_05: We gaan nog jaren onze kleine kindjes daarbij moeten helpen om te tonen hoe je toch een beetje die emotie onder controle kan krijgen.
- 13:37SPEAKER_00: Ja, daar valt ongetwijfeld nog heel veel meer over te vertellen, denk ik, over die emoties.
- 13:42SPEAKER_00: Zometeen gaan we het nog hebben over problemen aan tafel.
- 13:45SPEAKER_00: Wat als je kindje niet goed wil eten.
- 13:48SPEAKER_00: Maar voordat we verder gaan, eerst even een kort bericht van onze sponsor.
- 13:54SPEAKER_00: Groeien is leuk.
- 13:56SPEAKER_00: Het is op avontuur gaan.
- 13:58SPEAKER_00: De wereld ontdekken en mooie herinneringen creëren.
- 14:01SPEAKER_00: Bamiks biedt een gamma heerlijke.
- 14:03SPEAKER_00: En 100% Belgische groeimelken op maat van de voedingsnoden van je kleintje.
- 14:08SPEAKER_00: Vanaf één jaar, ter ondersteuning van hun dagelijkse ontdekkingsreis.
- 14:12SPEAKER_00: Meer info op Bamiks.be.
- 14:16SPEAKER_00: Maar iets anders wat we ook vaak binnengekregen hebben, dat is eten.
- 14:20SPEAKER_00: Problemen met eten.
- 14:22SPEAKER_00: Sommige kinderen willen alleen nog boterhammen met choco eten terwijl ze daarvoor eigenlijk nog alles wouden eten.
- 14:28SPEAKER_00: Of ze rekken het net verschrikkelijk lang, zodat het eten echt niet fijn wordt.
- 14:34SPEAKER_02: Wat voel je als je kleine keukers avonds het eten heel erg belangrijk.
- 14:40SPEAKER_02: In de praktijk is het zo dat als we hem laten doen dat hij soms wel anderf uur aan tafel zitdat het zelfs al donker is.
- 14:50SPEAKER_02: En dan is dat zijn bord leeg, dat is zowel bij zijn lewlingseten als bij zaken die wij eigenlijk voorschoten.
- 14:59SPEAKER_02: We hebben alles een wekkertje gezet om hen wat sneller te doen eten.
- 15:03SPEAKER_02: We hebben het eten ook alles weggenomen.
- 15:04SPEAKER_02: Maar dan wordt die stracht wakker, want dan heeft hij honger.
- 15:07SPEAKER_02: Dus daar schatten we ook onszelf mee.
- 15:09SPEAKER_02: Dus we zijn eigenlijk op zoek naar een manier om hen sneller te doen eten, zodat we s'avonds ook nog een leuke avond kunnen hebben.
- 15:18SPEAKER_02: Hebben jullie wel onze oplossing?
- 15:20SPEAKER_00: Ja, Carolina, dat is een heel specifiek probleem.
- 15:22SPEAKER_00: En kindje dat er heel lang over doet, is iets wat jij herkent?
- 15:25SPEAKER_00: Ja, absoluut.
- 15:26SPEAKER_05: Het is een vraag die ik ook in de praktijk heel vaak krijg.
- 15:29SPEAKER_05: En waar ik altijd mee begin, is om dan weer te zeggen dat we wel moeten stilstaan bij het feit hoe moeilijk dat eten is.
- 15:38SPEAKER_05: We zijn als volwassene weer volledig vergeten, maar dat is eigenlijk wel een heel complexe taak.
- 15:43SPEAKER_05: Dat heeft veel vaardigheden.
- 15:45SPEAKER_05: We hebben daar veel vaardigheden bij nodig, motorische vaardigheden.
- 15:48SPEAKER_05: We moeten kunnen prikken met ons vork.
- 15:51SPEAKER_05: We moeten dat naar onze mond kunnen brengen.
- 15:53SPEAKER_05: En als dat vast voedsel is, lukt dat wel.
- 15:55SPEAKER_05: Maar als dat een lepels soep is, is dat al veel moeilijker.
