Latest / Nie-winna Sztuka / 123. Rozpustny ART Paryż. W poszukiwaniu XX wiecznej bohemy

Transcript

123. Rozpustny ART Paryż. W poszukiwaniu XX wiecznej bohemy · Nie-winna Sztuka

• 0:00
  Bą żur Witam was w kolejnym niewinnym odcinku.
• 0:03
  Ja nazywam się marika szwal i dzisiaj moje drogie i moi drodzy
• 0:07
  zabieram was do rozpustnego Paryża z którego właśnie
• 0:11
  wróciłam moja art. Wycieczka skupiła się głównie na
• 0:15
  eksplorowaniu momart, które swego czasu jak dobrze wiecie
• 0:19
  było miejscem, w którym najwybitniejsi artyści i
• 0:22
  artystki zaczynali swoją podróż, powiedzmy w.
• 0:27
  Zapisywaniu się na kartach historii sztuki, więc chyba was
• 0:30
  nie zdziwię jak powiem, że byłam absolutnie podekscytowana, kiedy
• 0:35
  tylko wdrapałam się wieczorem na wzgórze najbardziej.
• 0:39
  Tak naprawdę zależało mi by chociaż, no w jakimś takim małym
• 0:44
  stopniu doświadczyć tej czarującej atmosfery z
• 0:48
  dwudziestego wieku. Dlatego postanowiłam, że
• 0:50
  zamieszkam na mu martr, no bo dosłownie 10 minut od mojego
• 0:56
  hotelu były wszystkie miejsca, które sobie gdzieś tam
• 0:59
  zaznaczyłam na mapie. No i co najważniejsze, chciałam
• 1:03
  mieszkać tak blisko tych miejsc, bo chciałam o poranku spacerować
• 1:07
  pustymi uliczkami w poszukiwaniu odrobiny tamtej artystycznej
• 1:12
  magii. Taką miałam po prostu naiwną
• 1:14
  wizję tej podróży, która. No tutaj ewą wszystkim
• 1:17
  zaspoileruje jak najbardziej się spełniła i od razu twierdzę, że
• 1:23
  to, że ja wybrałam taki wyrywek Paryża to był naprawdę dobry
• 1:27
  ruch dla mnie. Ale już w pierwszy wieczór nie
• 1:31
  mogłam się powstrzymać, więc zostawiłam walizki w hoteliku i
• 1:35
  ruszyłam od razu schodami w górę do pracowni picassa, dokładnie
• 1:40
  do tej, w której namalował panny z avi nią i to jest miejsce,
• 1:44
  które nazywa się betula var, które znajduje się na ulicy.
• 1:48
  Rura winią pod numerem trzynastym.
• 1:51
  Wiecie tyle razy opowiadałam wam o tamtych czasach o całym
• 1:55
  wzgórzu. Że chodzenie po tych samych
• 1:58
  uliczkach po tych samych kamyczkach było dla mnie czymś
• 2:02
  totalnie surrealistycznym. Betula, czyli tak dosłownie
• 2:06
  tłumacząc Łódź prania te nazwę nadał temu miejscu poeta max
• 2:12
  Jacob z tego, co głosi ta cała Legenda.
• 2:16
  Historia to bardzo przypominało mu przez te wąskie korytarzyki,
• 2:21
  skrzypiące są gdzieś tam podłogę i dosyć klaustrofobiczne
• 2:25
  wnętrza. Wnętrze starego statku pralni
• 2:29
  sekwany. Wiecie tam, gdzie panie sobie
• 2:31
  siedziały na sekwanie i prały na tych tareczkach?
• 2:35
  Za opłatą po prostu ubrania innych ludzi.
• 2:37
  Jak kiedyś się prało moi drodzy nie było pralek tym bardziej
• 2:41
  suszarek no i w 1904 roku właśnie do tego miejsca
• 2:45
  wprowadził się Pablo Picasso, a 3 lata później namalował w nim
• 2:50
  panny z avi nią. I wiecie, to jest jedno z
• 2:53
  najważniejszych w ogóle wydarzeń w historii sztuki, ponieważ ten
• 2:56
  obraz no uznaje się za początek kubizmu i ja moi drodzy, tutaj
• 3:01
  byłam. Jak tak sobie o tym pomyślę, to
• 3:05
  po prostu nadal nie wierzę. Oczywiście nie tylko ja tam
• 3:08
  byłam, bo kiedyś nie tylko Picasso bywał i tworzył, ale sam
• 3:13
  mój art. Crash ame deo modeliani, więc
• 3:16
  jak widzicie wycieczka była skrzętnie zaplanowała pod moich
• 3:20
  ulubionych malarzy i to co mi się podobało, kiedy czytałam o
• 3:24
  tym budynku, to fakt, że wszyscy poeci, literaci, artyści, którzy
• 3:31
  tam. Bywali albo mieli pracownię, no
• 3:33
  w każdym razie, którzy spędzali tam czas i po latach spisali
• 3:37
  swoje wspomnienia. A propos tego miejsca, no to oni
• 3:40
  powiedzieli taką fajną rzecz. Wszyscy naprawdę podobną w
• 3:43
  różnych swoich pamiętnikach, dziennikach, że dopiero kiedy
• 3:47
  Pablo Picasso się tam pojawił, to zadziała się magia, że on tak
• 3:52
  jakby był esencją klimatu tego całego artystycznego.
• 3:57
  Przybytku wiecie no bardzo mi się spodobało jak oni tak
• 4:00
  powiedzieli, nie to tak jakby on tworzył atmosferę tego miejsca.
• 4:03
  Myślę, że to jest naprawdę wielki i bardzo ładny
• 4:06
  komplement. I dlatego Picasso to nie jest
• 4:09
  tylko malarz, a na pewno nie tylko geniusz, którego z taką
• 4:13
  łatwością dzisiaj wiele szczególnie historyczek sztuki
• 4:16
  chce skan celować za jego zachowania wobec swoich
• 4:20
  partnerek, bo on był jednym z najistotniejszych elementów
• 4:25
  tworzenia się bohemy. No i historii, która zmieniła
• 4:28
  dzieje sztuki. W przypadku też w nie wiem, no
• 4:31
  Wielkiej ogromnej ilości innych twórców, którzy zamieszkiwali mu
• 4:35
  martw w czasach picassa, no i tak.
• 4:38
  Jak woli ścisłości, stali słuchacze oczywiście o tym
• 4:41
  wiedzą, ale Pablo zamieszkiwał wzgórze, czyli mo mart.
• 4:45
  Kiedy jeszcze nie znaczył nic była wtedy tam wielka bieda.
• 4:49
  Brakowało jedzenia, fill opału. Myślę, że na taką skalę, której
• 4:54
  trochę nie potrafimy sobie fill dzisiaj wyobrazić, a zimy były
• 4:58
  tak mroźne, że ludzie potrafili zamarznąć na śmierć, więc wiele
• 5:02
  wspomnień tych poetów literatów, o których przed chwilą
• 5:06
  wspomniałam. No to zdecydowanie były
• 5:09
  koloryzowane i wręcz takie utopijne i romantyczne wizje
• 5:14
  tego moim. No bo po czasie zapominali o tym
• 5:18
  głodzie, o brudzie, o warunkach w jakich mieszkali.
• 5:22
  Wiecie tam był Grzyb na ścianach nie było w ogóle światła, no
• 5:26
  tragedia była tego Jestem pewna, no że to jest bardzo mocno
• 5:30
  ulizane, ale niespecjalnie tylko po prostu z czasem wydaje mi
• 5:36
  się, że tu wszystko się zaciera i pamiętamy te lepsze chwile.
• 5:41
  Bo też wiem, że to co najważniejsze, czyli sztuka, to
• 5:43
  było to, czym żywili się wszyscy, którzy tam przebywali.
• 5:47
  Jestem w ogóle ciekawa, ilu z nich wierzyło, że staną się
• 5:51
  najlepszymi malarzami, jakich widział Paryż, albo czy od
• 5:54
  samego początku zawsze mieli wielkie ego, czy byli tak
• 5:59
  zdeterminowani, by zrobić po prostu wszystko, żeby stworzyć
• 6:02
  dzieło, które zmieni bieg historii?
• 6:05
  No bo właśnie w ten sposób ja postrzegam ten dwudziesty wiek w
• 6:08
  Paryżu i całą scenę artystyczną. Oczywiście nie odpowiem za
• 6:12
  wszystkich, ale jedno wiem, na pewno Picasso kochał mu mart aż
• 6:17
  do śmierci, on z wielką czułością zawsze wspominał tamte
• 6:20
  czasy, kiedy nie miał co włożyć do garnka.
• 6:24
  Pamiętacie te historie, kiedy jego kotka przyniosła mu w ogóle
• 6:27
  takie kilka kiełbasy, które ukradła sąsiadowi?
• 6:31
  Wtedy mieli co podać gościom na kolację.
• 6:34
  No ja wiem, że on po prostu był najszczęśliwszy w tamtym
• 6:37
  momencie jako młody publico i był pełen ideałów, ale no.
• 6:42
  To tak jak powiedziałam to jest dosyć normalna sprawa, że z
• 6:44
  wiekiem stajemy się sentymentalnie, ja coś o tym
• 6:47
  wiem i wracamy po prostu myślami do tych najbardziej beztroskich
• 6:51
  lat, bo też pamiętajcie, że kiedy już Picasso zaczął
• 6:55
  sprzedawać obrazy, kiedy tak naprawdę był pod skrzydłami, no
• 6:59
  chociażby gertrudy stein i kiedy rywalizował z matizem, no to on
• 7:04
  wtedy przeniósł się na muparnas, na który tak naprawdę
• 7:08
  przeprowadzali się tylko ci, którzy.
• 7:11
  Doświadczyli sukcesu w jakiejś tam skali, bo ci co zostawali
• 7:15
  wtedy na momart to zazwyczaj. Nie wiem jak to po prostu
• 7:20
  marnowali swój talent, popadając w uzależnienia, często też
• 7:24
  umierając po prostu z przepicia, więc myślę, że mu mardr widziało
• 7:28
  wiele sukcesów, ale też wiele tragedii, które gdzieś tam może
• 7:34
  i często były pomijane w historii sztuki, bo wiadomo, że
• 7:37
  najczęściej mówi się o tych najwybitniejszych, prawda, więc
• 7:42
  ten cały miks wydarzeń i tych zabawnych i tych właśnie
• 7:45
  tragicznych. Miałam w sobie kiedy pierwszy
• 7:48
  raz wędrowałam po moumart, no dobra, ale wróćmy do.
• 7:52
  Rzeczywistości ten budynek b tula var, przed którym stałam.
• 7:56
  No nie był tym samym dlatego, że w latach siedemdziesiątych
• 8:01
  spłonął, a przynajmniej jakaś jego część, bo fasada i część
• 8:05
  murów nadal pamiętają do dzisiaj tamte czasy.
• 8:09
  Czasy, w które tak bardzo chciałabym się przenieść chociaż
• 8:12
  na chwilę, więc po to udałam się do Paryża.
• 8:16
  Stałam przed nim w ogóle z tak wielkim uśmiechem.
• 8:19
  Poliki bolą mnie do dzisiaj musiałam wyglądać bardzo głu.
• 8:23
  A to, bo pan na ławeczce dziwnie się na mnie patrzył, ale kto by
• 8:27
  się przejmował, bo dookoła nie było w ogóle ludzi poza tym
• 8:31
  panem, no i poza kilkoma osobami, które gdzieś tam niżej
• 8:34
  siedziały w knajpeczce i nagle w pewnym momencie z pięknie
• 8:38
  zdobionych, chociaż już zniszczonych, takich obdrapanych
• 8:41
  zielonych drzwi wyszła para starszych, no dojrzałych, może
• 8:46
  tak powiem Francuzów, więc ja się uśmiechnęłam, powiedziałam
• 8:50
  bonsuła, bo już był wieczór, wiecie jak to jak kulturalna?
• 8:54
  I poczekałam aż mnie miną i jak w filmie w tym samym momencie
• 8:59
  szybko podbiegłam do drzwi. Wiecie, one były stare i
• 9:02
  masywne, więc powoli się zamykały.
• 9:05
  Wsadziłam pomiędzy nie nogę i weszłam do środka.
• 9:09
  No totalnie istna scena z filmu i to musicie o mnie wiedzieć.
• 9:14
  Ja nie mam wstydu, no na to wygląda i ewidentnie Jestem
• 9:17
  spontaniczna. Jeżeli chodzi o włamywanie się
• 9:20
  na paryskie klatki schodowe. Ale absolutnie nie miałam złych
• 9:24
  zamiarów. No moi drodzy.
• 9:26
  Po prostu ten budynek nie jest przekazany do użytku dla
• 9:29
  turystów. Myślę, że też wiele osób w ogóle
• 9:30
  nie chce tam wchodzić. A jak nadarzyła się okazja, no
• 9:34
  to trzeba z niej skorzystać. W środku były 3 pary czerwonych
• 9:39
  drzwi, ale dużo więcej skrzynek na listy, więc domyślam się, że
• 9:43
  jakbym nie bała się aresztowania pierwszej nocy, no to mogłabym
• 9:47
  wejść nawet dalej po prawej stronie.
