Latest / Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania / A I BESON JEZUSIT KUR DUKET E PAMUNDUR? (#Gjoni6 :1-21)

Transcript

A I BESON JEZUSIT KUR DUKET E PAMUNDUR? (#Gjoni6 :1-21) · Udha e Verteta dhe Jeta - TruthFM Albania

• Gjoni 6:1–21 Ilustrim hapës Në Shqipëri i mirëpresim mysafirët me "bukë, kripë dhe zemër". Por imagjinoni sikur është fundi i muajit. Ka shumë pak para dhe shumë pak ushqim në shtëpi. Pastaj bie zilja e derës dhe hyjnë pesë të afërm. Çfarë bën? Vën në tavolinë atë që ke: pak bukë, pak djathë, disa ullinj. Nuk duket shumë. Por e jep me gjithë zemër dhe disi të gjithë largohen nga tavolina të lumtur. Në Gjonin 6, një djalë i jep Jezusit drekën e tij të vogël: pesë bukë dhe dy peshq. Nuk është asgjë për një turmë prej mijëra vetash. Por në duart e Jezusit, ajo që është e vogël bëhet më se e mjaftueshme. Kjo është e vërtetë edhe sot. Vargu i Temës së Kapitullit Një varg që do të përdornim është: "Pastaj Jezusi mori bukët dhe, pasi falënderoi, ua ndau atyre që ishin ulur; ashtu edhe peshqit, aq sa deshën." — Gjoni 6:11 (ESV) Hyrje Gjoni 6 është një kapitull i gjatë, me 71 vargje. Pra, po e studiojmë atë në dy mësime. Ky mësim, 6A, mbulon vargjet 1–21, ku Jezusi bën dy shenja. Mësimi 6B do të mbulojë vargjet 22–71, ku Jezusi shpjegon se çfarë do të thotë buka: "Unë jam buka e jetës". Ushqyerja e pesë mijë njerëzve është e vetmja mrekulli, përveç ringjalljes, që tregojnë të katër Ungjijtë. Duhet të ketë qenë shumë e rëndësishme për të krishterët e parë. Tek Gjoni është shenja e katërt, dhe ecja mbi det është e pesta. Kjo pjesë e kapitullit ka dy skena. Së pari, në shpatin e një kodre, Jezusi ushqen një turmë të madhe me një drekë të vogël (vargjet 1–15). Pastaj, atë natë, në një det të stuhishëm, Ai vjen te dishepujt e Tij të frikësuar duke ecur mbi ujë (vargjet 16–21). Në skenën e parë Jezusi plotëson urinë e njerëzve. Në të dytën Ai plotëson frikën e tyre. Vargjet kryesore "Këtu është një djalë që ka pesë bukë elbi dhe dy peshq, por çfarë janë këto për kaq shumë njerëz?" — Gjoni 6:9 (ESV) Andrea e gjeti atë që kishte, por nuk e pa se si mund të ndihmonte. Ne shpesh mendojmë kështu. Ne shikojmë atë që kemi dhe themi: "Është shumë pak". Por Jezusi nuk pyet se sa kemi. Ai na kërkon ta vëmë në duart e Tij. "Kur njerëzit panë shenjën që ai kishte bërë, thanë: 'Ky është me të vërtetë Profeti që do të vijë në botë!'" — Gjoni 6:14 (ESV) Njerëzit kishin të drejtë që Jezusi ishte Profeti i premtuar. Por ata donin ta bënin Atë llojin e mbretit që dëshironin: një mbret që do t'u jepte bukë falas dhe do të luftonte romakët. Ata e donin Jezusin për atë që Ai mund të jepte, jo për atë që është. Konteksti Historik dhe Kulturor Deti i Galilesë. Ky është një liqen i madh në veri të Izraelit, rreth 21 kilometra i gjatë dhe 12 kilometra i gjerë. Gjoni e quan atë edhe Deti i Tiberiadës. Ky emër erdhi nga qyteti i Tiberiadës, të cilin mbreti Herod Antipas e ndërtoi në bregun e tij dhe e emëroi sipas perandorit romak Tiberius. Pashka ishte afër (vargu 4). Pashka ishte festa kur Judenjtë kujtuan se si Perëndia i nxori nga Egjipti. Ata kujtuan Moisiun dhe bukën nga