Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Cukrowa straż 🍭 bajka dla dzieci (Buraczana Kolejka 2) | Felek Wafelek (PFW_064)

Transcript

Cukrowa straż 🍭 bajka dla dzieci (Buraczana Kolejka 2) | Felek Wafelek (PFW_064) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu radkowski wracamy do opalenicy tej samej nocy.
0:06
Pamiętacie wagonik obrócił się sam lampki za migały bursztynowo
0:11
i zakodowana wiadomość powiedziała jasno RW czeka.
0:17
Nie na skarb na kogoś, kto umie słuchać inaczej.
0:22
A potem wagonik ruszył sam z siebie, cicho po starych szynach
0:27
i nasi bohaterowie wsiedli, bo co innego miałbyś zrobić, kiedy
0:32
stary wagonik zaprasza cię w środku nocy?
0:36
Słuchacie felek, wafelek i tajemnica buraczanej kolejki,
0:40
część druga cukrowa straż. Kim jest tajemniczy RW?
0:46
Co kryje się w starej cukrowni i dlaczego system, który powinien
0:50
spać od ponad 100 lat, nagle się obudził?
0:54
Nikt nie powiedział, że będzie łatwo, poprawcie czapeczki,
0:58
zaparzcie kubek kakao i usiądźcie wygodnie.
1:01
Aha. I uważajcie na kryształy na
1:04
czekoladowym tropie. Zaczynamy.
1:08
Jeżeli felek stał się już znajomym głosem w waszym domu,
1:11
zaobserwujcie nasz kanał i zostawcie ocenę.
1:15
To dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać dalej, a jeśli chcecie
1:19
wesprzeć przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
1:23
patronite. Ten mały gest daje nam wielką
1:26
moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
1:30
link znajdziecie w opisie, dziękuję, że jesteście częścią
1:33
tego świata. Wagonik toczył się po starych
1:37
szynach, na początku spokojnie ze skrzypem kół, który brzmiał,
1:42
jak oddech kogoś, kto budzi się po bardzo długim śnie.
1:46
Lampki na burtach świeciły bursztynowo ciepło i równo felek
1:52
siedział przy burcie z nogami lekko zwisającymi, bo tak miał
1:56
lepszy widok na wszystko. Czarek obok z notesem pod jedną
2:00
pachą i misiusiem pod drugą. Dziadek Paweł naprzeciwko.
2:04
Z latarką w kieszeni i twarzą kogoś, kto czeka na dalszy ciąg.
2:09
Petarda leżała przy node czarka z uchem przy deskach, jakby
2:13
słuchała toru. Powiedział felek, obserwując jak
2:17
drzewa przesuwają się po bokach w księżycowym świetle.
2:21
Interesujące, interesujące mruknął dziadek bardzo
2:26
interesujące poprawił się felek. To znaczy ten wagonik jedzie
2:31
sam, a my w nim siedzimy i lampki się zapalają i jedziemy w
2:35
środku nocy do opuszczonej cukrowni, bo ktoś nam to
2:38
zaproponował migającymi lampkami na drewnianych deskach.
2:41
To jest bardzo interesujące, to jest przyznał.
2:45
Dziadek dobrze powiedział felek z godnością.
2:50
Chciałem się upewnić, że jesteśmy zgodni na czekoladowym
2:54
tropie dodał. Po chwili prostując się na
2:57
desce, aczkolwiek na czekoladowym tropie, o drugiej w
3:00
nocy wiodącym sam z siebie wagoniku, to nawet dla mnie
3:05
novum. Wagonik wjechał w łuk ceglany
3:08
wejście do tunelu, którego za dnia nie widzieli zasłoniętego
3:12
krzakami i cieniem. Teraz był otwarty lampki na
3:16
ścianach tunelu, zapalały się przed nimi, jak mały świetlny
3:20
korytarz biegnący w głąb ziemi. I wtedy wagonik przyspieszył nie
3:26
gwałtownie raczej jak coś, co zaczyna sobie przypominać, że
3:30
kiedyś jeździło szybciej. Koła zastukały mocniej na
3:34
łączeniach szyn burty zadrżały powietrze.
3:38
W tunelu zrobiło się cieplejsze i gęstsze, pachniało starym
3:41
metalem i czymś słodkim. So felek już znał, przyspiesza
3:47
powiedział dziadek, ściskając burtę.
3:50
Zauważyłem mruknął felek i złapał się mocniej i wtedy
3:55
rozwidlenie 2 drogi. Wagonik nie zwolnił lampki przy
4:01
lewym wejściu za migały sekwencją, szybko nerwowo jakby
4:05
same się spieszyły. Czarek powiedział felek.
4:10
Czarek już miał notes otwarty palcem po wierszu szybko, bo
4:14
koła stukały coraz głośniej i rozwidlenie zbliżało się jak
4:18
ściana. Lewo krzyknął.
4:22
Wagonik skręcił w lewo, ostro z trzaskiem drewna o metal wszyscy
4:27
przechylili się na bok, petarda zsunęła się po deskach i
4:31
warknęła z oburzeniem. Następnym razem sapnął felek
4:36
prostując czapeczkę, poproszę o pasy bezpieczeństwa, ale wagonik
4:41
nie zwolnił, wręcz przeciwnie nabierał prędkości jak piłka
4:45
tocząca się ze stromej górki z każdym metrem pewniej z każdym
4:49
łączeniem szyn głośniej. Deski pod nimi drżały lampki na
4:54
ścianach migały szybciej, jakby sam tunel przyspieszał razem z
4:58
nimi. Następne rozwidlenie wyłoniło
5:01
się z ciemności. Nagle bez ostrzeżenia lampki
5:05
mignęły. Tym razem felek był szybszy,
5:08
zobaczył sekwencję, zanim czarek zdążył otworzyć notes prawo
5:13
powiedział. Wagonik posłuchał skręt
5:17
mocniejszy niż poprzedni czarek złapał się burty obiema rękami,
5:21
notes przytrzymując kolanami misiu ześlizgnął się, ale czarek
5:26
przyciskał go łokciem, on przyspiesza z każdym
5:29
rozwidleniem krzyknął dziadek przez 100, kotku, zauważyłem
5:34
odkrzyknął felek wiatr, szarpał mu czapeczkę i mam wrażenie, że
5:39
nie zamierza czekać, aż wymyślimy odpowiedź.