• 9:50
  Na wycieraczce stały 2 puste butelki po winie.
• 9:53
  Co jeszcze bardziej wiecie, podkreślało taką.
• 9:56
  Nie wyobrażenie o tym miejscu, no bo wiemy, że artyści z
• 10:00
  rozpustnego Paryża po prostu lubili sobie wypić winko i kiedy
• 10:04
  już wyszłam z tego budynku, taka wycie, no lekko zestresowana, że
• 10:07
  jednak wbiłam do niego. Podeszłam jeszcze do witryny
• 10:12
  również zielonej. No tej tej obok, która jest
• 10:15
  zwieńczona takim wielkim złotym zdobionym napisem labetu lavar
• 10:19
  var. Tam, no po tej lewej stronie, no
• 10:22
  i są tutaj. Cyferki i obrazki, które
• 10:25
  pokazują historię tego miejsca. Wiecie, kto tam mieszkał?
• 10:28
  Tu się robiło. Kiedy spłonął i dzień później
• 10:32
  dowiedziałam się, że jak się naciśnie jakby dany numerek, to
• 10:36
  konkretny obrazek się podświetla.
• 10:38
  No taka podpowiedź ode mnie dla was, bo ja o tym wtedy nie
• 10:41
  wiedziałam. Tak naprawdę nic więcej się tam
• 10:44
  nie działo. Po prostu letni wieczór, tylko
• 10:47
  gdzieniegdzie paliły się ledwo latarenki ja gapiąca się na
• 10:51
  obdrapany budynek, ale to był. No mój pierwszy raz w miejscu, w
• 10:56
  którym Picasso i modiliani spędzili tyle czasu 120 lat
• 11:00
  temu. Zaszłam też oczywiście do tej
• 11:02
  knajpki na dole, z której dobiegały głosy i brzęki
• 11:06
  kieliszków nazywa się le role della bit, wybaczcie jak źle
• 11:10
  wymawiam po francusku, ale się staram.
• 11:13
  To było miejsce, które również zaplanowałam odwiedzić dnia
• 11:16
  następnego. No ale stwierdziłam, że będzie
• 11:19
  idealne na pierwszy kieliszek shardone na początek mojej
• 11:23
  paryskiej art. Rozpusty rozpusty nie miałam, bo
• 11:27
  skupiona byłam na sztuce, a nie na lafiryndowaniu po prostu ja
• 11:31
  mam w życiu priorytety. Moi drodzy, w dwudziestym wieku
• 11:35
  ta tawerna nazywała się shipper azą, czyli u ojca a zone i
• 11:40
  prowadził ją właśnie pan per a zone czyli.
• 11:43
  Tata a są tak dużo. Zapamiętajmy per azą, który z
• 11:48
  tego co się dowiedziałam po prostu był bardzo miłym
• 11:51
  człowiekiem, był serdecznie nastawiony do tych wszystkich
• 11:54
  biednych artystów, pozwalał im płacić albo własnymi pracami,
• 11:58
  albo brać na kreskę, kiedy brakowało im pieniędzy, czyli
• 12:03
  bardzo często była też taka knajpka w Paryżu.
• 12:06
  Ja nie wiem, czy to ta, ale domyślam się, że mogło być ich
• 12:09
  sporo. Że wiecie jak są takie kozły, na
• 12:12
  których można napisać coś kredą? Na przykład zapraszamy dzisiaj
• 12:16
  na pyszny makaron czy tam jakieś ślimaki?
• 12:19
  No to właśnie takie tablice były dla różnych artystów i jak już
• 12:23
  była zapisana cała, że cała kreska była wzięta przez tam
• 12:27
  ileś miesięcy to był wymazywany artysta i już nigdy nie mógł nic
• 12:32
  wziąć na kreskę. No i u tego pana azową jedli na
• 12:36
  przykład Picasso modyliani czy brak, no bo mieli blisko i
• 12:40
  korzystali z przychylności pana właściciela, chociaż wydaje mi
• 12:44
  się, że tak naprawdę w tamtych czasach cała społeczność na
• 12:47
  wzgórzu była ze sobą jakoś tak mocno.
• 12:50
  Byli wobec siebie pomocni. Wiecie, teraz żyjemy trochę w
• 12:56
  dobie takiego indywidualizmu, ale wtedy myślę, że jeszcze
• 13:00
  niewiele lat temu jak ja byłam mała, to takie społeczności
• 13:03
  obcych ludzi po prostu się tworzyły i sobie wzajemnie
• 13:07
  pomagały. Ja takie mam wyobrażenie też
• 13:10
  tego momart. Ja oczywiście byłam skrzętnie
• 13:13
  przygotowana do tej podróży, znając wiele ciekawostek dla
• 13:16
  mnie samej. Więc łączyłam różne fakty i
• 13:20
  dowiedziałam się z jednego z moich źródeł, czyli książki, że
• 13:25
  wtedy kieliszek domowego winka kosztował 20 cm.
• 13:30
  Ja tej nocy, kiedy usiadłam, zapłaciłam 6 € i z tego co się
• 13:34
  potem dowiedziałam, rozmawiając z ze znajomymi, którzy mieszkają
• 13:38
  w Paryżu, to wcale nie jest duża kwota, ponieważ doszły mnie
• 13:42
  słuchy, że mo mart stara się. Jednak no żeby nie było tam zbyt
• 13:46
  wielu turystycznych pułapek. Ja akurat się tym nie
• 13:49
  przejmowałam, no bo ja wiedziałam, że ja chcę spędzić
• 13:53
  sobie chwilę właśnie w tej knajpeczce, w której kiedyś te
• 13:57
  120 lat temu pili sobie moi ukochani malarze.
• 14:00
  Oczywiście przed wyjazdem się przygotowałam, ja wiedziałam, że
• 14:04
  na przykład trzeba poczekać przy wejściu.
• 14:08
  Aż podejdzie kelner, kelnerka i nie można sobie po prostu wbić
• 14:12
  do stolika, tylko trzeba poczekać, aż ktoś wskaże nam
• 14:16
  miejsce. Wiecie o co chodzi?
• 14:18
  I zawsze oczywiście zaczynałam od bon żura albo bą suła, bo tak
• 14:23
  wypada i wtedy od razu przychylniej.
• 14:26
  Francuzi na ciebie patrzą, jak już potem zaczniesz rozmawiać po
• 14:29
  angielsku i ja tego wszystkiego takich malutkich niuansików
• 14:32
  dowiedziałam się z ebooków Adama chowańskiego, który mieszka tam
• 14:36
  od kilku lat. Więc wolałam się dostosować, by
• 14:38
  właśnie Francuzi. Jak najłagodniej mnie
• 14:42
  traktowali, ale o tym niebawem moi drodzy tylko powiem, że.
• 14:47
  To chyba jakiś wielki mit, bo ja przez te kilka dni w ogóle nie
• 14:50
  spotkałam się z niemiłym potraktowaniem mnie przez
• 14:53
  Francuzów. A wiecie, że jadam po francusku
• 14:55
  tylko kilka słów znam, więc myślę, że to też zależy po
• 14:59
  prostu od naszego podejścia. Wiecie też jeżeli chodzi o te
• 15:03
  interakcje z drugim człowiekiem, no to ja nie mam z tym problemu,
• 15:08
  to wiecie i wy i wszyscy moi bliscy, ale ja też zawsze z
• 15:11
  wielkim szacunkiem podchodzę do każdego człowieka.
• 15:15
  I jakby z przyjemnością, kiedy gdzieś wyjeżdżam, uczę się kilku
• 15:18
  słów albo zdań w danym języku, nawet jeżeli są przekręcone, bo
• 15:23
  to jakoś tak milej i łatwiej sami wiemy jak no nie wiem. w
• 15:25
  Polsce rozmawia się z obcokrajowcem, jak on powie
• 15:28
  chociażby dzień dobry, albo jak się masz.
• 15:30
  W każdym razie wydawało mi się, że to jest bardzo turystyczne
• 15:34
  miejsce, może to już była ta, no nie ta godzina, ale knajpka była
• 15:38
  wypełniona francuzami. Więc po prostu siedziałam i
• 15:41
  chłonęłam atmosferę cały tak naprawdę zmęczenie tą
• 15:45
  kilkunastogodzinną wyprawą do Paryża gdzieś zniknęło, więc
• 15:49
  fajnie. Siedziałam na pięknie plecionym
• 15:52
  krzesełku mi takie niuanse sprawiają wielką przyjemność,
• 15:55
  ale faktycznie, no jak się słucha o Paryżu, no to te
• 16:00
  krzesełka mają jakąś taką, no wielkie znaczenie dla ludzi i
• 16:05
  się nie dziwię, bo one są takie urocze, to takie malutkie dzieła
• 16:08
  sztuki, jak podeszła do mnie pani kelnerka, no to zapytałam
• 16:12
  jej się po angielsku, jak jest chick po francusku.
• 16:16
  Powiedziała, że jest to sampe, więc było to już kolejne słowo
• 16:20
  do mojego słowniczka francuskiego.
• 16:23
  I wiecie co? Okazało się, że ta pani jest
• 16:25
  Polką, która mieszka od 23 lat w Paryżu i ja to nazywam.
• 16:30
  Nie przypadkiem naprawdę był to przemiłe akcent tej nocy, ale
• 16:35
  stwierdziłam, że wieczór jest jeszcze młody niczym modliliani,
• 16:40
  kiedy zamieszkiwał mu martr i nie chciałam już więcej winka,
• 16:44
  więc postanowiłam, że te rzeczy, które zaplanowałam sobie
• 16:47
  zobaczyć jutro o poranku. Mogę zobaczyć też pod osłoną
• 16:50
  nocy, tak z ciekawości, no wiecie, byłam podekscytowana i
• 16:54
  ja nie wiem co ja sobie myślałam, że o dwudziestej
• 16:56
  pierwszej to już będzie wszystko zamknięte.
• 16:58
  Ja pójdę spać. Przy zasady piękny w ogóle
• 17:02
  cudownie taki nie mogę powiedzieć, że gorący, bo był
• 17:05
  właśnie wiosenny wieczór, mimo że to było kilka dni temu, więc
• 17:09
  poszłam do kabaretu lula pa asille, czyli zwinnego królika.
• 17:14
  Jest to miejsce, w którym czas uwielbiał spędzać Pablo Picasso.
• 17:20
  Oczywiście ten królik był takim miejscem spotkań bohemy, więc
• 17:23
  musiał znaleźć się na mojej liście.
• 17:26
  Przychodzili tam malarze, poeci, muzycy, aktorzy, anarchiści,
• 17:31
  którzy zamieszkiwali wzgórze. Naprawdę wszyscy się tam dobrze
• 17:35
  bawili przy trunkach czy i muzyce na żywo.
• 17:40
  Oczywiście tej nocy, kiedy ja tam byłam, no to on był
• 17:42
  zamknięty, był pięknie podświetlony, ale dokładnie było
• 17:46
  nikogo, więc znowu sama stałam jak głupia na ulicy i się
• 17:50
  wpatrywałam, wyobrażając sobie po prostu.
• 17:53
  No jak kiedyś Pablo Picasso, modiapoli ner czy maurice
• 17:56
  utrillo palili sobie na przykład na zewnątrz fajkę, popijając ją
• 18:01
  absyntem, no i dyskutując o nowym dziele każdego z nich.
• 18:05
  A wiadomo, że Picasso bardzo lubił, kiedy jego znajomi
• 18:08
  dyskutowali na temat jego dzieł, więc ja ich widziałam oczyma
• 18:13
  wyobraźni, kiedy stoją pod tym plakatem przy wejściu pod tym
• 18:17
  malutkim pomalowanym płotkiem. No niestety, nie wydarzyło się
• 18:21
  to, co w filmie woody'ego allena o północy w Paryżu.
• 18:25
  Ale też było miło. Ja w ogóle ten film specjalnie
• 18:28
  przed paryżem obejrzałam, ale tam głównie bardziej się na
• 18:31
  literatach skupiali niż na artystach, aczkolwiek no była to
• 18:36
  miła. Miły wstęp do podróży, ale
• 18:39
  wyobraźcie sobie teraz tamtą atmosferę.
• 18:43
  Ja to widziałam tak zadymione pomieszczenie, kilka lat arenek,
• 18:47
  które ledwo oświetlały twarze bywalców było tam bardzo
• 18:51
  swobodnie głośne śpiewy, domniemam też żyj głośne
• 18:55
  śmiechy, improwizowane występy, recytowanie poezji, a przecież
• 19:00
  wiem bardzo dobrze, że modliliani uwielbiał wchodzić na
• 19:03
  stoły i głosić boską komedię dantego.
• 19:07
  Przez mnie się idzie w miasto płaczu, przez mnie się idzie w
• 19:11
  wieczne cierpienia, przez mnie się idzie.
• 19:14
  Wśród potępionych sprawiedliwość skłoniła mego twórcę boska
• 19:18
  potęga, wzniosła mądrość i pierwsza miłość mnie stworzyły
• 19:23
  przede mną rzeczy nie było stworzonych oprócz wiecznych, a
• 19:27
  ja Trwam wiecznie porzućcie wszelką nadzieję.