- 15:59SPEAKER_05: Ze moeten leren kouwen, ze moeten slikken.
- 16:01SPEAKER_05: Dus dat zijn best wel heel wat vaardigheden die zij nog volop aan het leren zijn.
- 16:06SPEAKER_05: Het zijn ook heel veel sociale vaardigheden die daarbij komen.
- 16:10SPEAKER_05: Dat is een familiemomentje waar iedereen aan tafel zit, maar waar dan toch weer ook wat beleefdheidsregels bij komen kijken.
- 16:19SPEAKER_05: Het is weer een heel onvoorspelbaar iets voor peuters en kleuters.
- 16:24SPEAKER_05: Zelfs al zijn daar dingen die ze al wel een keer gegeten hebben.
- 16:28SPEAKER_05: Het ziet er vaak toch net iets anders uit dan de vorige keer.
- 16:32SPEAKER_05: Ze weten niet vooraf wat er op hun bord komt, hoe dat gaat smaken.
- 16:36SPEAKER_05: Dus het is best wel een heel complexe taak waar ze moeten aan beginnen en waar ze dat zelfstandig moeten doen.
- 16:44SPEAKER_05: Ik denk dat we hun daarbij weer vooral moeten gaan helpen.
- 16:52SPEAKER_05: Het is niet nodig om hun daarbij te dwingen.
- 16:55SPEAKER_05: Ik denk dat veel ouders daar misschien soms in verzanden, maar dat werkt eerder contraproductief.
- 17:01SPEAKER_05: We gaan eerder die lieve supporter aan de zijlijn moeten zijn, waar we betrekken bij het eten.
- 17:09SPEAKER_05: Betrekken zelfs misschien bij de tafel zetten, bijna te komen kijken hoe je het eten al klaarmaakt, hoe het vlees van roos naar bruiner gaat, hoe die patatjes van hard naar zacht gaan in de kookpot.
- 17:26SPEAKER_05: Laten kiezen welk bordje ze gebruiken op de tafel, om die overgang naar de tafel in elk geval weer kleiner te maken.
- 17:35SPEAKER_05: Eenmaal aan de tafel denk ik dat het ook belangrijk is om daar weer zo weinig mogelijk afleiding dan te verzorgen.
- 17:42SPEAKER_05: Want wij zijn als volwassenen, is dat ook het moment dat wij beginnen te praten over hoe onze dag was.
- 17:48SPEAKER_05: Misschien heel volwassen gesprekken beginnen over onze werkgever of onze job.
- 17:55SPEAKER_05: Maar ik denk dat er zeker tijd nodig is in dat proces om te gaan helpen.
- 18:02SPEAKER_05: Hoe pak je dat nu aan, dat bord leeg eten?
- 18:04SPEAKER_05: We gaan eerst misschien een vleesje prikken en dan terug een nadappel gaan prikken.
- 18:10SPEAKER_05: En ik denk dat daar weer veel woorden bij nodig zijn en veel ondersteuning bij nodig is om dat te gaan begeleiden.
- 18:16SPEAKER_05: Is daar ook bijvoorbeeld van die leuke prikkers bij nodig, of zeg het een leuk bordje of een leuk bestek, dan denk ik, moet je dat zeker doen.
- 18:26SPEAKER_05: Op hun 16 jaar gaan ze een broccoli niet meer met een palmboomprikker willen opeten.
- 18:32SPEAKER_05: Maar als het aandacht naar het eten trekt, is dan natuurlijk iets dat goed is om te doen.
- 18:38SPEAKER_05: Dan kunnen die toeters en bellen wel even om dat proces een beetje te stimuleren.
- 18:44SPEAKER_00: En als we niks nieuws willen proberen, zo zijn er ook heel veel kinderen die niets lusten, behalve dat wat ze kennen.
- 18:51SPEAKER_05: Het is ook eng om iets te proven dat je niet weet.
- 18:54SPEAKER_05: Ik denk dat we dat zelf ook wel kennen als we op reis gaan, bijvoorbeeld, of als we op restaurant gaan en daar ligt nog maar bijvoorbeeld een mooie bloem op ons bord.