5:43
Trzecie rozwidlenie wyłoniło się z mroku jak ściana, która
5:46
biegnie na ciebie lampki mignęły.
5:50
Czarek miał notes otwarty palec, biegł po wierszu i jednocześnie
5:55
felek zmrużył oczy przeliczył lampki i obaj powiedzieli w tej
5:59
samej chwili prawo spojrzeli na siebie mimo stukotuj szarpania,
6:05
parsknęli śmiechem. Obaj w tym samym momencie
6:10
drużyna się zgrała. Krzyknął felek.
6:13
Przez wiatr wagonik skręcił w prawo.
6:16
Koła piszczały na zakręcie jak oburzony chomik w kołowrotku.
6:20
Deski trzeszczały lampki na ścianach migały tak szybko, że
6:24
zlewały się w bursztynową smugę i wtedy czwarte rozwidlenie
6:30
wyłoniło się z ciemności najszybciej ze wszystkich lampki
6:33
mignęły 2 błyski 3 1, ale wagonik pędził i nie zamierzał
6:40
czekać. Szarek sięgnął po notes, ale
6:43
zanim zdążył go otworzyć petarda wstała na pędzącym trzęsącym się
6:48
wagoniku wstała pewnie jakby jechała tak od zawsze, obróciła
6:53
się i spojrzała w prawo spokojnie, pewnie tylko tyle.
6:59
Czarek zamknął notes prawo powiedział.
7:04
Wagonik skręcił w prawo, felek patrzył na czarka, potem na
7:08
petardę, potem spowrotem na czarka.
7:12
Skąd wiedziałeś? Zapytał cicho, choć musiał
7:15
przekrzykiwać stukot. Zanim sprawdziłeś peta,
7:20
spojrzała w prawo powiedział czarek felek nie odpowiedział,
7:24
od razu siedział przez chwilę z tym w głowie ten mały gest.
7:28
To spojrzenie psa na trzęsącym się wagoniku pewniejsze niż
7:32
jakikolwiek notes i jakikolwiek kod i coś w jego czekoladowej
7:37
głowie zapisało to bardzo starannie zanotowane pomyślał.
7:43
W połowie długiego prostego odcinka lampki zgasły wszystkie
7:48
naraz, jak ktoś, kto zdmuchnął świeczkę, kompletna ciemność,
7:53
tunel, kamień, Cisza i stukot kół, który teraz już nie
7:59
zwalniał. Wagonik pędził po ciemku w
8:02
nieznane, bez żadnego światła. Nie widzę absolutnie nic
8:07
powiedział felek z namysłem. Bardzo spokojnie jak na kogoś
8:10
kto jedzie z dużą prędkością w kompletnej ciemności, co jest
8:14
dość niepokojące. Że czekolada W ciemności jest
8:18
niewidoczna, tracę swoją jedyną przewagę felek powiedział
8:24
dziadek i w jego głosie po raz pierwszy było coś ostrzejszego.
8:29
A masz jeszcze ten gwizdek? Felek sięgnął do kieszeni zimny
8:33
metal w kształcie tuby. Gwizdek przyłożył do ust i
8:38
dmuchnął nic, wagonik pędził. Ciemność pędziła razem z nim.
8:44
No pięknie mruknął felek, niewidoczny, głuchy i z
8:49
gwizdkiem, który nie gwiżdże. Gdybym prowadził dziennik, to by
8:53
był najkrótszy wpis w historii. Mocniej wykrzyczał czarek
8:58
dmuchnij mocniej felek nabrał powietrza w swoje wafelkowe
9:02
płuca o mały włos, a spieni łby karmel między waflami do pianki
9:07
marsz malą. Przyłożył usta do gwizdka i
9:11
wypuścił powietrze prosto przez ustnik, krótki, ostry dźwięk,
9:16
wyższy niż wszystko, co słyszeli w tym tunelu przeszył ciemność
9:19
jak igła przez tkaninę. Wagonik drżał raz 2 koła stukały
9:26
jeszcze chwile i zaczął zwalniać.
9:30
Lampki wróciły od przodu do tyłu jedna po drugiej jak zapałki,
9:34
które ktoś rozparał w pośpiechu. 100, kotku, łagodniał deski
9:40
przestały drżeć. Wagonik toczył się coraz
9:43
wolniej, coraz spokojniej, aż wreszcie jechał tak jak na
9:47
początku leniwie. Pewnie bez pośpiechu wiedziałem,
9:52
że ten gwizdek coś znaczy powiedział felek i odetchnął z
9:56
ulgą, której nie próbował ukryć. Teraz jest mój dyżur powiedział
10:01
czarek. Chowając gwizdek do kieszeni.
10:03
Tak przyznał felek, a ja wiedziałem, że coś znaczy.
10:08
To elegancki podział kompetencji i Jestem z niego zadowolony.
10:11
Tunel skończył się. Przed nimi ciepłe, pomarańczowe
10:16
po światło wagonik wjechał do sekcji laboratoryjnej i
10:20
zatrzymał się łagodnie, jakby ta cała szalona jazda nigdy się nie
10:24
wydarzyła. Felek spojrzał na czarka czarek
10:28
na dziadka, dziadek na petardę. Petarda ziewnęła no powiedział
10:34
felek, poprawiając czapeczkę, która podczas jazdy prze
10:36
krzywiła się pod kątem, który jego zdaniem oznaczał, ledwo
10:40
przeżyłem. To był zdecydowanie najszybszy
10:43
buraczany środek transportu w moim życiu.