• 19:31
  Wy, którzy wchodzicie pardą, ale udzieliła mi się atmosfera.
• 19:36
  Teraz wyobraźcie sobie jak ja sobie cytuję tego dantego tam na
• 19:41
  tej pustej uliczce. No w każdym razie to jest jeden
• 19:44
  zy najbardziej chyba dramatycznych momentów w całym
• 19:47
  dziele dantego. To jest napis, który ma
• 19:50
  wstrząsnąć wchodzącym i uświadomić po prostu im
• 19:53
  ostateczność potępienia w tym piekle.
• 19:56
  No jak widzicie, ja wiem, że to jest zabawne, no ale ja zawsze
• 20:01
  sobie na grubo wyobrażam całą scenerię, pewnie dlatego.
• 20:05
  Tak dobrze się tam bawiłam, ale. Po to właśnie poleciałam do
• 20:09
  Paryża i ja dziękuję wszystkim boginią, że nie mam.
• 20:13
  A fantazji serio i że mogę sobie tak wyobrażać na żywo, ale mam
• 20:17
  oczywiście ciekawostkę, bo w 1905 roku, czyli rok po
• 20:21
  przyjeździe Picasso namalował obraz o tytule właśnie zwinny
• 20:24
  królik, na którym tak naprawdę był on sam, ale w postaci
• 20:28
  smutnego arlekina. No bo to były takie czasy, kiedy
• 20:32
  tych arlekinów sporo kręciło się po wzgórzu, były cyrki, no jeden
• 20:36
  wielki cyrk, to było to. I on siedział sobie przy barze i
• 20:41
  ja Jestem pewna, że wy kojarzycie ten obraz.
• 20:45
  Wstawię oczywiście do art. Newslettera dla patronów, ale
• 20:49
  może byliście na przykład w nowojorskim metropolian muzeum,
• 20:52
  bo on tam wisi i może widzieliście go na żywo i poza
• 20:57
  tym jeszcze na obrazie jest fernande oliwier, czyli jego
• 21:00
  pierwsza wielka miłość, o którą pamiętacie.
• 21:04
  Był tak zazdrosny, że kazał jej byczyć się w łóżku, a sam
• 21:08
  chodził załatwiać sprawą. Żeby przypadkiem żaden
• 21:12
  przystojniak jej nie poderwał, no i ten obraz w ogóle przez
• 21:15
  długi czas wisiał w tym zwinnym króliku, w tym kabarecie,
• 21:19
  ponieważ nie ukrywajmy Picasso go podarował właścicielom, żeby
• 21:24
  spłacić kreskę, o którą tak namiętnie tam pobierał i skoro
• 21:28
  wtedy okazało się, że wszystkie moje atrakcje z mapy były tak
• 21:31
  blisko siebie, to stwierdziłam, że jeszcze wyruszę.
• 21:35
  Pod bazylikę sacrecer ludzie ja słyszałam, że tam wieczorami
• 21:40
  jest imprezka i nawet trochę chciałam ją zobaczyć jak
• 21:43
  oglądałam gdzieś jakiś film. Ale takiego bailando ja się nie
• 21:48
  spodziewałam, wszyscy tam słuchali muzyki, ale setki
• 21:51
  głośników i to niestety takiej współczesnej a nie fajnej
• 21:55
  francuskiej, żeby robić klimat, palili dużo trawy, no wszystko
• 21:59
  tam śmierdziało, zielskiem śpiewali, tańczyli byli i
• 22:03
  turyści i naciągacze, ale ogólnie wszyscy byli bardzo
• 22:06
  szczęśliwi, nikt mnie nie zaczepiał tylko po prostu będąc
• 22:10
  tam pomyślałam że. Nie do takiego Paryża
• 22:13
  zaplanowałam się wybrać. Ale nawet jak ruszyłam dalej, no
• 22:19
  to z daleka było widać pięknie oświetloną wieżę ajfla, więc
• 22:23
  taki miły akcencik, bo ja zdecydowanie należę do tych
• 22:26
  turystek, które się cieszą, kiedy widzą wierzy ajfla, a nie
• 22:31
  udaje, że och jest 2 dni w Paryżu, więc Jestem już lokalsem
• 22:34
  i odwracam wzrok kaman. No super, ja się zawsze widzi,
• 22:39
  wie, że ive. I w drodze powrotnej trafiłam do
• 22:43
  powiedzmy takiego centrum momart, czyli no turystycznego
• 22:48
  splendorku i hosu obfitego w knajpki.
• 22:51
  Wszystko było uroczo oświetlone. Byli też panowie, którzy
• 22:55
  rysowali karykatury. No tak, jakby wyglądało jak z
• 22:59
  dożynek za 20 €. Straszne były.
• 23:02
  No serio, to nie była sztuka wysoka, ale spokojnie wolałam
• 23:07
  wydać te 20 € na coś ciekawszego niż na taką karykaturkę.
• 23:12
  Ja wam powiem, że mimo, że tam było tak strasznie dużo tych
• 23:15
  ludzi, to ja się absolutnie jarałam tym wszystkim.
• 23:19
  Bo pochodzeniu ciemnymi uliczkami nagle weszłam w
• 23:22
  światełka, tłum ludzi. No było to ciekawe
• 23:25
  doświadczenie, a mi turyści nie przeszkadzają sama Jestem
• 23:28
  turystką wiecie jakby tego pierwszego wieczoru to był
• 23:32
  idealny klimacik. Tyle, że znowu pomyślałam, że w
• 23:36
  tym miejscu nie było krzty magii, po którą właśnie
• 23:40
  przyleciałam. No ja po prostu miałam
• 23:43
  konkretnie sprecyzowane oczekiwania.
• 23:45
  Chciałam przenieść się do dwudziestego wieku.
• 23:47
  No proste, prawda, więc to moi drodzy, była moja nocy na
• 23:51
  rozgrzewkę przed kolejnym całym pełnym dniem jeszcze sobie
• 23:55
  usiadłam w knajpce przy moim hoteliku z innymi francuzami i
• 23:59
  wypiłam małe winko. Już tak wiecie na odstresowanie
• 24:02
  się. Po tym wszystkim, a myślę, że
• 24:05
  siedzenie i obserwowanie ludzi czy rozmowa z nimi, chociaż taki
• 24:09
  mały small talk dla mnie jest częścią podróży, którą ja
• 24:14
  naprawdę bardzo lubię i powiem wam już na wstępie, wszyscy mnie
• 24:18
  straszyli, że ci Francuzi są tacy niemili.
• 24:22
  Nie lubią rozmawiać po angielsku, no i są snobami może
• 24:25
  i bywają jak my wszyscy nie ukrywajmy, ale mnie nic takiego
• 24:29
  nie spotkało. Wiecie no, a Jestem gadułą, więc
• 24:32
  było dużo okazji, żeby ktoś był dla mnie niesympatyczny.
• 24:35
  W każdym razie kiedy kładłam się spać, byłam naprawdę szczęśliwa.
• 24:39
  Tak szczęśliwa, że nawet chyba nie potrafię tego opisać.
• 24:43
  Było to no wzruszające dla mnie. Dlatego wam dzisiaj o tym
• 24:46
  opowiadam i mam nadzieję, że poczujecie chociaż no ociupinkę,
• 24:49
  to co czułam wtedy, ja kolejnego dnia wstałam.
• 24:53
  Wcześnie by tak jak wam wspomniałam, po prostu pochodzić
• 24:56
  od siódmej rano po wzgórzu, bez turystów bez lokalsów, no bo
• 24:59
  wszyscy normalni ludzie wtedy jeszcze śpią, ale no poza tym
• 25:03
  jednym panem biegaczem sportowym świr kiem fill, to jest wow
• 25:07
  imponujące po tych górach po tych schodach odważny.
• 25:11
  Wiecie, że ja mam takie hasło fill, które też umieszczam na
• 25:14
  moich arciuchach, które sprzedaję sztuka, wino, złe
• 25:17
  decyzje, prawda? To ten wyjazd powinien brzmieć
• 25:21
  fill, sztuka, wino, schody, naprawdę sztuka, wino, schody,
• 25:25
  Paryż. Wszędzie tam były schody,
• 25:27
  schody, wszędzie nieważne, poszłam pod różowy domek, taką
• 25:31
  restaurację, że jak oglądacie zdjęcia na pintereście czy
• 25:34
  cokolwiek o Paryżu, to on zawsze tam jest fill dla influencerek
• 25:39
  to miejsce ładne, po prostu do zdjęć.
• 25:41
  Myślę, że to jest jedno z najbardziej.
• 25:43
  Ja nie wiem jakiś znanych spotów.
• 25:46
  Dla mnie jednak było miejscem ważnym pod względem, że
• 25:48
  przesiadywali tam impresjoniści i sam maurice utrillo go na
• 25:53
  przykład namalował w ogóle utrillo był ważną częścią
• 25:57
  bochenki i o tym przekonałam się podczas tej fill podróży, bo ja
• 26:01
  nigdy nie zagłębiałam się w jego biografię.
• 26:04
  Może bardziej w momencie, kiedy okazało się, że jego mama jest
• 26:08
  moją art. Crash, czyli susan valladą, ale.
• 26:12
  O niej jeszcze wam dzisiaj opowiem, w każdym razie fill
• 26:15
  było wielu artystów, którzy malowali ten domek fill, więc
• 26:20
  fill to było dla mnie bardzo miłe doświadczenie i przyznam,
• 26:25
  że jak tak spacerowałam sobie po poranny momar try bez ludzi, to
• 26:31
  czułam się faktycznie trochę tak, jakbym była właśnie w
• 26:34
  czasach tych wszystkich artystów.
• 26:38
  I znowu sobie oczywiście poszłam do lula, pa ashile czyli do
• 26:41
  kabaretu dopiero wschodziło słońce, które otulało każdą
• 26:46
  kamieniczkę a tam każda kamieniczka jest naprawdę
• 26:49
  urokliwa. Wszystko było piękne, w ogóle
• 26:52
  bez nadęcia i bez okłamywania was powiem, że moim zdaniem
• 26:56
  Paryż jest dziełem sztuki, zobaczyłam też winnicę obok tego
• 27:00
  kabaretu, który nie dostrzegłam wieczór wcześniej, co też było
• 27:03
  ciekawe, bo wiele. Jakby nowych rzeczy odkryłam,
• 27:07
  które wtedy ukryły się pod osłoną nocy, ale to dobrze, no
• 27:11
  bo trasa była wtedy niby taka sama, a jednak zaskakiwała
• 27:15
  szczegółami. Ale co do tej winnicy, to
• 27:18
  wiecie, ja pochodzę z Zielonej Góry, czyli z miasta, winem i
• 27:21
  winnicami stojącego we wrześniu. U nas odbywa się winobranie i
• 27:26
  jeżeli będziecie mieli kiedyś okazję, to ja was naprawdę
• 27:29
  zapraszam, bo lubuski wino od kilku lat to jest no całkiem
• 27:33
  inny wymiar smaku. Można pojechać na winnice, można
• 27:37
  popróbować różnych rodzajów wina i jakby te atrakcje wszystkie są
• 27:41
  naprawdę bardzo tanie. Na przykład nie wiem 20 zł, żeby
• 27:43
  pojechać na winnicę, a no same wina są sn dosyć drogie,
• 27:48
  zaczynają się od 70 zł do sn wzwyż.
• 27:53
  A dla tych, którzy nie piją alkoholu, no to znajdą się takie
• 27:56
  też bez alkoholu, więc nie martwcie się, jest dwudziesty
• 27:59
  pierwszy wiek i dla wszystkich będzie coś przyjemnego, a tutaj
• 28:03
  na wzgórzu mo martwe winogrona są zbierane ręcznie, we wrześniu
• 28:07
  i w październiku. Potem są fermentowane i
• 28:10
  butelkowane w piwnicach ratusza, gdzieś już poza wzgórzem i to
• 28:14
  wino nazywa się leklo leklo. Leklos momart i etykieta co roku
• 28:23
  jest projektowana przez innego artystę.
• 28:26
  Wydaje mi się, że to jest naprawdę fajna sprawa i okazało
• 28:29
  się też, że oni mają własne winobranie, ale to, co mnie
• 28:33
  rozbawiło. Kiedy rozmawiałam z osobą, z
• 28:36
  którą niebawem się zobaczę, w tym w tym dniu, że on co roku
• 28:41
  sobie obiecuje, że już nigdy nie wypije tego wina, ale zawsze
• 28:44
  zapomina i zawsze żałuję. Bo no też wyczytałam, że wiele
• 28:49
  osób opisuje smak tego młodego wina z mu mart jako bardziej
• 28:54
  pamiątkę i doświadczenie niż arcydzieło.
• 28:58
  No że to jest raczej taki symbol tradycji niż konkurencja dla
• 29:02
  tych wszystkich miejsc we Francji jak nie wiem burgundia,
• 29:05
  w których produkuje się naprawdę wyśmienite winko, więc
• 29:10
  pomyślałam, że będę musiała kiedyś wpaść.
• 29:13
  I sama się przekonać, jak smakuje to wino od razu wam też
• 29:16
  powiem, bo nagrywam ten podcast, jakby od razu po powrocie.
