Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Piernikowy Portal 🍫 Bajka dla dzieci o smakach (Pierniczki 1) | Felek Wafelek (PFW_060)

Transcript

Piernikowy Portal 🍫 Bajka dla dzieci o smakach (Pierniczki 1) | Felek Wafelek (PFW_060) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

0:00
Cześć tu radkowski zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie zapach
0:06
nie byle jaki taki który przypomina dom dziadków, ciepły
0:10
piec i coś co właśnie się upiekło.
0:15
Macie no to otwórzcie oczy, bo dziś przenosimy się dokładnie
0:20
tam, gdzie ten zapach jest najsilniejszy do świata, w
0:24
którym pierniki mają głos, a smaki mają uczucia.
0:30
Słuchacie felek, wafelek i piernikowa gra.
0:33
Część pierwsza portal smaków. A jeśli jesteście tu po raz
0:40
pierwszy felag wafelek to mały czekoladowy bohater z wafelkową
0:44
czapeczką sercem z pralinki i mózgiem z 3 rodzajów czekolady.
0:49
Rozwiązuje zagadki, tropem idzie jak pies za kiełbasą, a odwagi
0:54
ma tyle, ile warstw ma dobry wafelek.
0:57
Ta historia powstała dzięki patronom miłoszowi i gabrysi 2
1:02
kuzynom no dobra i także dzięki ich rodzicom, którzy postawili
1:07
felkowi największe piernikowe kakao.
1:11
To właśnie ich maskotki pierniś i pierniczek staną się
1:15
bohaterami tej opowieści, a razem z nimi ich pies, laki,
1:19
poznańskie koziołki, wrocławskie krasnale i pewna gorzka postać,
1:25
o której jeszcze nie wiecie, czy pierniki mogą ożyć.
1:30
Czym pachnie świat, z którego zniknęła słodycz i dlaczego ktoś
1:35
miałby kraść smak z własnego domu?
1:40
Poprawcie wafelkowe czapeczki, usiądźcie wygodnie i nastawcie
1:44
uszy. Na czekoladowym tropie
1:47
zaczynamy. Jeżeli felek stał się już
1:50
znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
1:53
zostawcie ocenę. To dla nas najmilszy sygnał, by
1:57
opowiadać dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie
2:01
postawić mu symboliczne kakao na patronite.
2:04
Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
2:08
historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
2:12
dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
2:16
W mycie linie u dziadków soboty pachniały inaczej niż wszędzie
2:20
indziej, trochę trawą z ogrodu, trochę drewnem z szopy, trochę
2:24
babcinym ciastem, które jeszcze nie zdążyło wystygnąć i dużo
2:29
naprawdę dużo psem. Bo pies laki pachniał zawsze i
2:33
wszędzie. Był to duży pies, taki z gatunku
2:38
ala lessi, ale z własnym zdaniem i biegał wokół dzieci jakby miał
2:42
w łapach sprężyny a w nosie magnez do zabawy kiedy gabrysia
2:47
i Miłosz zaczynali cokolwiek budować, laki natychmiast musiał
2:51
to obwąchać obejść dookoła i położyć się dokładnie w środku
2:55
jakby mówił dobra to teraz jest moje, a dziś budowali bazę.
3:02
Nie byle jaką bazę z koców, poduszek i 2 krzeseł, które
3:06
Miłosz przesunął z kuchni z miną stratega planującego oblężenie
3:11
zamku. Gabi podaj ten kot w paski
3:15
zawołał stojąc na palcach i próbując zapiąćróg koca za
3:19
oparcie krzesła, ten duży czy ten mały?
3:22
Zapytała gabrysia, która właśnie układała poduszki w idealny
3:26
stos. Duży mały jest na dach.
3:31
Na dach gabrysia uniosła brwi, bazy nie mają dachu.
3:37
Ta ma powiedział Miłosz. Z taką pewnością jakby budował
3:41
bazy od 100 lat. Każda porządna baza ma dach i
3:45
tajne wejście. I wyłożoną podłogę.
3:49
Gabrysia pokiwała głową z szacunkiem, Miłosz wiedział, co
3:53
mówi był starszy o 1,5 roku grał w szachy, rozwiązywał łamigłówki
3:58
i budował z lego konstrukcję, na które babcia patrzyła z
4:01
mieszanką podziwu i lekkiego strachu, że się zaraz zawalą.
4:06
Laki wcisnął nos pod koc i wylądował w środku bazy z ogonem
4:10
miotającym na wszystkie strony laki pisnęła, gabrysia zepsułeś
4:16
filar. Wow odpowiedział laki, co
4:20
oznaczało mniej więcej filar był za słaby to wina filaru.
4:26
W kącie pokoju na starym fotelu dziadka siedział ktoś jeszcze
4:31
mały czekoladowy z wafelkową czapeczką na głowie i wyrazem
4:35
twarzy kogoś, kto właśnie obserwuje coś bardzo
4:38
interesującego. Felek wafelek.
4:42
Mmm mruknął poprawiając czapeczkę niezła konstrukcja,
4:47
ale brakuje jednego. Miłosz zerknął na niego.
4:52
Czego? Czegoś do roboty w środku
4:56
powiedział felek. Każda baza potrzebuje misji,
4:59
inaczej jest po prostu kopcem z pościeli.
5:02
Miłosz zastanowił się. Gabrysia zastanowiła się laki
5:07
nie zastanowił się, bo właśnie lizał poduszkę.
5:11
A potem Miłosz powiedział magiczne słowo strych.
5:16
I tak zaczęło się wszystko. Strychu dziadków był miejscem, w
5:20
którym czas chował się między pudłami.
