Latest / Poza Schematem / Dorota Raczkiewicz
Transcript
- 0:05Speaker 0:
- 0:07Speaker 1: Witam państwa serdecznie przy mikrofonie Aleksandra Chromada, słyszymy się w audycji Poza Schematem.
- 0:13Speaker 1: Dzisiaj porozmawiamy o pomaganiu, które zaczęło się od historii jednej osoby a z czasem przerodziło się wieloletnią działalność społeczną.
- 0:21Speaker 1: Drużyna Szpiku bo to oni dzisiaj będziemy rozmawiać działa w Poznaniu od dwa tysiące ósmego roku.
- 0:27Speaker 1: Początkowo jej misja koncentrowała się na promowaniu dawstwa szpiku i krwi Ale przez te wszystkie lata działalność fundacji znacznie się rozwinęła.
- 0:36Speaker 1: Moją gościnią jest Dorota Raczkiewicz, prezeska Fundacji Drużyna Szpiku imienia Anny Wierskiej.
- 0:42Speaker 1: Dzień dobry Doroto!
- 0:43Speaker 0: Dobry Olu
- 0:44Speaker 1: Witam Cię serdecznie.
- 0:45Speaker 1: Chciałabym podpytać Cię... Wiem, że ta historia jest długa i piękna.
- 0:50Speaker 1: Ale jak to się zaczęło?
- 0:52Speaker 1: Jak powstała drużyna szpiku?
- 0:54Speaker 1: Jak to się stało, że ty od tylu lat działasz rozbudowujesz i cały czas masz energię na to by zmieniać ten świat i zachęcać ludzi do działania?
- 1:03Speaker 0: To zawsze mówię, że to jest fundacja, która powstał z marzenia.
- 1:06Speaker 0: i rzeczywiście tak jest.
- 1:08Speaker 0: kiedyś w dwa tysiące siódmym roku spotkałam kobietę.
- 1:12Speaker 0: wtedy mi się wdawało, że ona miała czterdzieści cztery lata i wiesz wydawałam się , że to już swoje przeżyła.
- 1:17Speaker 0: nie teraz oczywiście tam bezdechu jestem jak o tym myśleje się wstydzę ale anka była kobietą ze śremu i szukała dawcy szpiku.
- 1:27Speaker 0: wiesz.
- 1:28Speaker 0: i wtedy to znalezienie dawcy Szpiku.
- 1:31Speaker 0: To było po prostu jak wygrana w to to lotka I Ania miała takie poczucie, że ten dawca gdzieś jest tylko jeszcze o tym nie bierze.
- 1:38Speaker 0: może ją uratować i poprosiłam ja pracowałem w telewizji Poprosiło mi o zrobienie materiału.
- 1:44Speaker 0: No i zrobiłyśmy ten raport, aż gdzieś te nasze losy się związały.
- 1:48Speaker 0: I rzeczywiście nadawałyśmy na tej samej fali.
- 1:51Speaker 0: Ania zresztą miała taki dar Zarażania ludzi sobą tak naprawdę sobą.
- 1:56Speaker 0: i tym swoim szokaniem dawcy.
- 1:58Speaker 0: Byłyśmy w szkołach Pierwsze właśnie nasze edukacje Marcinków dwójce.
- 2:04Speaker 0: ona miała odwagę wejść przed całą aulą młodych ludzi.
- 2:08Speaker 0: mówiła że słuchaj może ty jesteś moim dawcą Może Ty Ale ten dawca się nie znalazł, wiesz.
- 2:14Speaker 0: A ona już gdzieś tam kilka miesięcy wcześniej przed śmiercią doszła do takich o wniosku że takich ani które szukają tego dawcy jest tak wiele i że ludzie muszą się dowiedzieć.
- 2:24Speaker 0: i wiesz zamarzyła żeby założyć fundację.
- 2:28Speaker 0: Założyła te fundacje i niestety zmarła za chwilę.
- 2:32Speaker 0: No i my ci, których zaraziła sobą zostaliśmy z tą fundacją.