• 29:20
  Że ja byłam teraz w sierpniu i okazało się, że dobrze trafiłam,
• 29:24
  bo w sierpniu wiele małych biznesików się zamyka, Francuzi
• 29:28
  wyjeżdżają z Paryża na wakacje, więc jest jakby więcej tej
• 29:32
  przestrzeni. Wiecie, jeżeli chcemy sobie
• 29:34
  pozwiedzać Paryż i widzicie wszystkie te moje przekładanie
• 29:39
  znaczy może nie wiecie, ale miałam jechać.
• 29:42
  W maju były była ta data wyjazdu ciągle przekładana i finalnie
• 29:47
  też poleciałam sama, bo miałam polecić z kim.
• 29:50
  No to wydaje mi się, że to jest wspaniałość, nie, że duchy
• 29:53
  Paryża nade mną czuwały, bo to był najpiękniejszy czas, jaki
• 29:57
  mogłam sobie wyobrazić i szczerze naprawdę przerósł moje
• 30:01
  oczekiwania. No ale to chyba słyszycie w moim
• 30:04
  głosie i to była moja pierwsza taka podróż, że leciałam sama,
• 30:08
  bo zazwyczaj lecę sama do kogoś albo z kimś, więc Jestem
• 30:13
  zaskoczona. To było tak musiało po prostu
• 30:16
  być i ja już potem jak ludzie mi proponowali, żeby ze mną lecieć,
• 30:19
  to ja mówiłam, nie, nie już jest wszystko.
• 30:21
  Zaplanowane pode mnie, bo ja coś czułam, że ten Paryż ten mu
• 30:25
  martr muszę przeżyć fill. Sama po winnicy wybrałam się do
• 30:30
  pierwszej, ale takiej pierwszej pracowni picassa, którą
• 30:34
  odziedziczył po znajomym Hiszpanie, który po prostu
• 30:37
  zdecydował się jak wielu kolegów picassa wrócić do Barcelony.
• 30:42
  To było fill wcześniej przed tą, gdzie namalował lafiryndy z
• 30:45
  avinią. Dlatego mówię, że to jest
• 30:47
  pierwsza pierwsza pracownia, jak sobie tam szłam, to już powoli
• 30:50
  otwierały się sklepiki. Mieli się ludzie na uliczkach,
• 30:53
  ale jeszcze nie tak licznie jak po południu jeszcze to słońce
• 30:58
  było tak wysoko, no było tak rześko i pustawo wspaniale.
• 31:01
  W ogóle się chodzi w takich okolicznościach po najbardziej
• 31:05
  turystycznym mieście na świecie. No a co do tej pracowni, to po
• 31:10
  prostu był budynek z tabliczką. Wydaje mi się, że też niewiele
• 31:15
  się tam zmieniło wokół tego budynku niestety nikt nie
• 31:18
  otwierał. Kurde, czemu ja nie pomyślałam,
• 31:20
  żeby zadzwonić, mogłam tam wejść.
• 31:23
  No dobrze, może następnym razem, ale też właśnie chciałam wam
• 31:27
  powiedzieć, że ja mam wrażenie, że całemu martwy jest taki
• 31:30
  magiczny dlatego, że w porównaniu do reszty Paryża
• 31:33
  kiedyś byłam, więc wiem, jednak zachował wiele z tamtych czasów,
• 31:38
  nie jakby niewiele się zmieniło, co pozwoliło na zatrzymanie tej
• 31:42
  atmosfery, na której mi tak bardzo zależało.
• 31:46
  Wiecie, nadal ma taki wiejski klimat, stare kamieniczki,
• 31:49
  uliczki nie jest na siłę unowocześniany.
• 31:52
  Czy wiecie robione na tak? Pensji właśnie na wzgórzu, bo
• 31:56
  tam ten niżej Paryż, no to zdecydowanie ekskluzywny i
• 32:00
  oblany ze złotem w drodze do innego miejsca dosłownie
• 32:05
  przypadkiem trafiłam na lemulą de la galet, czyli miejsca,
• 32:09
  które namalował sam rynua młynów w osiemnastym i dziewiętnastym
• 32:14
  wieku na moumr było kilkanaście pasły się też w ogóle tam krowy.
• 32:20
  Więc jak wyczytałam, że artyści sobie podchodzili do tych panów
• 32:24
  i prosili na przykład o świeże mleko i mogli sobie je pić w
• 32:27
  drodze do pracowni? W ogóle był tam taki spokojny
• 32:30
  klimat, który mieszał się z tymi wszystkimi art.
• 32:33
  Łobuzami pragnącymi podbić świat sztuki, no taka wiecie,
• 32:37
  wioseczka na wzgórzu i ja nie miałam w planach tam zachodzić
• 32:41
  do tego młyna, no bo renu, a to jest dziewiętnasty wiek, więc w
• 32:45
  sumie na nim się nie skupiałam, ale jak już byłam jak już udało
• 32:49
  mi się tam dojść, no to okazało się, że to naprawdę fajna
• 32:52
  atrakcja. Teraz jest tam restauracja.
• 32:55
  Mocno bazująca na obrazie renu, a właśnie ten baldem moolowane
• 32:59
  de la galeth więc. No mocna komercja, ale nie
• 33:04
  dziwię się, że skorzystali chociaż tak naprawdę jednak ten
• 33:09
  młyn oryginalny to był ten obok, a nie ten w którym jest zrobiona
• 33:13
  restauracja. Nie nieważne tak naprawdę dla
• 33:16
  nas, bo czy to jest istotne? Myślę, że nie.
• 33:18
  I też dowiedziałam się, że galette pochodzi od popularnego
• 33:23
  wówczas wypieku takiego kruchego placka z mąki gryczanej albo
• 33:27
  pszennej, który wtedy serwowano do wina.
• 33:30
  No teraz ten galet jest w trochę innej formie, ale.
• 33:34
  Można go zjeść, zjeść i do mnie mam, że w tej knajpie w tej
• 33:37
  restauracji, bo wyglądała dosyć ekskluzywnie również można no i
• 33:42
  w dziewiętnastym wieku to co też mnie zaciekawiło właściciele
• 33:46
  tamtego młyna przerobili go na taki wiejski lokal taneczno
• 33:51
  rozrywkowy nie i to było miejsce gdzie, no po prostu było takie
• 33:56
  bailando pary sobie tańczyły na świeżym fill powietrzu gdzieś
• 33:59
  tam. W ogrodzie pili sobie lekkie
• 34:02
  winko, no nie ma co ukrywać w dwudziestym wieku.
• 34:06
  Ludzie w Paryżu bardzo dużo pili tego winka, jedli sobie jakieś
• 34:10
  proste dania i było to również ulubione miejsce dla artystów,
• 34:15
  ale nie tylko dla robotników dla paryżan, którzy gdzieś tam
• 34:18
  szukali niedrogiej zabawy. Ale no jeżeli już jesteśmy przy
• 34:22
  obrazie renu, a no to opowiem wam troszkę o nim powstał w 1876
• 34:27
  roku. I kiedy na niego patrzymy, to
• 34:31
  widzimy na nim, no eleganckich paryżan, którzy sobie tamcują
• 34:36
  rozmawiają, bawią się gdzieś tam, czy skrywają się w cieniu
• 34:40
  drzew, jest piękny i lekki, jak to impresjonistyczne dzieła z
• 34:45
  krzysiem. Dla mnie wszystkie
• 34:46
  impresjonistyczne obrazy się skrzą te barwy, te światełka, ta
• 34:51
  taka transparentność jest bardzo nastrojowy, nastrojowy to też
• 34:55
  jest słowo klucz, jeżeli chodzi o impresjonizm.
• 34:58
  Od razu w ogóle jak na niego patrzę, to czuję jakbym tam była
• 35:01
  w środku i tańcowała razem z nimi i w ogóle ten obraz wisi w
• 35:06
  muzeum dorsey, ale do niego nie dotarłam.
• 35:09
  Tym razem poczeka na następną wyprawę, więc będzie
• 35:12
  dopełnieniem. Kiedyś z uroczych i zabawnych
• 35:16
  ciekawostek to renual rozstawił sztalugę właśnie w ogrodzie i
• 35:20
  malował go kilka tygodni. Chciał złapać takie.
• 35:24
  Prawdziwe popołudniowe światło i podobno klienci i ludzie, którzy
• 35:28
  bywali w lokalu, patrzyli na niego z rozbawieniem, bo on
• 35:31
  musiał bardzo szybko malować. Był chwycić ten ruch tancerzy.
• 35:36
  No i nie wiem czy jest to ciekawostką czy nie, ale na
• 35:39
  żadnym z obrazów jakie malował tam nie ma młynów, bo on tak
• 35:43
  specjalnie ustawił kadr, żeby skupić się jednak na ludziach i
• 35:46
  na świetle, a nie na samym budynku.
• 35:49
  No ale to było to miejsce, dlatego tak dużo ludzi tam nawet
• 35:52
  o poranku przychodzi zrobić sobie zdjęcie.
• 35:56
  Potem właśnie to był mój główny cel już zakończenia tej
• 35:59
  wycieczki. Potem młynie poszłam do pracowni
• 36:03
  van gogha i oczywiście ja byłam podekscytowana, że ja znalazłam
• 36:08
  taką ciekawostkę, która jest bardzo ukryta przed światem.
• 36:11
  Wiecie, no, w dobie internetu to nie jest łatwe, żeby znaleźć
• 36:14
  ciekawostkę. Tak mi się wydawało w
• 36:17
  czeluściach internetu, o której nikt nie wie.
• 36:20
  Więc jak doszłam do pięknych niebieskich, takich chabrowych
• 36:23
  drzwi. I dumnie zrobiłam sobie zdjęcie
• 36:27
  przy nich, a wam na Instagramie powiedziałam, och, że tutaj jest
• 36:29
  pracownia van gogha, taka wycie podjarana, no bo nie było tam
• 36:33
  żadnej tabliczki, więc byłam dumna, że to ja znalazłam i
• 36:37
  wiecie co, to nie były te drzwi. Tylko kolejne za rogiem, więc ja
• 36:45
  zaczęłam się naprawdę na głos śmiać, a dowiedziałam się o tym,
• 36:48
  że to nie były te drzwi, bo kiedy zeszłam, no dosłownie za
• 36:51
  ten róg, czyli sekundę dalej. No to zobaczyłam grupkę turystów
• 36:55
  i szybko połączyłam fakty i tam już była tabliczka.
• 36:59
  W super wspomnienie naprawdę jest śmieszna dla mnie historia
• 37:03
  i to też jest właśnie plus, że jak widziałam, że gdzieś stoi
• 37:06
  grupa ludzi przy czymś co nie było na pierwszy rzut oka mi
• 37:10
  znane, no to wiedziałam, że fill podejdę i zobaczę, bo ewidentnie
• 37:13
  będzie to miejsce gdzieś tam warte uwagi.
• 37:17
  No i wtedy wróciłam sobie do hotelu zagryzając krossancika,
• 37:21
  którego po drodze kupiłam w piekar ręce już byłam głodna.
• 37:24
  Bo musiałam wrócić do hotelu po prezent, przytargałam go aż z
• 37:27
  Polski dla mojego kompana. I była to świeca.
• 37:31
  Wiecie ja w moim sklepie na jesień i zimę zazwyczaj wrzucam
• 37:35
  świece, które sama tworzę i specjalnie dla niego przywiozłam
• 37:39
  tą zapachu rozpustnego Paryża i muszę wam przeczytać opis tej
• 37:44
  świecy, bo zaraz się dowiecie dlaczego zapach wielkiego ego
• 37:48
  talentu rozpusty i przekraczania granic Paryż to magiczne
• 37:51
  miejsce, do którego chciałabym się przenieść chociaż na chwilę.
• 37:55
  By zza rogu kawiarenki madam Charlotte obserwować jak Picasso
• 37:59
  wdaje się w dysputy z przyjaciółmi, modlili ani głosi
• 38:02
  boską komedię dantego. Awangok mknie po uliczkach mu
• 38:05
  martr z bukietem słoneczników. Zapach świecy to opium świeży,
• 38:10
  kuszący sensualny udało nieważne, ale wiecie czemu ja
• 38:14
  wam to przeczytałam? Po pierwsze uwielbiam robić
• 38:17
  podpisy do moich świat, jakby to to jest cała esencja też tej
• 38:22
  artystycznej świecy, ale ja to pisałam rok albo 2 lata temu, a
• 38:26
  dzisiaj mogłam te słowa zamienić w czyn i być w tych miejscach,
• 38:31
  którymi pachnie moja świeca. No dla mnie to było.
• 38:34
  To niesamowite, no ale w każdym razie szłam na spotkanie z
• 38:38
  Adamem chowańskim, tak starałam się jakoś poprowadzić ładnie
• 38:41
  storytelling, żebyście mieli niespodziankę, chociaż pewnie
• 38:44
  się domyśla liście jak powiedziałam, że kupiłam jego
• 38:46
  ebooka, ale to nie jest w pakiecie jak się kupi ebooka to
• 38:49
  nie ma się spotkania z Adamem, po prostu sobie gadaliśmy na
• 38:53
  Instagramie i pomyślałam, że właśnie świeca o zapachu
• 38:57
  rozpustnego Paryża będzie idealna dla ich nowego podcastu,
• 39:01
  który. Niedawno założyli, który nazywa
• 39:03
  się po parysku le PP no nie wiem czy wiecie, ale kiedyś moja
• 39:08
  patronka Ewelina, którą pozdrawiam i nasze art.