qielli, të quajtur manë, që Perëndia u dha atyre në shkretëtirë. Pra, kur Jezusi ushqen një turmë në një vend të vetmuar në kohën e Pashkës, njerëzit fillojnë të mendojnë për Moisiun. Dyqind denarë. Një denar ishte paga për një ditë pune. Dyqind denarë ishin më shumë se gjysma e pagës së një viti. Filipi po thotë: edhe nëse do të kishim kaq para, do t'i jepnin secilit person vetëm një kafshatë të vogël. Bukë elbi. Buka e grurit ishte më e mirë dhe kushtonte më shumë. Buka e elbit ishte buka e lirë e njerëzve të varfër. Dreka e djalit ishte ushqimi i thjeshtë i një familjeje të varfër. Pesë mijë burra. Gjoni i numëron burrat (vargu 10). Mateu shton se kishte edhe gra dhe fëmijë (Mateu 14:21). Pra, turma mund të ketë qenë shumë më e madhe se pesë mijë. Stuhi të papritura. Deti i Galilesë shtrihet rreth 200 metra nën nivelin e detit, me kodra përreth tij. Erërat e ftohta mund të zbresin me shpejtësi nga kodrat dhe ta shndërrojnë një liqen të qetë në një det të rrezikshëm brenda pak minutash. Peshkatarët e dinin sa të frikshme mund të ishin këto stuhi. "Bëjeni mbret me forcë" (vargu 15). Shumë hebrenj prisnin një Mesia që do të ishte një udhëheqës i fortë politik. Ata shpresonin se ai do t'i dëbonte romakët dhe do ta bënte Izraelin përsëri të lirë dhe të pasur. Jezusi nuk erdhi për të qenë ai lloj mbreti. Shpjegimi i Tekstit 1. Pesë bukë dhe dy peshq (vargjet 1–15) Një turmë ndjek Jezusin (1–4). Jezusi kalon liqenin dhe një turmë e madhe e ndjek Atë sepse e kanë parë të shërojë të sëmurët. Ai ngjitet në një kodër dhe ulet me dishepujt e Tij. Pashka është afër. Jezusi e vë në provë Filipin (5–7). Jezusi sheh turmën që po vjen dhe e pyet Filipin: “Ku do të blejmë bukë, që këta njerëz të hanë?” Gjoni na tregon se Jezusi e dinte tashmë se çfarë do të bënte. Ai po e vë në provë Filipin. Filipi fillon të numërojë paratë dhe thotë se është e pamundur. Ai po e sheh problemin, jo Jezusin. Dreka e vogël e një djali (8–9). Andrew gjen një djalë me pesë bukë elbi dhe dy peshq të vegjël. Është dreka e një fëmije. Andrew e sjell, por thotë: "Çfarë janë këto për kaq shumë njerëz?" Jezusi falënderon (10-11). Jezusi u thotë njerëzve të ulen mbi bar. Pastaj Ai merr bukën, falënderon Atin e Tij për të dhe e shpërndan. Ai bën të njëjtën gjë me peshkun. Secili ha "aq sa deshi". Jezusi nuk jep një kafshatë të vogël. Ai jep derisa të gjithë të ngopen. Asgjë nuk shkon dëm (12–13). Kur të gjithë kanë ngrënë, Jezusi u thotë dishepujve të mbledhin mbetjet, "që të mos shkojë dëm asgjë". Ata mbushin dymbëdhjetë shporta, një për secilin dishepull. Jezusi dha më shumë sesa nevojitej dhe Ai kujdeset për çdo copë. Lloji i gabuar i mbretit (14–15). Njerëzit janë të habitur: "Ky është me të vërtetë Profeti!" Tani ata duan ta marrin Jezusin me forcë dhe ta bëjnë mbret. Por Jezusi i njeh zemrat e tyre. Ata duan një mbret që do t'u mbushë barkun dhe do të luftojë armiqtë e tyre. Kështu që Ai largohet dhe ngjitet në mal vetëm. 