Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Zaginione ziarno kakaowca 2 🚙 bajka przygodowa dla dzieci (Wakacyjna Przygoda I) | Felek Wafelek (PFW_022)

Transcript

Zaginione ziarno kakaowca 2 🚙 bajka przygodowa dla dzieci (Wakacyjna Przygoda I) | Felek Wafelek (PFW_022) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu radkowski. Przed wami druga część
0:04
czekoladowej przygody, felek wafelek i wakacyjna przygoda
0:08
zaginione ziarno kakaowca. Wyprawa felka wkracza w głąb
0:13
dżungli, tam, gdzie zwykłeścieżki się kończą, a
0:17
zaczyna się prawdziwa tajemnica. Nie wszystko będzie tu tym, czym
0:22
się wydaje. Nie każdy trop prowadzi do celu
0:28
i nie każda przygoda zaczyna się wtedy, gdy myślisz, że się
0:32
zaczęła gotowi. Poprawcie czapeczki, weźcie
0:36
oddech i zanurzcie się w dżunglę.
0:39
Gdzie smaki znaki i zamiary mieszają się jak składniki
0:44
starego przepisu. Zaczynamy, jeżeli felek stał się
0:49
już znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
0:52
zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
0:57
dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
1:01
mu symboliczne kakao na patronite.
1:03
Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
1:07
historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
1:11
dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
1:14
Felek wypoczywając na wyspie czeko kabana trafia do muzeum
1:19
kakao, gdzie przypadkiem razem z archeolożką nelą karmel odkrywa
1:24
ukrytą w dzbanie starą mapę powiązaną z legendarnym ziarnem
1:28
życia, mitycznym owocem dającym nieśmiertelność.
1:33
Trop prowadzi ich do serca dżungli, gdzie plemię czeko vari
1:37
miało ukryć ziarno w świątyni smaku.
1:40
Gdy zapada decyzja o wyprawie, pojawiają się pierwsze znaki
1:43
zagrożenia. Tajemnicze włamanie do muzeum,
1:46
nagłe zniknięcie przewodniczki i bezlitośni czeko manci ruszający
1:51
ich śladem. Wyprawa się zaczyna, a wraz z
1:55
nią przygoda, która może na zawsze odmienić smak historii.
1:58
Dzip zaryczał jak głodny tygrys i wystrzelił przed siebie
2:02
wzbijając tuman kurzu na drodze znikającej między tropikalnymi
2:05
zaroślami. Dżungla wokół nich gęstniała z
2:09
każdą minutą, jakby chciała zatrzymać ich dla siebie liście.
2:13
Smagały szyby jak mokre wachlarze, gałęzie trzaskały o
2:16
karoserie, a powietrze stawało się coraz gęstsze, słodkie od
2:21
zapachu dojrzałego kakao i wilgotnej ziemi, na przednim
2:25
siedzeniu papuga pralina wierciła się niespokojnie,
2:29
rzucając raz po raz szybkie spojrzenia felkowi i neli.
2:33
Felek milczał. W myślach wciąż wracał do
2:36
chwili, gdy pani przewodniczka tak nagle opuściła muzeum.
2:40
Jej spojrzenie, jakby znała tę kartkę, jej pośpiech.
2:45
Czy to możliwe, że nie była tylko starszą panią z laską?
2:49
Coś nie grało jak naderwany brzeg wafelka w nienaruszonym
2:53
pudełku? Wkraczamy w sam środek dżungli,
2:58
ruchnęła nela, mocniej zaciskając dłonie na kierownicy.
3:02
Teraz już nie ma odwrotu dodała poważnie.
3:06
Jeep cały czas podskakiwał, a droga zamieniła się w błotnisty
3:10
korytarz ciasny i nieprzewidywalny.
3:13
Felek przycisnął nos do szyby, wypatrując czegokolwiek
3:16
znajomego, ale to był świat bez znaków, bez dróg, bez znajomych
3:22
twarzy. Nagle trzask auto szarpnęło
3:27
metal zawył, a spod maski buchnął gęsty słodkawy dym.
3:32
Co to było, co się stało? Zawołał felek, łapiąc się za
3:35
czapkę, która o mało nie wyleciała przez okno.
3:38
Nela już była na zewnątrz, pochyliła się nad silnikiem i po
3:42
chwili rzuciła z irytacją. A niech to burknęła pasek
3:47
klinowy poszedł, wygląda jakby ktoś go celowo rozciął.