10:47
To samo miejsce co po południu te same ceglane ściany, ten sam
10:52
łuk nad drzwiami, ta sama metalowa tabliczka, ale wszystko
10:56
było inne za dnia ruina, głuche otwory, Cisza, teraz drzwi stały
11:03
otworem przez szpary w starym murze sączyło się ciepło, a z
11:07
wnętrza dochodził głęboki, rytmiczny dźwięk agregatu.
11:12
Jakby ktoś na nich czekał, weszli.
11:15
Agregat pracował pod ścianą, wielki żeliwny z rurami i
11:20
zaworami i tarczą wskaźnika, który lekko drżał.
11:24
Brzęczał jak stary kot, który coś do siebie mruczy,
11:28
monotonnie, spokojnie, jakby robił to od zawsze i zamierzał
11:32
robić dalej. Dziadek Paweł podszedł do
11:35
agregatu i położył dłoń na obudowie.
11:38
Stał tak przez chwilę, jak ktoś, kto wita się ze starym znajomym.
11:42
Remontowałem to. Powiedział cicho w
11:46
osiemdziesiątym siódmym myślałem, że to ostatni raz
11:50
felek przykucnął przy rurze przy ścianie przyłożył nos, wąchał
11:55
przez chwilę syrop powiedział, wciąż krąży.
12:00
Prostując się, przejechał palcem po ciepłej obudowie rury.
12:04
Ktoś ewidentnie zostawił tak, żeby nie zasnęło do końca sam na
12:09
wypadek, gdyby ktoś kiedyś przyszedł i wiedział czego
12:12
szukać. Czarek stał przy ścianie
12:14
naprzeciwko. Na ścianie wisiało zdjęcie duże
12:19
w ciemnej, drewnianej ramce, trochę przybrudzone od krawędzi.
12:24
Starszy mężczyzna w roboczym ubraniu, takim jak robotnik, nie
12:27
jak inspektor z rękami złożonymi spokojnie na kolanach twarz
12:32
skupiona, ale w kącikach ust jakby fotografujący powiedział
12:36
coś nieoczekiwanego chwilę przed kliknięciem i ten człowiek
12:40
jeszcze nie zdecydował. Czy to śmieszne obok niego
12:43
siedział pies mały jasny z wyraźną łatą zalewem uchem.
12:49
Od zdjęciem metalowa tabliczka z jednym słowem petarda podeszła
12:53
do zdjęcia. Wąchała ramę powoli, dokładnie
12:57
od dołu do góry, potem usiadła pod nim i patrzyła prosto na
13:02
fotografię. Dziadek Paweł stanął obok.
13:05
Patrzą na tabliczkę, przeczytał powoli na głos wierzbicki.
13:11
I w tej samej chwili klik klik klik przy wszystkich rurach i
13:15
zaworach wzdłuż ścian zapaliły się małe czerwone lampki
13:19
kontrolne. Wskaźniki drgnęły i przeskoczyły
13:23
na nowe pozycje tarcze zegarów zamrugały laboratorium weszło w
13:28
inny tryb głośniejsze gorętsze, bardziej żywe.
13:33
Tuby głosowej przy ścianie tej starej zardzewiałej z popękaną
13:37
membraną odezwał się głos skrzypliwy trochę jak stary
13:42
gramofon, trochę jak zawór, który nie chce puścić głos,
13:46
który brzmiał tak, jakby ktoś nagrał go bardzo dawno temu i
13:50
zapomniał, że nadal gra. Nazwisko rozpoznane wierzbicki,
13:55
tryb naprowadzania zakończony tryb próby uruchomiony.
13:59
Felek zmrużył oczy i patrzył na tubę tryb próby powiedział
14:04
uprzejmie w stronę tuby. Dziękujemy za zaproszenie, ale
14:08
nie skorzystamy. Cisza przez 2 sekundy.
14:11
Identyfikacja głosu nierozpoznana.
14:15
Czarek parsknął śmiechem. Gadająca maszyna nie pierwsza w
14:20
moim kruchym życiu nazwę ciebie kruszczyk powiedział felek do
14:25
tuby. Cisza dłuższa niż poprzednia.
14:30
Akceptuje. Powiedział głos felek kiwnął
14:34
głową z zadowoleniem wiedziałem, że to dobry wybór.
14:38
Imię powinno pasować do charakteru.
14:40
Odwrócił się do czarka kruszyk pasuje?
14:45
Pasuje zgodził się czarek. 30 minut bez hasła nikt nie wchodzi
14:51
do komnaty pieca. Lampki na wskaźnikach
14:54
przeskoczyły na czerwono, równo wszystkie naraz 100 by dobiegł
14:59
cichy trzask, jakby kruszczyk poprawiał się na swoim
15:02
mechanicznym krześle, potem niemal niesłyszalnie głos
15:07
mruknął. 947947 1000. Jeden i zamilkł, jakby
15:16
przypomniał sobie, że ma gości. Felek spojrzał na czerwone lampy
15:20
lampki, potem na czarka, potem z powrotem na kruszczyka.
15:24
No dobrze. Powiedział spokojnie 30 minut.
15:29
To jest jakiś czas, niedużo, ale jakiś.
15:33
Felek podszedł do drzwi z symbolem litery, a wielkich
15:37
żelaznych z łukiem z cegły. Żeby obejrzeć zamek z rury przy
15:43
suficie wypłynął gorący syrop buraczany.
15:46
Nie powoli strzelił w powietrze jak fontanna, a w kontakcie z
15:50
chłodnym nocnym powietrzem laboratorium zaczął
15:53
krystalizować natychmiast twarde, przezroczyste odłamki
15:57
zawisły między felkiem a drzwiami i opadły tworząc
16:01
bariery. Ostre, błyszczące, gęste jak
16:04
szron na szybie tylko 10 razy grubsze.