2. Jezusi ecën mbi det (vargjet 16–21) Vetëm në errësirë (16–18). Në mbrëmje dishepujt hipin në një varkë për t'u kthyer në Kapernaum. Tani është errësuar dhe Jezusi nuk ka ardhur tek ata. Një erë e fortë fryn dhe deti bëhet i trazuar. Ata janë të lodhur, vetëm dhe në rrezik. Jezusi vjen mbi ujë (19). Pasi vozisin rreth pesë ose gjashtë kilometra, ata e shohin Jezusin duke ecur mbi det, duke iu afruar varkës. Ata janë të tmerruar. Ata nuk presin që dikush t'u vijë në mes të liqenit, natën, në një stuhi. "Jam Unë; mos kini frikë" (20). Jezusi u flet atyre. Fjalë për fjalë, Ai thotë: "Unë jam; mos kini frikë." Ai që krijoi detin po ecën mbi të. Zëri i tij është i mjaftueshëm për të qetësuar frikën e tyre. Sigurt në tokë (21). Ata janë të lumtur që e morën Atë në barkë dhe menjëherë barka arrin në bregun ku po shkonin. Kur Jezusi është me ta, udhëtimi mbaron. Fjalë kyçe Shenjë — σημεῖον ( sēmeion . Një mrekulli që tregon se kush është Jezusi. Turma e ndoqi Jezusin sepse pa shenjat e Tij (6:2, 14). Ushqyerja e turmës është shenja e katërt te Gjoni, dhe ecja mbi det është e pesta. Bukë elbi — ἄρτοι κριθινοί ( artoi krithinoi , Bukë e bërë nga elbi. Ishte bukë e lirë, ushqim i njerëzve të varfër (6:9, 13). Falënderuan — εὐχαριστέω ( eucharisteō , Për t’i thënë faleminderit Perëndisë. Jezusi e falënderoi Atin përpara se të jepte bukën (6:11). Më vonë, kishat përdorën të njëjtën fjalë për Darkën e Zotit. Mbetjet — κλάσματα ( klasmata , Copat e thyera mbetën pasi të gjithë kishin ngrënë. Ata mbushën dymbëdhjetë shporta (6:12–13). Profet — προφήτης ( prophētēs. Dikush që thotë fjalët e Perëndisë. Njerëzit kujtuan premtimin e Perëndisë për një Profet si Moisiu (6:14). Mbret — βασιλεύς ( basileus ,. Një sundimtar. Turma donte ta bënte Jezusin mbret me forcë, por jo llojin e Mbretit që Ai u bë (6:15). Jam Unë — ἐγώ εἰμι ( egō eimi , Fjalë për fjalë, "Unë jam". Jezusi thotë se kush është Ai, dhe kjo na kujton emrin e vetë Perëndisë (6:20). Ki frikë — φοβέομαι ( phobeomai , Të kesh frikë. Dishepujt kishin frikë nga stuhia, por Jezusi tha: "Mos kini frikë" (6:19–20). Lidhja me Dhiatën e Vjetër dhe Zbulesën e Krishtit Bukë në shkretëtirë. Kur Izraeli ishte i uritur në shkretëtirë, Perëndia u dha atyre manë, bukë nga qielli, çdo mëngjes (Eksodi 16). Kjo ndodhi në kohën e Moisiut, pas Pashkës së parë. Tani, afër Pashkës, Jezusi ushqen një turmë të uritur në një vend të vetmuar. Njerëzit e kujtojnë Moisiun. Në Mësimin 6B, Jezusi do të shpjegojë se Ai Vetë është buka e vërtetë nga qielli. Eliseu dhe bukët e elbit. Në 2 Mbretërve 4:42–44 një burrë i solli profetit Elise njëzet bukë elbi. Eliseu tha: "Jepua burrave që të hanë." Shërbëtori i tij pyeti: "Si mund ta shtroj këtë para njëqind burrave?" Por të gjithë hëngrën dhe mbeti diçka. Jezusi bën të njëjtën lloj mrekullie, por shumë më të madhe: pesë bukë, pesë mijë burra dhe dymbëdhjetë shporta të mbetura. Profeti si Moisiu. Moisiu premtoi se Perëndia do të ngrinte një profet si ai (Ligji i Përtërirë 18:15). Kur njerëzit thonë: "Ky është me të vërtetë Profeti" (6:14), ata po mendojnë për këtë premtim. Ata kanë të drejtë. Por Jezusi është edhe më i madh se Moisiu. Moisiu i kërkoi Perëndisë bukë. Jezusi e jep vetë bukën. Bariu që kullot delet e Tij. Psalmi 23 thotë: "Zoti është bariu im; nuk do të më mungojë asgjë. Ai më bën të pushoj në kullota