5:23
Pachniało tu kurzem, starym drewnem i czymś jeszcze czymś
5:27
korzennym, jakby ktoś dawno temu rozsypał tu cynamon i nigdy go
5:31
nie zamiatał. Cały strych pachniał czasem i
5:35
tajemnicą jak skrzynka z pralinkami, którą ktoś schował i
5:38
zapomniał, gdzie Miłosz wszedł pierwszy, bo to on wymyślił
5:43
gabrysia zaraz za nim, bo nie zamierzała czekać.
5:47
Laki próbował wcisnąć się przez klapę w podłodze, ale utknął w
5:50
połowie i musiał cofnąć z miną psa, którego właśnie zdradziły
5:55
jego własne wymiary o jezusiu. Szepnął Miłosz.
6:00
Przed nim pod starą płachtą w kolorze kawy z mlekiem stała
6:04
skrzynia drewniana ciemna z metalowymi okuciami, które
6:09
wyglądały jakby trzymały coś ważnego od bardzo dawna.
6:14
Miłosz podniósł wieko, w środku leżała plansza drewniana,
6:19
gładka, pachnąca korzeniami. Nie taka plastikowa z ruchomymi
6:24
elementami, jakie kupuje się w sklepie z zabawkami.
6:27
Ta wyglądała jak coś, co ktoś wyrzeźbił ręcznie, z
6:30
cierpliwością i z jakimś celem. Na środku planszy wyryte były 3
6:35
symbole, serce, gwiazda i tarcza.
6:40
Linie między nimi tworzyły ścieżki, które kręciły się i
6:43
plątały. Jakby ktoś narysował mapę
6:45
labiryntu, który prowadzi w 3 różne strony na raz, a obok
6:49
plansz w małej przegródce leżały drewniane pionki.
6:54
Małe figurki w kształcie pierniczków.
6:57
To wygląda jak gra z 1000 lat powiedział Miłosz, przesuwając
7:02
palcem po wyrzeźbionych liniach albo jak gra, na którą ktoś
7:06
czekał. Dodał cicho felek, który zdążył
7:09
już wejść na strych i stał teraz za nimi z głową przechyloną na
7:13
bok. Widzicie te symbole, serce,
7:17
gwiazda, tarcza jakby ktoś pytał, co zabierzesz ze sobą w
7:21
podróż? Gabrysia wzięła plansze za
7:24
brzeg, zabieramy ją do bazy. Nie pytała oznajmiła.
7:30
I tak drewniana plansza stara jak zapach cynamonu na strychu
7:34
zjechała na dół prosto na podłogę, bazy z koców i
7:38
poduszek. Miłosz rozłożył ją między
7:40
krzesłami, gabrysia, poukładała, pionki, laki wcisnął nos między
7:45
planszę a podłogę i parsknął coś do łaskotało.
7:50
A potem stało się to, co zmienia wszystko.
7:54
Gabrysia sięgnęła po swoją maskotkę pierniś pluszowego
7:58
pierniczka, którego trzymała pod poduszką na co dzień Miłosz
8:01
podniósł swojego pierniczka z kieszeni bluzy 2 identyczne
8:06
maskotki piernikowe, miękkie z lukrowymi oczkami i serduszkami
8:11
wyszytymi na brzuchach mogą być pionkami.
8:15
Powiedziała gabrysia i postawiła piernik na planszy.
8:18
Dobry pomysł. Przyznał Miłosz i postawił
8:22
pierniczka obok obie maskotki stały teraz na środku planszy
8:26
tuż przy 3 symbolach przez ułamek sekundy nic się nie
8:30
działo, a potem plansza zaczęła świecić.
8:35
Najpierw delikatnie jak żarzący się węgielek, potem mocniej.
8:41
Linie na planszy rozbłysły złotem, symbole za migotały, a
8:45
zapach ten korzenny zapach ze strychu nagle uderzył tak mocno,
8:50
jakby ktoś otworzył piec pełen świeżo upieczonych pierników.
8:55
O Jezus, marius krzyknęła, gabrysia, zwariowałaś?
9:00
Wrzasnął Miłosz, choć nie bardzo wiedział, do kogo to mówi laki
9:04
zaszczekał. Felek poprawił wafelkową
9:08
czapeczkę i powiedział tylko jedno.
9:12
A potem światło eksplodowało bum albo raczej bium krach, pyk
9:20
takie dźwięki nie mają oficjalnej nazwy, bo zwykle nie
9:23
zdarzają się w bazach z koców i poduszek, a jednak tym razem
9:28
właśnie to się stało. Gabrysia poczuła, jakby ktoś
9:32
chwycił ją za środek brzucha i szarpnął do góry, a potem w dół,
9:36
a potem trochę na ukos. Jakby podróżowała po zjeżdżalni,
9:41
która nie mogła się zdecydować, w którą stronę prowadzi.
9:44
Miłosz zacisnął oczy i poczuł, jak kręci mu się w głowie
9:48
mocniej niż na najszybszej karuzeli.
9:51
Laki zaskoczyła krótko, a potem zamilkł, bo psy potrafią być
9:55
dzielne, kiedy trzeba. Felek przytrzymał wafelkową
10:00
czapeczkę obiema rękami i pomyślał, no to wpadliśmy.
10:04
Potem Cisza i miękkie lądowanie miękkie jak poduszka zbitej
10:10
śmietany. Gabrysia otworzyła oczy
10:13
pierwsza. Gdzie?
10:16
Zaczęła nie dokończyła, bo to co zobaczyła zabrało jej słowa.
10:22
Stali pośrodku ścieżki. Ale niezwykłejścieżki z kamieni
10:27
albo piasku taścieżka była z cynamonu brązowa, pachnąca,
10:32
chrupiąca pod stopami jak suche liście po pierwszym mrozie.
10:37
Po obu stronach rosły drzewa, ale nie drzewa z liśćmi i korą.