- 2:36Speaker 0: W ogóle nie mieliśmy pojęcia.
- 2:37Speaker 0: słuchaj miałem troje małe dzieci.
- 2:39Speaker 0: pracowałam trochę w Poznaniu, trochę w Warszawie.
- 2:42Speaker 0: Nie mieliśmy kasy w ogóle.
- 2:44Speaker 0: tak naprawdę teraz jako tym myślę to mam wrażenie że wiesz rzuciliśmy się normalnie na jakieś zadanie nie wiem jakie wielkie z motyką na Księżyc.
- 2:54Speaker 0: no a wtedy nie znając tego światek rok po kroku i rzeczywiście na początku było także mówiliśmy zależało nam najbardziej tym, żeby ludzie dowiedzieli się jak zostać dawcą szpiku i żeby chcieli, żeby poszli, żeby się zarejestrowali, żeby to zrobili, żeby mieli świadomość też jaki darma ją w sobie.
- 3:13Speaker 0: No ale przez te lata wiesz co?
- 3:15Speaker 0: no poznajesz konkretne osoby które są chore i konkretne rodziny i tak naprawdę one cię wpuszczają do twojego życia.
- 3:23Speaker 0: więc chcąc niechcąc to działanie fundacji ona musiało się zwiększać i ono musiał się rozszerzać bo Nie dało się, nie?
- 3:31Speaker 0: No i teraz pomagamy.
- 3:33Speaker 0: Wspieramy
- 3:35Speaker 1: edukujemy.
- 3:35Speaker 1: Zatrzymam cię tutaj na chwilkę bo wiem że ta edukacja i uświadamianie jest bardzo ważnym filarem waszej organizacji.
- 3:43Speaker 1: jak ty to widzisz ile się zmieniło przez te osiemnaście lat?
- 3:46Speaker 0: Bardzo wiele się zmieniło wtedy kiedy zaczynaliśmy tę drogę.
- 3:49Speaker 0: takim wsparciem naszym niestety była historia Agathymrus i to ona zrobiła pierwszy krok oswajając temat oddawania szpiku tego, że ona potrzebowała przeszczepu.
- 4:02Speaker 0: więc jakby to było dokładnie w tym samym czasie więc ludzie już wiedzieli ,że coś jest na rzeczy.
- 4:07Speaker 0: ale tu było trzydzieści tysięcy nazwisk w rejestrze polskim.
- 4:12Speaker 0: wyobraź sobie teraz jest dwaj pół miliona.
- 4:14Speaker 0: nam się wydawało, że będą dwa miliona osób zapisanych.
- 4:17Speaker 0: no to emerytura spokój.
- 4:20Speaker 0: Ale tu się okazuje, że nie.
- 4:21Speaker 0: oczywiście ja mam taką świadomość , że te dwa i pół miliona osob to jest wiesz co?
- 4:26Speaker 0: To jest tylko na papierze bo w międzyczasie ktoś zachorował ktoś wyjechał ktoś odszedł ktoś zmarł ktoś ma swoje historię.
- 4:34Speaker 0: więc jakby myślę, że to nie jest dwa i po miliona.
- 4:37Speaker 0: ale w tym rejestrze jest tyle nazwisk.
- 4:39Speaker 0: Wiesz co, edukacja jest bardzo ważna i wiele się zmieniło.
- 4:42Speaker 0: Ludzie wtedy w ogóle nie wiedzieli o co chodzi?
- 4:45Speaker 0: W ogóle byli w stu procentach przekonani że to jest kręgosłup czy to jest niebezpieczne, że to wózek ,że to operacja, że zabraknie mi szpiku dla kogoś, dla jak mój bliski zachoruje to szpik już nie będzie.
- 4:57Speaker 0: Teraz już ludzie wiedzą, że tu nie jest nic gruśnego, Nadal do końca jeszcze nie czają może, o co chodzi?
- 5:05Speaker 1: No właśnie to gdybyś mogła opowiedzieć na czym polega takie zgłoszenie się do bazy dawców.