3:52
Czy chcesz powiedzieć, że to nie przypadek?
3:55
Tak. Przerwała mu twardo.
3:58
To prawdopodobnie robota czecommantów.
4:00
Nie wierzę w przypadki. Zwłaszcza gdy na ogonie siedzą
4:04
ci, którzy lubią zbierać legendy, jak inni znaczki.
4:07
Ostrzegałam, są sprytni i bardzo przebiegli.
4:12
Felek przełknął ślinę i odwrócił się.
4:15
Droga za nimi niemal zniknęła, jakby zarośla celowo zamknęły im
4:19
drogę odwrotu. Nela rzuciła plecak felkowi.
4:23
Nie ma chwili do stracenia wszystko, co potrzebne.
4:26
Mamy przy sobie ruszamy pieszo. Dokąd właściwie idziemy?
4:30
Zapytał felek przypinając czapkę do paska, żeby nie zgubić jej w
4:33
buszu. Nela rozłożyła mapę na masce
4:36
jeepa wygładając papier ruchem wprawionej dłoni.
4:41
Jesteśmy mniej więcej tutaj powiedziała, wskazując palcem
4:45
niewielką plamkę między splątany mi liniami wzgórz i rzek.
4:50
A musimy dotrzeć do tego punktu, który wspólnie wyznaczyliśmy
4:53
centrum trójkąta. Jeśli wszystko się zgadza, to
4:57
właśnie tam znajduje się coś, czego nikt jeszcze nie odkrył.
5:01
Uniosła wzrok na felka, po czym wróciła do mapy.
5:05
Czekają nas 2 trasy, najpierw wąwóz kakao, ciasny, duszny,
5:10
pełen echa dawnych rytuałów, potem bagna zapomnienia, gęste,
5:15
wilgotne i wyjątkowo niebezpieczne.
5:19
Brzmi trochę smakowicie i przerażająco zarazem.
5:24
Po ich przejściu kontynuowała nela.
5:27
Jeśli mapa nie kłamie, dotrzemy do celu naszej podróży do
5:31
świątyni smaku, gdzie prawdopodobnie ukryto ziarno
5:35
życia. Felek poprawił paski plecaka na
5:39
czekoladowej fali. Komu w drogę temu kakao?
5:43
Nela wyciągnęła z bocznej kieszeni termos, a felek
5:47
zamaszyście odkręcił 2 składane kubeczki w milczeniu wypili po
5:51
szybkim kubku gorącego kakao, gęstego, aromatycznego z nutą
5:56
wanilii i odrobiną chili dla odwagi.
6:00
Pralina zapiszczała zentuzjazmem, rozkładając
6:03
skrzydła i przeskakując z ramienia na ramię.
6:06
I ruszyli prosto w zieloną głębię.
6:09
Gdzieścieżki miały smak tajemnicy, a powietrze pachniało
6:13
legendą. Wąwóz kakao był ciasny, gorący i
6:22
milczący. Zbyt milczący.
6:26
Tylko ich oddechy i miękkie kroki odbijały się od skał, po
6:30
czym wracały z opóźnieniem. Dziwnie zniekształcone, jakby
6:34
ktoś powtarzał ich słowa, ale w odwrotnej kolejności.
6:38
Znaki na ścianach. Spirale, płomienie, dłonie i
6:42
ziarna wyglądały jakby dopiero co ktoś je odświeżył.
6:45
Pyłem spalonych łupin. Felek zadrżał, zanim zdążył się
6:50
odezwać, usłyszał szelest na końcu wąwozu.
6:54
Tuż przy wyjściu stała postać wysoka zakapturzona, cała
7:00
spowita w brunatną pelerynę z liści różnych roślin, twarz
7:04
ukryta za maską z łupiny kakaowca, przypominającą ziarno
7:08
przecięte na pół. W ręku długa włócznia zakończona
7:12
czymś, co połyskiwało bursztynowo w promieniu światła
7:15
wpadającego z góry. Felek zamarł.
7:19
Nela chyba mamy towarzystwo. Tocze komanda szepnęła z
7:25
zaciśniętymi zębami. Tak jak podejrzewałam, musieli
7:29
wykraść moje notatki. W nocy uszkodzili dżipa, przez
7:33
co dotarli tu przed nami. Postać nie poruszyła się nawet o
7:37
krok stała, jak strażnik, blokując jedyne wyjście z
7:40
wąwozu. Wtedy postać przemówiła.
