Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / KUSH ËSHTË KY JEZUS? EDHE STUHIA I BINDEN!

Transcript

KUSH ËSHTË KY JEZUS? EDHE STUHIA I BINDEN! · Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania

• Autoriteti i Mbretit Mateu 8:1–34 VARGU PER TEMEN E KAPITULLIT «Çfarë lloj njeriu është ky, që i binden edhe erërat edhe deti?» — Mateu 8:27 ILUSTRIME HAPËSE Në çdo vend pune ka njerëz që pyesin, dhe asgjë nuk ndodh. Pastaj një person thotë një fjalë të vetme dhe gjithçka lëviz. E njëjta dhomë, e njëjta kërkesë, rezultat krejtësisht i ndryshëm. Ne të gjithë e dimë këtë ndryshim, dhe e dimë se gjithçka varet nga një gjë: autoriteti. Në Mateu 8, një burrë flet. Sëmundja e lëkurës bindet. Ethet bindën. Era dhe uji binden. Edhe demonët binden. Dhe një turmë mbetet duke bërë të vetmen pyetje që ka rëndësi. 1. Vargjet Kyce “Dhe Jezusi e shtriu dorën, e preku dhe i tha: ‘Po, e dua, qofsh i pastruar’” — Mateu 8:3 «Zot, unë nuk jam i denjë që ti të hysh nën strehën time; por thuaj vetëm një fjalë dhe shërbëtori im do të shërohet.» —Mateu 8:8 2. Konteksti historik dhe kulturor Kapitulli 5 deri në 7 ishin fjalë. Kapitulli 8 është vepra. Jezusi sapo ka mbaruar predikimin më të madh të mbajtur ndonjëherë dhe turma tha se ai mësoi me autoritet. Tani Mateu na tregon se autoriteti ishte i vërtetë. Ai e bën këtë duke renditur një histori pas tjetrës, shpejt, pothuajse pa asnjë koment. Sëmundja e lëkurës ishte gjëja më e keqe që mund t’i ndodhte një personi në Izrael. Nuk ishte vetëm një sëmundje. Ligji thoshte se një person i tillë duhej të jetonte jashtë qytetit, të vishte rroba të grisura dhe të thërriste një paralajmërim kur dikush i afrohej. Ai nuk mund të shkonte në tempull. Askush nuk mund ta prekte. Ai mund të qëndronte me vite pa kontakt me njerëzit. Një centurion ishte një oficer romak që numëronte rreth njëqind ushtarë. Ai ishte pjesë e ushtrisë që pushtonte vendin. Një hebre normalisht nuk do të hynte në shtëpinë e tij dhe shumica e hebrenjve nuk do të prisnin asgjë të mirë prej tij. Mateu e vë historinë e tij në plan të dytë me qëllim. Deti i Galilesë është i ulët, i rrethuar nga kodra. Ajri i ftohtë bie përmes luginave dhe godet ujin e ngrohtë, dhe një stuhi mund të shpërthejë brenda pak minutash pa paralajmërim. Të paktën katër nga dishepujt ishin peshkatarë që kishin punuar në atë liqen gjithë jetën e tyre. Kur njerëz të tillë janë të frikësuar, stuhia është serioze. 3. Shpjegimi i Tekstit Vargjet 1–4 — Ai e Preku Njeriun që Askush nuk e Preku "Zot, nëse do, ti mund të më pastrosh." — Burri nuk ka dyshim për fuqinë. Pyetja e tij e vetme është për gatishmërinë. Shumë njerëz besojnë se Zoti mund t'i ndihmojë. Më pak janë të sigurt se ai dëshiron ta bëjë këtë. "Dhe Jezusi e shtriu dorën dhe e preku." — Ai nuk kishte nevojë ta prekte. Ai shëroi njerëz të tjerë me një fjalë. Ai e preku sepse ky njeri nuk ishte prekur prej vitesh. Shërimi ia rregulloi trupin. Prekja iu përgjigj diçkaje tjetër. Normalisht, prekja e një personi të papastër të bënte të papastër. Këtu funksionon e kundërta. Pastërtia kalon nga Jezusi te njeriu. Asgjë e ndyrë nuk i transferohet Jezusit. Ky është një imazh i vogël i të gjithë ungjillit. Vargjet 5–13 — Një ushtar që e kuptonte autoritetin "Thuaj vetëm një fjalë dhe shërbëtori im do të shërohet." — Centurioni punon me urdhra çdo ditë. Ai i thotë një ushtari të shkojë dhe burri shkon. Ai e di që një person me autoritet të vërtetë nuk ka nevojë të jetë i pranishëm. Ai vetëm duhet të flasë. Kështu që ai e zbaton këtë te Jezusi. "Askush në Izrael nuk e ka gjetur një besim të tillë." — Jezusi habitet dy herë në ungjij. Një herë nga mosbesimi në qytetin e tij të lindjes dhe një herë këtu, nga besimi i një ushtari romak. Burri nuk kishte asnjë përgatitje