Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Zaginione Okulary Profesora 👓 bajka na dobranoc | Felek Wafelek (PFW_004)

Transcript

Zaginione Okulary Profesora 👓 bajka na dobranoc | Felek Wafelek (PFW_004) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski. Zapraszam was do wysłuchania
• 0:04
  opowiadania. Felek wafelek i zaginione
• 0:07
  okulary profesora. Co byście powiedzieli na wyprawę
• 0:12
  pełną tajemnic? Felek wafelek trafia do
• 0:14
  niezwykłego laboratorium, gdzie nic nie jest takie, jak się
• 0:18
  wydaje. A wszystko zaczyna się od
• 0:20
  pewnych zagadkowych okularów. Co kryje się za drzwiami
• 0:25
  profesora? Posłuchajcie i przekonajcie się
• 0:27
  sami zaczynamy. Jeżeli felek stał się już
• 0:31
  znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
• 0:34
  zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
• 0:39
  dalej. A jeśli chcecie wesprzeć
• 0:41
  przygody felka, możecie postawić mu symboliczne kakao na
• 0:44
  patronite. Ten mały gest daje nam wielką
• 0:48
  moc do tworzenia kolejnych historii na czekoladowym tropie
• 0:52
  link znajdziecie w opisie dzięku.
• 0:54
  Jeżeli jesteście częścią tego świata.
• 0:56
  Pewnego dnia felek wafelek, nasz czekoladowy bohater wyruszą na
• 1:01
  beztroski spacer po okolicy. Wędrując nagle dostrzegł
• 1:05
  niezwykły, lekko zakurzony budynek.
• 1:08
  Z jego kominów unosiły się gęste kłęby dymu, a z okien wydobywała
• 1:13
  się gorąca para sycząc i wirując w powietrzu.
• 1:17
  Nad wejściem wisiała tabliczka, która od razu przykuła uwagę
• 1:20
  felka. Wykonana była z różnorodnych
• 1:23
  śrubek, gwoździ i misternie ułożonych metalowych części.
• 1:28
  Napis układał się w słowa. Laboratorium profesora
• 1:32
  pstryczka. Co to za fascynujące miejsce?
• 1:37
  Zastanawiał się felek. Drapiąc się po wafelkowej
• 1:39
  głowie, starając się jednocześnie nie ukruszyć swojej
• 1:43
  czekoladowej czapeczki. Może wejdę i zobaczę, co tu się
• 1:46
  dzieje. Zaintrygowany felek pchnął
• 1:49
  ciężkie drzwi i wkroczył do środka.
• 1:52
  Wewnątrz panował prawdziwy Chaos.
• 1:55
  Laboratorium było wypełnione dziwnymi urządzeniami, które
• 1:58
  wydawały rozmaite dźwięki. Bzd puf trach.
• 2:03
  Maszyny wyglądały jakby nieustannie coś testowały, a
• 2:07
  nadmiar energii co chwile wywoływał w nich drobne wybuchy.
• 2:10
  Z sufitu zwisały liczne przewody niczym pajęcze sieci, a na
• 2:15
  ścianach migotały kolorowe światła.
• 2:18
  Ależ to miejsce wygląda niesamowicie.
• 2:20
  Wygląda jak fabryka wynalazków. Pomyślał z ekscytacją felek,
• 2:25
  rozglądając się wokoło, nagle usłyszał rozpaczliwy głos
• 2:29
  dochodzący z kąta laboratorium. Ratunku pomocy.
• 2:34
  Ktoś zawołał nerwowo. Felek ostrożnie zbliżył się do
• 2:39
  źródła głosu, uważając, by nie nadepnąć na żaden kabelek, ani
• 2:43
  nie zahaczyć o żadną dźwignię. Bo kto wie, co mogłoby się wtedy
• 2:47
  wydarzyć? W końcu jego czekoladowe oczy
• 2:50
  dostrzegły profesora starszego pana z włosami sterczącymi we
• 2:54
  wszystkie strony, jakby właśnie przeżyły niekontrolowany wybuch.
• 2:59
  Jego laboratoryjny fartuch nosił ślady wielu eksperymentów.
• 3:03
  Był poplamiony licznymi chemikaliami.
• 3:05
  Umazany smarem przypalony, a w kilku miejscach nawet podarty.
• 3:11
  Wyglądał niczym żywa encyklopedia porażek naukowych i
• 3:15
  być może kilku przypadkowych sukcesów.