- 5:11Speaker 0: Jeżeli rzeczywiście jesteśmy zdrowi jeżeli rzeczywiście mamy w sobie taką gotowość dla tego żeby komuś uratować rzezie bo wiesz jak ktoś zachoruje na białaczkę i potrzebuje tego dawcy mówimy że to jest około no śród dorosłych to jest większość osób które potrzebują dawcy i słuchaj tego dawce nie znajdzie.
- 5:27Speaker 0: tu to jest wyrok.
- 5:28Speaker 0: nie ma lekarstwa jakby, która zastąpi drugiego człowieka.
- 5:32Speaker 0: Więc nawet wiesz tej AI-u multimediach.
- 5:35Speaker 0: drugi człowiek jest niezbędny tak jak przy krwiodawstwie czy na rządach przy transplantologii.
- 5:41Speaker 0: i jeżeli mamy gotowość, że jesteśmy zdrowie, że nie mam jakiś historii chorób przewlekłych czy onkologicznych, czy autoimmunologicznym to możemy się zarejestrować.
- 5:52Speaker 0: są dwie formy, jedna forma to oczywiście w krwiodawstwie oddajemy dwie próbki krwi wypisujemy ankietę tam spotykamy się z lekarzem.
- 6:02Speaker 0: rozmawiamy o tym wszystkim.
- 6:03Speaker 0: jeżeli nie ma przeciwskazań.
- 6:05Speaker 0: W tej ankiecie czy w naszym wyniku?
- 6:08Speaker 0: To jesteśmy wpisani do rejestru.
- 6:10Speaker 0: druga metoda to jest są te patyczki dekamesowskie wymazy z ust i tu również musimy.
- 6:17Speaker 0: to nie tylko jakby forma jest różna, natomiast musimy być po prostu zdrowi świadomi gotowi na to żeby uratować kogokolwiek na świecie.
- 6:25Speaker 0: To też jest czasem ja czasem nie dowierzam ale kiedy robimy rejestrację i na początku rozmowę mówimy czy jesteś gotowy uratować kogoś z każdego zakątka świata?
- 6:36Speaker 0: To ludzie tak wiesz.
- 6:39Speaker 0: Aha, więc to mnie najbardziej zaskakuje.
- 6:43Speaker 0: Czyli
- 6:43Speaker 1: poczekaj te bazy są takie międzynarodowe?
- 6:46Speaker 0: Tak, nasza Polska też nie wiedziałam.
- 6:48Speaker 0: Mamy polski rejestr składający się z trzech na przykład deklamysałski, poltransplantowski i jakieś tam jeszcze inne i one są w jednym worku.
- 6:56Speaker 0: Witanie jeden worek jakby polski worek jest w europejskim rejestrze Europejskim Światowym.
- 7:02Speaker 0: W Europie jesteśmy na drugim miejscu, jeżeli chodzi o Niemcy nas wyprzedzają.
- 7:07Speaker 0: Jeżeli chodzi o ilość osób zarejestrowanych.
- 7:10Speaker 0: Więc naprawdę
- 7:10Speaker 1: sukces, ale wiesz
- 7:12Speaker 0: co to jest?
- 7:12Speaker 0: Naprawdę sukces bo kiedy teraz na przykład idziemy na jakąś rejestrację gdzieś nas zapraszają wierzciem do.
- 7:19Speaker 0: ostatnio byliśmy w takiej dużej fabryce ponieważ jeden z pracowników zachorował i naraz okazuje się, że bardzo dużo osób już jest zarejestrowanych.
- 7:27Speaker 0: I to jest takie niesamowite.
- 7:30Speaker 0: No i słuchaj potem rejestrujemy się i potem czekamy na ten magiczny telefon, telefon, że jest chory, który na ciebie czeka, że ty jesteś czasem jedyna na świecie no i mówimy OK chce jak najbardziej.
- 7:44Speaker 0: To jest taki moment w którym musimy zostać przebadani bo wiesz w tym czasie od rejestracji mogło minąć dziesięć lat.