biblike dhe asnjë prejardhje fetare. Ai thjesht ia besoi fjalës së Jezusit. Pastaj Jezusi thotë diçka që do t’i kishte tronditur të gjithë ata që po e dëgjonin. Njerëz do të vijnë nga lindja dhe perëndimi dhe do të ulen në tryezë me Abrahamin, ndërsa disa që prisnin të ishin atje do të jenë jashtë. Mbretëria nuk vendoset nga linja familjare. Ajo vendoset nga besimi. Vargjet 14–17 — Shërimi në një shtëpi "Ai ia preku dorën dhe ethet e lanë; dhe ajo u ngrit dhe filloi t'i shërbente." — Asnjë turmë, asnjë fjalë. Vetëm një shtëpi, një grua e sëmurë dhe një shërim i qetë. Dhe akti i saj i parë më pas është të ngrihet dhe të shërbejë. Ky është një tablo e mirë e asaj që prodhon hiri. Pastaj Mateu citon Isainë 53:4 — ai mori sëmundjet tona dhe i mbajti me vete. Kjo është hera e parë që Mateu e lidh Jezusin me Shërbëtorin që Vuajt. Shërimi nuk është një aktivitet anësor për Jezusin. Është pjesë e punës për të cilën ai erdhi të bënte dhe do t'i kushtojë atij. Vargjet 18–22 — Sa kushton të ndiqen "Dhelprat kanë strofka dhe zogjtë e qiellit kanë fole, por Biri i Njeriut nuk ka ku të mbështetë kokën." — Një skrib ofrohet vullnetar për ta ndjekur kudo. Jezusi nuk thotë po dhe nuk thotë jo. Ai i tregon të vërtetën i pari: Unë nuk kam shtëpi. Mos u regjistro pa e ditur këtë. "Më ndiqni dhe lërini të vdekurit të varrosin të vdekurit e tyre." — Këto fjalë tingëllojnë të ashpra derisa ta kuptojmë frazën. "Më lejoni më parë të varros babanë tim" ishte një mënyrë e zakonshme për të thënë "prit derisa të vdesë babai im dhe unë të kem zgjidhur punët familjare". Kjo mund të zgjasë me vite. Jezusi nuk po i thotë një njeriu të mos marrë pjesë në funeralin e babait të tij. Ai po thotë: mos më vendosni në fund të një liste të gjatë. Vini re vendosjen. Mateu e vendos koston e ndjekjes pikërisht në mes të mrekullive. Fuqia është e vërtetë, dhe kështu është edhe çmimi. Vargjet 23–27 — Stuhia që iu bind "Dhe ja, u ngrit një stuhi e madhe në det, por ai po flinte." — Ai po flinte sepse ishte i lodhur. Plotësisht Perëndi, dhe gjithashtu plotësisht një njeri që kishte nevojë për pushim. Pamja është mbresëlënëse: varka po mbushet me ujë dhe ai po fle në të. "Pse keni frikë, o ju me pak besim?" — Ai e bën pyetjen para se të qetësojë stuhinë, jo më pas. Dishepujt nuk gaboheshin që situata ishte e rrezikshme. Ata gaboheshin në lidhje me atë se kush ishte në barkë me ta. "Çfarë lloj njeriu është ky, që edhe erërat dhe deti i binden?" — Në Dhiatën e Vjetër, kontrolli mbi detin i përket vetëm Perëndisë. Dishepujt i njohin Shkrimet e tyre. Ata bëjnë pyetjen, por ende nuk guxojnë ta thonë përgjigjen me zë të lartë. Vargjet 28–34 — Pushtet mbi errësirën dhe një qytet që tha jo "A ke ardhur këtu të na mundosh para kohe?" — Demonët e njohin menjëherë. Ata e dinë kush është ai, ata e dinë se çfarë do të ndodhë dhe ata e dinë se nuk mund t'i rezistojnë. Nuk ka luftë në këtë histori. Ai thotë një fjalë dhe mbaron. Fundi i kapitullit është i trishtueshëm. Derrat humbasin, qyteti dëgjon çfarë ka ndodhur dhe njerëzit dalin dhe i kërkojnë Jezusit të largohet. Jo sepse bëri diçka të gabuar, por sepse u kushtoi para. Dy burra janë të lirë dhe qyteti dëshiron që ai të largohet. Mateu na ka treguar katër lloje fuqie në një kapitull: mbi sëmundjen, mbi distancën, mbi natyrën dhe mbi shpirtrat e këqij. Dhe ai përfundon me njerëz që i panë të gjitha dhe prapëseprapë i kërkuan të largohej. 