16:08
I spośród nich wyszły stworki. Małe, okrągłe bulgoczące,
16:14
zbudowane ze skrystalizowane tego syropu z oczami jak 2 kulki
16:18
twardego cukru. Śmieszne z wyglądu toczyły się
16:22
na niewidocznych nogach. Ból, goszcząc między sobą jak
16:26
gotująca się woda i strzelały małymi, twardymi kryształkami
16:31
syropu, które w miejscu dotyku zostawiały powłokę twardą jak
16:35
cement. Felek dostał pierwszym włokieć,
16:38
jego lewa ręka przyklejała się do własnej czapeczki.
16:42
To jest powiedział felek. Patrząc na rękę przy czapeczce
16:47
dość niekomfortowe kolejny kryształek trafił petardę w
16:51
ucho. Potem drugie petarda potrząsnęła
16:55
głową popatrzyła na felka ze złością i zaskom lała.
16:59
Rozumiem twoje uczucia powiedział jej felek.
17:02
Masz teraz coś w rodzaju kolczyków, ze skrystalizowane go
17:06
syropu buraczanego? Obiektywnie rzecz biorąc, to
17:09
jest interesujący wybór estetyczny.
17:12
Petarda zaskom lała głośniej dość dyskusji o estetyce mruknął
17:17
dziadek i podniósł wieczko ze swojej skrzynki narzędziowej,
17:21
trzymając je przed sobą, jak tarczę kryształek uderzył w
17:25
metal z ostrym pink stworków przybywało z rury przy suficie,
17:30
wciąż sączyły się nowe, małe, okrągłe bulgoczące coraz
17:36
bardziej natarczywe. Musimy to jakoś zatrzymać
17:40
krzyknął czarek schowany za dziadkiem.
17:42
Poczekaj. Powiedział felek stał nieruchomo
17:46
z ręką przy czapeczce i patrzył nie na stworki na wszystko, inne
17:52
na rurę, z której wypływał syrop gorący, płynny na kryształy na
17:57
podłodze. Zimne, twarde, na kawałek
18:00
bariery przy swojej nodze, który zaczynał lekko mięknąć od ciepła
18:05
rury grzewczej biegnącej tuż obok wafelkowe czoło zmarszczyło
18:09
się. Aha, powiedział cicho, oho, oho,
18:16
co oho, dziadek odbił kolejny kryształek wieczkiem.
18:20
Logika powiedział felek. Syrop jest gorący i płynny.
18:24
W rurze wypływa, trafia w zimne powietrze laboratorium i
18:28
natychmiast krystalizuje zimno, zamienia go w kamień wskazał na
18:33
kawałek bariery przy rurze grzewczej, który miękł i
18:37
zaczynał się rozpływać. Ale ciepło robi odwrotne
18:41
kryształy, miękną, roztapiają się, wracają do płynnego stanu,
18:46
popatrzą na dziadka. Ciepło je topi, zimno je tworzy,
18:51
dziadek przestał odbijać kryształki na chwilę i spojrzał
18:54
na felka. Potem na agregat ten wielki
18:58
żeliwny, który brzęczał pod ścianą jak stary kot, ten sam,
19:02
który remontował w osiemdziesiątym siódmym agregat.
19:06
Powiedział, dziadek służy do ogrzewania obiegu syropu, ale ma
19:10
też nawiew, jak przestawię klapę wylotową, pójdzie ciepłe
19:14
powietrze zamiast do rur prosto w laboratorium.
19:18
Jak bardzo ciepłe? Zapytał felek, bardzo ciepłe
19:23
powiedział dziadek. Jak dmuchawa nad piecem?
19:27
Wystarczająco, żeby te szklanki na nóżkach zaczęły się topić
19:31
felek wskazał na oblężników wystarczająco potwierdził
19:36
dziadek i ruszył do agregatu. Ale ktoś musi ich trzymać z
19:39
daleka, zanim przestawię felek oderwał rękę od czapeczki,
19:44
trzask i odwrócił się do czarka. Czarek potrzebuje twoich rąk
19:49
wskazał. Wieczko w rękach dziadka,
19:51
przejmujesz tarczę? Czarek patrzył na wieczko,
19:55
patrzą na stworki, patrzą na felka.
19:59
Ja zapytał. Ty powiedział felek, masz lepszy
20:04
refleks niż ja widziałem, jak grałeś w piłkę na podwórku tymi
20:08
rękami łapałeś wszystko to była piłka powiedział czarek.
20:13
A to są lecące cukrowe kamienie. Zasada ta sama powiedział felek
20:19
odbijesz, wierzę w ciebie, dziadek podał czarkowi wieczko i
20:24
pobiegł do agregatu. Czarek stanął na środku z
20:27
wieczkiem w obu rękach. Trochę za dużym, trochę za
20:31
ciężkim i w tej samej chwili pierwszy oblężnik strzelił
20:35
prosto w niego ping. Kryształek odbił się od blachy i
20:40
poleciał w kąt. Jest krzyknął felek, drugi
20:44
strzał czarek obrócił wieczko i kryształek świsnął obok ucha.
20:49
Prawie krzyknął felek. Prawie też się liczy.
20:53
Trzeci pink czwarty ping. Czarek kręcił się na piętach.
21:00
Wieczko robiło takie dźwięki, jakby ktoś robił na nim popcorn,
21:04
ale kryształki odbijały się jedno za drugiego.
21:07
Oblężnicy strzelali szybciej, ale czarek jakoś nie wiedząc
21:11
dokładnie jak nadążał. Felek stał tuż za nim pochylony,
21:16
żeby go nie rozpraszać. Dziadek jak tam krzyknął za
21:20
siebie. Dziadek Paweł klęczał przy
21:22
agregacie z rękami po łokcie w mechanizmie przestawiał klapę
21:27
wylotową przekręcał dźwignie kierunku nawiewu odginał
21:30
blaszaną zasłonkę ze skupieniem kogoś, kto zna każdą śrubę tego
21:35
urządzenia. Jeszcze chwila od krzyknął klapa
21:39
nie chce ping pink pink pink czarek cofnął się o krok
21:45
oblężników było już 12, może 15 strzelali zewsząd.
