Latest / Udha e Verteta dhe Jeta SHORTS - TruthFM Albania / A JE GATI TË LËSH GJITHÇKA PËR JEZUSIN? MATEU 19
Transcript
- Mateu 19 Tre biseda, tre njerëz të ndryshëm, tre reagime shumë të ndryshme. Një grup burrash fetarë që përpiqen ta fusin në kurth për divorcin. Një grup prindërish që duan që ai t'i bekojë fëmijët, ndërsa dishepujt që përpiqen t'i largojnë. Një djalë i ri me gjithçka që do, bën pyetjen e duhur dhe pastaj largohet i trishtuar. Mateu 19 nuk ngadalësohet. Jezusi kalon nga një temë e vështirë në tjetrën dhe secila prej tyre ka rëndësi edhe për ne sot. Tema e kapitullit: Për njeriun kjo është e pamundur, po për Perëndinë gjithçka është e mundur. Mateu 19:26. Vargjet kyçe: Prandaj, atë që Perëndia e ka bashkuar, njeriu të mos e ndajë. Vargu 6. Lëreni fëmijët e vegjël të vijnë tek unë dhe mos i pengoni, sepse të tillëve u përket mbretëria e qiejve. Vargu 14. Konteksi historik dhe kulturor: Pyetja e farisenjve në lidhje me divorcin nuk ishte e pafajshme. Ishte një kurth dhe ishte një debat i gjallë. Dy rabinë të famshëm të asaj kohe, Shamai dhe Hileli (të cilët nuk përmenden në Bibël, por i gjejmë në libër të tjerë historikë) nuk ishin dakord për këtë pyetje. Shamai tha se një burrë mund të divorcohet nga gruaja e tij vetëm për mëkat të rëndë seksual. Hileli tha se një burrë mund të divorcohet nga gruaja e tij për pothuajse çdo arsye, madje dhe për të djegur ushqimin e tij. Jezusi duhej të zgjidhte një anë dhe të dyja palët kishin nxënësit e tyre që do të ishin të pakënaqur. Divorci në atë kohë ishte tërësisht në duart e burrit. Një grua nuk mund ta niste divorcin. Ajo merrte një certifikatë divorci dhe largohej. Pa të, ajo nuk mund të rimartohej. Pa martesë, ajo nuk kishte pothuajse asnjë mënyrë për të mbijetuar financiarisht. Sistemi ishte projektuar për burrat dhe gratë paguanin çmimin kur ai keqpërdorej. I riu në gjysmën e kapitullit shpesh quhet sundimtari i pasur i ri. Mateu e quan atë një të ri. Luka shton se ai ishte një sundimtar. Marku thotë se Jezusi e pa dhe e doli. Të tre detajet kanë rëndësi: ai ishte i ri, i suksesshëm, i respektuar dhe vërtet i interesuar, dhe ai u largua i trishtuar. Deveja dhe gjilpëra është një shprehje hebraike për diçka të pamundur. Në Jeruzalem nuk kishte portë "gjilpëra" në kuptimin e mirëfilltë. Kjo ishte një traditë e mëvonshme e shpikur për ta zbutur shprehjen. Jezusi e kishte fjalën se ishte e pamundur. Dishepujt e kuptuan në këtë mënyrë, prandaj u habitën kaq shumë. Vargjet 1-6: Çfarë bashkon Perëndia? Farisenjtë vijnë me një pyetje: "A është e ligjshme të divorcohesh nga gruaja për çfarëdo shkaku?" Ata nuk po kërkojnë dituri, ata po e vënë në provë. Çfarëdo që të thotë ai, do të mërzisë dikë. "A nuk e keni lexuar se ai që i krijoi që nga fillimi i krijoi mashkull dhe femër?" Ai nuk fillon me ligjin e Moisiut, ai shkon më tej, shkon tek Zanafilla, shkon në fillim. Përpara se të jepet ndonjë ligj për divorcin, kishte një plan. "Prandaj njeriu do ta lërë babanë dhe nënën e tij dhe do të bashkohet me gruan e tij dhe të dy do të bëhen një mish i vetëm". Ai përsëri po citon Zanafillën 2:24. Një mish i vetëm, jo dy njerëz që bien dakord të jetojnë së bashku, një gjë e re. Dhe pastaj fjalia që është qendra e gjithçkaje: "Atë që Perëndia ka bashkuar, njeriu të mos e ndajë". Ai po thotë se martesa nuk është një marrëveshje njerëzore që njerëzit mund ta prishin kur t'u pëlqejë. Është diçka që bën