- 19:05SPEAKER_05: Dat is dan nog niet iets dat er vies uitziet, maar dat ziet er mooi uit.
- 19:09SPEAKER_05: Dan gaan we ook altijd even checken of we dat mogen opeten en gaan we dat ook heel voorzichtig gaan opeten.
- 19:15SPEAKER_05: En dat hebben zij eigenlijk dagelijks.
- 19:17SPEAKER_05: Als zij een bord voor hun krijgen, dat ze dat heel voorzichtig willen proven.
- 19:23SPEAKER_05: En dat het soms wel wat een beetje dapperheid nodig heeft om daaraan te starten.
- 19:31SPEAKER_05: Dus ik denk dat we je daar vooral bij moeten steunen, niet moeten dwingen.
- 19:37SPEAKER_05: Proeven is voor mij ook niet het helemaal opeten en inslikken, maar misschien gewoon een keer het in de mond nemen.
- 19:44SPEAKER_05: En als we dat dan er gewoon terug uitnemen, omdat het toch nog een beetje te vies maakt, dan is het ook zo.
- 19:52SPEAKER_05: Dan is dat een deel van het proces waar we bij steunen om er zeker geen bang van te krijgen.
- 19:58SPEAKER_05: En als ze dan te weinig vitamine binnenkrijgen, te weinig verse groenten en fruit?
- 20:02SPEAKER_05: Ja, ik denk dat we dat altijd een beetje kunnen compenseren.
- 20:05SPEAKER_05: Dat is inderdaad de grote angst van alle ouders, denk ik.
- 20:11SPEAKER_05: Maar ik denk dat dat niet zo snel gebeurt.
- 20:13SPEAKER_05: En ik denk dat er altijd wel dingen zijn die ze dan wel lusten.
- 20:17SPEAKER_05: Ze gaan wel bepaalde fruitsoorten eten.
- 20:20SPEAKER_05: Of als we soep geven, kan dat zijn dat dat dan wel lukt?
- 20:23SPEAKER_05: Ik denk dat we daarop.
- 20:25SPEAKER_05: Ze moeten misschien niet elke maaltijd alle vitamine binnenkrijgen.
- 20:29SPEAKER_00: Dat is dan alvast een geruststelling.
- 20:32SPEAKER_00: Nog een andere vraag die binnengekomen is: is er eentje over wassen.
- 20:36SPEAKER_00: Hoe ga je om met een kind dat echt niet onder de douche wil?
- 20:39SPEAKER_00: En die mensen hebben geen bad, dus het moet eigenlijk wel zo.
- 20:41SPEAKER_00: Maar hoe kan je dan die haren wassen zonder oorverdovend gekrijs in je oren?
- 20:46SPEAKER_05: Het is terug een beetje hetzelfde als bij de emoties, bij de driftbuik en bij het verdriet.
- 20:52SPEAKER_05: Het is weer een heel grote emotie die te zien is, die wij als volwassenen niet meer begrijpen.
- 20:58SPEAKER_05: Want waarom zou je bang zijn onder een douche?
- 21:01SPEAKER_05: Maar voor kindjes is dat natuurlijk weer een hele nieuwe situatie, waar er heel hard water over hun hoofd komt, waar dat water in hun ogen komt en soms zelfs de shampoo ook.
- 21:12SPEAKER_05: Sommige kindjes zitten, elke peuter en kleuter zit nog in die magische wereld en gaan dan ook een betekenis geven aan bijvoorbeeld het afvoerputje.
- 21:25SPEAKER_05: Dus we moeten daar wel bij stilstaan en vooral begrip tonen op dat moment om die emotie weer een beetje naar beneden te krijgen, te begrenzen.
- 21:36SPEAKER_05: Want ze moeten daarom niet oorverdovend schreeuwen.
- 21:39SPEAKER_05: Dan kan je niet goed helpen.
- 21:41SPEAKER_05: Maar we moeten dan wel rustig weer aangeven hoe ze het wel kunnen doen.