21:51
Dziadek krzyknął czarek, dziadek szarpnął, dźwignie coś w środku
21:56
agregatu szczęknęło ciężko z przekonaniem klapa otworzyła się
22:02
i z bocznego otworu agregatu buchnęła gorące powietrze
22:06
uderzyło w laboratorium jak fala ciepła, sucha, pachnąca, starym
22:12
syropem i gorącym metalem. Temperatura w pomieszczeniu
22:15
skoczyła w górę tak szybko. Że felek poczuł jak czekolada na
22:19
jego policzkach robi się odrobinę miększa kryształowi
22:22
oblężnicy zatrzymali się. Jeden z nich ten najbliższy
22:28
zaczął się trząść. Jego okrągłe ciało robiło się
22:31
matowe, potem mokre, potem zaczęłościekać po bokach jak
22:36
lody na słońcu. Oczy z twardego cukru zamgliły
22:39
się oblężnik po bulgotało nie agresywnie, tym razem raczej ze
22:44
strachem i zaczął się cofać w stronę rury.
22:48
Zanim drugi trzeci piąty uciekają powiedział czarek,
22:54
opuszczając wieczko oblężnicy cofali się małymi.
22:58
Teraz już mokrymi krokami, jeden po drugim wycofywali się do
23:02
rury, z której przyszli topnieli z każdym krokiem robili się
23:06
mniejsi, bardziej płynni coraz mniej groźni.
23:11
Bariery na podłodze, miękły i rozpływały się w kałuże gorącego
23:15
syropu. Ostatni oblężnik ten, który
23:18
zawsze patrzył na felka swoimi cukrowymi oczami, obrócił się,
23:23
spojrzał na niego po raz ostatni i wsunął się do rury z cichym
23:27
bulgotaniem. Teraz krzyknął felek, dziadek
23:31
odwrotnie chłodzenie, dziadek Paweł przy agregacie pewnie jak
23:36
ktoś, kto remontował to urządzenie i wie co jest po
23:40
drugiej stronie każdej dźwigni przestawił klapę, przekręcił
23:44
zawór i przełączył obieg. Agregat chrząknął zakaszlał i
23:48
zmienił ton z ciepłego buczenia na chłodny, niższy pomruk z tego
23:54
samego otworu poszło teraz zimne powietrze.
23:57
Zimne jak grudniowy poranek. Gorący syrop przy wejściu rury,
24:02
ten, który wciąż sączył się z wylotu, napotkał lodowaty
24:06
podmuch i w ciągu kilku sekund wejście do rury zarosło grubą,
24:11
twardą, przezroczystą warstwą skrystalizowane tego cukru.
24:16
Korek gruby, solidny, twardy jak szklana tafla, rura była
24:22
zamknięta. Felek stał na środku
24:25
laboratorium. Wieczko w rękach czarka, cicho
24:28
dzwoniło to samo wieczko, które przed chwilą robiło ping ping
24:32
ping jak perkusja w szalonym koncercie.
24:35
Słodkie myślenie to rozwiązanie powiedział felek.
24:39
Prostując czapeczkę z miną zwycięzcy, ciepło, żeby wygnać
24:43
zimno, żeby zamknąć stara zasada termodynamiki cukrowej.
24:48
Dziadek wstał, otrzepał kolana i opuścił ręce wzdłuż ciała.
24:53
Jedyny gest, który u dziadka oznaczał dobrze wykonana robota,
24:58
nigdy tego nie słyszałem powiedział.
25:02
Boją właśnie wymyśliłem przyznał felek.
25:05
Ale brzmi przekonująco i działa. Co jest ważniejsze?
25:09
Felek odwrócił się do czarka. Chłopak stał z wieczkiem w
25:13
opuszczonych rękach, trochę spocony, trochę zdyszany z
25:17
jednym kryształkiem wciąż przylepionym do kurtki na
25:20
ramieniu, ale stał. Nieźle powiedział felek.
25:25
Wieczko ci pasuje? Ciężkie powiedział czarek.
25:30
Najlepsze tarcze są ciężkie odparł felek z powagą.
25:34
To był jeden z moich lepszych planów w pierwszej piątce.
25:37
Bez wątpienia, ale wykonanie i tu spojrzał na dziadka i
25:41
spowrotem na czarka było drużynowe.
25:46
Nagle w pomieszczeniu głuchym echem odbił się metaliczny głos
25:50
ruszczyka. 20 minut hasło do komnaty pieca.
25:56
Cisza. Felek czarek i dziadek stali
26:00
pośrodku laboratorium. Z resztkami kryształowego pyłu
26:03
na ramionach, z wieczkiem w ręku czarka i z zamarzniętą rurą nad
26:08
głowami i patrzyli na tubę kruszczyka.
26:12
Hasło powtórzył felek powoli. Dobrze i jakie hasło, słowo,
26:18
liczba, szyfr, przepis na szarlotkę kruszczyk milczał i
26:23
jakiś format. Wskazówka, podpowiedź cokolwiek.
26:28
Kruszczyk milczał dalej, tuba drżała lekko od agregatu, ale
26:32
nie odezwała się ani słowem. Rozumiem mruknął felek kruszczyk
26:38
jest z tych co stawiają pytania, a nie pomagają na nie
26:41
odpowiadać. Odwrócił się do dziadka, pan coś
26:45
wie? Dziadek pokręcił głową.
26:49
Nie mam pojęcia. To nie moja zagadka, kamień
26:52
wapienny powiedział felek. Próbując mimo wszystko, skoro
26:56
kruszczyk nie podpowiada, trzeba zgadywać.