7:44
Nie szukajcie ziarna życia. Zawróćcie póki możecie tam nie
7:49
ma nic dla was tylko koniec. Głos był męski, głęboki i
7:56
szorstki, ale coś w jego rytmie brzmiało jak recytacja, jakby
8:01
odtwarzał zapomniane słowa z pamięci.
8:04
Próbujesz nas nastraszyć? Zawołała nela robiąc krok
8:07
naprzód za późno na teatrzyk. Felek mimo strachu poprawił
8:12
bojowo czapeczkę i też przesunął się do przodu, ale ledwo zdążył
8:16
postawić stopę. Gdy postać uniosła włócznie i
8:20
rzuciła ją przed siebie. Włócznia przecięła powietrze z
8:24
przerażającym świstem przeleciała o grubość wafla od
8:28
ucha felka i z hukiem wbiła się w skałę.
8:31
Tuż za nimi zadrżała jeszcze chwilę, jakby chciała
8:34
powiedzieć, to było ostrzeżenie zawróćcie, póki możecie warknęła
8:40
postać. Mężczyzna sięgnął za siebie i
8:43
pociągnął za coś, co wyglądało jak zwykła gałąź wystająca ze
8:47
ściany. Z góry rozległ się huk, a po
8:50
chwili kamienie zaczęły spadać z góry z głuchym łoskotem.
8:55
W ciągu kilku sekund wyjście z wąwozu zostało zasypane nie do
8:59
przejścia. Kiedy opadł kurz, postaci już
9:03
nie było. Rozpłynęła się między cieniami
9:06
jak rozpuszczona czekolada w słońcu.
9:09
Felek i nela stali nieruchomo z piachem we włosach i sercami,
9:13
tłuką cymi się jak kulki. Czekoladki w blaszanym pudełku
9:17
wyjście było całkowicie zasypane.
9:19
Kamienny gruz tworzył nieregularną ścianę, przez którą
9:23
nawet pralina nie mogła się przecisnąć.
9:26
A niech to jęknął felek, próbując bezskutecznie przesunąć
9:30
jeden z większych głazów. Ścieżka do przygody została
9:35
zatrzaśnięta. Nie przebijemy się, to musiało
9:39
być przygotowane wcześniej mruknęła nela, przykładając dłoń
9:43
do jednej z blokujących ścian skał.
9:45
On wiedział, co robi. I znał ten wąwóz.
9:49
Pralina krążyła nad nimi nerwowo, aż w końcu przysiadła
9:53
na porośniętym mchem głazie, który wystawał ze ściany
9:57
bocznej, zaczęła dziobać mech z dziwną zaciekłością.
10:01
Ej pralina nie czas na sałatkę zawołał felek, ale papuga tylko
10:07
zapiszczała i dziobnęła raz jeszcze.
10:10
Felek podszedł i zawiesił na czymś oko.
10:14
Mech odpadł, odsłaniając dziwnie znajomy znak runes symbolem
10:19
dłoni z 3 kroplami ułożonymi jak w trójkącie.
10:23
Znam to szepnął. Widziałem podobny w muzeum,
10:28
chyba oznaczał coś w stylu, przejście albo odpływ.
10:34
Przejście nela podniosła brwi przejście gdzie?
10:39
Felek nie czekał, przyłożył swoją czekoladową dłoń do
10:43
płaskorzeźby runa rozbłysnęła blado niebieskim światłem, które
10:48
zaczęło wędrować po wyrytych w kamieniu, znakach, jakby budziło
10:52
je z wielowiekowego snu. Zgrzyt, szmer klik.
10:57
Głaz poruszył się cały fragment ściany wysunął się powoli,
11:02
odsłaniając wąski, ciemny tunel. Nela wpatrywała się w felka jak
11:07
zahipnotyzowana. Felku szepnęła.
11:14
Musi w tobie drzemać pradawna moc cze kowar ii.
11:17
Skoro udało ci się aktywować te runy, nigdy nie widziałam czegoś
11:21
takiego naprawdę. Zbliżyła się i dotknęła
11:25
rozświetlonego symbolu ziarna. Bez ciebie nie dotarlibyśmy tak
11:30
daleko dodała ciszej. Cokolwiek nas jeszcze czeka,
11:35
wiem, że z tobą mamy szansę. Felek zarumienił się nieco i
11:40
poprawił czapkę. Słodkie myślenie to rozwiązanie.