- 21:46SPEAKER_05: We moeten niet vragen om niet bang te zijn onder de douche, maar dan samen proberen trucjes te vinden zoals een wasandje voor de ogen, dezelfde douchen straal vasthouden ofzelfde douchen.
- 22:00SPEAKER_05: Vasthouden om daar een beetje meer controle over te krijgen.
- 22:04SPEAKER_05: Gewoon spelen in de douchen ook, om het plezier een beetje meer in de picture te zetten.
- 22:12SPEAKER_05: Maar zeker niet gaan zeggen dat het niet oké is om zo bang te zijn in de douchen.
- 22:17SPEAKER_05: Want dan gaan ze die strijd gewoon nog veel langer aan.
- 22:20SPEAKER_05: Dan gaan ze jou proberen duidelijk te maken dat het echt wel niet oké is en dat ze heel bang zijn.
- 22:27SPEAKER_00: Vind je het een goed idee om ermee te stoppen, om dan toe te geven en te zeggen: ik zie dat je te bang bent, we gaan het niet doen.
- 22:34SPEAKER_05: Ik denk dat dat natuurlijk, zeker bij mensen die geen bad hebben, ze moeten zich wassen.
- 22:39SPEAKER_05: Dat is iets waar we niet echt aan kunnen toegeven.
- 22:43SPEAKER_05: Ze kunnen geen week niet onder de douche gaan.
- 22:46SPEAKER_05: Maar ik denk dat we dan alle manieren moeten vinden om tussenstappen te vinden.
- 22:51SPEAKER_05: Desnoods met een nummert te vullen en in de douche te staan en ons zo te wassen.
- 22:56SPEAKER_05: En dan al een keer een kleine tussenstapje zoeken, waar zij oké mee zijn en wat zij wel zien zitten.
- 23:02SPEAKER_05: En dan opeens komt het, is daar het magische moment daar en zijn ze door?
- 23:07SPEAKER_05: Ja, dan merken ze ook dat dat bang zijn inderdaad niet hoeft, wat jij al heel de tijd probeert uit te leggen met handen en voeten.
- 23:15SPEAKER_05: Maar ineens door ervaringsgericht te gaan werken, merken ze dat ook zelf, dat die angst voor niets nodig is en dat het eigenlijk wel leuk is onder de douche.
- 23:27SPEAKER_00: Iets anders wat we ook binnengekregen hebben, dat is ouders die zeggen dat een kind was heel flink en braaf en zo.
- 23:33SPEAKER_00: En ineens in de crash begint hij te bijten en te slaan.
- 23:36SPEAKER_00: We weten niet van waar dat komt, hoe we daar moeten mee omgaan.
- 23:39SPEAKER_00: Wat zou jij daarmee doen?
- 23:41SPEAKER_05: Bijten en slaan zijn natuurlijk gedragingen die moeten begrenst worden.
- 23:45SPEAKER_05: Je kan niemand anders in die mate pijn doen.
- 23:49SPEAKER_05: In kinderdagverblijven is het vaak zo dat bijten zelfs een beetje een plaag kan zijn, waar kindjes elkaar beginnen nadoen en allemaal beginnen te bijten, natuurlijk.
- 24:02SPEAKER_05: Ze willen vooral iets op een heel duidelijke manier duidelijk maken, of op een heel harde manier duidelijk maken dat hun iets stoort, of dat ze met iets niet akkoord zijn.
- 24:13SPEAKER_05: Alleen gaan we moeten hun alternatieven geven.
- 24:17SPEAKER_05: Hoe kunnen ze dat anders duidelijk maken dan te bijten?
- 24:21SPEAKER_05: En kan dat ook al bij een kindje van één of twee jaar?
- 24:24SPEAKER_05: Dat zijn natuurlijk heel jonge kindjes.
- 24:26SPEAKER_05: Ik denk dat we dan vooral heel veel gaan moeten observeren, of het altijd naar hetzelfde kindje is, of dat het in een specifieke situatie is, wanneer bijvoorbeeld speelgoed wordt afgenomen en dat dan vooral heel hard gaan begeleiden.