26:59
Metaliczny brzęk, ostry, suchy, jednoznaczny.
27:05
Odpowiedź błędna. I tak myślałem mruknął felek bez
27:09
zaskoczenia, ale warto było spróbować dziadek, kampania
27:15
brzęk. Odpowiedź błędna.
27:19
Felek zmrużył oczy i patrzył na zamknięte drzwi, a.
27:23
Potem spojrzał na czarka i zobaczył, że chłopak już nie
27:26
patrzy na tubę. Czarek trzymał notę z
27:29
wierzbickiego i przewracał strony czarek.
27:34
Wierzbicki zostawił notes powiedział czarek nie podnosząc
27:37
głowy z mapą z kodem z wiadomością.
27:42
Wszystko, co do tej pory rozwiązaliśmy, było w środku.
27:45
Może hasło też felek za mrugał notes klepnął się w wafelkowe
27:51
czoło. Oczywiście to jest próba
27:54
wierzbickiego, wszystkie klucze są w jego notesie wskazał na
27:58
czarka z uznaniem. Szukaj.
28:00
Czarek przewracał strony powoli, szukając czegoś między
28:04
kolumnami, liczb i starymi notatkami i znalazł na jednej z
28:09
pierwszych stron zapisane drobnym pismem, otoczone
28:13
rysunkiem pieca i konturami rur. Jestem biały, ale nie ze śniegu
28:19
słodki, ale nie owoc. Rodzę się z ognia i wody i
28:23
cierpliwości. Kim Jestem?
28:26
To jest zagadka powiedział czarek.
28:28
Przeczytaj Jeszcze raz powiedzieli felek i dziadek.
28:32
Jednocześnie czarek odczytał ponownie na głos, potem sam
28:36
patrzył na zagadkę biały, ale nie śnieg.
28:41
Słodki. Patrzę na piec za drzwiami, a
28:45
wielki żeliwny z zamkniętymi drzwiczkami z ognia i wody
28:51
patrzy na agregat na rury na wskaźniki temperatury i
28:55
cierpliwości zamknął oczy na chwilę tak jak zawsze, kiedy
29:00
musiał posłuchać, zanim powie cukier powiedział.
29:05
Cisza przez sekundę. Potem klik głęboki, mechaniczny,
29:11
wyraźny. Hasło przyjęte komora pieca
29:14
aktywna 15 minut. Drzwi a drgnęły zaskom lały na
29:20
zawiasach i zaczęły się otwierać powoli z grubym zgrzytem żelaza
29:25
po żelazie jak coś co nie było otwierane od bardzo dawna i
29:29
musiało sobie o tym przypomnieć. Felek kiwnął głową.
29:34
No te z wierzbickiego powiedział z uznaniem.
29:37
Wszystkie odpowiedzi są tam, gdzie je zostawił, trzeba tylko
29:41
wiedzieć gdzie szukać. Spojrzał na czarka, a ty
29:44
wiedziałeś? Za drzwiami numer a była komora
29:49
pieca, duże pomieszczenie, sufit wysoki sklepiony łukiem z cegły
29:55
ściany miały inny kolor niż laboratorium ciemniejsze z
29:59
czarnym nalotem przy suficie. Jakby pamięć ognia wsiąkła w
30:02
cegłę przez lata i nie chciała odejść.
30:05
Posadzka z kamiennych płyt, miejscami popękana z żeliwnymi
30:09
kratkami odpływowymi w 2 rogach przy tylnej ścianie stał piec
30:15
wielki żeliwny z zamkniętymi drzwiczkami i rurami biegnącymi
30:20
ku sufitowi. Nie wyglądał na zniszczony,
30:23
wyglądał jak coś, co tylko czeka i pachniało.
30:29
Ciężki słodkawy zapach, inny niż cukier, kryształ bardziej gęsty,
30:34
ciemniejszy, jakby ktoś gotował coś bardzo słodkiego przez
30:38
bardzo długi czas i potem zamknął okna.
30:41
Melasa naturalny produkt uboczny produkcji cukru, ta gęsta,
30:46
ciemna substancja, która pozostawała gdy krystalizacja
30:50
zabrała już co swoje. Felek zrobił krok do przodu i
30:54
natychmiast spojrzał pod nogi na posadzce między kamiennymi
30:58
płytami. Biegły linie ciemne, wąskie,
31:02
wyryte w spoinach i co kilka metrów wzdłuż tych linii
31:07
kafelki, inne od pozostałych kwadratowe, trochę wypukłe.
31:11
Każdy z tym samym wytłoczonym wzorem liść buraka.
31:16
Felek policzył je wzrokiem. I jeden przy drzwiach, a i jeden
31:20
pod piecem jeden przy ścianie bocznej jeden dokładnie na
31:24
skręcie trasy. Jeden przy przejściu do
31:27
następnej komnaty. Cała posadzka była nimi znaczona
31:31
jak szachownica z ukrytym wzorem.
31:34
I wtedy z narożnika wyszedł patrolowiec ciemny, gęsty,
31:39
lepki, zbudowany z melasy, która zastygła w kształt.
31:44
Mniej więcej humanoidalny z nogami, które wydawały równy
31:48
klap, klap, klap. Na kafelkach, ale nie szedł
31:52
losowo szedł po linii od jednego liścia buraka do następnego i
31:57
przy każdym liściu lekko zwalniał jakby odczytywał
32:01
pozycję. Potem ruszał dalej do następnego
32:04
regularnie mechanicznie jak zegar, który liczy kroki zamiast
32:09
sekund. Felek cofnął się ostrożnie, ale
32:12
nie dość szybko. Mela sowy, ogon, patrol, owca
32:16
musnął jego prawą nogę, noga przyklejała się do podłogi o nie
32:22
powiedział felek. Bardzo spokojnie patrzył w dół
32:25
na swoją nogę. O k to jest kleiste jak karmel
32:30
po tygodniu na słońcu szarpnął ostrożnie.