• 3:19
  Ktoś tu potrzebuje pomocy. Pomyślał felek ruszając w stronę
• 3:23
  profesora. Profesor kręcił się w kółko
• 3:26
  wyraźnie czymś zmartwiony, jakby coś zgubił.
• 3:29
  Och, nie, och, nie powtarzał na okrągło, gdzie są moje okulary,
• 3:35
  bez nich nie mogę dokończyć mojego wynalazku.
• 3:38
  Wszystko jest takie rozmazane i niewyraźne.
• 3:41
  Jeśli tego nie zrobię na czas wszystko może wybuchnąć.
• 3:45
  Lamentował profesor, biegając jak szalony felek, podszedł
• 3:49
  bliżej, ale zanim zdążył się odezwać, profesor spojrzał na
• 3:53
  niego z konsternacją. Co to za dziwny mały wynalazek?
• 3:59
  Mruknął profesor chwyciwszy felka za ramię.
• 4:02
  Nie pamiętam, żebym coś takiego stworzył dodał.
• 4:05
  Przyglądając się felkowi z każdej strony.
• 4:08
  Profesor wyciągnął z kieszeni fartucha śrubokręt i kilka
• 4:11
  małych kluczy. Zaczął delikatnie majstrować
• 4:14
  przy felku, próbując przekręcić jego ramię.
• 4:17
  Jakby sprawdzał mechanizm hahaha, proszę przestać to
• 4:21
  łaskocze felek wybuchnął śmiechem, próbując wymknąć się z
• 4:25
  rąk profesora. Profesor zatrzymał się nagle
• 4:29
  zaskoczony tym, co usłyszał. Ty mówisz, wykrzyknął, odsuwając
• 4:34
  felka na wyciągnięcie ręki z szeroko otwartymi oczami.
• 4:38
  Oczywiście nazywam się felek wafelek, usłyszałem twoje
• 4:42
  wołanie o pomoc i chętnie ci pomogę, ale najpierw bardzo cię
• 4:45
  proszę, abyś odłożył te narzędzia.
• 4:47
  Mam delikatne wnętrze powiedział felek z uśmiechem.
• 4:51
  Próbując uspokoić profesora. Profesor zamrugał kilkakrotnie i
• 4:55
  uniósł brwi. Och, Przepraszam, myślałem, że
• 4:59
  jesteś jednym z moich wynalazków.
• 5:01
  Faktycznie potrzebuje pomocy. Moje okulary gdzieś zniknęły.
• 5:05
  Profesor westchnął, po czym wyjaśnił felkowi, że musi dostać
• 5:08
  się do komnaty tajemniczych wynalazków, gdzie przechowuje
• 5:12
  swoje najnowsze i najważniejsze odkrycia.
• 5:15
  Niestety brak okularów sprawił, że przypadkowo pomylił dźwignie
• 5:19
  i uruchomił system zabezpieczeń. Teraz wszystkie maszyny w
• 5:23
  laboratorium działają w trybie obronnym, a ja potrzebuję Twojej
• 5:26
  pomocy, żeby. Zacznie dostać się do komnaty.
• 5:30
  Myślisz, że dasz radę mi pomóc? Felku zapytał profesor z nutą
• 5:34
  desperacji w głosie. Felek uniósł wafelkową brew.
• 5:39
  System zabezpieczeń to brzmiało poważnie, ale przecież nie mógł
• 5:43
  odmówić. Oczywiście profesorze, w moich
• 5:46
  waflach płynie czyste karmel, prowadź, zobaczymy, co da się
• 5:50
  zrobić odpowiedział z uśmiechem. Kiedy profesor otworzył ciężkie,
• 5:54
  metalowe drzwi przed felkiem rozciągnął się długi, mroczny
• 5:58
  korytarz na ścianach migotały różnokolorowe światła, a podłoga
• 6:02
  składała się z setek metalowych płytek, które przy każdym kroku
• 6:06
  profesora wydawały ciche niepokojące.
• 6:10
  Klik klik. Uważaj.
• 6:13
  Ostrzegł profesor, unosząc palec każdy krok może uruchomić
• 6:17
  mechanizmy obronne. Musimy poruszać się zgodnie ze
• 6:21
  wzorem jedno złe stąpnięcie i będzie nieciekawie.
• 6:26
  Niestety profesor, który bez swoich okularów widział niewiele
• 6:29
  więcej niż Kret źle oszacował już pierwszy krok.