11:44
Mruknął z uśmiechem. Tunel był wilgotny, ale nie
11:48
ciasny, szeroki na 2 kroki z wysokim sklepieniem, jakby
11:53
tworzony dla kogoś dużo większego niż felek.
11:56
Ściany zdobiły wyryte ręcznie znaki wirujące spirale, symbole
12:01
ziaren, przedstawienia dłoni, twarzy, ognia i wody co
12:06
kilkanaście metrów. Korytarz się rozwidlał, w którą
12:09
stronę? Spytała szeptem.
12:12
Nela nachylając się do jednej z odnóg, felek przyklęknął dotknął
12:16
palcami Kamiennej podłogi i pochylił się nisko przysunął
12:21
twarz do ziemi, pociągnął nosem i oblizał usta, jakby próbował
12:25
rozszyfrować smak powietrza. Mruknął ten w lewo pachnie jak
12:31
stara tabliczka, 90% kakao zostawiona na słońcu, a ten w
12:35
prawo jak zaparzone zioła z odrobiną cynamonu.
12:40
Spojrzał na sufit, potem nam chy po bokach, jakby szukał ukrytego
12:44
tropu i wtedy zobaczył niemal niewidoczny znak spiralne ziarno
12:50
ledwo zarysowane pod warstwą kurzu nad trzecim, najmniej
12:55
oczywistym wejściem. O, proszę powiedział cicho
12:59
symbol drogi, ktoś bardzo nie chciał, żeby je zauważyć, czyli
13:05
to tam. Zapytała nela mrużąc oczy.
13:08
Felek skinął głową z uśmiechem. Gdy trop jest zbyt oczywisty, to
13:13
znaczy, że pachnie pułapką, a ten pachnie jak nudny deser.
13:19
Twoja logika mnie zadziwia mruknęła nela, ale ruszyła za
13:23
nim bez wahania słodko, ale z odwagą rzucił felek przez ramię
13:29
i zniknął w mroku korytarza. Szli długo, czasem schylając się
13:39
czasem podskakując przez zapadnięte fragmenty podłoża.
13:43
Pralina co jakiś czas piszczała ostrzegawczo, a echo jej głosu
13:47
odbijało się od ścian jak szept zapomnianego zaklęcia.
13:51
W końcu tunel skręcił gwałtownie w Prawo i zakończył się jasnym
13:56
światłem. Felek wyszedł pierwszy
13:59
tropikalne liście, kołysały się lekko na wietrze w oddali
14:03
słychać było szum wodospadu i cykady ziemia pod stopami była
14:07
sucha, ale pachniała wilgotną historią.
14:10
Nela rozejrzała się oszołomiona. Działa na mapę, potem na okolice
14:16
i zbladła. Niemożliwe, mruknęła.
14:21
To miejsce to już właściwie koniec naszej trasy.
14:26
Jak to koniec? Felek spojrzał na nią zdziwiony.
14:30
Felkumy my właśnie przeszliśmy przez bagna zapomnienia pod
14:36
ziemią szepnęła. Ten tunel to był skrót zbudowany
14:42
najpewniej przez samych czeko vari żeby omijać bagna, nikt nie
14:46
wiedział o tym przejściu. Zamyśliła się na chwilę,
14:50
obracając w dłoniach stary kompas i mapę.
14:53
Felku jesteśmy na skraju doliny cichego ziarna i
14:57
najprawdopodobniej jesteśmy kilka godzin przed czeko
15:00
mantami. Felek spojrzał w dal.
15:04
Tropikalny Las nagle się przerzedził, odsłaniając
15:08
niewielką zarośniętą polanę otoczoną kakaowcami.
15:12
Słońce sączyło się przez liście, a cykady grały swoją nieznośnie
15:16
monotonną melodię. Po kilku krokach natrafili na
15:20
coś, co nie pozostawiało wątpliwości wśród porośniętych
15:24
mchem, głazów i powygianych korzeni kakaowców stały
15:29
pozostałości po starym obozowisku.
15:31
Drewniany stelaż pod rozerwaną plandeką, wypłowiała skrzynia
15:36
metalowy, stojak po lampie i ślady ludzkie ślady, buty,
15:42
przenoszenie sprzętu. Ktoś tu był i to niedawno felek
15:47
uklęknął przy jednym z rozbitych worków.