- 7:50Speaker 0: piętnaście dwadzieścia mogło minąć parę tygodni, ale różne rzeczy mogły się również w naszym życiu wydarzyć.
- 7:56Speaker 0: więc jesteśmy mega przebadani bo ja zawsze mówię sociemy mamy kogoś uratować a nie mu dołożyć problemów.
- 8:03Speaker 0: Naszymi różnymi niedomaganiami.
- 8:05Speaker 0: i tutaj po tych przebadaniach po przygotowaniu chorego bo on jest trochę kierownikiem bierz tej całej akcji bo on musi być gotowy na to mi zostać mega chemie musi wiele czynników złożyć.
- 8:17Speaker 0: a więc to nie jest też tak, że dzwoni ten telefon i jutro oddajesz szpik.
- 8:20Speaker 0: To jest zazwyczaj około dwóch-trzech miesięcy czasem nawet sześciu miesięcy tego jakby oczekiwania.
- 8:28Speaker 0: no i jest już ten dzień.
- 8:29Speaker 0: są dwie metody samego oddania szpiku.
- 8:31Speaker 0: ponad dziewięćdziesiąt procent oddań Szpiku to jest przez tzw.
- 8:35Speaker 0: poszerzony krwiobieg czyli siedzimy na fotelu do jednej ręki nam przyczepiają węflon.
- 8:41Speaker 0: nasza krew wypływa przez ten wewnątrz do takiego separatora jak możemy sobie wyobrazić.
- 8:47Speaker 0: pewnie część z państwa pamięta totalizatora i lotto, te kuleczki które tam latają.
- 8:53Speaker 0: wyskakuje dwadzieścia jeden.
- 8:56Speaker 0: A reszta tej naszej krwi po prostu wraca drugą rurką do drugiej ręki.
- 9:01Speaker 0: cały zabieg trwa około cztery godzin i to jest całe oddanie szpiku czyli siedzisz sobie na fotelu o czterygodziny.
- 9:09Speaker 0: rzeczywiście no może jest to niewygodne ale Jakby idziesz do haty, nie?
- 9:13Speaker 0: To jest tak że idzisz do domu.
- 9:14Speaker 0: Druga metoda stależa biodrowego to jest nad pośladkami mamy takie dziureczki a takie dołeczki i idziemy sobie zawsze oddajemy w szpitalu.
- 9:25Speaker 0: idziem sobie do szpinala.
- 9:26Speaker 0: na tak naprawdę jeden dzień jesteśmy w narkozie.
- 9:29Speaker 0: to jest i takimi cieniutkimi giełkami pobieranej z tych dziureczek ten nasz materiał zostają siniaki.
- 9:37Speaker 0: To nie jest operacja, to nie jest zabiegnicja.
- 9:39Speaker 0: Mamy przecinane nic i w jednej drugiej metodzie po około dwóch trzech tygodniach nasz organizm zaczyna się regenerować w takim znaczeniu że zaczyna zapominać, że mu coś zabrano.
- 9:50Speaker 0: wyrównuje wszystko.
- 9:51Speaker 0: Jedna i druga metoda.
- 9:54Speaker 0: No tak samo, ważna wyjątkowa.
- 9:56Speaker 0: dlaczego raz w takiej metodzie raz w taki de facto decyduje na końcu lekarz?
- 10:01Speaker 0: bo to też zależy od rodzaju choroby u tego naszego bliźniaka.
- 10:06Speaker 0: czasem lepiej jest zrobić to z krwi obiegu.
- 10:09Speaker 0: Czasem z talerza.
- 10:11Speaker 0: Tak czy inaczej Słuchajcie jesteśmy najwyżej jeden dwa dni w tym szpitalu bo ta narkoza najbardziej chodzi po prostu o ten narcoza że jesteś narkoziej i dochady.
- 10:20Speaker 0: nie masz poczucie ,że ten człowiek zaczyna swoją walkę swoje najważniejsze dni.
- 10:28Speaker 0: Znam ludzi, którzy potem przeszczepię.
- 10:30Speaker 0: pięć dni później biegli maraton, żeźnika Biegżeśnika w Bieszczadach.