10:41
Drzewa z piernik, owego ciasta z gałęziami z lukru i goździkami
10:46
zamiast owoców niebo nad nimi miało kolor karmelowy, jak
10:50
ciepła polewa rozlana od horyzontu do horyzontu i
10:55
pachniało imbirem, gałką muszkatołową, cynamonem, ale pod
11:00
tymi zapachami czaił się jeszcze jeden nieproszony.
11:04
Gorzki jak spalona kawa jak herbata, do której zapomniałeś
11:08
wsypać cukier o jezusiu szepnął Miłosz to jest.
11:14
Piernik landia rozległ się cieniutki głosik.
11:19
Gabrysia spojrzała w dół naścieżce tuż przy jej stopach
11:23
stał maleńki pierniczek, nie drewniany pionek, nie pluszowa
11:28
maskotka, żywy, ruchliwy pierniczek z lukrowymi oczkami,
11:33
które mrugały i serduszkiem na brzuchu, które lekko pulsowało
11:37
ciepłym blaskiem. Pierniś krzyknęła gabrysia
11:42
nareszcie pisnęła piernik podrygując na swoich
11:46
piernikowych nóżkach czekałam na was ochrasznie długo czekałam.
11:52
Gabrysia uklękła i wyciągnęła obie ręce piernić podbiegła na
11:57
swoich maleńkich piernikowych nóżkach, trochę chwiejnie trochę
12:01
jak dziecko, które właśnie nauczyło się chodzić i wskoczyła
12:05
prosto w dłonie. Gabrysi gabrysia przytuliła ją
12:09
do piersi mocno ciepło, tak jak przytulała ją co wieczór przed
12:14
snem. Ale teraz pierniś odpowiedziała.
12:18
Jej lukrowe rączki objęły palec gabrysi, serduszko na brzuchu za
12:22
pulsowało cieplej i maleńki głosi krzepną tęskniłam.
12:28
O Jezus, marius szepnęła gabrysia z oczami wielkimi jak
12:32
piernikowe talerzyki. Ty jesteś prawdziwa.
12:37
Obok nich stał drugi pierniczek, trochę spokojniejszy z oczkami
12:42
zmrużonymi jak u kogoś, kto właśnie przeliczył coś w głowie
12:45
i wynik mu się nie spodobał. Potrzebujemy was powiedział
12:50
pierniczek poważnie, naprawdę bardzo was potrzebujemy.
12:56
Miłosz kucnął i wyciągnął rękę pierniczek wskoczył mu na dłoń
13:00
lekki jak listeczek. Pierniczek szepnął, Miłosz, ty
13:06
gadasz? Pierniczek stanął na jego dłoni,
13:10
wyprostował się i poprawił nieistniejącą krawatkę z lukru z
13:15
miną maleńkiego profesora, który właśnie wyszedł zza katedry.
13:20
Mówię od zawsze od paru tylko w waszym świecie nie da się tego
13:25
usłyszeć. Miłosz patrzył na niego przez
13:28
chwilę z mieszanką zdumienia, niedowierzania i czegoś jeszcze
13:33
coe. Sześcioletni chłopcy zwykle
13:35
ukrywają, bo uważają, że są za duzi.
13:38
A potem ostrożnie delikatnie zamknął nad pierniczkiem drugą
13:43
dłoń, jakby chronił motyla. Albo coś jeszcze cenniejszego.
13:50
O jezusiu szepnął, to jest prawdziwe.
13:55
Pierniczek wtulił się w zagłębienie jego dłoni i
13:57
mruknął. Prawdziwsze niż myślisz.
14:02
Laki w tym czasie stał przed lukrowym płotem i robił jedyną
14:05
rzecz jaką pies w świecie z pierników mógłby robić.
14:09
Próbował go polizać i sądząc po minie, smak mu się podobał.
14:15
Felek rozglądał się powoli wafelkowe nozdrza zatrzepotały.
14:21
Mm mruknął piękne miejsce, ale coś tu nie gra.
14:26
Te kolory powinny być jaśniejsze, prawda przesunął
14:30
dłonią po ścianie najbliższego lukrowego domku.
14:33
Lukier był popękany, kruchy. I ten zapach goryczki, jakby
14:38
ktoś zostawił tu coś, co nie powinno być.
14:43
Piernik przytaknęła smutno bo tak jest nasz świat zanika i
14:48
dlatego was wezwaliśmy. Chodźcie powiedział pierniczek,
14:53
musimy wam coś pokazać. Szliścieżką z cynamonu, która
14:58
prowadziła w głąb pierniklandii im dalej tym więcej widzieli i
15:03
tym więcej rozumieli, że ten świat jest chory.
15:06
Piernikowe mostki nad strumykami z lukru zwisały krzywo, jakby
15:11
nie miały siły się trzymać goździkowe latarnie przyścieżce
15:15
ledwo mi gotały na jednej z ławek wyrzeźbionej z imbirowego
15:19
ciasta siedział mały pierniko lód z głową opartą na dłoniach,
15:24
nie ruszał się, nie reagował. Czy on śpi?
15:31
Zapytała cicho gabrysia. Nie szepnęła piernik, on gaśnie
15:37
tak jak my wszyscy. I wtedy go zobaczyli.
15:42
Wielki młyn przypraw stał w centrum pierniklandii jak serce
15:47
w środku ciała ogromna kolosalna maszyneria z piernik owego
15:51
drewna, a ryżowych kół zębatych i rur z lukru.