Zoti. Të dy njerëzit bëjnë zotimin, Zoti vepron, bashkimi është vepër e tij dhe jo vetëm e tyre. Vargjet 7-9: Moisiu dhe zemra e ngurtë "Përse atëherë Moisiu urdhëroi të jepet një certifikatë divorci?" ata kundërshtojnë. Ata citojnë Moisiun. Nëse martesa është kaq e përhershme, përse Moisiu e lejoi divorcin? "Për shkak të zemrës dhe ngurtësisë tuaj, Moisiu ju lejoi të divorcoheni nga gratë tuaja, por që në fillim nuk ishte kështu". Ai i jep përgjigjen më të qartë të mundshme. Moisiu nuk e urdhëroi divorcin, Moisiu e lejoi, dhe arsyeja nuk ishte se divorci ishte i mirë. Arsyeja ishte se zemrat njerëzore janë të ngurta dhe mëkati i bën njerëzit të aftë për gjëra të tmerrshme brenda një martese. Pastaj ai jep përjashtimin: "Kushdo që divorcohet nga gruaja e tij, përveç immoralitetit seksual, dhe martohet me një tjetër, kryen një shkelje kur kurore". Ky është një nga vargjet më të diskutuar në Dhiatën e Re. Njerëzit e kanë studiuar atë për shekuj me radhë dhe të krishtëret e sinqertë ende nuk pajtohen për disa detaje. Dy gjëra janë të qarta: Jezusi e merr seriozisht martesën dhe ai jep një përjashtim jo shumë. Ka njerëz në çdo bashkësi apo kishë që kanë kaluar nëpër divorc. Disa prej tyre mbajnë plagë prej tij që nuk janë shëruar. Qëllimi i këtij fragmenti nuk është të dënojë njerëzit, por të na tregojë se çfarë ka projektuar Perëndia dhe pse ka rëndësi. Hiri dhe e vërteta duhet të jenë të pranishme këtu. Vargjet 10-12: Reagimi i dishepujve Dishepujt e dëgjojnë këtë dhe thonë: "Nëse kjo është ajo që do të thotë martesa, është mirë të mos martohesh fare". Ata habitën nga ky standard. "Jo të gjithë mund ta pranojnë këtë fjalë, por vetëm ata të cilëve u është dhënë". Jezusi nuk debaton. Ai thotë: "Jo të gjithë mund ta pranojnë këtë". Pastaj ai flet për ata që mbeten beqarë për hir të mbretërisë. Ai nuk po thotë se martesa është inferiore. Ai po thotë se disa njerëz janë thirrur për beqari si një dhuratë për veprën e Perëndisë. Është një thirrje e lartë, jo një çmim ngushëllimi. Pali thotë të njëjtën gjë tek 1 Korintasve, kapitulli 7. Vargjet 13-15: Le të vijnë fëmijët Njerëzit i sjellin fëmijët Jezusit që ai t'u vërë duart mbi ta dhe të lutet. Dishepujt i shohin duke ardhur dhe përpiqen t'i ndalojnë. Fëmijët nuk janë mjaftueshëm të rëndësishëm, ka gjëra më urgjente. "Lëreni fëmijët e vegjël të vijnë tek unë dhe mos i pengoni, sepse të tillëve u përket mbretëria e qiejve". Ai nuk po korrigjon vetëm një gabim shoqëror, ai po na tregon diçka se kujt i përket mbretëria. Ai e tha këtë në kapitullin 18, ai e thotë përsëri këtu. Fëmijët nuk janë në fund të listës, ata janë pikërisht lloji i personit për të cilin është mbretëria. Dhe ai vuri duart mbi ta dhe iku. Kjo është e gjithë historia: asnjë mrekulli, asnjë mësimdhënie, vetëm duart e tij mbi fëmijët dhe pastaj ai vazhdon përpara. Ndonjëherë kjo është më se e mjaftueshme. Vargjet 16-22: Njeriu që kishte gjithçka Një njeri vjen duke vrapuar, ai gjonjëzohet. Ai pyet: "Çfarë gjëje të mirë duhet të bëj për të pasur jetën e përhershme?" Ishte shumë serioz. Ai ishte i respektueshëm dhe dëshiron përgjigje. "Përse më pyet për atë që është e mirë? Vetëm një është i mirë". Jezusi e ridrejton. Pyetja supozon se jeta e përhershme fitohet duke bërë mjaftueshëm gjëra të mira. Ai e sfidon supozimin përpara se t'i përgjigjet. Pastaj ai rendit urdhërimet. Burri thotë se i ka mbajtur të gjitha që nga rinia e tij. Dhe