- 10:35Speaker 0: znam ludzie, którzy pojechali zdobywać szczyty więc jakby mówią, że no nic nam zwyczajnego i ja też cieszę się , że przez te lata się zmieniło.
- 10:44Speaker 0: to myślenie o tym, że ten oddanie szpiku to jest bohaterstwo.
- 10:49Speaker 0: jesteś bohaterem supermenem.
- 10:52Speaker 0: wiesz Ja mam wrażenie, że to jest ludzki zwykły odruch.
- 10:59Speaker 0: Wiesz, ty nic nie tracisz.
- 11:00Speaker 0: To nie jest tak, że ty komuś oddajesz nerkę i nie masz jak zachoruje.
- 11:04Speaker 0: to co wtedy?
- 11:06Speaker 0: Tutaj nic nie tracisz.
- 11:07Speaker 0: Jest coś tak prostego i tak banalnego w sumie, że ciągle zadziwia mnie, że są takie sytuacje, że chorzy nie znajdują dawce.
- 11:25Speaker 1: A czy zawsze jest tak, że kiedy już znajdzie się ten bliźniaczka to zostanie poprowadzone pozytywnie.
- 11:31Speaker 1: Zawsze ten efekt jest pozytywny?
- 11:33Speaker 1: Czy możliwe, że okaże się jednak w drodze jakichś badań, że ta osoba nie może oddać szpiku?
- 11:40Speaker 0: Oczywiście, że może się tak okazać bo tak jak mówiłam czasem jest tak , że się zarejestrowałaś na przykład dziesięć lat temu a w międzyczasie byłaś chora.
- 11:48Speaker 0: coś się wydarzyło albo jesteś w ciąży albo urodziłeś dziecko albo jakieś inne historie twoje i może się okazać, że jednak tego szpiku nie możesz oddać.
- 11:59Speaker 0: I to jest życie.
- 12:00Speaker 0: ale bardziej bolesna są sytuacje w których ktoś się zarejestrował i w pewnym momencie po jakichś badaniach chory zaczyna być przygotowany albo już dostaje informację, że jest bliźniak a ten dawca mówi Nie ja jednak rezygnuję bo on może zrezygnować bo to jest honorowe dawstwo szpików.
- 12:18Speaker 0: Zatem w każdym momencie możesz zrecygnowac.
- 12:22Speaker 0: Znam mnóstwo takich przypadków, kiedy dawca się wycofał.
- 12:25Speaker 0: Kiedy chory po prostu stawał w totalnym przerażeniu.
- 12:29Speaker 0: pamiętam mamy dziewczynki z Gniezna.
- 12:33Speaker 0: u niej dwóch dawców się wycowało.
- 12:35Speaker 0: Pamiętam ten płacz i te histerie i pamiętam też te radość, kiedy na szczęście ona miała to szczęścia , że tych dawców było większy.
- 12:44Speaker 0: i ten trzeci dawca który był natalga dzisiaj zdrowa jest nastolatką.
- 12:49Speaker 0: Ja uważam, że rejestracja dawców szpiku w czasie tzw.
- 12:53Speaker 0: łapanki
- 12:54Speaker 1: nie jest dobra.
- 12:55Speaker 1: Nie jest dobrym, bo należy to zrobić świadomie tak?
- 12:57Speaker 1: Ja też muszę przyznać że...
- 12:58Speaker 0: Nie można kogoś
- 12:59Speaker 1: łapać w sklepie wielu rzeczy.
- 13:01Speaker 0: Nie można go złapać W sklepie przed Bożym Narodzeniem za rękę i fervorze rozumiesz mówić mu choć-choć dwie minuty?
- 13:09Speaker 0: absolutnie my tego nigdy nie robimy.
- 13:11Speaker 0: dlatego te wieś pięćdziesiąt spotkań w szkołach co roku dlatego jesteśmy w firmach jesteśmy w różnych miejscach i niejednokrotnie organizatorzy mają nam zazłe ,że od razu nie chcemy przejechać z rejestracją I mówią, no tak dwa razy czy coś nie.