15:50
Ktoś tu zostawił rzeczy i nie wrócił.
15:54
Nela zamarła jej oczy nerwowo o miotły teren.
15:59
Może to jakieś dawne stanowisko archeologów albo ekspedycja,
16:04
która nie dotarła do celu. Kryjówka czeko mantów zapytał
16:09
felek nerwowo, a następnie przesunął dłonią po leżącej na
16:13
ziemi płachcie materiału. I wtedy to zobaczył.
16:17
Między liśćmi leżała księga w skórzanej oprawie.
16:21
Zaschnięty atrament na grzbiecie, lekko pęknięta
16:24
okładka. Podniósł ją ostrożnie i otworzył
16:28
w środku zapisane kartki. Schematy, opisy roślin, symbole,
16:35
przemyślenia i podpis. Dziennik leark.
16:41
Felek zamarł. Nela.
16:48
Znalazłem dziennik z nazwiskiem lemark pierwszy inicjał jest
16:54
lekko rozmazany. Nela zbliżyła się szybko
16:58
spojrzała. Przez ułamek sekundy na jej
17:01
twarzy przemknęło zakłopotanie. To musi być dziennik zefira.
17:08
Powiedziała szybko. Czyli dotarł aż tutaj.
17:12
Może to jego obóz może był bliżej, niż ktokolwiek
17:15
przypuszczał. Felek uniósł wzrok.
17:19
Hej, wszystko w porządku? Tak.
17:24
Odpowiedziała z wymuszonym uśmiechem.
17:26
To po prostu historyczna chwila dla mnie dla wszystkich.
17:32
Kupsnęli razem przy głazie i zaczęli przeglądać dziennik.
17:36
Kartki były zapisane, równym, drobnym pismem.
17:40
Na jednej szkic krzewu kakaowca z dopiskiem odmiana lśniąca
17:44
tylko w dolinie na innej mapa z zaznaczonymi tajemniczymi runami
17:50
i wtedy coś wypadło ze środka. Mały pożółkły fragment
17:56
fotografii felek podniósł go ostrożnie.
17:59
Przedstawiał mężczyznę w kapeluszu i okularach,
18:02
uśmiechniętego z notesem w dłoni.
18:05
Obok niego stała dziewczynka może siedmio lub ośmioletnia o
18:09
ciemnych włosach i rozbieganym spojrzeniu.
18:12
W tle pustynia, jakieś wykopaliska i namiot ekspedycji.
18:18
To zefir spytał cicho felek. Nela przez chwilę milczała,
18:24
wpatrując się w zdjęcie. Tak powiedziała w końcu.
18:29
I może jego córka może ktoś, kto mu towarzyszył.
18:34
Tyle jeszcze nie wiemy. Od chrząknęła i szybkim ruchem
18:38
włożyła fotografie z powrotem między kartki.
18:42
Musimy go zabrać, może będą w nim wskazówki, a teraz skupmy
18:46
się na znalezieniu wejścia, musi być gdzieś blisko.
18:50
I ruszyła przodem nie oglądając się.
18:55
Felek został na chwilę w miejscu.
18:57
Spojrzał na tunel, z którego wyszli potem na ślady butów w
19:01
ziemi. Pralina spojrzała na niego z
19:03
dziwnie ludzkim zainteresowaniem.
19:07
Coś mi tu pachnie jak nadpalony budyń mruknął felek, ale może to
19:12
tylko tropikalne powietrze. I ruszył za nelą nieświadomy, że
19:17
właśnie przekroczył próg najbardziej gorzkiej ze słodkich
19:21
tajemnic. Drużyna archeologów z powołania
19:24
i przypadku przeszukiwała okolice w poszukiwaniu wejścia
19:27
do świątyni smaku zarośla ustąpiły miejsca skalnemu
19:31
zboczu. Niby nic szczególnego, tylko
19:34
gładka ściana porośnięta mchem i ukryta za kilkoma kakaowcami,
19:39
ale felek nagle zatrzymał się i zmrużył oczy.
19:43
Nela widzisz to. Podszedł bliżej i ręką przetarł
19:48
kamień, ujrzeli półkolistą rysę biegnącą niemal dookoła jednej
19:53
partii skały. Jakby ktoś wyciskał tu coś na
19:56
kształt drzwi nad tymi wrotami, runy, ziarno, ogień, dłoń,
20:02
kropla wody, spirala i twarz. To musi być wejście wyszeptał
20:09
felek. Zanim zdążył powiedzieć coś
20:12
więcej, nela już działała. Chwyciła jeden z głazów po
20:16
bokach drzwi i zaczęła napierać z całej siły.