32:34
Noga zrobiła mokry, nieprzyjemny dźwięk.
32:37
Mam poczucie, powiedział, że zaraz stanę się częścią
32:41
przemysłowej instalacji. Dziadek oderwał mu nogę jednym
32:46
sprawnym ruchem. Felek zachwiał się, dziękuję
32:50
powiedział z godnością. Nie pytaj o szczegóły. 10 minut
32:55
rozległ się metaliczny głos kruszczyka.
32:58
Cofnęli się wszyscy pod drzwi, a patrolowiec maszerował dalej
33:02
klap, klap, klap od liścia do liścia.
33:05
Ścianą, skręt ścianą, skręt stała, trasa stały rytm.
33:11
Felek obserwował go z wafelkowym czołem zmarszczonym w skupieniu
33:15
patrzył nie na patrol, owca na kafelki.
33:19
On nie chodzi losowo powiedział. Cicho idzie od liścia do liścia.
33:25
Cała posadzka jest jego mapą, każdy kafelek z liściem to punkt
33:29
nawigacyjny, jak latarnie morskie dla statku.
33:33
Dopóki je czuje, wie, gdzie jest i dokąd iść.
33:37
I co z tego? Zapytał dziadek z tego
33:41
powiedział felek, że jeśli zabierzesz mu latarnie, statek
33:44
nie wie dokąd płynąć. Wskazał na kafelek przy skręcie
33:49
ten, na którym patrolowiec za chwilę miał zmienić kierunek.
33:53
Tamten kafelek to jedyny punkt skrętu na drodze między nami a
33:57
przejściem do następnej komnaty. Jeśli ktoś go zasłoni, to on
34:02
mnie skręci dokończył dziadek nie od razu powiedział felek,
34:07
ale się zagubi będzie szukał następnego sensora wzdłuż
34:11
ściany. To nam da czas.
34:13
Niedużo, ale czas. Czarek stał obok i patrzył na
34:17
kafelek. Potem na petardę petarda
34:21
siedziała spokojnie i patrzyła na ten sam kafelek peta
34:26
powiedział czarek cicho, petarda podniosła głowę.
34:30
Czarek nie powiedział nic więcej, tylko spojrzał na
34:33
kafelek z liściem buraka. Petarda wstała, podeszła do
34:38
kafelka, obwąchała go dokładnie metodycznie od krawędzi do
34:42
środka, jakby sprawdzała, czy to bezpieczne.
34:46
Potem kucnęła i położyła się na nim płasko z łapami
34:49
wyciągniętymi do przodu z nosem przy posadce.
34:53
Ciepła, żywa, zupełnie nieme lasowa patrolowiec dochodził do
35:00
skrętu klap. Klap. 3 kroki 2 1 doszedł do
35:10
petardy, stanął jedna melasowa noga uniosła się i zawisła nad
35:15
posadzką. Patrolowiec nie skręcił, nie
35:18
poszedł dalej, zaczął kręcić się w miejscu.
35:21
Powoli jak igła kompasu, która straciła północ, raz 2 3.
35:29
Szuka szepnął felek. Zaraz ruszy wzdłuż ściany.
35:34
Mamy może 20 sekund. Patrolowiec przestał kręcić się
35:38
i zaczął przesuwać bokiem. Powoli niepewnie wzdłuż ściany
35:43
bocznej, szukając kolejnego sensora melasa kapała.
35:47
Zanim z ogona w ciężkich ciemnych kroplach teraz
35:51
powiedział felek, dziadek ruszył pierwszy.
35:55
Szybkim krokiem bokiem wzdłuż przeciwległej ściany, omijając
35:59
mokre ślady melasy na posadzce. Felek, zanim przebiegł szybko
36:04
wafelkowe nóżki stukały na kamienie.
36:07
Czarek pobiegł ostatni i jedyna droga prowadziła blisko patrol
36:11
owca, bo patrol owiec, szukając wzdłuż ściany, przesunął się
36:16
bliżej przejścia niż był minutę temu.
36:19
Czarek biegu patrolowiec kręcił się mela sowy, ogon zamiatał
36:23
posadzkę w szerokim łuku ciemny i lepki, zostawiając mokry ślad.
36:29
Ogon przeleciał o centymetr od kurtki czarka.
36:33
Dziadek złapał go za kaptur i szarpnął do siebie.
36:36
Jednym ruchem, mocno bez ceregieli czarek wylądował za
36:41
progiem przejścia potykając się o własne nogi.
36:45
Dziadek za nim cały zapytał dziadek.
36:49
Szarek spojrzał na kurtkę na rękawie, mokra, ciemna smuga
36:54
melasy o centymetr od łokcia. Cały powiedział.
37:00
Głos mu się trochę trząsł, ale stał felek odwrócił się i
37:05
gwizdnął krótko nie gwizdkiem normalnie ustami.
37:09
Beta teraz petarda zerwała się z kafelka i pomknęła mały jasny
37:15
pocisk nisko przy ziemi między nogami patrol owca zanim ten
37:20
zdążył zrozumieć co się dzieje. I przeskoczyła próg przejścia z
37:24
impetem, który prawie zwalił felka z nóg za nimi patrologiec
37:28
odnalazł sensor na ścianie i ruszył dalej swoją trasą klap,
37:33
klap, klap. Jakby nic się nie wydarzyło.
37:36
Jakby to było jego jedyne zadanie i zamierzał je wykonywać
37:40
do końca świata zakom na tą pieca widać było przejście do
37:44
kolejnej komnaty. Stali wszyscy czworo zdyszani z
37:49
ciemną smugą melasy na rękawie, czarka i kurzem, na czapeczce,
37:53
felg przed nimi komnata krystalizacji mniejsza niż
37:59
komora pieca, ale wyższa z wielkim żeliwnym kotłem przy
38:02
ścianie i rurami biegnącymi do sufitu.