- 13:27Speaker 0: Kiedy chory naprawdę i to mówię z całą odpowiedzialnością kiedy chory jest w szpitalu tego dawcy nie ma to on wie że go nie ma.
- 13:34Speaker 0: jeżeli jest poszukiwany jeżeli wiesz jest taką nadzieją czeka co jakiś czas na to przejrzenie znowu rejestru.
- 13:42Speaker 0: ale kiedy Chory wie, że mam dawcę mogę walczyć mam szansę i naraz dowiaduję się ,że ktoś Nie wiemy z jakiego powodu, ale mówi że jednak nie.
- 13:52Speaker 0: I ty zostajesz z tą świadomością, że jest ktoś kto może dać ci szansę na życie a się odmyślił.
- 13:58Speaker 0: no to wiesz to jest takie trochę przeciącia skrzydełu.
- 14:01Speaker 1: W czerwcu tego roku otworzyliście w Poznaniu Onkobazę.
- 14:05Speaker 1: Rozumiem, że Onkobaza powstała ponieważ widzicie te niezapiekowane potrzeby osób chorych czy rodzin osób cierpiących na choroby.
- 14:16Speaker 1: jak to się zaczęło?
- 14:17Speaker 1: Kto może przyjść w ogóle do onkobazy?
- 14:19Speaker 0: Onk Obaza to jest taki kolejny projekt z jakiegoś tam marzenia bo my jesteśmy wolontariuszami oddziałowymi chyba od dwa tysiące jedenastego roku mi się wydaje.
- 14:28Speaker 0: to znaczy, że przechodzimy na oddział onkologiczne i jesteśmy w jakiś sposób.
- 14:34Speaker 0: Jesteśmy przy tym pacjencie.
- 14:35Speaker 0: oczywiście no to wiesz.
- 14:36Speaker 0: no to jest takie bycie w rozmowie bliskości tej pomocy i absolutnie to jest najbardziej intymna część drużyny szpiku.
- 14:46Speaker 0: to bycie z chorem kiedy ona wpuszcza do swojego życia w takim najtrudniejszym momencie, kiedy jest słaby bezradny.
- 14:56Speaker 0: Wiesz wszystko się zmienia nie?
- 14:57Speaker 0: Kiedy przechodzisz do pokoju chorego i leży chory człowieka okazuje się, że to był wież to jest jakiś wielki prezes a on na razie słaby.
- 15:06Speaker 0: tak i on cię wpuszcza do swojego życia kiedy jest po prostu taki no nie najlepszym momentem.
- 15:11Speaker 0: to to jest coś niesamowitego.
- 15:13Speaker 0: dla tego mówię , że jest taka najintymniejsza część naszego działania i przez te Naście lat postaliśmy tych chorych i tych rodzin mnóstwo.
- 15:21Speaker 0: Byliśmy na niezliczonej ilości pogrzebów, ale byliśmy też świadkami wielkiej ilości dzwonienia, dzwongiem zwycięstwa i bardzo wielu też potem tych naszych choryk podopiecznych wraca do nas jako wolontariusze I mogliśmy zobaczyć i obserwujemy to cały czas jak wygląda ten cały proces bycia w chorobie i co się dzieje nie tylko z tym chorym, ale przede wszystkim z rodziną.
- 15:46Speaker 0: też tak bo ten chory jest w jakiś tam sposób systemowo zaopiekowany.
- 15:50Speaker 0: Ale rodzina nie i kiedy ja zachorowałam na raka trzy lata temu wydawało mi się że tak naprawdę wszystko wiem.
- 15:58Speaker 0: okazało się ,że popełniłam wszystkie błędy jakie mogłem popełniać a nie opowiadałam wszystkiego swoim dzieciom.
- 16:03Speaker 0: ojej dzieci dorosłe wieś sobie wiele wyobrażały a ja wiesz chcąc ich ochronić, tego nie mówiłam nikomu nie pozwoliłam jeść do lekarza ze sobą bo ja przecież tam radę ja sama i ja nie chcę to jest moja sprawa itd.