4. Fjalë kyçe Exousia / ἐξουσία (exousía) — “Autoritet” — e drejta për të vepruar, jo vetëm forca për të vepruar. Një ushtar ka pushtet. Një oficer ka autoritet. Kjo është fjala që turma përdori në fund të kapitullit 7, dhe kapitulli 8 tregon se çfarë do të thotë. Thelō / θέλω (thélō) — “Unë jam i gatshëm, unë dua” — burri me sëmundjen e lëkurës tha “nëse je i gatshëm”. Jezusi u përgjigj me të njëjtën fjalë: “Unë jam i gatshëm”. Përgjigja është një fjalë e gjatë dhe i jep zgjidhje pyetjes. Logos / λόγος (lógos) — “Fjalë” — “thuaje vetëm fjalën”. Centurioni besonte se fjala e folur e Jezusit ishte e mjaftueshme në vetvete. Ai nuk kishte nevojë për një vizitë, një ceremoni apo një prekje. Vetëm fjalën. Oligopistos / ὀλιγόπιστος (oligópistos) — “Besim i vogël” — nga oligos (pak) dhe pistis (besim). Vini re se Jezusi nuk thotë “pa besim”. Ata kishin pak besim. Ishte thjesht i vogël. Ai po i korrigjon njerëzit e tij, jo po i hedh poshtë ata. 5. Lidhja me Dhiatën e Vjetër dhe Përmbushjen Profetike Mateu vazhdon të tregojë prapa. Katër lidhje të Dhiatës së Vjetër e formojnë këtë kapitull: Levitiku 13–14 — Ligji për sëmundjet e lëkurës. Ai shpjegon pse burri jetonte vetëm dhe pse Jezusi i tha të shkonte dhe t'i paraqitej priftit. Jezusi nuk po e shpërfillte ligjin. Ai po dërgonte një burrë të shëruar pikërisht te njerëzit që do të duhej ta vërtetonin mrekullinë. Isaia 53:4 — Citohet drejtpërdrejt në vargun 17. Shërbëtori mbart sëmundjet tona. Mateu dëshiron që ne të kuptojmë se këto shërime nuk janë thjesht mirësi. Ato janë fillimi i një vepre që do të përfundojë në kryq. Psalmi 107:23–30 — Marinarët e zënë në stuhi i bërtasin Zotit dhe ai e qetëson stuhinë. Ky psalm është për Perëndinë. Tek Mateu 8 ndodh në një varkë peshkimi dhe një njeri e bën këtë. Psalmi 89:9 — “Ti sundon mbi tërbimin e detit; kur valët e tij ngrihen, ti i qetëson.” Kjo është arsyeja pse dishepujt pyetën “çfarë lloj njeriu është ky?” Ata e dinin saktësisht se kush ishte puna e tij për të bërë atë që ai sapo kishte bërë. I gjithë kapitulli është ndërtuar për të ngritur një pyetje rreth asaj se kush është Jezusi. Mateu nuk i përgjigjet këtu. Ai e lë lexuesin të ulet me të. 6. Aplikimi për Sot Pyetja nuk është nëse mundet, por nëse do të mundet. Shumica prej nesh besojnë se Perëndia është i aftë. Gjëja më e vështirë është të besosh se ai është i gatshëm të përfshihet në situatën tonë. Jezusi iu përgjigj atij burri me një fjalë: Unë jam i gatshëm. Kjo përgjigje nuk ka ndryshuar. Besimi e mbështet Perëndinë te fjala e Tij. Centurioni nuk kishte nevojë që Jezusi të vinte në shtëpinë e tij. Ai besonte se vetëm fjala ishte e mjaftueshme. Ku po kërkon prova shtesë përpara se t’i besosh asaj që Perëndia ka thënë tashmë? Llogarit koston me ndershmëri. Jezusi i tha një burri që donte ta ndiqte se nuk kishte ku të flinte. Ai kurrë nuk e fshehu çmimin. Të ndjekësh atë ia vlen gjithçka je dhe kushton diçka. Të dyja gjërat janë të vërteta. Mos e lejo Atë të jetë i fundit në listën tënde. “Së pari më lejo…” është një fjali shumë e natyrshme. Së pari më lejo të sistemohem, së pari më lejo të rregulloj familjen time, së pari më lejo të përfundoj këtë periudhë të jetës. Jezusi vazhdon të kërkojë të jetë i pari, jo i fundit. 7. Çfarë mësojmë nga ky kapitull 1. Jezusi është i gatshëm, jo vetëm i aftë. Mrekullia e parë e kapitullit përgjigjet pyetjes më të thellë që bën një person i lënduar. Jo "a mundesh", por "a do". 2. Ai prek atë që të gjithë të tjerët e shmangin. Nuk kishte nevojë ta prekte burrin, dhe e bëri. Pastërtia kaloi nga Jezusi tek ai, jo papastërtia nga ai tek Jezusi. 3. Besimi gjendet në vende të habitshme. Besimi më i fortë në kapitull i përket një ushtari romak. Mbretëria nuk bazohet në të kaluarën apo historinë fetare. 4. Të qenit pranë Jezusit nuk do të thotë se stuhia nuk do të vijë. Dishepujt ishin në varkë me të, pikërisht aty ku duhej të ishin, dhe stuhia prapë erdhi. Ajo që ndryshoi gjithçka ishte se kush ishte në varkë. VARG PËR T'U MBAJTUR MEND "Dhelprat kanë strofka dhe zogjtë e qiellit kanë fole, por Biri i Njeriut nuk ka ku të mbështetë kokën." Mateu 8:20