Mateu shënon diçka që nuk duhet ta anashkalojmë: Jezusi e shikoi dhe e deshi. Ky është një njeri që Krishtit i tërheqës vërtet. "Nëse do të jesh i përsosur, shko vendos çfarë të kesh dhe jepua ato të varfërve dhe do të kesh një thesar në qiell. Pastaj eja më ndiq". Ai i jep udhëzim me specifik për një person specifik. Ai pa se cili ishte thesari i vërtetë i këtij burri. Ai nuk po u jep një urdhër të përgjithshëm të gjithë të krishterëve që të shesin gjithçka. Ai po vë gishtin tek e vetmja gjë që ky i ri e mbante më fort se çdo gjë tjetër. Kur i riu dëgjoi këtë, u largua i trishtuar sepse kishte pasuri të mëdha. Ai erdhi duke vrapuar me një pyetje dhe u largua duke ecur i trishtuar. Pasuria e tij e kishte më shumë se sa kishte ai vetë. Ai nuk ishte i lirë. Ky është një nga përfundimet më të ndershme në ungjill. Jezusi nuk e ndjek atë, ai nuk e zbut udhëzimin, ai e lë të shkojë. Dashuria nuk do të thotë gjithmonë heqja e gjësë së vështirë. Vargjet 23-26: Deveja dhe gjilpëra "Është më lehtë që një deve të kalojë nëpër vrimën e gjilpërës se sa një i pasur të hyjë në mbretërinë e Perëndisë". Kjo është një shprehje hebraike për diçka të pamundur. Jezusi nuk e kishte fjalën fjalë për fjalë dhe nuk donte ta zbulonte, e kishte për qëllim të trondiste dhe kjo ndodhi. Dishepujt u habitën. Ata pyesin: "Kush atëherë mund të shpëtohet?" Në botën e tyre, pasuria shihej si një shenjë e favorit të Zotit. Nëse një njeri i pasur nuk mund të shpëtohet, askush nuk mundet. "Me njeriun kjo është e pamundur, por me Zotin gjithçka është e mundur". Ai nuk thotë se deveja mund të kalojë nëpër gjilpërë, ai thotë se Zoti mund të bëjë atë që njeriu nuk mund ta bëjë. Kjo nuk ka të bëjë me përjashtimin e njerëzve të pasur, ka të bëjë me faktin se askush nuk e shpëton veten. Shpëtimi është ajo që bën Zoti. Vargjet 27-30: Po ne? Pjetri gjithmonë i ndershëm thotë atë që të gjithë mendojnë: "Ne kemi lënë gjithçka dhe të kemi ndjekur ty. Çfarë fitojmë?" "Kushdo që ka lënë shtëpi, vëllezër, motra, baba, nënë, fëmijë, toka për hir të emrit tim, do të marrë 100-fish dhe do të trashëgojë jetën e përhershme". Ai nuk e qorton pyetjen, ai i përgjigjet asaj. Ajo që kemi hequr dorë për të nuk është e humbur. Ka një kthim dhe kthimi është më shumë se investimi. "Por shumë nga ata që janë të parët do të jenë të fundit dhe të fundit do të jenë të parët". Ai e përfundon me një përmbysje. Renditja e pritur nuk është renditja përfundimtare. Kapitulli filloi me farisenjtë që mendonin se ishin në pozicionin e duhur dhe një njeri të pasur që mendonte se pasuria e tij vërtetonte favorin e Perëndisë. Jezusi përfundon duke thënë: "Renditja do t'ju habisë". Fjalët kyçe Proskollao: Të mbahesh fort, të jesh i bashkuar, të kapesh fort. Fjala tek Zanafilla 2:24 që citon Jezusi përshkruan diçka të ngjitur së bashku, të lidhur. E njëjta fjalë përdoret tek Veprat e Apostujve për njerëzit që iu bashkuan kishës së hershme. Gjithmonë do të thotë një angazhim që nuk ndahet lehtë. Sklerokardia: Ngurtësi zemre. Nga skleros (i fortë) dhe kardia (zemër). E njëjta rrënjë përdoret për faraonin tek Eksodi. Jezusi thotë se Moisiu e lejoi divorcin për shkak të kësaj. Një zemër e fortë është ajo që nuk lëviz më nga Zoti ose nga njerëzit. Teleios: I përsosur, i plotë, i gjithëpërfshirës. Ajo që Jezusi i thotë të riut të jetë, jo pa mëkat. Fjala do të thotë të kesh arritur qëllimin për të cilin je krijuar. Ai po e fton të