- 16:17Speaker 0: I to był taki moment w którym miałam też poczucie że naprawdę system nie widzi bliskich i totalnie nie widzie.
- 16:24Speaker 0: nie?
- 16:24Speaker 0: Jest nie wiem tak jak u nas w Angobazie jest chore kobieta wychodząca z choroby powiedzmy jest jej mąż który totalnie nie rozumie tego co się dzieje tak jakby no dobra już jesteś już nie ma szraka już jakby skończyło się leczenie i dlaczego nie jest tak jak kiedyś?
- 16:44Speaker 0: No bo już nigdy nie będzie.
- 16:45Speaker 0: Tak często jest tak, że ten bliski Totalnie nie umieję się przystosować do etapów.
- 16:53Speaker 0: I taki pomysł w zeszłym roku miałyśmy wracając z Krakowa z forum pacjenta że chciałabym, żeby powstało takie miejsce gdzie my tak wyraźnie powiemy, że za jedną diagnozą stoi grupa ludzi czy to rodzina czy zakład pracy czy klasa czy jakaś tam społeczność.
- 17:13Speaker 0: i my wszyscy musimy się nauczyć być z tym chorym.
- 17:15Speaker 0: ale chory to nie jest święta krowa i on też musi się nauczyć być z nami.
- 17:20Speaker 0: I to był taki wiesz pomysł na to, żeby Powstała Onko Baza.
- 17:24Speaker 0: I spotkałam na tej drodze w tej mojej jakiejś tam idei.
- 17:30Speaker 0: Ludzie, którzy po prostu w to uwierzyli i to byli i radni miasta Poznania i to był prezydent solarski wtedy i teraz paniewice Prezydenta Magdalena.
- 17:42Speaker 0: i wiesz oni zobaczyli , że to miejsce jest naprawdę potrzebne.
- 17:45Speaker 0: i no i Wczorz co powstało nim powstał?
- 17:47Speaker 0: oto było wiesz to ta nasza leństwo.
- 17:49Speaker 0: sami remontowaliśmy robiliśmy mnóstwo ludzi nam pomogło firm, które samy się zgłaszały i mówiły chcemy Wam pomóc.
- 17:57Speaker 0: I kiedy powstała ta onkobaza to się zastanawiałam czy na pewno jest potrzebna nie?
- 18:01Speaker 0: Czy to jest tak że wiesz sobie wymyśliłam coś i teraz jak patrzę po tych kilku miesiącach to jest niewobrażalne.
- 18:10Speaker 0: po prostu To coś tak niesamowitego.
- 18:14Speaker 0: uwielbiam tam przychodzić.
- 18:15Speaker 0: siadam sobie na dwudziestego siódmego grudnia trzy w przepięknych wnętrzach.
- 18:20Speaker 0: siadłam robię te kawę i patrzę na tych ludzi.
- 18:23Speaker 0: najbardziej lubię jak są jakieś spotkania i ten ekspres nie nadążarowi z tych kawierów.
- 18:29Speaker 0: I taki mam poczucie, że no ta on go baza jest za mała.
- 18:33Speaker 0: Jest za mało.
- 18:33Speaker 0: po prostu ja nie chcę żeby było tak jak.
- 18:36Speaker 0: Przepraszam Wenewzecie.
- 18:38Speaker 0: aże przychodzi do nas chory w jakimś mega trudnym momencie, czy przychodzi bliski chorego i on ma czekać, nie wiem, cztery tygodnie na to żeby mógł się z psychologiem spotkać.
- 18:49Speaker 0: I więc o nam się rozbudować i mamy oczywiście plany i będzie większa.
- 18:55Speaker 0: Zajmiemy.
- 18:56Speaker 0: mam nadzieję, wierzę w to mocno, domuchałam chucham że kolejne piętro w tym budynku no ta bena w tym butynku na górze wiele lat temu działało hospicjum.
- 19:07Speaker 0: ja tam byłam jako wolontariuszka.