20:20
Po chwili sapną wszy z irytacją sięgnęła po gruby patyk i
20:24
podważyła jeden z symboli. Ten przedstawiający symbol
20:28
dłoni. Może może trzeba je po prostu
20:31
rozewrzeć mruknęła dysząc lekko, ale nic się nie działo, kamień
20:37
nawet nie drgnął, jakby od wieków nie chciał być poruszany.
20:41
Felek podszedł bliżej i ostrożnie położył swoją
20:44
czekoladową dłoń. Ku dłoni wyrytym nad wrotami
20:48
przez ułamek sekundy. Wydawało mu się, że powierzchnia
20:51
pod palcami lekko się rozgrzała, albo to tylko gorące powietrze
20:55
dżungli. Zaczęło igrać z jego wyobraźnią.
20:59
Czekaj powiedział cicho, to raczej nie siła jest potrzebna.
21:04
Felek zmarszczył czekoladowe czoło i wskazał po kolei
21:08
symbole, jakby wyliczał je w pamięci.
21:11
Te runy one coś znaczą, to nie tylko ozdoba, może to
21:17
instrukcja. Usiedli na płaskim kamieniu w
21:20
cieniu kakaowca i otworzyli dziennik zefira.
21:24
Kartki były pofałdowane od wilgoci, tuż miejscami rozmazane
21:29
część stron wyrwana, inne, pokryte brunatnymi plamami, bo
21:33
błocie. A może to było kakao?
21:36
Mimo to dało się odczytać kilka notatek.
21:39
Felek przewracał ostrożnie strony anela śledziła wzrokiem
21:42
każde słowo, aż natrafili na stronę z rysunkami symboli
21:47
widniejącymi nad wejściem. Pod nini wypisane były
21:50
kombinacje, każda opatrzona komentarzem.
21:54
Tutaj coś jest powiedziała nela, wskazując zniszczony fragment z
21:58
felek nachylił się nad dziennikiem.
22:01
Między rysunkami widniał napis proces zaufaj procesowi, tuż
22:08
poniżej już mniej starannie, lecz wyraźnie i wielkimi
22:11
literami widniały ostrzeżenia, każde zakończone wykrzyknikiem
22:16
ogień plus ręka równa się ogniste strzały.
22:20
Dłoń plus spirala równa się błotna zapadnia.
22:25
Woda plus ogień równa się ruchome ściany.
22:29
Felek przełknął ślinę. On próbował złamać kod
22:33
wyszeptał, ale za każdym razem uruchamiał pułapkę.
22:37
To nie są tylko ozdobne znaki. To coś jak system zabezpieczeń,
22:41
złożony przepis, który trzeba wykonać dokładnie.
22:45
Zamilkł na chwilę, po czym spojrzał na runy przy wejściu.
22:50
Może zefir próbował dostać się do środka, ale nigdy nie trafił
22:54
we właściwą sekwencję tego nie wiemy.
22:57
Felek wziął głęboki oddech i zerknął raz jeszcze na notatkę.
23:02
Proces zaufaj procesowi. To nie łamigłówka, to przepis
23:09
powiedział. W końcu trzeba tylko wiedzieć od
23:12
czego zacząć. Więc zacznij felku szepnęła
23:17
nela. Nasz czekoladowy bohater chwilę
23:20
się zadumał. Proces powtórzył felek.
23:24
Jak w przepisie trzeba znać kolejność.
23:28
Wstał, podszedł do wrót i spojrzał na runy.
23:31
Przypominały mu rozdziały z książki kucharskiej, którą
23:34
przeglądał w pracowni nelly. Smaki pradawnych ziaren.
23:39
Myślę, że chodzi o to, jak powstaje smak.
23:42
Powiedział cicho. Dziś kakao robi się tak,
23:45
najpierw zbiera się dojrzałe ziarna, potem je fermentuje,
23:48
suszy, praży, miażdży i miesza z wodą.
23:52
Ale czeko vari robili to trochę inaczej.