• 39:11
  Dziecko kubusia również podesłała mi profil właśnie
• 39:14
  Adama, bo ja wcześniej go nie znałam i nie dość, że od kilku
• 39:18
  lat mieszka na momart i eksploruje Paryż w dokładnie
• 39:22
  taki sposób jaki uwielbiam. No to jeszcze wraz z
• 39:25
  przyjaciółmi wtedy kiedy ja się o nim dowiedziałam.
• 39:29
  Prowadzili podcast pod tytułem Paryż, wino, frytki.
• 39:31
  No jak ja to zobaczyłam, to było po prostu jak przeznaczenie.
• 39:35
  Wiecie, Paryż, wino, frytki, tak jak sztuka, wino, złe decyzje.
• 39:39
  Ja tego podcastu słuchałam wtedy z przyjemnością, więc wam
• 39:43
  polecam jak mnie znacie, bo to dla mnie było właśnie takie
• 39:47
  przeniesienie się do Paryża, kiedy siedziałam w pracowni,
• 39:50
  więc w Zielonej Górze, no i Adam też wstawia ciekawostki o
• 39:54
  Paryżu, dlatego mówię, że. Robi to w taki sposób jak ja
• 39:58
  lubię, bo on z taką czułością z takim szacunkiem i ciekawością
• 40:02
  podchodzi do tego miasta, że no mnie tym po prostu urzeka.
• 40:06
  I wiecie, no albo się lubi, jak ktoś coś robi, albo nie ja
• 40:10
  Adama. Uwielbiam obserwować.
• 40:12
  Lubię też to, jak on, romantyzm je ten Paryż, bo to jest
• 40:15
  miejsce, które według mnie zaskakuje każdego dnia, nawet
• 40:20
  jak się mieszka wiele lat w tym Paryżu, więc było mi miło, że
• 40:24
  się umówiliśmy na tę kawkę, jakby wiecie, pojechałam sama,
• 40:28
  ale też tak jak mogłam się z kimś spotkać i to się z kimś,
• 40:31
  kto zna Paryż, zawsze jest lepiej.
• 40:33
  Ja też w ogóle przed wyjazdem właśnie kupiłam tego ebooka.
• 40:37
  Adam tworzy kilka, ma kilka tych ebooków.
• 40:40
  Ja wybrałam sobie taki, który był do mnie.
• 40:43
  Tak mi się wydawało najbardziej dopasowany.
• 40:45
  Bo wiedziałam dokładnie, co chcę zobaczyć w Paryżu.
• 40:48
  Nie jakby wiedziałam, które miejsca artystyczne.
• 40:51
  No bo specjalnie czytałam książki specjalnie szperałam
• 40:54
  zależało mi wyłącznie na arp atmosferze, ale też.
• 40:58
  No chciałam się dowiedzieć takich lokalowych ciekawostek,
• 41:00
  gdzie zjeść, albo na przykład takich totalnie przydatnych jak
• 41:05
  noclegi, loty, jak dojechać z lotniska, jak korzystać z karty
• 41:10
  na vigo? No bo to wszystko jest
• 41:12
  ułatwieniem, ale też właśnie gdzie iść, żeby nie wkopać się
• 41:16
  w. Tą pułapkę, no ja po prostu
• 41:19
  wtedy się czuję bezpiecznie jak mam wszystko obcykane.
• 41:23
  No ja wybrałam ten pod tytułem zaplanuj Paryż od a do z no bo
• 41:26
  wydaje mi się, że to jest w ogóle ebook, z którego ja zawsze
• 41:29
  będę korzystała i to jest bardzo przydatne i żebyście sobie nie
• 41:33
  pomyśleli, to nie jest żadna reklama.
• 41:35
  Ja tutaj tak po przyjacielsku wam polecam, no bo sama po
• 41:39
  prostu z niego korzystałam, bo uważam też, że właśnie no
• 41:43
  wybieramy zawsze ebooki jeżeli kupujemy.
• 41:47
  No to ludzi, których obserwujemy lubimy jakoś, wiecie, szanujemy
• 41:50
  i wiemy, że mniej więcej co znajdzie się w tym ebooku,
• 41:54
  prawda i dla mnie te ebooki Adama są po prostu kuli
• 41:57
  magiczne, bo on ewidentnie kocha to miasto.
• 42:00
  No a komu miałam zaufać, jak nie osoby, którą od tak dawna
• 42:03
  podglądem na Instagramie? Wiecie, niby w internecie jest
• 42:07
  dużo informacji, oczywiście można je znaleźć, ale tutaj u
• 42:11
  Adama mimo wszystko po prostu pod ręką.
• 42:14
  No także plus są ciekawostki, mhm, on nawet porobił już gotowe
• 42:20
  trasy. Rozumiecie dla tych, którzy nie
• 42:23
  lubią sobie planować, to po prostu otwieracie ebooka i macie
• 42:26
  trasę łacińską trasę artystyczną i to wszystko jest po kolei.
• 42:29
  No świetne ułatwienie, więc o jedenastej umówiliśmy się na
• 42:33
  kawkę, jak to robią obcy ludzie. Z internetu no ja już byłam od
• 42:38
  siódmej rano, więc trochę byłam zmęczona.
• 42:41
  Kawiarenka była w okolicy by tulavar, czyli już w niej byłam
• 42:44
  2 razy, adam po prostu wybrał jedną ze swoich ulubionych.
• 42:48
  Gdzie pan Francuz zaparzał przelew, a ja kocham kawę
• 42:52
  przelewik nie pije żadnej innej, pogadałam sobie trochę też z tym
• 42:56
  panem o kawie pytałam się właśnie jaka jest jego ulubiona,
• 43:00
  jakie są ziarna, tutaj zrobię dygresję taką głupią, ale
• 43:04
  poszłam tam do toalety. A wszystko w Paryżu jest
• 43:07
  naprawdę malutkie, poza ego wielkich artystów.
• 43:11
  Jak schodziłam po krętych baby dosłownie baby schodach,
• 43:15
  uderzając prawie głową w sufit i zobaczyłam jak wygląda toaleta
• 43:20
  ludzie. Jak ja zamykałam drzwi, to one
• 43:23
  dotknęły muszli, ja tam ledwo się zmieściła, taka masakra, ale
• 43:29
  było to bardzo ciekawe doświadczenie Jezusa, ale Wstyd
• 43:33
  o czym ja wam w ogóle tutaj opowiadam?
• 43:36
  Dobra w każdym razie. Ja to chciałam, żeby to był taki
• 43:39
  piękny, wiecie magiczny podcaści.
• 43:44
  Pie tnie my z adasiem sobie po biadoliliśmy o życiu o sztuce o
• 43:49
  Paryżu oczywiście i poszliśmy w końcu na spacer kiedy troszkę
• 43:53
  odpoczęłam po tym łażeniu po momart wiecie jak to jest
• 43:57
  spacerować z kimś kto tak jak ja kocha ciekawostki tylko że o
• 44:00
  momart no najlepiej oczywiście nie mogliśmy się nagadać, było
• 44:05
  bardzo magicznie i zdecydowanie adam będzie jednym z takich
• 44:08
  przyjemnych wspomnień pobytu. Mojego pobytu na wzgórzu.
• 44:12
  Zresztą też wiele ciekawostek, które dotychczas ujęłam wam w
• 44:15
  tym dzisiejszym odcinku pochodzą właśnie od Adama, ale nie
• 44:18
  chciałam tak psuć. Wiecie atmosfery tego odcinka,
• 44:21
  ale bardzo dużo się dowiedziałam i od niego i z jego e booków
• 44:24
  zabrał mnie nawet jeszcze w nieodkryte jedno miejsce.
• 44:28
  Byliśmy tam pierwszy raz, bo on mi powiedział, wiesz, bo ja się
• 44:31
  dowiedziałam o takim miejscu, może tam pójdziemy, bo muszę je
• 44:33
  zbadać, czy je dodać do ebooka, no i to jest mega tajne.
• 44:38
  I nie chcę zdradzać go, no bo adam ma pierwszeństwo.
• 44:41
  Zdradzę, wydaje mi się tylko moim patronom i patronom w art.
• 44:44
  Newsletterze i Jestem pewna, że adam się nie pognę nie pogniewa.
• 44:48
  A propos tej ciekawostki. Wiecie, ja skupiłam się mocno na
• 44:52
  artystycznej stronie wzgórza, więc kiedy adam pokazywał jego
• 44:55
  inne odsłony sn, fill był świadomy, że ja wiem wszystko
• 45:00
  pod kątem artystycznym, albo większość sn fill, ale to było
• 45:04
  bardzo ciekawe, kiedy pokazywał mi sn.
• 45:06
  Ja nawet nie musiałam się pytać Adama, on mnie tak nie wiem,
• 45:10
  jakoś sn automatycznie wziął na spacer i oprowadzanko i Adam
• 45:14
  wszystko wiedział jak miałam jakieś pytania takie sn, no
• 45:17
  dosłownie jak sobie chodziłam sama, no to nieraz widziałam
• 45:19
  rzeczy których. Nie mogłam odpowiedzi znaleźć w
• 45:22
  internecie. To adam zawsze wiedział i jak go
• 45:25
  obserwujecie to a wiem, że obserwujecie, bo bardzo dużo
• 45:29
  fanek ma z niewinnej sztuki, bo do mnie pisałyście jak
• 45:32
  wstawiliśmy wspólne zdjęcie na Instagramie, no to wiecie, że
• 45:36
  adam ma wielki talent do storytellingu ma też bardzo
• 45:40
  kwiecisty język, więc to jest no wielka przyjemność po prostu ja
• 45:43
  tutaj robię świetną reklamę adamowi.
• 45:46
  Niesamowite, no ale co najważniejsze, tak naprawdę
• 45:49
  czuliśmy się, jakbyśmy się znali od lat.
• 45:52
  Nie więc Jestem pewna, że. No mam szczerą nadzieję, że
• 45:55
  jeszcze nie raz wypijemy kawkę w rozpustnym Paryżu, więc po
• 45:58
  prostu adamie z tego miejsca cię pozdrawiam i bardzo dziękuję.
• 46:02
  Za niesamowite. Paryskie oprowadza anko także
• 46:06
  niby poleciałam sama, ale miło było zacząć tę wyprawę właśnie z
• 46:11
  kimś, kto jest tak bardzo zakochany w Paryżu i powiem wam
• 46:15
  nawet, że dostałam w prezencie inny ebook, powiedzmy, że.
• 46:19
  Za to, że ja dałam adamowi świece to też mi dał inny ebook,
• 46:23
  bo ten ebook nazywa się poznaj momart ja nie wiem czemu ja go
• 46:26
  nie kupiłam tylko ten od a do z chyba z taką świadomością, że
• 46:30
  kurczę przecież ja ten mu mart to zrobię po swojemu.
• 46:34
  I z niego skorzystam za rok, bo już go przeglądałam.
• 46:37
  Adam też oprowadzając mnie pokazał mi niektóre miejsca
• 46:39
  knajpki i w ogóle. Jest na przykład, idziesz bardzo
• 46:44
  turystyczną uliczką i Adam mi pokazał, że trzeba wyjść tu,
• 46:47
  gdzie nikt nie wchodzi, bo jest pusto i nagle jesteś na
• 46:51
  najstarszej uliczce nam o martw z w ogóle pięknym widokiem na
• 46:55
  bazylikę sacrecer, no więc. Moi drodzy sami oceńcie, a w
• 47:01
  ogóle najważniejsza rzecz, ponieważ adam w bardzo
• 47:05
  kulturalny sposób nauczył mnie mówić mu mart.
• 47:08
  Słyszycie jak pięknie, oczywiście bez akcentu bym nie
• 47:11
  przesadzajmy, ale ja mówiłam mon.
• 47:15
  R jakoś tak mówiłam, już myślałam, że dobrze mówię.
• 47:17
  Adam mówi, że się mówi moim artr moumr, więc w końcu po prostu
• 47:23
  nie będę tak kaleczyła tego francuskiego jeszcze dobra, nie
• 47:27
  jeszcze muszę kilka ciekawostek opowiedzieć wam, który mi
• 47:29
  zdradził adam, może i wy wiecie, ja nie wiedziałam, no widzicie,
• 47:32
  że ja Jestem po prostu lekko odklejona jeżeli chodzi i
• 47:35
  skupiona na sztuce, opowiedział mi historię o daliedzie, której
• 47:40
  zresztą rzeźbę mijałam każdego dnia.
• 47:43
  To taka wokalistka, która śpiewała pa.
• 47:45
  Parole, parole i historia jest niezła i nie wiem czy ją
• 47:51
  opowiem. Nie no ja muszę ją opowiedzieć
• 47:53
  tylko w skrócie. Adam zabrał mnie pod jej dom,
• 47:57
  koło którego również przechodziłam wiele razy i nawet
• 48:00
  nie zwróciłam na niego uwagi. Tak, byłam skupiona, żeby dojść
• 48:03
  do tego, wiecie, statką pralnią Łodzi, wszystkie domki tak
• 48:08
  generalnie na momart są malutkie, często skromne, takie
• 48:12
  urocze, a jej chata to była wielka willa.