• 6:33
  Płytka zadrżała, a po chwili z sufitu spadły cienkie, kolorowe
• 6:37
  wiązki światła przecinające powietrze niczym ostrza.
• 6:41
  O nie to są lasery zawołał profesor, robiąc szybki krok do
• 6:46
  tyłu. Te promienie przecinają wszystko
• 6:49
  na swojej drodze. Musimy jakimś cudem dotrzeć do
• 6:52
  końca korytarza i wyłączyć ten system.
• 6:55
  Felek zrozumiał, że nie ma. Tu do stracenia jego czekoladowa
• 6:59
  głowa pracowała na najwyższych obrotach.
• 7:01
  Analizując możliwe wyjścia, spojrzał w głąb korytarza i zdał
• 7:06
  sobie sprawę, że musi przejąć inicjatywę.
• 7:09
  Bez chwili wahania rzucił się w wir akcji, przetaczał się po
• 7:12
  podłodze, unikał laserów, przeskakiwał przez nie zgracją,
• 7:16
  jakby był akrobatą w szczytowej formie.
• 7:19
  Skok, unik sal to przysiadł błyskawiczny zwrot.
• 7:24
  A na koniec elegancki ukłon, jakby kończył występ na scenie
• 7:27
  czekoladowego teatru. Gdyby profesor miał swoje
• 7:31
  okulary na pewno biłby brawo z zachwytu i podziwu.
• 7:35
  Po chwili felek dotarł do końca korytarza i z determinacją
• 7:39
  wcisnął przycisk dezaktywujący system.
• 7:42
  W jednej chwili wszystkie lasery zgasły, a w korytarzu zapadła
• 7:46
  głęboka Cisza. Felek odetchnął z ulgą,
• 7:50
  rozglądając się dumnie wokół udało się.
• 7:55
  Naprawdę masz w sobie mnóstwo odwagi felku powiedział
• 7:59
  profesor, ocierając pod z czoła. Dzięki tobie udało nam się wyjść
• 8:03
  z tego cało, przynajmniej na razie.
• 8:07
  Dodał, spoglądając przed siebie. Felek ruszył dalej, a kiedy
• 8:11
  dotarł mniej więcej do połowy korytarza poczuł jakiego ciało
• 8:15
  powoli i delikatnie unosi się w powietrzu.
• 8:19
  O nie, nie wiedziałem, że będę latać zażartował podskakując i
• 8:24
  odbijając się między sufitem a podłogą, jak piłeczka próbował
• 8:28
  złapać się luźnych przewodów, aby wrócić na bezpieczną
• 8:31
  ścieżkę, ale wszystko wokół zdawało się żyć własnym życiem.
• 8:36
  To zmiana grawitacji felku tłumaczył profesor.
• 8:40
  Wyobraź sobie, że jesteś balonem, im lżejszy jesteś, tym
• 8:44
  wyżej się unosisz, musisz myśleć jak balonik, a wtedy wylądujesz
• 8:48
  bezpiecznie. Zamiast biec po podłodze, felek
• 8:52
  unosił się nad nią desperacko machając rękami i nogami,
• 8:56
  próbując utrzymać równowagę, aby nie wpaść w kolejne pułapki.
• 9:00
  Czające się pod sufitem. Chwilę później przed felkiem
• 9:04
  pojawiły się ogromne, unoszące się w powietrzu bańki wypełnione
• 9:08
  brokatowym wnętrzem wyglądały niewinnie, a jedna z nich
• 9:13
  dryfowała tak blisko, że felek już wyciągnął rękę, by ją
• 9:16
  dotknąć. Nagle jednak usłyszał cichy
• 9:19
  plask. Inna bańka tuż obok niego pękła,
• 9:23
  a z jej wnętrza wydobył się lepki, migoczący śluz, który
• 9:27
  rozlał się na podłogę, tworząc niebezpiecznie kleistą pułapkę.
• 9:32
  Felek natychmiast cofnął rękę, starając się zachować równowagę
• 9:36
  i spokój. Zaczął poruszać się ostrożniej z
• 9:39
  większą precyzją, jakby tańczył w powietrzu, delikatnie
• 9:43
  odbijając się od sufitu i podłogi, skutecznie unikając
• 9:47
  bańkowych pułapek. W myślach powtarzał sobie słowa
• 9:50
  profesora pstryczka jesteś balonikiem, myśl jak balonik.
