Latest / Vrije Vrouwen Podcast / #20 Kleine stappen naar een gezonder lijf : sport
Transcript
- Vrije Wereld: Sporten. Sporten is bij mij wel echt een dingetje en daar zit zoveel weerstand op. Hey, hey, ik ben Sophie, bijna veertig jaar en ik wil lief worden voor mijn lijf. Sporten. Sporten is bij mij wel echt een dingetje en daar zit zoveel weerstand op. Ik ben er nog niet uit hoe ik door die weerstand kan beuken, maar ik probeer wel even terug te denken van, waar is dat allemaal ooit begonnen? En dan moet ik eigenlijk al helemaal terug gaan tot in mijn lagere school. En we hadden een LL-leerkracht. Ik hoop dat ze het ziet, dat ze weet wat een impact ze heeft gehad. Die heel duidelijk iets had tegen onsportieve kinderen. ja, die gevoelde dan alles over hoe dat die deed. Misschien dat die zelfs uitspraagd heeft, kan ik me niet meer herinneren. is al te lang geleden. Maar ik voelde wel echt van ja, ik vind het verschrikkelijk dat ik zo on-sportief ben. En dat is eigenlijk, in de plaats van kinderen die niet zoveel sporten of zo, of die niet zo graag doen, te motiveren. Ja, deed die dat alles behalve. Die had daar flabbekes die heel sportief waren en voor de rest deden ze het allemaal niet toe. En als kind al, zo ben ik het gevoel uit van, je bent toch niet sportief, doe het er niet toe en je wordt een beetje genegeerd door mensen, leerkrachten die je wel als een groot voorbeeld beschouwt. Ja, dan ga je voor je eigen op een duur ook wel denken van, ja, zal dat toch niet toedoen. Ik heb wel heel lang gezwommen. Maar op een bepaald moment... Ik heb heel lang gezwommen. Ik heb wel even gezwommen. Ik ben terug beginnen zwemmen. Maar ik had dan even niet gezwommen. En dan kom ik direct in de competitie terecht en ik kon dat eigenlijk niet volgen. En ik herinner mij een goed moment dat ik uit het zwembad kwam en tegen een leerkracht... Of tegen, hoe noem je dat? Tegen de begeleideren. van... Mijn longen doen pijn. En dat die zo niet zoiets had van... Ja. Dat was gewoon omdat mijn conditie nog niet op punt was en ik me eigenlijk gewoon constant moest over dat ik eigenlijk gewoon boven mijn niveau aan het zwemmen was. ja, daar werd zo niet op gereageerd. En ik wist niet wat dat was. ook daar had ik zo weer, ja oké, kan dat, ik kan eigenlijk wel zwemmen. Ik zwem eigenlijk heel graag, maar mijn longen doen pijn. ja, dat was zo precies zo weer een bevestiging dat ik dat niet kon. Ja, ik had dan altijd wel een beetje dikker als kind. Dus dat maakt ook dat je je eigen niet sportief vindt, want al die mooie, dunne meisjes, of al die dunne meisjes, die zijn wel sportief en jij niet. En zo zijn er eigenlijk al van als ik redelijk jong ben, toch kleine overtuigingen in mijn gegropen van, ik ben niet sportief en ik ga dat ook nooit niet worden. En ja, dat is eigenlijk super stom natuurlijk, als ik dat nu zo vertel, maar ik merk wel dat dat zo was. Ja, dan als puber. Ik ging wel altijd met de fiets naar school en sporten enzo. ging eigenlijk wel. Behalve dat ik moest lopen. Laat me niet lopen. Ik vind het verschrikkelijk. Maar dan begin ik als puber toch die exeem te ontwikkelen. En het rotte is dat ik wel, als je zweet op exeem, dat pikt keihard. Maar dat pikt keihard. En de sport die ik het allerliefste doe is zwemmen en kloor op exeem, dat is... Of op een droge huid heb ik altijd gehad, maakt je huid nog tien keer zo droog. Dus dat wel zoiets waar ik gemerkt heb van ja, dat is precies ook een schrap. Dat gaat ook niet. Dus elke keer als ik een beetje begon, ik ben dan ook een zweetpateeke, dus minstens sport begin ik te zweten, begin ik dat te pikken, begin ik daar aan te krabben en dan weet ik ik ga weer iets in gang trekken wat ik eigenlijk niet in gang wil trekken. Dus dat was misschien een excuus, who knows, maakt niet uit. Maar in elk geval was voor mij weer een reden om te zeggen ja sport. Het gaat niet voor mij. Ik heb dan wel, zo altijd wel, blijven pogingen doen voor sporten. denk toen ik pas alleen woonde heb nog mijn vriendin Zumba gedaan. ben dan met een andere vriendin begonnen te fitnessen. Ik heb dan een start to run afgerond en kon ik vijf kilometer lopen. Maar ik was dan supervierig dat ik dat kon want dat is door heel veel weerstand gegaan. En ik liep heel traag en ik vond dat ook echt niet leuk om te doen. Ik ging de 5 kilometer van de 10 miles van Antwerpen lopen. Ik was super fier over op mezelf dat ik dat