• 48:16
  Nie, no nie należała do skromnych kobiet z pewnością.
• 48:20
  I była ogromną gwiazdą. Adam porównał ją trochę do
• 48:23
  naszej marylki Rodowicz tylko takie wiecie na sterydach, bo no
• 48:28
  francuska więc bigger is better na większą skalę, może tak no i
• 48:32
  on też mi w skrócie opowiedział jej historię, ale ja dla was
• 48:35
  doczytałam więcej, ponieważ dla mnie najciekawsze, no dla
• 48:39
  wszystkich pewnie było jej życie miłosne.
• 48:41
  Mówiono, że dalida kochała bardzo namiętnie i bez
• 48:45
  opamiętania, ale było w tych miłościach.
• 48:48
  Jakby to ująć wiele dramatyzmu o i najpierw spotykała się z.
• 48:54
  Lucję morris to był dyrektor programowy Europy, jeden tak się
• 49:00
  nazywała najważniejsza francuska stacja radiowa w latach
• 49:04
  pięćdziesiątych sześćdziesiątych.
• 49:06
  On w ogóle podobno miał wybitne wyczucie trendów i też nos do
• 49:10
  talentów. I to on właśnie w 1956 roku
• 49:13
  odkrył dalia, kiedy jeszcze była po prostu początkującą
• 49:17
  piosenkareczką gdzieś w Paryżu? Oni wtedy zaczęli współpracować,
• 49:22
  no i z czasem urodził się. Pomiędzy nimi romans finalnie
• 49:28
  zakończony ślubem. Niestety małżeństwo przetrwało
• 49:31
  tylko kilka miesięcy. Dalida.
• 49:35
  Z tego co opowiadano, po prostu szybko czuła się taka tłamszona
• 49:39
  fill i wydaje mi się, że też kolejnym powodem był fakt, że
• 49:43
  ona się zakochała. W innym mężczyźnie był to
• 49:46
  malarz. Żąd sobieski.
• 49:51
  Wyrażał, bawi mnie po prostu tyle lat się znali, aż no
• 49:54
  nieważne, no i oni się rozstali. Właśnie w tym samym roku, kiedy
• 49:58
  wzięli ślub w sześćdziesiątym pierwszym, ale lucjan pozostał
• 50:02
  jej producent, producent, producent po francusku po
• 50:05
  angielsku poliglotka pozostał jej producentem i tak naprawdę
• 50:10
  bardzo ważną postacią w karierze.
• 50:13
  Tyle, że 9 lat później lucjan morris popełnił samobójstwo,
• 50:18
  strzelił sobie w serce w swoim paryskim mieszkaniu.
• 50:23
  No było to straszne dalida była też zdruzgotana, nie ma co się
• 50:26
  dziwić, bo no mimo tego, że się rozwiedli, no to wciąż byli
• 50:30
  bliscy pod względem dziś zawodowym, ale też myślę, że
• 50:34
  emocjonalnym, bo nie mogliby takiego szacunku i zaufania
• 50:38
  współpracować na tak ważnym poziomie, skoro jedno i drugie
• 50:42
  robiło wielką karierę. Następny z jej partnerów był
• 50:46
  tenko włoski piosenkarz, który również popełnił samobójstwo po
• 50:51
  występie na festiwalu w San remo i co ciekawe dalida było w
• 50:55
  pokoju hotelowym, kiedy znaleziono jego ciało.
• 50:57
  Następny był Richard seon free to taki francuski bardzo mi się
• 51:02
  spodobał, jak go opisywano playboy i ekscentryk, który
• 51:06
  twierdził, że jest uwaga. Reinkarnacją, hrabiego Saint
• 51:11
  Germain. Cóż, ci wszyscy artyści, to oni
• 51:15
  mają tak wielgachne tego to jest po prostu niewiarygodne, no ale
• 51:19
  w każdym razie delida była oczarowana jego charyzmą.
• 51:23
  No i wiecie, wystawnym stylem życia z tego co mówili ludzie,
• 51:28
  to ich relacja była pełna blichtru.
• 51:30
  Bardzo mi to pasuje do dalie, ale no też była obfita w
• 51:34
  Zazdrość w konflikty, no i finalnie są germą moi drodzy, w
• 51:39
  osiemdziesiątym trzecim roku popełnił samobójstwo.
• 51:43
  Co było no kolejnym ciosem dla dalidy generalnie w ogóle o
• 51:47
  dalidzie krążyło bardzo dużo plotek, że miała romanse z
• 51:51
  wpływowymi politykami. Artystami podobno miała też
• 51:56
  romans francuskim prezydentem, choć nigdy oficjalnie tego nie
• 51:59
  potwierdzono, ale nie dziwię się dlaczego.
• 52:02
  No i znana też była z tego, że fascynowała i mężczyzn, i
• 52:06
  Kobiety po prostu. Ona była taką mieszanką
• 52:09
  delikatności i erotyzmu. W osiemdziesiątym siódmym roku
• 52:13
  dalida popełniła samobójstwo, zażyła bardzo dużą dawkę bbi
• 52:19
  turanów i popiła ją whisky. Zostawiła też po sobie list,
• 52:24
  powiedzmy, że zacytuję życie, stało się dla mnie nie do
• 52:28
  zniesienia. Przebaczcie mi miała tylko 54
• 52:31
  lata i bardzo zafascynowała mnie ta historia.
• 52:35
  Naprawdę więc po prostu musiałam wam o niej opowiedzieć, bo
• 52:39
  dalida była piękna, utalentowana, podziwiana, ale
• 52:43
  jednego czego pragnęła to tak naprawdę była miłość.
• 52:46
  Mimo tych pikantnych szczegółów z jej życia tych romansów.
• 52:50
  No to wydaje mi się, że jednak było pełne smutku, bo czyli to,
• 52:53
  jak adam mi opowiadał, czy jakie o tym czytałam, to dla mnie
• 52:56
  zawsze to jest bardzo smutne, kiedy kobieta po prostu jej
• 52:59
  głównym celem w życiu jest znalezienie chłopa.
• 53:03
  Fill czy też tej miłości, jakby rozumiem, że każdy chce kochać,
• 53:06
  ale gdyby nie ten wielki talent uroda i ten blichtr, no to po
• 53:11
  prostu byłaby smutną kobietą, która czeka na na ratunek przez
• 53:15
  jakiegoś jegomościa. Zresztą to też jest zabawne.
• 53:19
  Rozmawialiśmy o tym, że. Ta rzeźba, którą mijałam dalidy,
• 53:23
  no to wiadomo, to jest popiersie i oczywiście wszyscy macają jej
• 53:27
  cycki, więc one się błyszczą na złoto to jest zawsze żenujący,
• 53:30
  że te rzeźby kobiet są zawsze takie w tych newralgicznych
• 53:34
  miejscach wypolerowane, ale adam też mi powiedział, czy to nie
• 53:38
  fascynujące, że ona nie miała nigdy szczęścia w miłości, a
• 53:42
  ludzie tam ją macają i pucują, żeby mieć szczęście w miłości.
• 53:47
  Chyba coś nie tak poszło z tą legendą, albo może ludzie nie
• 53:51
  doczytali. Ale mnie oczywiście komary.
• 53:54
  Detektyw zastanawia fakt, że aż 3 jej partnerów popełniło
• 53:59
  samobójstwo, a nikt nigdy, bo oczywiście szukałam nie
• 54:03
  kwestionował tego, jak zginęli. Nigdy w ogóle nie łączył dalidy
• 54:07
  z tymi samobójstwami. Ja wiem, że to się działo na
• 54:09
  przełomie tam iluś lat, ale mnie to od razu zastanowiło, no bo to
• 54:14
  jest szokujące. Nie wiem, czy w cudzysłowie była
• 54:16
  moda wtedy na samobójstwo. O co chodzi?
• 54:19
  To jest bardzo. Dziwne i tajemnicze, że
• 54:22
  partnerzy dalidy popełnili samobójstwo i oczywiście mówiono
• 54:26
  o jakiejś tam czarnej, mrocznej aurze wokół dalidy, że po prostu
• 54:31
  jej życie miłosne było dramat. Że mężczyźni, których kochała,
• 54:35
  umierali i z jednej strony dowiedziałam się, że dla jej
• 54:39
  wizerunku to było dobre. Wiecie, taka fam, fatal piękna i
• 54:43
  w ogóle wielki talent, ale ona po prostu była wrażliwą i taką
• 54:48
  dosyć melancholijną kobietą, która chciała być dla kogoś
• 54:52
  najważniejsza. No Jezus nie wiem, zastanawia
• 54:56
  mnie to, jak wiecie coś więcej a propos dalidy to proszę mi.
• 54:59
  Dać znać, ale kolejną ciekawostką, która zapadła mi w
• 55:02
  pamięć to był domofon. Złoty piękny domofon.
• 55:06
  Jezus brzmi absurdalnie, ale na pewno bym ominęła ten domofon w
• 55:11
  takim budynku mieszkają bardzo bogaci ludzie, którzy nie chcą
• 55:16
  ujawniać swojej tożsamości za wielkim płotem, zarośnięty, więc
• 55:19
  tylko tam skrzy się ten domofon, więc wyobraźcie sobie, że przy
• 55:23
  tych numerkach mieszkań zamiast ich nazwisk, czyli na przykład
• 55:26
  marika schwal, to są nazwiska znanych malarzy, czyli abym była
• 55:30
  zamiast mariką byłabym susan valladą.
• 55:34
  Był tam Picasso, modliliani saga, wszyscy tam byli naprawdę
• 55:37
  kul. Ciekawostka, nie i gdyby nie
• 55:39
  adam, to w życiu bym się o niej nie dowiedziała i wy też, więc
• 55:43
  kurde tylko ja nie znam adresu. Ale może patronom DO
• 55:48
  NEWSLETTERA? Zapytam się Adama, może nam
• 55:51
  pomoże. No i kiedy w końcu się
• 55:52
  pożegnaliśmy dużo później niż zakładał mój Plan dnia?
• 55:57
  No bo jeszcze wtedy sobie usiedliśmy na schodkach i
• 56:00
  rozmawialiśmy, obserwując po prostu ludzi, ale ja tak
• 56:04
  szczerze wychodzę z założenia, że zawsze można Jeszcze raz
• 56:08
  wrócić do Paryża i nie muszę się trzymać tego planu, bo ten dzień
• 56:11
  był obfity w takie przyjemności, że.
• 56:14
  Mogłam go odpuścić. Ja na ten dzień miałam jeszcze
• 56:16
  zaplanowane muzeum momart. To było najważniejsze dla mnie.
• 56:20
  Więc jakby największą atrakcją chyba faktycznie stał się czas z
• 56:26
  Adamem, bo dla mnie naprawdę ludzie są najważniejsi i to z
• 56:30
  nimi tak naprawdę tworzy się te najciekawsze wspomnienia i
• 56:33
  rozmowy, które pozostają w kuluarach.
• 56:35
  Moi drodzy i nigdy się o nich nie dowiecie.
• 56:39
  No ale że ja nie przyjechałam odpoczywać, no to już lekko
• 56:43
  zmęczona była jakaś chyba szesnasta godzina, pożegnaliśmy
• 56:47
  się i potuptałam sobie do muzeum, bo martw.
• 56:51
  No i to co też było ciekawym doświadczeniem, no to jakby
• 56:56
  mijałam wszystkie miejsca, w których byłam o poranku, ale tym
• 57:00
  razem były zapełnione wręcz no przepełnione turystami ledwo
• 57:04
  można było się przycisnąć, świetnie się to oglądało, a
• 57:07
  wiecie już na cwaniaka, ja tutaj byłam, no dlatego mówię, że
• 57:11
  świetnie się to oglądało, bo musiałam tylko sobie przetuptać
• 57:14
  przez nich i pójść do muzeum, a ja tam lubię jak się dużo
• 57:18
  dzieje. No bo od tego trochę są właśnie
• 57:20
  wyjazdy i wakajki. Ale słuchajcie, bo teraz jest
• 57:25
  najlepsza część mojego paryskiego dnia, oczywiście poza
• 57:28
  domem, ale teraz wchodzimy do muzeum momart, to naprawdę jest
• 57:36
  coś, co mnie zachwyciło i o czym nie mogę zapomnieć.
• 57:40
  I poważnie uważam, że to jest najlepsze, co ja widziałam
• 57:43
  podczas całego wyjazdu, a widziałam sporo, ale była to
• 57:47
  pracownia. Cudownej artystki mojej art.
• 57:50
  Crash susan valladon co prawda o susan nie ma jeszcze podcastu,
• 57:54
  ale na pewno wam o niej opowiadałam, chociażby w odcinku
• 57:58
  pod tytułem, Dlaczego nie było wielkich artystek, ale będzie
• 58:01
  cały odcinek spokojnie, tylko szukam dobrej biografii, więc
• 58:04
  jak macie jakąś do polecenia, to proszę mi napisać.
• 58:07
  Ja na razie zamówiłam jedną plus, mam też historię sztuki
• 58:12
  bez mężczyzn, także myślę, że sobie dam radę.