15:56
Miał kształt wielkiego cylindra z 4 bocznymi komorami, każda w
16:00
innym kolorze złota, ciemnobrązowa, rdzawo,
16:05
cynamonowa i jasno żółta. Z góry wyrastały kominy z
16:09
cynamonowej kory, a u podstawy kręciły się, a raczej powinny
16:14
się kręcić ogromne tryby, bo teraz młyn stał nieruchomo
16:19
cichy, martwy, jakby ktoś wyłączył mu serce, wyglądał jak
16:25
tort weselny, z którego ktoś wyjął warstwę piękny, ale krzywy
16:30
i niekompletny. To jest wielki młyn przypraw
16:35
powiedział pierniczek, wskazując łapką mieli korzenie i
16:38
przyprawy. A ich aromat przenikał do
16:41
waszego świata. Dzięki niemu pierniki u waszej
16:44
babci pachniały tak, że aż się ślini liście.
16:49
Miłosz podszedł bliżej i przyjrzał się komorom. 4 komory
16:54
policzył jak 4 jak 4 filary piernikowego smaku dokończył
17:00
pierniczek z uznaniem w głosie. Słodycz, gorycz, korzenie i
17:06
kwasek. Każda komora odpowiada za jeden
17:09
smak, każda mieli inny rodzaj przyprawy i wszystkie muszą
17:13
działać razem, żeby aromat był pełny jak silnik z 4 cylindrami
17:18
bez jednego nie ruszy. Gabrysia stanęła przed złotą
17:22
komorą komorą słodyczy. Była otwarta w środku 3 puste
17:28
gniazda jak dziury powyrwanych zębach.
17:31
Tu coś było powiedziała. Tryby wyjaśnił pierniczek 3
17:37
słodkie tryby, tryb serca, tryb rozumu i tryb odwagi.
17:43
Ktoś je wyrwał i ukrył w 3 piernikowych miastach miastach.
17:47
Kto zapytał Miłosz? Piernik i pierniczek wymienili
17:52
spojrzenia. To nie było łatwe pytanie.
17:56
Gorzka gertruda powiedziała w końcu pierniś, a jej głos
18:00
zadrżał jak lukrowa szyba w przeciągu.
18:04
Kim jest gorzka gertruda, felek zmarszczył wafelkowe czoło jest
18:10
goryczką powiedział pierniczek dosłownie jest uosobieniem
18:15
gorzkiego smaku. Kiedyś była częścią Wielkiej
18:18
receptury, słodycz, gorycz, korzenie i kwasek razem tworzyły
18:23
piernikowy aromat. Ale pierniczek zawahał się.
18:30
Wszyscy kochali słodycz, fanfary, pieśni, święta,
18:34
wszystko dla słodyczy, a gorycz gorycz miała ciszę.
18:39
Nikt nie upiekł piernika i nie powiedział jaki wspaniały,
18:43
gorzki smak. I dlatego ukradła tryby.
18:47
Zdziwił się Miłosz, wyrwała je z młyna i schowała jeden w
18:52
piernikowym mycie. Linie, drugi w piernikowym
18:55
Poznaniu. Trzeci w piernikowym Wrocławiu.
18:59
Bez nich komora słodyczy nie działa, a bez słodyczy młyn
19:03
stoi. Felek stał w milczeniu marszcząc
19:08
wafelkowe czoło tak mocno, że czapeczka mu się przekrzywiła.
19:13
Mm mruknął, tu coś się nie zgadza.
19:16
Dlaczego ktoś miałby wyrywać tryby z własnego młyna?
19:19
To tak jakby wyrywać koło z własnegoroweru, na którym się
19:22
jedzie, skoro gertruda jest częścią tego świata.
19:27
Bo nikt jej nie zauważał szepnęła pierniś.
19:31
A kiedy ktoś przez bardzo długi czas jest niewidoczny, robi coś
19:35
głupiego, żeby ktokolwiek spojrzał.
19:40
Cisza. Gabrysia przytuliła piernik do
19:43
piersi, maskotka była ciepła, ale słabsza niż powinna.
19:48
Jej lukrowe serduszko pulsowało wolniej.
19:52
A jeśli młyn nie ruszy? Zapytała cicho.
19:56
Pierniczek opuścił łapki. To my zgaśniemy ja i pierniś i
20:01
wszyscy inni mieszkańcy pierniklandii staniemy się
20:05
głuchymi maskotkami takimi, które nie słyszą kiedy dziecko
20:09
do nich mówi. Nie czują kiedy je ktoś
20:12
przytula, nie odpowiadają ciepłem.
20:15
Gabrysia popatrzyła na piernik z oczami tak szeroko otwartymi, że
20:19
zmieściłby się w nich cały piernikowy świat nie
20:24
powiedziała, nie dopuścimy do tego.
20:28
Felek poprawił czapeczkę i wyprostował się dobra 3 tryby 3
20:33
miasta na czekoladowym tropie. Ruszamy, bo kiedy jest potrzeba,
20:38
nawet wafel daje radę. Nikt się nie zaśmiał, ale
20:45
wszyscy poczuli, że coś drgnęło. Jakaś odwaga, która chwilę temu
20:50
jeszcze spała, właśnie się obudziła.
20:54
A Miłosz zanim ruszyli, zerknął Jeszcze raz na młyn na 4 komory
21:00
złota z pustymi gniazdami. Rdzawo cynamonowa i jasno żółta,
21:06
nieruchome, ale całe i ciemnobrązowa komora gorzkiego
21:11
smaku też wyglądała na pustą, ale o tym nikt jeszcze nie
21:15
mówił. Piernikowy mycielin wyglądał jak
21:18
dom dziadków, gdyby dom dziadków upiekł się w piekarniku, domek z
21:24
ciasta imbirowego, ogród z lukrowymi kwiatami i
21:27
piaskownica. Ale nie taka zwykła z piaskiem i
21:30
łopatkami. Ta piaskownica była wielka jak
21:33
boisko i nie miała piasku miała ściany.