ging doen. Een vriendin van mij ging meelopen met mij. Ik was super hard aan afzien. Ik vond het echt niet leuk. Ik begin in mijn hoofd heel mentaal. Hoe loop je? Heb je een beter stap? Een bommal loopt sneller. Ik kan me heel hard neerhalen als ik aan lopen ben. We waren bijna aan het einde. In het publiek staat iemand en die roept zo. Allee, loop eens wat sneller. Ik kan zelf sneller lopen dan u. En ik vond dat zo erg... Ik voelde mij door de grond zakken van schaamte omdat die persoon dat zei, want dat voelde ik zelf ook. En die riep dat gewoon. Er stonden echt superveel mensen rond. Op het einde hadden keiveel mensen langs de weg staan. En die riep dat zo en dat was echt voor mij echt wel zo'n moment van... ⁓ wow. Nu ziet iedereen hoe zielig ik ben in mijn lopen. Ik denk dat dat echt denkt. Dat is een van laatste keren die ik nog gelopen heb. Ik weet dat het gewoon geen zin Ik heb daarna nog wel wat pogingen ondernomen. Ik een fitmam optrakt gedaan bij Goedron Hespel in de Hoegaarden. Ik ben ergens op gezegd... Ik ben niet sportief. Ik geef het op. Ben ik heel lang tijdens de covidperiode gaan wandelen wel. Elke week ging ik één keer per week gaan wandelen. Dat deed me wel deugd, want we liepen echt snel en je kon zo'n keer klagen over alles. Dat was eigenlijk wel heel leuk, maar op de een of andere manier is dat ook stilgevallen, zoals er vaker dingen gebeuren. En eigenlijk heb ik dat wel beseft. Wandelen is voor mij wel een manier dat niet als sporten. Maar eigenlijk is dat wel heel helend, want je bent in beweging, je bent buiten, je bent aan wandelen. En dat is wel een manier die ik gewoon heel leuk vind. En doordat ik dat niet associeer met lopen, met sporten, maakt dat wel dat nog iets is dat ik mezelf gemakkelijk terug kan aanzetten om te doen. Dat is zeker iets dat ik in mijn eigen hoofd ook even moet steken van, begin terug meer te wandelen. Zwemmen doe ik supergraag, maar ben overlaatst nog eens gaan zwemmen. Ik heb zo genoten van in dat water te liggen en gewoon mijn kopje naar onder maar kraal zwemmen. Maar ik heb een week lang superveel eczem gehad. Dus dat vind ik op dit moment heel jammer dat ik dat niet kan doen. Maar het is een sport die ik alleen maar kan doen als mijn huid al geheeld is en dat frustreert mij maatloos, want dan denk ik, allee. Ik wil nu sporten en ik doe graag zwemmen. Gun me dit toch, want ik ben er ook van overtuigd als ik meer ga bewegen, dat er meer dingen gaan loskomen en dat het ook allemaal gaat helpen. Maar het kan me soms wel echt heel hard frustreren. Dus het leven van, hoe moet ik het zeggen, mijn mindset op het vlak van sporten zit gewoon niet zo heel goed. En dat is echt heel moeilijk om me elke keer over te zetten. Dus ik moet er echt naar gaan. Ik ga graven bij mezelf, hoe kan ik dat nu gaan doen? Vanuit die liefde voor mezelf en ook te gaan intunen, als ik dat doe, wat doet dat? Ik heb bijvoorbeeld vorige week een paar dagen, we hebben hier thuis een cross trainer staan, heb ik een paar dagen elke ochtend tien minuutjes mijn serietje op de cross trainer gestaan. En ik voelde mij veel energieker. En dat was maar tien minuten. En dat was keitraag. En dan denk ik, ja, maar je hebt het wel tien minuten gedaan. Wees vier op jezelf. Dus zijn van die kleine dingen waarvan ik weet dat ik gaan doen. Kleine wandelingetjes. Altijd hetzelfde heel klein maken. Want als ik tegen mijn eigen nu al ga zeggen van Sophie, maak je een sportschema. Je gaat drie keer per week minstens bla bla bla doen. Ik ga sowieso falen. Want ik kan dat niet gemakkelijk volhouden omdat daar die prestatietruk op ligt. Dus ik weet bij mijn eigen. Maar kleine intensietjes van tien minuutjes en dan komt dat wel goed. Ja, en toe ga ik mijn eigenaren moeten overzetten, maar is het tien minuten coastreinen of tien minuten wandelen? En vaak als ik aan het wandelen ben of bezig ben, blijf ik eigenlijk langer wel doorgaan dan dat ik gewoon niks niet doe. Dus dat is wel echt eentje waarvan ik weet van oké, ik voel me misschien niet meegasportief, maar ik kan wel dingen doen waarvan ik weet dat die mijn lijf dienen en niet zozeer om meer sportiespice te worden. Want eigenlijk hoeft dat ook niet. Ik wil gewoon een gezond lijfje hebben. Ik wil geen topatleet worden. En ik denk dat dat een beetje de hertprogrammatie is die ik in mijn eigen hoofd moet zetten. Ik wil gewoon een gezond lijfje en geen topatleet.