• 58:15
  W każdym razie wspięłam się po pięknych drewnianych schodach, a
• 58:20
  jak grzyby inaczej? Wiecie to właśnie tego wam nie
• 58:25
  powiedziałam tak dosadnie, ale wszędzie na mu mart są schody.
• 58:29
  Ludzie mi po czwartym dniu spadały spodnie, dżinsy, moje
• 58:34
  nowe dżinsy, ja nie żartuję, schudłam, no takie treningi są
• 58:38
  dosyć. Drogie i kosztowne, ale
• 58:42
  ewidentnie nam nie działają i powiem tak, skoro ja dałam radę,
• 58:46
  no to na pewno każdy da radę chodzić po tych schodach.
• 58:50
  No bo ja nie Jestem mistrzynią sportu, ale no to muszę też
• 58:53
  zaznaczyć, że wydaje mi się, że mo mart jest chyba najgorszym
• 58:57
  miejscem dla osób niepełnosprawnych, nawet z
• 58:59
  Adamem o tym rozmawiałam, no bo nie ma tam czegoś takiego jak
• 59:03
  winda, jest jedno miejsce gdzie można dojechać, ale generalnie w
• 59:07
  ogóle nie jest dostosowany do. Osób z niepełnosprawnościami.
• 59:11
  Nawet też gdzieś tam widziałam, że Kobiety z wózkami z dziećmi
• 59:16
  generalnie mówiąc o Paryżu, że do metro nie mogą wejść albo
• 59:20
  trzeba znosić ten wózek, więc tutaj musicie brać to pod uwagę.
• 59:25
  W każdym razie ujrzałam zielone, piękne drzwi, na których było
• 59:29
  napisane, że jest to apartament suzan, valladą i maoris utrillo,
• 59:34
  czyli jej syna i wchodząc do środka byliśmy w takim pokoiku
• 59:38
  albo jesteśmy w takim pokoiku. A saloniku ze zdobioną zieloną
• 59:43
  tapetą w kwiaty na ścianach wisiały jej obrazy, stały też
• 59:48
  zdjęcia rodzinne w ramkach. Naprawdę to jest niezły klimat,
• 59:51
  żeby wejść do domu artystki, a w ogóle też lubię, jak są prywatne
• 59:55
  zdjęcia artystów i artystek, których nie można znaleźć w
• 59:59
  internecie. Zazwyczaj po prawej stronie była
• 1:00:03
  taka mała izetka z łóżkiem i zbiórki.
• 1:00:05
  A na ścianie po przyczepiane były pocztówki, więc ewidentnie
• 1:00:10
  suzan musiała być w niewinnym klubie.
• 1:00:12
  Patron ek, ale to co zrobiło na mnie największe wrażenie, to
• 1:00:17
  trzecie pomieszczenie, czyli jej niesamowicie pięknie, otulona po
• 1:00:21
  południowym światłem pracownia z wielkimi oknami.
• 1:00:25
  Jak ja to zobaczyłam, to ja zanim mówiłam, to właśnie z nich
• 1:00:29
  jakby z tych okien rozpościerał się widok na Paryż na ogrody
• 1:00:33
  genua, które były właśnie poniżej.
• 1:00:36
  Pod oknem stał stół, na którym były ustawiane były jej farby,
• 1:00:40
  palety, pędzle, oczywiście pędzle były współczesne, ale
• 1:00:43
  reszta należała do suzanne. Przynajmniej w to chce wierzyć.
• 1:00:47
  Ale te zaschnięte palety i różne słoiczki tak cudownie skąpane w
• 1:00:52
  tym paryskim świetle naprawdę magiczne przeżycie i nie tylko
• 1:00:56
  dla mnie dla osoby, która uwielbia sztukę i suzan, ale też
• 1:01:00
  dla mnie jako artystki, gdzie jak wstawiłam wam na Instagramie
• 1:01:03
  pokazałam tę pracownię, to jest marzenie każdego artysty i
• 1:01:07
  każdej artystki, żeby mieć takie pomieszczenie, bo to światło,
• 1:01:11
  Jezus nawet sobie nie wyobrażacie, jak tam ja sobie
• 1:01:14
  nie wyobrażam, jak tam musiało wspaniale się.
• 1:01:18
  Malować, więc nie dziwię się, że tylu artystów.
• 1:01:22
  Szukało właśnie pracowni na mu mart i wydaje mi się, że suzan
• 1:01:26
  tutaj naprawdę zrobiła dobrą robotę, wynajmując właśnie ten
• 1:01:30
  apartament ekstra. W każdym razie w tym
• 1:01:33
  pomieszczeniu też stała wielka drewniana szafa, wyłożona jakąś
• 1:01:37
  taką kwiecistą tkaniną. Drzwi były lekko uchylone, więc
• 1:01:40
  mogłam zajrzeć do środka i domyślam się, nie wiem, no może
• 1:01:44
  trzymała tam płótna albo jakieś mniejsze rysunki, albo po
• 1:01:47
  prostu. Pościel na ścianach wisiały jej
• 1:01:50
  pracę na porozstawianych sztalugach również była nawet
• 1:01:54
  też taka paleta na ścianie z taką pomalowana po prostu w
• 1:01:59
  jakieś kwiaty też z podpisem susan.
• 1:02:03
  No fajnie się na to patrzyło naprawdę i pod jedną ze ścian
• 1:02:07
  stał stolik z moździerzem takim wielkim kamiennym albo
• 1:02:10
  marmurowym, w którym zapewne rozcierała pigmenty.
• 1:02:13
  No bo obok była walizka, która mogła być po prostu wypełniona w
• 1:02:17
  tamtym czasie jakimiś przyborami do malowania był też piecyk,
• 1:02:21
  który ogrzewał całą pracownię i wiecie to, co wam wspominałam
• 1:02:25
  wcześniej, ale jak ja czytałam książkę mu martry w czasach
• 1:02:28
  picassa. Tam też była oczywiście susan,
• 1:02:31
  ale ta ciekawostka. O której myślałam, chodząc po
• 1:02:35
  tej pracowni, no to właśnie była ta, że zimą na wzgórzu było tak
• 1:02:39
  zimno, że ludzie umierali z wychłodzenia.
• 1:02:41
  Ja po prostu nie mogę sobie tego wyobrazić, że było aż tak źle,
• 1:02:44
  że oni nie mieli czego włożyć do tego piecyk.
• 1:02:48
  Więc jak widzicie, no piecyk był ogromnym luksusem i powiem wam,
• 1:02:53
  że na przykład sam renu, a mu się tam dobrze wiodło, on miał
• 1:02:56
  aż 2 piecyki, więc to dopiero był majętny jegomość.
• 1:03:03
  No Luksus, absolutny Luksus, ale ja też wierzę, że susan valladą
• 1:03:07
  była bardzo zaradną kobietą, która zawsze miała na opał, by
• 1:03:11
  po prostu nie marznąć podczas malowania.
• 1:03:14
  I kiedy powoli spacerowałam wokół to drewniana, leciwa
• 1:03:18
  podłoga skrzypiała w rytm moich kroków.
• 1:03:21
  Mimo że co jakiś czas wchodzili ludzie, to czułam się jakbym
• 1:03:25
  była tam sama serio i nawet usiadłam na kanapie, która stała
• 1:03:29
  po lewej stronie leżała na niej taka bordowa aksamitna narzuta i
• 1:03:34
  domyślam się, że nie można siadać na tej kanapie, tylko nie
• 1:03:38
  mówcie nikomu. Okej, no art, policja nie może
• 1:03:41
  mnie dopaść, bo ja mam jeszcze wam wiele do opowiedzenia.
• 1:03:45
  Poza tym nie było żadnej karteczki, że nie wolno siadać,
• 1:03:48
  więc ja się rozgrzeszam. Pod drzwiami też stały 2
• 1:03:53
  drabiny. Jedna większa jedna mniejsza,
• 1:03:55
  które. Były po to, by wejść te
• 1:03:57
  antresole, na której leżały już teraz zakurzone ramy i płótna, a
• 1:04:02
  pod nią stała. No jakaś komoda, krzesła,
• 1:04:06
  książki na środku pracowni. Zresztą też stały krzesła.
• 1:04:10
  Jedno wyglądało jak z obrazu van gogha.
• 1:04:13
  To akurat zauważyła Basia, która do mnie napisała, kiedy dodałam
• 1:04:17
  relację i wydaje mi się, że to jest bardzo ciekawe i ładne
• 1:04:20
  spostrzeżenie. Były też 2 parawany obite
• 1:04:23
  kwiecistą tkaniną i nie wiem czy was to interesuje, ale czy
• 1:04:28
  zastanawiacie się, jak pachniało w środku, bo dla mnie takie
• 1:04:31
  niuansiki są naprawdę fajną, ciekawą ciekawostką.
• 1:04:35
  Niestety już nie farbami ani terpentyną, chociaż moja
• 1:04:39
  wyobraźnia momentami płatała figle.
• 1:04:42
  Pachniało po prostu kurzem i drewnem.
• 1:04:45
  Bardzo ładnie, w sensie nie, nie nie brudem tylko.
• 1:04:50
  Pach pachniało historią sztuki, że tak powiem wpędziłam w
• 1:04:54
  pracowni susan valladą bardzo dużo czasu, bo ja nie mogłam po
• 1:04:58
  prostu przestać chłonąć tej atmosfery.
• 1:05:00
  Wyobrażałam sobie, jak to było kiedyś, bo właśnie po to
• 1:05:05
  odwiedziłam Paryż. Tak jak wam powiedziałam,
• 1:05:07
  znalazłam też w internecie kilka zdjęć i teraz jak na nie patrzę,
• 1:05:12
  no to ja byłam dokładnie w tych miejscach, gdzie były robione te
• 1:05:16
  zdjęcia, gdzie suzan sobie siedziała na nich.
• 1:05:19
  Ekstra to jest uczucie, to jest naprawdę najpiękniejsza rzecz,
• 1:05:22
  jaką zobaczyłam w tym Paryżu, a myślę, że może wiele ludzi nie
• 1:05:27
  było jednak w tym muzeum, jakby to muzeum jest tam, wiecie, są
• 1:05:30
  różne wystawy różnych artystów, jeszcze te ogrody na dole, ale
• 1:05:34
  dla mnie ta pracownia to jest miejsce, do którego ja muszę
• 1:05:37
  Jeszcze raz kiedyś wrócić. W każdym razie, jeżeli chodzi o
• 1:05:40
  susan, no to ona tworzyła w dziewiętnastym wieku.
• 1:05:42
  No też na początku dwudziestego. Więc ja wiem, że jej atelier po
• 1:05:46
  prostu było miejscem nie tylko sztuki, ale i spotkań
• 1:05:51
  towarzyskich, całej bochenki. Jak takie spotkania to wiadomo
• 1:05:56
  obfite w alkohol w romanse. No i też znalazłam kto do niej
• 1:06:03
  wpadał i tu was zaskoczę, tak mi się wydaje, bo wpadał do niej
• 1:06:08
  jeden z jej pierwszych mentorów. To zresztą on namówił ją, by
• 1:06:12
  przestała pozować i był być modelką.
• 1:06:15
  Tylko żeby zaczęła malować i był to on reader toulus lot, reg.
• 1:06:20
  Ale wpadał też do niej sam rynua on ją malował, jak ona była jego
• 1:06:24
  modelką? Na przykład pozowała mu do.
• 1:06:27
  Tańca wy jak ktoś się czyta ludzie, czekajcie pozowała,
• 1:06:33
  sprawdziła mu do tańca w buzi wal no także więc ireneua i onri
• 1:06:39
  tulus lot, reg sobie wpadali, ale jeszcze Jezusa, bo
• 1:06:42
  największe nazwiska, susan farciara, edgar dyga on w ogóle
• 1:06:48
  uwielbiał jej pracę, kupował jej obrazy, więc to jest największy
• 1:06:52
  komplement i oczywiście też dawał jej porady techniczne,
• 1:06:55
  aczkolwiek wierzę, że chciane. Rady no i też jej syn maurice
• 1:07:00
  utrillo, który z tego co wiem to malował w tej pracowni razem
• 1:07:06
  właśnie z mamunią, aczkolwiek ich relacje były bardzo burzliwe
• 1:07:10
  i właśnie ten wyjazd był trochę też pod imieniem maurice
• 1:07:14
  utrillo, bo jest to bardzo ciekawa postać i po tym wypadzie
• 1:07:18
  właśnie kiedy jego nazwisko ciągle się przewijało, kiedy ja
• 1:07:21
  gdzieś doczytywałam jakieś ciekawostki.
• 1:07:24
  Będąc w różnych miejscach, no to stwierdziłam, że albo powinnam
• 1:07:27
  poświęcić odcinek dla niego. Albo ujmę po prostu go w
• 1:07:31
  segmencie. W odcinku o suzan waladą.
• 1:07:34
  No ale co do renu, a bo tutaj będzie kolejna ciekawostka, te
• 1:07:39
  ogrody genua w muzeum mou martwy wzięły nazwę właśnie stąd, że
• 1:07:44
  renuas sobie tam również mieszkał i malował.