- 24:42SPEAKER_05: Op dat moment bijvoorbeeld een speelgoedje hebben, dan moeten we dat vooral zien en gaan tonen dat dat ook op een andere manier kan of dat een ander speelgoedje even leuk is.
- 24:53SPEAKER_00: En moet je dat dan doen met veel uitleg daarbij of hoe pak je dat dan juist aan als je zoiet thuis ook ziet gebeuren en een kind je dat een ouder kind misschien bijt of slaat wanneer hij iets afpakt?
- 25:03SPEAKER_05: Ik denk dat woorden wel belangrijk zijn.
- 25:06SPEAKER_05: We moeten geen lange discussies aangaan.
- 25:09SPEAKER_05: Maar ik denk wel dat het belangrijk is dat dat benoemd wordt.
- 25:12SPEAKER_05: Maar ik denk dat we ook in heel onze houding, in al het nonverbale, kunnen tonen wat de alternatieven zijn of hoe we het anders kunnen aanpakken.
- 25:21SPEAKER_00: Dat vraagt nu wel heel veel geduld.
- 25:23SPEAKER_00: En als je niet veel geslapen hebt als je kind een slechte slaper is, is dat wel heel moeilijk om dat allemaal zo te doen.
- 25:28SPEAKER_05: Ja, absoluut.
- 25:29SPEAKER_05: En ik denk ook dat het oké is om te zeggen als je zelf even geen geduld hebt, neem dan ook zelf even rust en ga even naar de keuken.
- 25:37SPEAKER_05: Neem je zelf een time-out.
- 25:39SPEAKER_05: Dat gaat sneller dan de kindjes time-out te geven.
- 25:44SPEAKER_05: Zelf kan je veel sneller tot rust komen, kan je veel sneller even de situatie overschouwen om dan met een positievere aanpak terug te komen.
- 25:56SPEAKER_05: Zeker jonge kindjes hebben dat natuurlijk veel moeilijker.
- 25:59SPEAKER_05: Een time-out gaat voor hun weinig doen, weinig zoelaas brengen.
- 26:04SPEAKER_00: Het is iets wat mensen zich ook afvragen.
- 26:07SPEAKER_00: Als er s'nachts zoiets gebeurt, als jonge ouder ben je vaak heel moe.
- 26:10SPEAKER_00: Dus als er s'nachts aan iemand begint te wenen, of bijvoorbeeld ineens heel bang is voor monsters of voor onweer of iets anders wat buiten gebeurt, dan wil je als ouder toch alleen maar dat dat heel snel opgelost is en dat je verder kan gaan slapen.
- 26:23SPEAKER_00: Maar hoe kan je dat nu snel counteren of kan dat niet?
- 26:28SPEAKER_05: We moeten weer begrip hebben.
- 26:30SPEAKER_05: We moeten weer zien dat die peuter of kleuter in een heel magische wereld leeft, waar de grens tussen fantasie en realiteit helemaal nog niet sterk aanwezig is.
- 26:41SPEAKER_05: De monsters onder hun bed of het spook in de kast bestaat echt in hun hoofd.
- 26:46SPEAKER_05: En dan kunnen we meer begrijpen dat ze daar ook echt bang van zijn.
- 26:51SPEAKER_05: Het gevoel wegwimpelen of door gewoon te zeggen, je hoeft niet bang te zijn, hier is niets, gaat hun weinig helpen natuurlijk.
- 26:59SPEAKER_05: Daardoor ga jij ook niet snel terug in bed belanden.
- 27:03SPEAKER_05: Ik denk dat je de tijd of de korte tijd toch moet nemen om te zeggen: maar ik zie dat je heel bang bent en weer dat gevoel gaan benoemen en gaan herkennen.
- 27:11SPEAKER_05: Om dan met hun te gaan kijken hoe zouden we minder bang kunnen zijn.
- 27:16SPEAKER_05: Zullen we een keer kijken?
- 27:20SPEAKER_05: Is er hier bijvoorbeeld een vriendje, een knuffel die bij jou kan liggen en die jou wel wat geruststelt, zullen we wat magische kusjes geven die jou extra goed kunnen slapen?