38:05
Jak żyły jakiegoś starego uśpionego organizmu w środku
38:09
kotła błyszczały resztki skrystalizowanego cukru.
38:13
Drobne, ostre, przezroczyste to był ostatni wielki krok procesu
38:18
cukrowniczego miejsce, w którym syrop stawał się tym, czym miał
38:23
się stać z głębi komnaty stał stół.
38:27
Na nim złożona kartka papieru felek podszedł do progu i
38:31
zmrużył oczy, próbując odczytać kartkę z kilku kroków.
38:35
Ostatnia zagadka nie ma słownej odpowiedzi.
38:39
Przeczytał powoli nachylając się do przodu, kto ją rozwiąże, wie
38:44
jak słuchać inaczej, wyprostował się i spojrzał na czarka.
38:49
To twoja sprawa kruszczyk przytłumiony, jakby dochodził
38:54
przez mur. Pozostało 5 minut.
38:58
I przez chwilę panowała Cisza taka, w której każdy z nich
39:02
myślał o tym samym, że są o jedną zagadkę od czegoś, na co
39:07
wierzbicki czekał od ponad 100 lat.
39:10
Potem kruszczyk odezwał się znowu innym tonem, ostrzejszym,
39:14
wyższym, jakby sam mechanizm poczuł pośpiech.
39:18
Uwaga, przejście za komnatą pieca zamyka się za 30 sekund.
39:23
Felek zerknął za siebie przez otwarte przejście widać było
39:27
komorę pieca. W oddali patrolowiec znalazł już
39:30
swój sensor i wrócił na trasę. Klap, klap, klap i coś jeszcze
39:36
na posadce za patrol owcem ciemniały kałuże melasy, które
39:39
nie były tam 5 minut temu, system dociąża u strażnika.
39:44
Wchodzimy powiedział felek. Teraz i pobiegli przez przejście
39:50
prosto do środka komnaty krystalizacji.
39:53
Petarda, pierwsza mała i jasna nisko przy ziemi felek za nią i
39:59
od razu ślizgnął się na kamiennym progu.
40:01
Wyciągnął się jak długi na posadzce wstał natychmiast i
40:05
biegł dalej z miną kogoś, kogo to absolutnie nie dotyczy.
40:09
Czarek biegł z misiusiem pod lewą pachą i notesem pod prawą.
40:13
W połowie przejścia poczuł, jak poduszka zsuwa się z podramienia
40:18
misiu uś wymiętolony lekko wyblakły, ale swój wyślizgnął
40:23
się cicho i upadł na próg. Czarek spojrzał za siebie, misiu
40:28
leżał na kamieniu. Po tamtej stronie przejścia w
40:32
komorze pieca z mięty spokojny, sam czarek dzwonił krok tylko na
40:39
chwilę. Tylko o tyle, żeby coś w nim
40:42
zdecydowało coś między sercem a nogami między chęcią wrócenia, a
40:47
wiedzą, że nie zdąży i pobiegł dalej.
40:52
Dziadek Paweł widział to widział spowolnienie, widział decyzję.
40:58
Nie powiedział, nic zapamiętał jadek przeskoczył próg ostatni z
41:03
dokładnością człowieka, który całe życie chodził po
41:06
rusztowaniach ani za wcześnie, ani za późno.
41:10
Przejście zamknęło się zanim z głuchym, ostatecznym uderzeniem.
41:15
Ocal przez chwilę wszyscy stali i oddychali.
41:20
Byli w komnacie krystalizacji za nimi zamknięte przejście i
41:24
komora pieca z misiusiem. Po tamtej stronie przed nimi
41:29
stół i kartka żadnej innej drogi, żadnego wyjścia.
41:34
Pozostały 4 minuty. Tak powiedział felek, prostując
41:40
wafelkową czapeczkę, dokładnie tyle czasu potrzebujemy, może
41:44
nawet wystarczy na szybkie kakao i partyjkę szachów stali przy
41:48
stole. Felek wziął kartkę i rozłożył ją
41:52
ostrożnie trzymając za rogi, jakby trzymał coś kruchego.
41:56
Czytał uważnie słowo posłowie z wafelkowym czołem zmarszczonym
42:01
tak mocno, że czekoladowa skóra robiła się falista jak tabliczka
42:06
orzechowa. Dziadek Paweł patrzył przez jego
42:09
ramię. Ostatnia zagadka nie ma słownej
42:12
odpowiedzi, kto ją rozwiąże, wie jak słuchać inaczej felek czytał
42:18
raz. Drugi trzeci odwrócił kartkę,
42:22
jakby myślał, że na drugiej stronie jest coś więcej nie
42:25
było. I tak kończy się druga część tej
42:30
historii. Felek czarek, dziadek Paweł i
42:32
petarda. Są teraz zamknięci w komnacie
42:35
krystalizacji starej cukrowni. Za nimi przejście, które się
42:39
zamknęło przed nimi tykająca tajemnica i kartka z
42:43
podpowiedzią. Czy uda im się rozwiązać
42:46
zagadkę, zanim kruszczyk skończy odliczanie?
42:49
Czy RW ukrył skarb? Czy to tylko zabawa?
42:53
Czy uda się odzyskać misiusia o tym wszystkim i o wszystkim
42:58
innym? Dowiecie się w ostatniej części.
43:02
Felek wafelek i tajemnica buraczanej kolejki, część
43:06
trzecia gwizdek i pamięć. Ogromne podziękowania dla całej
43:13
ekipy z rokietnicy za wsparcie za zaufanie i kakao dla felka.
43:20
Dziękuję też wszystkim patronom i słuchaczom, którzy są z
43:23
felkiem na każdym czekoladowym tropie do usłyszenia w kolejnej
43:28
przygodzie felka wafelka.