të gjelbra." Te Gjoni 6 Jezusi i ul njerëzit mbi bar dhe i ushqen derisa të ngopen. Jezusi po bën atë që bën Zoti, Bariu i Izraelit. Zoti ecën mbi det. Në Dhiatën e Vjetër, vetëm Zoti sundon detin. Jobi thotë se vetëm Zoti "shkelte valët e detit" (Jobi 9:8). Psalmi 77:19 thotë: "Rruga jote ishte përmes detit, shtegu yt përmes ujërave të mëdha". Kur Jezusi ecën mbi ujë, Ai po tregon se është Zoti i detit. "Unë jam". Kur Moisiu e pyeti Perëndinë për emrin e Tij, Perëndia tha: "UNË JAM AI QË JAM" (Eksodi 3:14). Kur Jezusi u thotë dishepujve të Tij: "Jam Unë" (në greqisht, "Unë jam"), është një përshëndetje e thjeshtë, por gjithashtu tregon se kush është Ai në të vërtetë. Ky është fillimi i thënieve "Unë jam" te Gjoni. Në Mësimin 6B do të dëgjojmë të parën e madhe: "Unë jam buka e jetës". Të sjellë shëndoshë e mirë në tokë. Psalmi 107:23–30 tregon për marinarë të zënë në stuhi. Ata i thirrën Zotit, Ai e qetësoi stuhinë, "dhe i çoi në portin e dëshiruar prej tyre". Në Gjonin 6:21 dishepujt e marrin Jezusin në barkë dhe menjëherë janë në tokë. Jezusi bën atë që bën Zoti në Psalm. Aplikim për Ne Sot Jepi Jezusit atë që ke. Dreka e djalit ishte e vogël, por ai ia dha. Ndoshta mendon se koha, paratë, dhuratat ose besimi yt janë shumë të pakta për të qenë të rëndësishme. Vendosi ato në duart e Jezusit. Ai mund të bëjë shumë më tepër me to sesa mund ta imagjinosh. Jezusi na vë në provë për të rritur besimin tonë. Jezusi i bëri Filipit një pyetje për të cilën Ai e dinte tashmë përgjigjen. Ai donte që Filipi të mësonte të drejtohej tek Ai, jo tek paratë. Kur përballesh me një problem që duket shumë i madh, mund të jetë Jezusi që pyet: "A do të më besosh mua?" Asgjë nuk shkon dëm me Jezusin. Jezusi mblodhi çdo copë. Ai nuk shpërdoron asgjë, as gabimet tona, dhimbjen tonë apo gjërat e vogla që i japim Atij. Ndiq Jezusin për atë që është. Turma e donte Jezusin sepse Ai dha bukë falas. Shumë njerëz sot e duan Jezusin vetëm për të zgjidhur problemet e tyre. Jezusi dëshiron që ne të vijmë tek Ai sepse Ai është Zot, jo vetëm për shkak të asaj që Ai mund të japë. Jezusi vjen në mes të stuhisë. Dishepujt ishin në errësirë, në rrezik, dhe Jezusi erdhi tek ata. Kur jeta jote ndihet si një stuhi, Jezusi nuk të ka harruar. Ai e di se ku je dhe Ai vjen. "Mos kini frikë". Jezusi nuk e ndali i pari erën. I pari Ai foli: "Jam Unë". Prania e Tij është paqja jonë. Merreni Atë në barkën tuaj, në shtëpinë tuaj, në punën dhe shqetësimet tuaja. Çfarë mësojmë nga ky kapitull • Jezusi i sheh nevojat e njerëzve dhe kujdeset për urinë e tyre. • Jezusi ndonjëherë na vë në provë për të na mësuar t’i besojmë Atij, jo burimeve tona. • Ajo që është e vogël në duart tona bëhet më se e mjaftueshme në duart e Jezusit. • Jezusi jep me bujari dhe nuk shpërdoron asgjë. • Jezusi është Profeti i premtuar, por Ai nuk është lloji i mbretit që njerëzit duan ta bëjnë. • Jezusi është Zot mbi detin dhe stuhinë. • "Jam Unë" ("Unë jam") tregon se Perëndia i Moisiut është i pranishëm në Jezusin. • Kur Jezusi është me ne, nuk kemi pse të kemi frikë. VARG PËR T'U MBAJTUR MEND "Por ai u tha atyre: 'Jam unë, mos kini frikë!'" Gjoni 6:20 (ESV)