21:38
Ściany z piernikowego ciasta. Wysokie grube jak tabliczki
21:43
czekolady postawione na sztorc pachnące, ustawione w labirynt,
21:48
który kręcił się i plątał, jakby ktoś zbudował go po to, żeby
21:52
nikt nie trafił do środka za pierwszym razem.
21:55
Tryb serca jest tam w głębi powiedział pierniczek, skazując
22:00
łapką środek labiryntu. Jego serduszko zabłysło lekko
22:03
cieplej. Czuje go im bliżej, tym bardziej
22:07
świeci. Felek zmrużył oczy.
22:11
Ale żeby się dostać do środka, trzeba przejść przez to wskazał
22:15
na labirynt, a coś mi mówi, że ten ktoś, kto schował tryb, nie
22:20
ułatwił drogi. Gertruda lubi pułapki,
22:25
potwierdziła pierniś gorzkie pułapki.
22:29
Miłosz stanął przed wejściem do labiryntu i zmierzył go
22:32
wzrokiem, jakby planował partię szachów.
22:35
Dobra powiedział, ja i gabi wchodzimy, felek, ty z laki,
22:39
idźcie wzdłuż ściany i szukajcie innego wejścia pierniś i
22:43
pierniczek prowadźcie. Wasze serduszka są kompasem,
22:48
felek skinął głową z uznaniem niezły Plan stratęszku słodkie
22:53
myślenie to rozwiązanie. Weszli i od razu zaczęły się
22:57
kłopoty, ściany się ruszały, nie gwałtownie, raczej wolno, ciężko
23:04
z głębokim basowym chrupnięcie em, jakby ktoś łamał ogromny
23:09
piernik pod ziemią, ale ruszały się na tyle szybko, żeby
23:13
ścieżka, którą przeszłeś sekundę temu nagle nie istniała.
23:18
Uwaga krzyknął Miłosz odskakując w bok, gdy ściana z ciemnego
23:23
ciasta przesunęła się tuż obok niego.
23:26
Z pęknięcia w podłodze trysnął gorzki syrop ciemny, lepki,
23:31
pachnący jak spalona herbata. Rozprysnął się po ścianach i po
23:36
butach gabrysi. Twój pisnęła strasznie gorzki.
23:42
To pułapki gertrudy powiedział pierniczek stojąc na dłoni
23:46
miłosza. Gorzki syrop spowalnia, nie
23:49
dotykajcie go za dużo. Laki gdzieś za ścianą zaszczekał
23:55
ostro. Jego wzmocniony piernikowy nos
23:58
tropił zapach trybu, jak najlepsza lornetka tropi
24:01
światło. Felek biegł za nim przeskakując
24:04
kałuże syropu z gracją, jakiej nie spodziewałbyś się po kimś
24:08
zrobionym z wafelka i czekolady. Gabrysia zatrzymała się.
24:14
Stała pośrodku labiryntu, wokół niej ściany przesuwały się wolno
24:19
i nagle usłyszała głos. Ale nie z ich strony ściany.
24:24
Z drugiej. Hej, wołał felek gdzieś
24:30
zapiernik ową ścianą, jego głos brzmiał, przytłumiony, jakby
24:34
mówił przez poduszkę z ciasta. Hej, słyszycie mnie?
24:40
Felku krzyknął, Miłosz, gdzie jesteś?
24:45
Z drugiej strony. Laki znalazł boczne przejście
24:49
biegniemy równolegle do was, ale posłuchajcie te ściany obserwuje
24:54
je z zewnątrz i one nie ruszają się przypadkowo.
24:59
Gabrysia zamknęła oczy. Powiedziała.
25:04
Posłuchaj. Miłosz zamilkł i usłyszał.
25:10
Bum bum bum bum. Cichy, głęboki dźwięk, nie huk,
25:19
nie trzask, raczej puls, regularne uderzenie jakby gdzieś
25:24
pod ziemią biło serce. Wielkie wolne, piernikowe serce.
25:31
Słyszysz to felku? Krzyknęła gabrysia przez ścianę
25:35
słyszę od krzyknął felek, to puls.
25:39
Te ściany poruszają się w jego rytmie.
25:42
Widzę to z zewnątrz, bum. Idą w lewo, bum, pauza, bum idą
25:47
w prawo. Nieprawdaż?
25:51
Szepnęła gabrysia z oczami wciąż zamkniętymi to bije, jak serce.
25:56
Ściany poruszają się w tym samym rytmie.
25:59
Miłosz zmarszczył brwi policzył. Bum, ściana idzie w lewo, bum
26:06
pauza, bum, ściana idzie w prawo bum pauza, masz rację krzyknął.
26:13
To jest rytm jak w muzyce trzeba iść w takt.
26:17
Dokładnie ryknął felek. Z drugiej strony my z laki
26:21
idziemy w tym rytmie po zewnętrznej ścieżce spotykamy
26:24
się na środku, na czekoladowym tropie razem.
26:29
Gabrysia wyciągnęła rękę do miłosza.
26:32
Razem. Złapali się za dłonie.
26:37
Piernik i pierniczek przyczepili się do ich ramion jak malutkie
26:40
plecaczki i ruszyli bum krok w lewo, bum stój bum krok do
26:46
przodu, bum, przeskok nad strugą syropu.
26:50
Ściany przesuwały się wokół nich, ale teraz w rytmie nie
26:55
uderzały. Jakby labirynt.
26:57
Rozpoznał, że ktoś zrozumiał jego język.
27:00
Gabrysia liczyła uderzenia, Miłosz wyznaczał kierunek, a ich
27:04
kroki lewe nogi naraz prawe naraz brzmiały jak tańczenie z
27:09
labiryntem, zamiast walczenia z nim.
27:13
Bum krok komendę ował Miłosz bum skok śmiała się gabrysia i tak
27:20
ściana po ścianie, pułapka po pułapce, krok za krokiem w rytm
27:24
piernikowego serca dotarli do środka.