23:55
Zawahał się, po czym dodał. Najważniejsze to to, że dlaczego
24:00
vari to nie był zwykły proces. To był obrzęd rytuał, oni
24:06
celebrowali smak. Każdy krok miał znaczenie, był
24:09
świętem, zanim zaczynali składali intencje.
24:13
Dlatego na początku u nich zawsze była spirala.
24:16
Nie jako efekt jako cel jako pamięć, że wszystko wraca i
24:21
wszystko ma sens. Spojrzał na nele i pokazał
24:24
symbol spirali. U nas spirala jest na końcu u
24:29
nich była wszędzie. Stanął naprzeciw Kamiennej
24:33
ściany, ale runy znajdowały się zbyt wysoko dla jego
24:37
czekoladowego wzrostu. Spojrzał na nele, a ona już
24:41
wyciągała dłoń w jego stronę. No na co czekasz?
24:46
Wskakuj czekoladowy poszukiwaczu przygód i uśmiechnęła się.
24:51
Felek wciągnął głęboko powietrze jak kucharz przed rozpoczęciem
24:55
najważniejszego przepisu w życiu.
24:58
Jego czekoladowa dłoń unosiła się powoli, a palce drżące z
25:03
napięcia zbliżyły się do pierwszego symbolu.
25:07
Najpierw spirala wyszeptał niemal bezgłośnie.
25:11
Na kamieniu rozbłysło subtelne światło.
25:15
Czyste mleczne jak poranny blask rozlewający się po kuchennym
25:19
stole. Potem ziarno.
25:23
Ciepło przeszło przez jego czekoladową łapkę runiczny
25:26
kształt zapłonął bursztynowo jakby gdzieś głęboko pulsował
25:31
smak pradawnego kakao. Felek nie spieszył się.
25:35
Aktywował runy, jedna za długą światła rozbłyskiwały gasły i
25:40
znów się pojawiały. Biel, bursztyn, błękit i żar,
25:46
rytm smaków i żywiołów. Jakby każdy dotyk był nie tylko
25:50
ruchem, ale decyzją. Gdy ostatni symbol rozbłysną
25:55
jasnym stałym światłem, cała linia run zaczęła migotać, jedna
26:00
po drugiej niczymścieżka stworzona z dawnych receptur.
26:04
Z wnętrza skały dobiegł niski, bulgoczący dźwięk runy
26:09
zaświeciły się jeden po drugim, tworząc falującą ścieżkę
26:13
półkolista. Rysa w skale zaczęła drżeć, a
26:16
potem rozsuwać się z dźwiękiem przypominającym szorowanie
26:20
garnka. Po przypalonym budyniu nela
26:23
wstrzymała oddech. Feleks sunął się z jej dłoni i
26:27
spojrzał w ciemność przed sobą. Na czekoladowej fali wchodzimy
26:32
do legendy powiedział cicho i wtedy.
26:36
Coś się zmieniło? Za ich plecami rozległ się
26:39
powolny przeciągu dźwięk klaskania.
26:43
Brawo, brawo, odezwał się spokojny, głęboki głos
26:48
mistrzowskie wejście. Oboje odwrócili się gwałtownie z
26:53
cienia kakaowych drzew wyłoniła się znajoma postać zamaskowany
26:57
czeko, manta z wąwozu kakao, wciąż ubrany w strój z liści,
27:02
ale z kokosową maską pod pachą felex bladu.
27:06
Szybko uciekajmy to czeko manci felek zawołał z przerażeniem,
27:11
ale nela nie poruszyła się ani o krok.
27:15
Dobra robota, siostrzyczko przerwał mu cze komanda patrząc
27:19
nie na felka, lecz na nele. Pomysł, żeby wykorzystać tego
27:24
czekoladowego cudaka jako klucz do świątyni czeka vari był
27:28
naprawdę błyskotliwy. Felek spojrzał na nele z oczami
27:32
szeroko otwartymi. Nela, o czym on mówi?
27:37
Dziewczyna nie odpowiedziała od razu patrzyła na felka przez
27:41
krótką chwilę smutno, a potem jakby zrzucając maskę z twarzy,
27:46
uśmiechnęła się już nie tak ciepło, jak zawsze, raczej z
27:50
przewagą. Dziękuję, bracie.
27:53
Po tylu latach w końcu się udało.
27:56
Felek cofnął się o krok. Na czekoladową brodę merlina.
28:01
Czy ktoś może mi wyjaśnić, co tu się dzieje?