- 19:09Speaker 0: Mam takie poczucie, że to miejsce... Ma pomagać właśnie, ma być też takie holistyczne i ta onkobaza jest taka holisteczna.
- 19:17Speaker 0: Kto może przejść?
- 19:18Speaker 0: Pacjenci, rodziny w czasie choroby do dwóch lat po chorobie i osoby wrzełowie do roku także... I wszystko za darmo!
- 19:25Speaker 1: Jakiego rodzaju wsparcia można
- 19:27Speaker 0: zamiast doświadczyć?
- 19:28Speaker 0: My mówimy że to jest takie holistyczne.
- 19:29Speaker 0: opieka tak czyli psychoonkolodzy kliniczni, seksuolodzy klincznej, dietetyk onkologiczny, fizjoterapeuta urofizjoterapeuta pedagog prawnicy neurolog teraz, psychiatra teraz.
- 19:44Speaker 0: to nie są wizyty medyczne.
- 19:45Speaker 0: To są te rozmowy w przypadku neurologa czy psychiatry takie rozmowy które bardzo często chory ma mnóstwo wątpliwości.
- 19:54Speaker 0: pani doktor Ososka na przykład mówi tak się dzieje że nie wiem bolą cię ręce czy coś ale mówi też nie Ty już musisz iść teraz na prawdziwą wizytę do lekarza.
- 20:03Speaker 0: Więc to są raczej takie, wiesz spotkania porady mnóstwo warsztatów grupy wsparcia.
- 20:08Speaker 0: sobie byliśmy autokarem na grzybach a teraz jedziemy autokerem na jarmark do Wrocławia.
- 20:13Speaker 0: boje się że będą musiały być dwa autokary bo jest tylu chętnych.
- 20:17Speaker 0: więc stworzyła się grupa wsparcie i grupa taka społeczność
- 20:22Speaker 1: Fundacja Drużyna Szpiku ma też niesamowitą właśnie społeczność, która się angażuje i działa.
- 20:28Speaker 1: Na koniec chciałabym cię zapytać co chciałobyś przekazać naszym słuchaczom-słuchaczkom, osobom słuchającym.
- 20:36Speaker 1: jak oni mogą wesprzeć drużynę szpiku?
- 20:39Speaker 1: Co jest wam najbardziej potrzebne?
- 20:41Speaker 0: Kochani przez te osiemnaście lat najbardziej potrzebni jesteście wy tak naprawdę ponieważ każdy z was ma w sobie niesamowite energie, niesamowie te pokłady różnych talentów i ja wierzę to że po prostu razem możemy więcej.
- 20:56Speaker 0: więc jeżeli macie ochotę razem z nami zmieniać świat.
- 21:00Speaker 0: To bardzo was zapraszam do drużyny szpiku też.
- 21:03Speaker 0: co powiedzieć, że drużyna szpieku jest też po to żeby nie być samotnym czy w chorobie.
- 21:08Speaker 0: czy po chorobie, czy zwyczajnie w życiu żeby po prostu nie być samotnym bo samotność to jest przekleństwo tych czasów i mnie się marzy żeby.
- 21:18Speaker 0: Żeby tych samotnych ludzi którzy gdzieś tam jest im ciężko żeby było ich jak najmniej żeby nie trzeba było życia w samotności przeżywać.
- 21:25Speaker 0: zatem przyjdźcie do drużyny szpiku.
- 21:27Speaker 0: czy jesteście chorzy czy zdrowi czy jesteś młodzi czy starsi to nie ma znaczenia, jesteście ważni i potrzebni.
- 21:34Speaker 1: Dziękuję ci bardzo Doroto za rozmowę, za twoje działania, drużynie szpiku życzę kolejnej osiemnastki.
- 21:42Speaker 1: Moją gośćmią była Dorota Raczkiewicz prezeska Fundacji Drużyna Szpiku imienia Anny Wierskiej.
- 21:47Speaker 1: dziękuję Państwu do usłyszenia.
- 21:49Speaker 1: Do
- 21:54Speaker 0: zobaczenia!