27:29
Na środku labiryntu, na małym postumencie z lukru leżał tryb
27:33
serca złoty trybik w kształcie serduszka.
27:38
Mały mieścił się w dłoni dziecka, ale świecił tak ciepło,
27:42
że powietrze wokół niego drżało jak nad ogniskiem.
27:46
Gabrysia podeszła pierwsza, wyciągnęła rękę, palce dotknęły
27:51
złotej powierzchni i fala ciepła przeszła przez nią od stóp do
27:55
czubka głowy. Jak kubek gorącego kakao wypity
27:58
od środka. Pierś na jej ramieniu nagle
28:02
rozjaśniła się lukrowe oczka rozbłysły serduszko za pulsowało
28:07
żywiej na jedną krótką chwilę maskotka wyglądała jak kiedyś
28:13
zanim świat zaczął gasnąć. Mamy to pierwszy tryb pierwszy
28:20
strzech krzyknął Miłosz z triumfem.
28:23
I wtedy z bocznego przejścia tego, które laki wytropią nosem,
28:28
wbiegł felek z psem u boku, obaj trochę zdyszani, obaj pokryci
28:32
cynamonowym pyłem, ale cali. Ha sapnął felek, poprawiając
28:39
przekrzywioną czapeczkę. Dotarliśmy.
28:42
Laki znalazł skrót przez boczny korytarz, ale tylko dlatego, że
28:46
szliśmy w tym samym rytmie co wy.
28:48
Na czekoladowym tropie razem działa lepiej.
28:52
Laki otrzepał się z cynamonu i zaszczekał z dumą jakby chciał
28:56
powiedzieć to ja tu Jestem bohaterem.
28:59
A potem felek zamilkł, bo na ścianie naprzeciwko pojawił się
29:04
cień. Nie cień drzewa, nie cień,
29:08
chmury, cień kogoś długi, chudy z pękniętą Koroną na głowie.
29:16
Cień nie ruszał się. Nie atakował.
29:20
Stał, jakby ktoś namalował go na piernikowej ścianie atramentem z
29:24
gorzkiej czekolady, a potem przemówił.
29:30
Głos był cichy, gorzki, jak herbata bez cukru, ale nie
29:34
złośliwy, raczej zmęczony. Udało wam się odkryć rytm
29:39
labiryntu sprytnie i macie tryb serca i co z tego?
29:45
Gabrysia zacisnęła palce na trybie.
29:48
Słodycz bez goryczki ciągnął cień.
29:51
To lukier na niczym ozdoba bez ciasta, uśmiech bez powodu
29:56
możecie zbierać tryby do końca świata, ale jeśli nie
29:59
zrozumiecie, dlaczego je zabrałam.
30:03
Cień drgnął Korona na jego głowie pęknięta krzywa przez
30:08
chwilę wyglądała jak coś, co kiedyś było piękne.
30:13
To nic się nie zmieni. I zniknął, rozpłynął się w
30:17
ścianie jak gorzki zapach w wietrze.
30:20
Cisza. Laki za skomlał cicho pierniś
30:24
wtuli ła się w szyję gabrysi. Pierniczek milczał z miną kogoś,
30:29
kto właśnie przeliczył coś w głowie i wynik znów mu się nie
30:33
spodobał. Felek stał nieruchomo przez
30:36
dłuższą chwilę, potem poprawił wafelkową czapeczkę i powiedział
30:40
coś, czego nikt się nie spodziewał.
30:44
Na czekoladowym tropie ta wiedźma nie chce nas zatrzymać.
30:50
Miłosz spojrzał na niego. A co chce?
30:54
Żebyśmy coś zrozumieli powiedział felek cicho i to mnie
30:59
niepokoi bardziej niż pułapki, bo pułapki da się ominąć.
31:03
A pytanie, na które nie znasz odpowiedzi?
31:06
To zostaje z tobą. Gabrysia spojrzała na tryb serca
31:12
w swojej dłoni złote serduszko, pulsowało ciepłem.
31:17
Słodycz bez goryczki to lukier na niczym powtórzyła szeptem,
31:21
jakby chciała to zapamiętać. Nie wiedziała jeszcze, że te
31:25
słowa wrócą do niej i że będą kluczem do wszystkiego.
31:29
Z labiryntu wybiegli szybko, bo labirynt, który rozpoznał ich w
31:33
rytmie serca, teraz otwierał imścieżkę jak dywan powitalny
31:38
ściany rozsuwały się grzecznie syrop nie tryskał, a laki biegł
31:42
przodem z ogonem wystawionym jak flaga zwycięstwa.
31:46
Musimy dotrzeć do Poznania. Powiedział pierniczek, wskazując
31:50
łapką na wschód. Tam jest drugi tryb, tryb
31:54
rozumu. A potem do Wrocławia dodała
31:58
pierniś tryb odwagi. O jezusiu to przecież daleko
32:05
stwierdził Miłosz za daleko, żeby iść pieszo odpowiedział
32:09
pierniczek z troską, ale jest coś szybszego, piernikowa kolej.
32:15
Szli szybkim krokiem, prawie biegiem cynamonowąścieżką, która
32:19
prowadziła przez lukrowe przedmieścia piernikowego.
32:22
Mycie lina mijali puste uliczki, zamknięte kramy z piernikowymi
32:27
ozdobami i fontannę, z której kiedyś pewnie tryskał lukier, a
32:31
teraz stała sucha i popękana, aż dotarli do dworca piernikowy.