28:03
Felku nie ma żadnych czeko mantów powiedziała chłodno serio
28:08
w to uwierzyłeś, okej, to że pralina to kupiła, to mnie nie
28:11
dziwi, ale jej mózg jest mniejszy od orzeszka, ale ty?
28:16
Felek patrzył z podejrzliwością. I po pierwsze, nie nazywam się
28:21
nela karmel dodała z ironicznym uśmiechem moje prawdziwe imię to
28:25
kornela le mark, tak dokładnie le mark, a nagram mowa, sztuczka
28:30
stara jak świat, ale skuteczna, by pozostać anonimowa w świecie
28:34
archeologii. Felek za nie mówił.
28:37
Le mark. Tak, zefir le mark był moim
28:42
ojcem naszym ojcem, a to wskazała na dziennik i kompas.
28:47
To jego praca, jego dziedzictwo. Po jego zniknięciu świat
28:52
archeologii go wyśmiał. Odrzucono jego teorię uznano za
28:56
obłąkanego szaleńca, ale on miał rację od lat z bratem badamy
29:01
runy, studiujemy ślady i kiedy mieliśmy wszystko.
29:06
Brakowało nam tylko klucza lub czegoś niosącego w sobie ślad
29:10
ziarna życia. Spojrzała prosto w oczy felkowi.
29:14
Ciebie. Ale felek cofnął się jeszcze o
29:19
krok. Skąd się wzięła ta mapa w
29:21
glinianym garnku? Kornelia już nie.
29:25
Nela uśmiechnęła się z lekkim przekrzywieniem głowy.
29:29
Każda dobra opowieść potrzebuje haczyka, a my go starannie
29:33
zawiesiliśmy, a ty felku podążyłeś za przynętą jak ryba
29:38
wystarczyła mała improwizacja. A auto i atak w wąwozie?
29:44
Potrzebowaliśmy emocji, zwrotów, budowania więzi z przypadków i
29:48
wspólnego celu. Ale wąwóz odpowiedziała
29:52
spokojnie, to była próba twoich zdolności Twojej intuicji
29:57
twojego dziedzictwa. Chcieliśmy się upewnić, że masz
30:02
w sobie to, o czym mówiły legendy, że potrafisz aktywować
30:05
runy i miałam rację. Jej oczy były teraz zupełnie
30:10
inne, bez śladu żartu, bez dawnej, ciepłej błyskotliwości.
30:15
Została tylko chłodna determinacja.
30:18
Felek poczuł jak napięcie rośnie.
30:21
Zadrżał pralina skrzywiła dziób i zapiszczała niepewnie, zanim
30:25
zdążył się ruszyć jej brat zamaskowany towarzysz z wąwozu
30:29
doskoczył z boku i sprawnym ruchem unieruchomił felka,
30:33
pakując go do małej metalowej klatki.
30:36
Ej, co wy wyprawiacie? Zawołał, szarpiąc kratki,
30:41
przykro mi felku powiedziała kornelia zatrzaskując zamek, ale
30:45
potrzebujemy cię, żeby otworzyć skarbiec smaku.
30:48
Zamaskowany brat uniósł klatkę do góry z teatralnym.
30:51
Śmiechem czas złożyć ofiarę z czekolady, aby odkryć życie
30:56
wieczne. Jego pralinkowe serce waliło mu
31:00
jak młot, a karmel w waflach aż bulgotało z emocji jakby chciał
31:04
sam wyskoczyć i uciec przed tym, co miało nadejść.
31:09
I tak kończy się druga część wakacyjnej przygody felka
31:12
wafelka, a zarazem koniec beztroskiego poszukiwania.
31:17
Runy zostały odczytane świątynia otwarta, ale to nie jej wnętrze
31:23
przynosi największy wstrząs. Tylko prawda, która właśnie
31:28
wyszła na jaw, kto naprawdę stoi po stronie felka.
31:32
W trzeciej części stawka rośnie. Czekoladowy bohater trafia do
31:37
miejsca, z którego być może nie będzie odwrotu, a smak legendy
31:43
może okazać się gorzki. Jeśli iwan zrobiło się słodko
31:47
gorzko, zostawcie komentarz, ocenę albo udostępnijcie odcinek
31:51
komuś, kto też kocha przygodę. Dzięki wam felek może wyruszyć
31:56
dalej na tropie prawdy, smaku i przyjaźni do usłyszenia w finale
32:04
tej wakacyjnej historii.