riun të bëhet i plotë dhe po i tregon atij se çfarë i mungonte. Perilypos: Shumë i trishtuar, thellësisht i pikëlluar. Këtu fjala për gjendjen e të riut ndërsa ai po largohej. E njëjta fjalë përdoret edhe për Jezusin në Gjetsemani: "Shpirti im është shumë i trishtuar". Trishtimi i të riut ishte i vërtetë, ai nuk ishte indiferent. Lidhja me Dhiatën e Vjetër dhe përmbushjen profetike Tre fragmente të Dhiatës se Vjetër mbajnë peshën e këtij kapitulli: Zanafilla 1:27 dhe 2:24: Jezusi i citoi të dyja këto drejtpërdrejt në vargjet 4 dhe 5. Ai nuk i referohet ligjit të divorcit të Moisiut, ai kthehet deri në krijimin e njerëzimit dhe martesën e parë. Argumenti i tij është: para çdo ligji për divorcin, kishte një plan, qëllimi është standardi. Eksodi 20:12-16: Urdhërimet që Jezusi i rendit të riut janë nga Dhjetë Urdhërimet: mos vrit, mos kryej kurkurorëshkelje, mos vidh, mos bëj dëshmi të rreme, me ndero atin dhe nënën tënde, dhe urdhrin që shton: "duaje të afërmin tënd si veten tënde" nga Levitiku 19:18. Ligji i Përtërirë 24:1-4: Ligji që tha Moisiu për divorcin që citojnë farisenjtë. Jezusi nuk e mehon që tha Moisiu, ai e riformulon atë. Ishte një lëshim ndaj dështimit njerëzor, jo një rekomandim. Standardi i Perëndisë është gjithmonë Zanafilla 2. Modeli i këtij kapitulli është në përputhje me të gjithë Ungjillin. Jezusi nuk e shfuqizon Dhiatën e Vjetër, ai tregon se çfarë tregonte ajo gjithmonë. Ai shkon më thellë, jo në një drejtim tjetër. Aplikimi për ne sot Merreni seriozisht martesën që nga fillimi. Themeli nuk është dita e dasmës, është Zanafilla 2. Dy njerëz të bashkuar nga Zoti në një gjë. Koha për ta kuptuar këtë është para se të vijnë stinët e vështira, jo gjatë tyre. Mos i largoni njerëzit që të tjerët i konsiderojnë të parëndësishëm. Dishepujt u përpoqën t'i largonin fëmijët. Ne e bëjmë të njëjtën gjë me njerëzit që duken të parëndësishëm për agjendën. Jezusi ndaloi për ta. Mbretëria i përket këtij lloj personi. Le ta vendosë gishtin në një gjë të vetme. I riu bëri një pyetje të sinqertë dhe mori një përgjigje specifike. Jezusi pa atë që ai e mbante më fort. Nëse do t'i bënit të njëjtën pyetje sot, çfarë mendoni se do të tregonte ai në jetën tuaj? Pasuria nuk është shenjë e favorit të Perëndisë. Dishepujt supozuan se ishte, Jezusi i korrigjoi ata. Paraja nuk është një masë se sa i kënaqur është Perëndia me ty. Ky supozim është ende i gjallë edhe ende i gabuar. Asnjë gjë nga ato që ke hequr dorë për Perëndinë nuk shkon dëm. Pyetja e Pjetrit ishte e sinqertë, përgjigja e Jezusit ishte e drejtpërdrejtë. Ka një kthim për çdo gjë që dorëzohet për mbretërinë. Nuk shkon dëm, por investohet. Çfarë mësojmë nga ky kapitull? Zoti e krijoi martesën, ai është ai që bashkon. Ceremonia njerëzore ka rëndësi, ajo që bën Zoti në të ka më shumë rëndësi. Mbretëria u përket fëmijëve. Ai e tha këtë në kapitullin 18, ai e thotë përsëri këtu. Nuk është rastësi, kështu mendon ai në të vërtetë. Jezusi i do njerëzit që nuk mund t'i ndihmojë sepse ata nuk e lejojnë. Ai e shikon të riun dhe e do atë, dhe e lë të largohet. Shpëtimi është ajo që bën Perëndia, jo ajo që arrijmë ne. "Me njeriun është e pamundur" — kjo fjali e mbulon të gjithë, përfshirë ata që i kanë zbatuar të gjitha urdhërimet që nga fëmijëria. Varg për t'u mbajtur mend: "Me njeriun kjo është e pamundur, por me Perëndinë gjithçka është e mundur." — Mateu 19:26 Paqja dhe hiri i Perëndisë qoftë me ju!