• 9:56
  Po tym podniebnym tańcu dotarł do panelu sterowania, pociągnął
• 10:00
  za dźwignie i wyłączył system obronny.
• 10:03
  Gdy felek pokonał ostatnią pułapkę, zauważył, że profesor
• 10:07
  zaczął krążyć nerwowo, przeczesując włosy, jakby nagle
• 10:11
  wpadł na genialny pomysł. Felku.
• 10:14
  Dziękuję ci to niesamowite jesteś dowodem na istnienie
• 10:19
  czekoladowej ewolucji zawołał profesor, podnosząc palet w górę
• 10:23
  w geście triumfu. Musiałeś powstać z fuzji genów i
• 10:27
  kakao. Twoja czekoladowa struktura to
• 10:30
  nie przypadek, to wynik milionów lat ewolucji ziaren kakao.
• 10:35
  Felek patrzył na profesora z szeroko otwartymi oczami,
• 10:39
  zastanawiając się, czy ten żartuje, czy mówi na serio
• 10:43
  parsknął cicho pod nosem, ale zanim profesor zdążył powiedzieć
• 10:47
  coś jeszcze bardziej szalonego, felek dostrzegł coś błyszczącego
• 10:51
  w jego włosach i profesorze, czy ty, aby nie masz na głowie
• 10:55
  swoich okularów? Zapytał, z trudem, powstrzymując
• 10:59
  się od wybuchu śmiechu. Profesor zatrzymał się
• 11:02
  gwałtownie dotknął dłonią swojej głowy i zmarszczył brwi.
• 11:07
  Na głowie powtórzył zdziwiony. Szukałem ich wszędzie, no chyba
• 11:13
  że. Nagle dotknął okularów ukrytych
• 11:16
  w swoich bujnych, sterczących włosach.
• 11:19
  Zrobił wielkie oczy, po czym wybuchnął śmiechem tak głośnym,
• 11:23
  że aż kilka śrubek wypadło z kieszeni jego fartucha.
• 11:26
  No tak, felku znowu czekoladowy geniusz ratuje sytuację.
• 11:31
  Może okulary też ewoluują i same się ukrywają powiedział z
• 11:36
  szerokim uśmiechem, wkładając okulary na nos he czekoladowa
• 11:40
  ewolucja jeszcze poczeka. Felek uśmiechnął się szeroko.
• 11:44
  Profesor odprowadził felka do drzwi pełen wdzięczności, zawsze
• 11:48
  będziesz mile widziany w moim laboratorium felku, a może nawet
• 11:52
  pomożesz mi przy kolejnym wynalazku przydałby się ktoś o
• 11:56
  tak błyskotliwym umyśle i niezwykłym sprycie jak ty
• 12:00
  zapytał z nadzieją w głosie. Może kiedyś, ale na razie
• 12:05
  potrzebuje trochę spokoju odpowiedział z uśmiechem felek.
• 12:09
  Felek opuścił laboratorium z szerokim uśmiechem, czując
• 12:12
  satysfakcję z udanej misji. Profesor pstryczek wciąż
• 12:20
  rozemocjonowany machał mu na pożegnanie mamrocząc pod nosem
• 12:24
  nowe pomysły na wynalazki. To była jedna z tych przygód,
• 12:28
  które na długo pozostaną w pamięci pełna śmiechu, zagadek i
• 12:32
  niespodziewanych zwrotów akcji. Patrząc w dal, felek zastanawiał
• 12:37
  się, jakie jeszcze niezwykłe miejsca i osoby spotka na swojej
• 12:40
  drodze. Jedno było pewne.
• 12:44
  Gdziekolwiek się znajdzie spryt, odwaga i czekoladowa siła zawsze
• 12:48
  będą po jego stronie. Dzięki, że wysłuchaliście tej
• 12:52
  historii okulary odnalezione, a profesor zadowolony jak zwykle
• 12:57
  spryt i pomysłowość felka wafelka uratowały sytuację do
• 13:01
  usłyszenia w kolejnej przygodzie.
• 13:03
  Jeśli spodobała ci się ta historia, nie zapomnij polubić
• 13:06
  tego filmu i zasubskrybować ten kanał, aby nie przegapić
• 13:10
  kolejnych przygód. Śledź nas też na innych mediach
• 13:13
  społecznościowych. Tam znajdziesz jeszcze więcej
• 13:16
  czekoladowych niespodzianek. Do usłyszenia wkrótce.