32:37
Dworzec wyglądał jak miniatura prawdziwego dworca, ale z
32:41
ciasta. Peron z imbiru, dach z wafli, a
32:45
na tablicy odjazdów zamiast miast nazwy jak z przepisu
32:49
piernikowy Poznań. Tor cynamonowy piernikowy,
32:53
Wrocław, tor goździkowy, piernikowy mycielin tor domowy,
32:59
a na torze stała lokomotywa. Nie byle jaka piernikowy parowóz
33:05
z cynamonowym kominem z kołami zany wyżowych gwiazdek i kotłem
33:10
z którego buchał dym pachnący goździkami wyglądał jak stary
33:15
szlachetny pociąg taki, który widział więcej niż nie jeden
33:18
podróżnik, ale mknie po cynamonowych szynach jak metro i
33:22
ma w sobie duszę odkrywcy. Na platformie maszynisty stał
33:27
pan pieczony. Był to piernik kolud o twarzy
33:31
okrągłej jak bułeczka z wąsami z lukru i czapką z ciasta
33:35
kruchego. Miał ręce umazane mąką i oczy
33:38
jak rodzynki, małe, ciemne, ale pełne wesołości i mówił w rymach
33:45
wyłącznie. Oho, podróżni widzę was z dala,
33:50
zawołał wychylając się z kabiny wsiadajcie śmiało nie stójcie
33:54
jak lody, bo pociąg rusza, nim piernik wystygnie z mody.
33:58
Miłosz spojrzał na gabrysie. Czy on właśnierymuje
34:04
potwierdziła gabrysia? Cały czas dopowiedzieli pierniś
34:08
i pierniczek chórkiem kto wsiada jedzie kto stoi żałuje.
34:14
A kto mi zegarek liże tego laki całuje?
34:18
Dodał pan pieczony pukając w zegarek z lukru wsiedli felek
34:22
pomógł gabrysi wciągnąć laki przez drzwi wagonu, bo pies
34:26
oczarowany zapachem pierniklandii próbował
34:29
jednocześnie wsiąść i polizać drzwi.
34:33
Pierniczki i pierniczek usadowili się na oparciu ławki
34:35
jak 2 malutkie maskotki piloci. Trzymajcie się mocno, bo lecim
34:40
jak z pieca, kto puści poręcz ten w imbir się wkręca, ryknął
34:45
pan pieczony gwizdek i lokomotywa ruszyła.
34:52
Najpierw wolno z cichym chrup chrup chrup cynamonowych szyn
34:56
pod kołami, potem szybciej i szybciej i szybciej.
35:03
Pociąg wjechał w cynamonowy tunel, ciemny, pachnący tak
35:08
intensywnie cynamonem, że felek musiał przytrzymać wafelkowy
35:12
nos, żeby nie kichnąć iskry leciały Spodku jak pomarańczowe
35:16
świetliki. Za tunelem lukrowy wiadukt
35:20
wysoko nad doliną z imbirowego ciasta, potem most nad rzeką z
35:25
syropu klonowego, która leniwie płynęła w dole.
35:29
Gabrysia wyjrzała przez okno i zaśmiała się pierwszy raz od
35:33
dłuższego czasu. To jest jak kolejka górska, ale
35:38
pachnąca. Miłosz też się uśmiechnął, choć
35:41
próbował tego nie okazywać, bo stratedzy nie powinni się
35:45
uśmiechać w trakcie misji. Ale ta jazda była zbyt szalona,
35:49
żeby się nie uśmiechać. Laki wcisnął nos przez okno i
35:53
szczekał z radości uszyło potały mu na wietrze jak 2 miękkie
35:58
skrzydła. Felek oparł się o ścianę wagonu
36:01
i odetchnął. Chwila oddechu mruknął na
36:06
czekoladowej fali. Zaraz wszystko się ocali i przez
36:10
kilka minut w mknące i lokomotywie w tunelu z cynamonu
36:14
z wiatrem pachnącym goździkami we włosach było dobrze, po
36:19
prostu dobrze, ale chwile oddechów pierniklandii nie
36:22
trwają. Długo trzask lokomotywa
36:26
szarpnęła tak gwałtownie, że gabrysia spadła z ławki.
36:30
Miłosz złapał się poręczy, a laki przejechał po podłodze.
36:34
Bonu jak futrzana piłka na lodowisku światła zamigotały.
36:38
Zgasły. Zapaliły się na chwilę i znów
36:42
zgasły. Z ostatniego wagonu powiał
36:45
wiatr. Ale niezwykły wiatr lodowaty,
36:50
gorzki, taki, który nie niesie zapachu kwiatów ani deszczu,
36:55
tylko pustkę, jak oddech lodówki, w której ktoś zostawił
36:59
otwartą kawę. Co się dzieje?
37:03
Krzyknął Miłosz. Pan pieczony wypadł z kabiny z
37:06
miną ciastka, które właśnie spadło z blaszki.
37:10
Szyny się kleją, tory w syropie, ktoś nam nasypał goryczki na
37:15
stopy. Zawołał pan pieczony ani do
37:18
przodu, ani do tyłu. Stoimy jak piernik, co się
37:21
najadł kisielu. Felek podszedł do okna i
37:25
wychylił się to, co zobaczył, sprawiło, że jego pralinkowe
37:28
serce stuknęło głośniej, a przez jego wafle przelała się fala
37:32
słodkiego niepokoju. Na torach.
37:35
Może 100 m przed nimi stał ktoś wysoka postać chuda z
37:42
ciemnobrązowego prawie czarnego ciasta jak piernik, który został
37:46
za długo w piekarniku. Na głowie piernikowa Korona z
37:52
pęknięciem pośrodku. Jakby ktoś kiedyś złamał ją na
37:56
pół i próbował skleić, ale się nie udało.
37:59
Wyglądała jak wiedźma z baśni, ale nie taka co straszy i
38:03
chichocze raczej taka co patrzy na ciebie i mówi coś, czego nie
38:07
chcesz słyszeć, bo wiesz, że ma trochę racji.