- 27:31SPEAKER_05: Maar we gaan wel moeten communiceren over het feit dat ze zich bang voelen.
- 27:35SPEAKER_05: En als dat elke nacht opnieuw gebeurt?
- 27:38SPEAKER_05: Dan weten we dat ze vooral veel aan het verwerken zijn in hun slaap.
- 27:42SPEAKER_05: En dan kunnen we door elke keer op die manier te reageren, ga je wel het snelste tot de oplossing komen of tot jouw eigen slaap.
- 27:52SPEAKER_05: Maar je moet weten, het zijn kindjes.
- 27:54SPEAKER_05: En die zitten nu eenmaal in die magische wereld en hebben heel veel te verwerken, natuurlijk.
- 27:59SPEAKER_05: En dat geldt ook voor die kinderen van zes jaar, die kunnen dat ook nog hebben.
- 28:02SPEAKER_05: Ja, kinderen van zes jaar, en zelfs oudere kinderen, die gaan meer realistische angsten hebben, die gaan eerder over inbrekers nadenken of bang zijn.
- 28:13SPEAKER_05: In de tijd van meer terroristische aanslagen, dat zijn ook de angsten die dan komen of over ziek zijn.
- 28:21SPEAKER_05: Terwijl bij peuters en kleuters vooral de dingen zijn waar wij minder begrip voor hebben of niet meer ons kunnen inleven, dat je kan bang zijn voor monsters en spoken.
- 28:31SPEAKER_00: Ja, maar je moet je dus eigenlijk wel inleven en je moet echt wel wakker worden om dat kind te helpen.
- 28:36SPEAKER_00: Het is niet dat je het zo half slaperig kan oplossen en snel terug gaan slapen.
- 28:41SPEAKER_05: Nee, oplossen ga je het dan zeker niet doen.
- 28:44SPEAKER_05: En dan verwacht je vooral dat dat klein kindje hetzelf doet.
- 28:48SPEAKER_05: Dan ga je vooral met die angst laten zitten en dan gaat het waarschijnlijk gewoon ook langer duren, want hij heeft de tools nog niet.
- 28:56SPEAKER_05: Hij heeft de vaardigheden nog niet om dat zelf zomaar op te lossen.
- 29:01SPEAKER_00: Dat is geen goed idee.
- 29:02SPEAKER_05: Nee.
- 29:03SPEAKER_00: Oké, Caroline, dat zijn allemaal heel waardevolle adviezen.
- 29:06SPEAKER_00: We zouden kunnen blijven praten, ook over zindelijkheid, bijvoorbeeld, of koppigheid of hoe ga je met je kleuter en peuter op restaurant.
- 29:14SPEAKER_00: Ik kan daarover nog uren met jou verder praten, maar dat gaan we vandaag niet doen.
- 29:17SPEAKER_00: Mensen kunnen altijd wel jouw boek lezen.
- 29:19SPEAKER_00: Denk als je peuter of kleuter, daarin staat nog veel meer.
- 29:23SPEAKER_00: Jazeker.
- 29:24SPEAKER_00: Dankjewel om langskomen, Carak Radmakers.
- 29:28SPEAKER_00: Je luisterde naar de podcast van Mama Bas.
- 29:31SPEAKER_00: Interviews en montage waren in handen van mezelf.
- 29:33SPEAKER_00: Tien het donder.
- 29:34SPEAKER_00: Ben je benieuwd naar de volgende aflevering of wil je niks van deze podcast missen?
- 29:39SPEAKER_00: Surf dan zeker naar Mamabaas.be of nog beter, abonneer je nu meteen op deze podcast.
- 29:45SPEAKER_00: Dat kan je helemaal gratis doen via Spotify of via een andere podcast-app.
- 29:51SPEAKER_00: Vond je het een fijne podcast?
- 29:52SPEAKER_00: Vertel het dan zeker door aan andere mama's en geef ons alsjeblieft een goede review.
- 29:56SPEAKER_00: Want dat zorgt ervoor dat nog meer mensen deze podcast kunnen terugvinden.
- 30:00SPEAKER_00: Heel graag tot de volgende keer.