38:11
To była gorzka gertruda. Nie stała sama wokół niej na
38:17
torach na szynach na nasypie siedziały, skakały, wiły się
38:22
dziesiątki małych stworzonek, ciasteczkowe, chochliki małe,
38:26
gorzkie pierniczki o krzywych uśmiechach i oczach jak czarne
38:31
porzeczki. Gertruda uniosła dłoń.
38:34
Gorzki pył posypał się z jej palców jak ciemna mąka.
38:38
I przemówiła gorzką prawdę, bo tylko taką znała.
38:43
Myśleliście, że to będzie łatwe, że weźmiecie tryby i wrócicie do
38:47
domu i wszystko będzie słodkie? Jak lukier na torcie?
38:52
Jej głos był spokojny, nie krzyczała, nie groziła, mówiła.
38:57
Tak jak mówi ktoś, kto jest zmęczony udawaniem, że wszystko
39:01
jest w porządku. Słodycz trzeba sobie zasłużyć
39:05
powiedziała, bo inaczej nie smakuje inaczej jest tylko
39:09
cukrem bez znaczenia. Pierni się zadrżała na ramieniu
39:14
gabrysi. Pierniczek na kolanach miłosza
39:17
skulił się jak liść na wietrze, a gorzki wiatr wiał coraz
39:21
mocniej i wtedy felek poczuł coś na swoim czekoladowym ramieniu.
39:27
Gorzki wiatr niósł ze sobą coś więcej niż tylko zapach ciemne
39:32
drobinki maleńkie jak pyłki kwiatowe, ale ciężkie jak żal
39:36
wirowały w powietrzu wokół gertrudy i jej chochlików.
39:41
Osiadały na szybach wagonu na ławkach na lukrowej podłodze,
39:46
wszędzie cieniutka warstwa gorzkiego pyłu.
39:50
Gabrysia otarła drobinki z ramienia Miłosz strzepnął je z
39:54
włosów na ludzkich ciałach, pył po prostu osiadał jak kurz,
39:59
który da się zetrzeć. Ale na felku na czekoladowym
40:05
ciele felka pył reagował jak magnes przyciąga metal jak
40:09
deszcz wsiąka w ziemię. Gorzki pył dotknął czekolady i
40:14
zmienił się. Z suchego pyłu w gęstą, ciemną,
40:18
lepką substancję gorzką polewę twardnieją są z każdą sekundą.
40:25
O rany szepnął felek. Patrząc na swoje czekoladowe
40:29
ręce, które powoli ciemniały i twardnienia oły pod warstwą
40:33
gorzkiej polewy. Gorycz reaguje z czekoladą.
40:37
To nie jest to nie jest dobre. Polewa rosła peł zła po jego
40:45
dłoniach jak ciemna fala na łokciach na piersi na wafelkowej
40:49
czapeczce, której rogi zaczęły twardnieć jak oblane smołą.
40:55
Felku krzyknęła gabrysia. Felku russie wrzasnął Miłosz,
41:01
łapiąc go za ramię, ale jego palce ze ślizgnęła się
41:04
potwardniejącej polewie krusze się powiedział felek.
41:08
Przez zaciśnięte zęby, walcząc z polewą, która pełzła mu ku szyi
41:13
ku twarzy coraz wyżej. Lecz nie poddaje.
41:20
Na torach W ciemności gertruda patrzyła jej chochliki, tańczyły
41:25
na szynach jak małe gorzkie ogniki, a gorzki wiatr wiał
41:29
coraz mocniej i coraz więcej ciemnych drobinek osiadało na
41:33
felku i zamieniało się w polewe i polewa rosła.
41:39
Laki szczekał jak szalony, skacząc dookoła felka próbując
41:43
zlizać po lewe, ale cofał się kręcąc łbem, bo smak goryczki
41:47
był zbyt silny nawet dla niego. Pierś miś na ramieniu gabrysi
41:52
zadrżała i schowała twarz. Pierniczek na dłoni miłosza
41:57
szepnął. Jeśli polewa dotrze do jego
42:00
serca. Nie dokończył.
42:04
Nie musiał każdy się domyślił, a polewa na felku rosła ciemna
42:10
twarda. Nieubłagana.
42:15
Była już na jego waflach na nogach na jego głowie.
42:19
Felek patrzył na dzieci czekoladowymi oczami, które
42:23
powoli znikały pod warstwą gorzkiej ciemności i powiedział
42:27
ostatnie słowo, jakie zdążył wypowiedzieć, zanim polewa
42:30
zamknęła mu usta. Uciekajcie.
42:35
I na tym kończymy pierwszą część gabrysia i Miłosz dotarli do
42:39
pierniklandii świata, w którym smaki mają głos, a pierniki mają
42:44
serca. Znaleźli pierwszy tryb,
42:47
usłyszeli gorzką prawdę odcienia na ścianie i wsiedli do
42:52
lokomotywy, która miała ich zabrać do Poznania.
42:55
Ale gorzka gertruda nie zamierza ułatwiać drogi i felek.
43:00
Nasz czekoladowy bohater właśnie pokrywa się gorzką polewą, która
43:04
twardnieje z każdą sekundą. Co zrobi Miłosz?
43:08
Czy jego strategiczny umysł znajdzie wyjście?
43:12
Co zrobi gabrysia czy jej serce podpowie coś, czego logika nie
43:17
widzi i kim naprawdę jest gorzka gertruda złoczyńcom, który chce
43:22
zniszczyć pierniklandię czy kimś, kto po prostu chce, żeby
43:26
ktoś w końcu powiedział. Gorzki smak też jest ważny.
43:31
Odpowiedzi w części drugiej felek wafelek i piernikowa gra
43:37
gorzki trop na czekoladowym tropie do usłyszenia.