• 1:07:47
  W 1875 do 2 lata. Tam pomieszkiwał i jeżeli was to
• 1:07:53
  interesuje, bo to jest piękne miejsce.
• 1:07:56
  Całe muzeum znajduje się w. Posiadłości dubel air, czyli
• 1:08:02
  jedna to jest najstarszych tak naprawdę rezydencji na całym
• 1:08:06
  wzgórzu momart i w dziewiętnastym wieku
• 1:08:09
  zamieszkiwało. No tutaj wielu artystów nie ma
• 1:08:12
  co się dziwić, jak zobaczyłam te okna, to światło, ale też w
• 1:08:15
  tamtych czasach po prostu były to tanie pracownie z pięknym
• 1:08:19
  widokiem na winnice na pola, więc.
• 1:08:23
  Nie ma co się dziwić, że tak lubili, no i też renual lubił
• 1:08:27
  nie tylko ze względu na wspaniałe światło, ale też to,
• 1:08:30
  że wokół były kawiarenki, życie artystyczne, a to nie tylko
• 1:08:34
  chodziło o to, żeby dom sobie pójść.
• 1:08:36
  Wiecie na colić tylko bardziej fill, żeby mieć inspirację do
• 1:08:40
  tworzenia swoich fill obrazów. No i w tym ogrodzie, na
• 1:08:44
  przykład, jak już zejdziemy sobie w dół, no to wisi fill
• 1:08:47
  Huśtawka właśnie z obrazu renua. On namalował fill obraz jeden z
• 1:08:52
  najbardziej znanych właśnie, gdzie jest kobieta na huśtawce.
• 1:08:57
  I ta Huśtawka jest śmieszna, bo ona niby jest na sznurach na
• 1:09:00
  drzewie ale pod spodem ma taką dużą sprężynę, że możesz sobie
• 1:09:04
  usiąść, ale Nie możesz się bujać sn fill, ja nie wiem dlaczego
• 1:09:07
  czy to chodzi o to żeby nie wiem nie zniszczyć tej huśtawki,
• 1:09:10
  chociaż to na pewno nie jest to sama sn czy może chodzi o to
• 1:09:13
  żeby nikt sobie krzywdy nie robił?
• 1:09:15
  No ale siedziałam i było to fill bardzo miłe i wcale nie było
• 1:09:19
  żadnej kolejki do tej huśtawki po prostu sobie siedziałam i
• 1:09:22
  fill patrzyłam w dal zanim wyruszyłam sn właśnie w dalsze
• 1:09:26
  rejony tego ogrodu. No dobra.
• 1:09:28
  Jeszcze, bo już tutaj weszłam do ogrodów, a jeszcze chciałam wam
• 1:09:31
  powiedzieć o renu a i waladą, bo oni w osiemdziesiątych w 1883
• 1:09:35
  fill spotkali się i susan miała wtedy 18 lat.
• 1:09:40
  Mieszkała w okolicy. Już zaczynała być znana, ale
• 1:09:43
  jako odważna modelka, która pozowała po prostu malarzom z
• 1:09:48
  bohemy. No i wtedy właśnie renana
• 1:09:50
  malował ją w ogrodach właśnie w tym muzeum, które wtedy nie było
• 1:09:56
  muzeum sn. I powiem wam, że to jest w ogóle
• 1:10:00
  świetna historia. Nie wiedziałam o tym, że tam.
• 1:10:05
  Nie, że bieli się ku sobie, tylko po prostu, że ona mu
• 1:10:09
  pozowała z tego co wiem, to on uwielbiał jej czarne włosy.
• 1:10:14
  To, że była taka energiczna i w ogóle on kiedyś powiedział, że
• 1:10:18
  jej uroda nie jest gładka jak porcelana, ale że ma ogień i to
• 1:10:22
  dla mnie jest definicja właśnie susan valladą.
• 1:10:25
  I chyba dlatego ja uwielbiam ją i jej sztukę.
• 1:10:29
  I oczywiście, że musiałam pogrzebać i sprawdzić, czy.
• 1:10:34
  Czy oni? No jednak mieli jakieś tam
• 1:10:35
  romanse laferendowe nie ma twardych dowodów, tak, że mieli
• 1:10:42
  romans, ale plotki krążyły. Wiadomo po pierwsze, no chłopi,
• 1:10:47
  baba i żadnego romansu na pewno był, ale też chodzi o to, że mu
• 1:10:52
  martwy w tamtych czasach był miejscem, gdzie no modelki i
• 1:10:57
  modele modelki, modele modelki i malarze.
• 1:11:01
  Rzadko tak naprawdę utrzymywali takie czysto profesjonalne
• 1:11:05
  relacje, no. Ja nazywam tamte czasy rozpustym
• 1:11:09
  paryżem, a nie po prostu paryżem a renu, a miał opinię mężczyzny,
• 1:11:15
  który lubił flirtować. Waladą za to była kobietą, która
• 1:11:19
  nie bała się łamać obyczajowych zasad.
• 1:11:22
  Więc no kocham fakt, że mamy kolejne rozpustnice do naszego
• 1:11:28
  niewinnego podcastu, ale też już tak bez żartów, to po prostu
• 1:11:33
  renu, a, czyli to jest dla mnie piękny wielki komplement on.
• 1:11:38
  Cenił ją jako kobietę, cenił jej temperament.
• 1:11:41
  Ale też był pod wielkim wrażeniem jej malarskiej
• 1:11:43
  techniki, także myślę, że to jest najważniejsze, że ci
• 1:11:47
  wszyscy artyści, którzy tam przychodzili do jej pracowni,
• 1:11:50
  właśnie ten de ga, ren ua czy on ride to lot, reg, no to oni
• 1:11:57
  uważali ją za świetną malarkę, gdzie pięćsetny raz powtórzę, że
• 1:12:01
  wtedy malarki, no to wiecie, były, no dzisiaj były wymazane z
• 1:12:05
  historii sztuki. I też najbardziej przykrą rzeczą
• 1:12:08
  był fakt, że po prostu kobieta, która przestała być modelką, a
• 1:12:11
  zaczęła być malarką, to świetną malarką.
• 1:12:15
  No to uważana była za odważną i za cośrzadkiego wiecie no nie
• 1:12:20
  było tych równości, ale już nie psujmy sobie tego nastroju, bo
• 1:12:26
  ja dzięki wszystkiemu czego się dowiedziałam.
• 1:12:29
  No to po prostu mogłam trafić finalnie do tej pracowni susan
• 1:12:33
  walladą, a myślę, że przed podcastem przed niewinną sztuką
• 1:12:36
  nie miałam pojęcia kim jest suzan valladą, a teraz wszyscy
• 1:12:39
  już. Wiemy to jeszcze wam tylko
• 1:12:41
  chwilkę opowiem, bo tam o tych wystawach, które były w muzeum,
• 1:12:44
  może nie będę się w to zagłębiała, może zrobię jakiś
• 1:12:48
  Posty na Instagramie, ale. Wypiłam sobie kawkę w ogrodzie
• 1:12:53
  renua posiedziałam, popatrzyłam na ludzi, w ogóle to było
• 1:12:56
  wspaniałe, bo. Wszyscy się uśmiechali do
• 1:13:00
  siebie. Widać, że wszyscy byli już
• 1:13:02
  troszkę zmęczeni oglądaniem, było bardzo dużo starszych osób,
• 1:13:06
  to mnie o Jezus jak mnie to rozczulało, bo z jednej strony
• 1:13:09
  sobie myślę o tym jak wielu polskich emerytów nie stać na
• 1:13:13
  podstawowe rzeczy, a są tacy ludzie, którzy mogą sobie
• 1:13:16
  podróżować, ale były też francuskie małżeństwa.
• 1:13:20
  Wiem, bo zagadywałam i nie mogłam się dogadać, ale były
• 1:13:23
  uśmiech. I na przykład była taka pani,
• 1:13:26
  która ciągnęła swojego męża. Widać, że pan miał.
• 1:13:28
  No problem już z chodzeniem, ale i tak szedł za żoną, żeby jej
• 1:13:31
  sprawić przyjemność. Fill, więc ciekawa Jestem czy na
• 1:13:34
  przykład przyjechali sobie z innej części Francji, czy to
• 1:13:37
  było ich zwykłe popołudnie, żeby przyjść sobie pooglądać, bo była
• 1:13:40
  jakaś wystawa fill tymczasowa, bardzo dużo były, albo na
• 1:13:44
  przykład grupki starszych psiapsi o Jezus, ja wam nie
• 1:13:47
  powiedziałam jeszcze jednej teraz mi się przypomniało o tym
• 1:13:50
  sn fill jak byłam w tej pracowni jeszcze suzanne, no to chodziły
• 1:13:53
  po nie różne babeczki. I w pewnym momencie przyszła tak
• 1:13:57
  bardzo specyficznie kolorowo ubrana w takiej kolorowej
• 1:14:00
  czapce. Właśnie starsza pani o laseczce
• 1:14:03
  i zapytałam się jej, czy że Przepraszam, czy mówi pani po
• 1:14:06
  angielsku, ona mówi, że tak, ja mówię, wygląda pani
• 1:14:08
  fantastycznie, pani outfit idealnie pasuje do tego miejsca,
• 1:14:12
  jakby ta pracownia należała do pani jej inna, psia psi z boku
• 1:14:16
  do mnie powiedziała, bo ona też jest artystką.
• 1:14:19
  No tak, że to był taki. Miły akcencik no w każdym razie
• 1:14:24
  potem sobie poszłam pochodzić po tych ogrodach.
• 1:14:27
  Tam były zawiłe uliczki, takie malutkie były nawet jakieś
• 1:14:31
  drzewa z gruszkami. Najbardziej jednak podobało mi
• 1:14:34
  się jak zeszłam troszkę na dół, bo tam było też dużo schodów, w
• 1:14:36
  tym w tym ogrodzie wiadomo i był jakby cały widok na winnice,
• 1:14:42
  którą przecież widziałam przed chwilą rano i po prawej stronie
• 1:14:47
  też był ten kabaret z winnego królika się wietne to było.
• 1:14:52
  Pięknie i to słońce i ci ludzie dookoła, którzy sobie tak nie
• 1:14:55
  pośpiesznie stali rozmawiali, ktoś tam palił papieroska, byli
• 1:15:00
  też tacy co siedzieli sobie gdzieś w zakątku, romantycznie,
• 1:15:03
  pod drzewkiem, na ławeczce. Świetne no i schodząc jakby
• 1:15:08
  kończąc ten dzień idąc do hotelu już byłam tak bardzo głodna, bo
• 1:15:12
  ja zapominałam jeść bardzo często były ważniejsze sprawy.
• 1:15:18
  I nie zamierzam wam opowiadać o jakichś tam kulinarnych
• 1:15:20
  doznaniach, no bo tak naprawdę po co?
• 1:15:22
  Nie od tego jest makłowicz, ale ja usiadłam sobie w knajpce,
• 1:15:26
  żeby sobie zjeść już kolację i okazało się, że ta knajpa nazywa
• 1:15:30
  się suzan czaicie jak suzan waladą, z której pracowni
• 1:15:34
  właśnie wróciłam. No super sprawa i potem jeszcze
• 1:15:37
  adam jak zobaczył, że byłam w tej knajpie to napisał mi, że to
• 1:15:41
  jest naprawdę fajna knajpka i też lubią tam wpadać.
• 1:15:44
  Także no miałam totalne. Szczęście.
• 1:15:47
  I leżąc wieczorem wstawiając na Instagram całą relację wiecie,
• 1:15:52
  bo chodziło o to, że ja przez cały dzień w ogóle nie używałam
• 1:15:55
  internetu, tylko używałam na przykład map, albo jak chciałam
• 1:15:57
  się czegoś dowiedzieć, no to, bo nie chciałam marnować czasu.
• 1:16:01
  Wiecie na siedzeniu w telefonie, tylko zrobiłam zdjęcia czy coś
• 1:16:04
  nagrywałam, no to wieczorami jak się już kładłam, byłam bardzo
• 1:16:07
  zmęczona co miałam robić, wiecie, nie miałam siły na
• 1:16:10
  książkę, no to stwierdziłam, że będę codziennie wstawiała
• 1:16:14
  relację, dlatego żeby to były takie same emocje, które mi
• 1:16:17
  towarzyszyły. Nie jak wrócę do Polski,
• 1:16:19
  przemyślę co tam napisać. Nie wiecie, tutaj zacytuję
• 1:16:24
  pizda, ogień i ja na przykład wiem, że bardzo wam się podobała
• 1:16:31
  ta relacja na Instagramie. Dużo osób mi pisało, miałam
• 1:16:33
  jakieś ogromne liczby, jeżeli chodzi o wyświetlenia i nie
• 1:16:37
  domyślam się dlaczego, bo po prostu ja to wstawiałam
• 1:16:41
  autentycznie zajarana tam nie było, to Zero ściemy, jak często
• 1:16:45
  wiecie ludzie wstawiają po prostu ładne zdjęcia.
• 1:16:48
  Z wakacji. Ee i zazwyczaj na Instagramie
• 1:16:51
  jest lepiej niż w rzeczywistości.
• 1:16:53
  To u mnie w tej rzeczywistości było jeszcze lepiej niż na
• 1:16:56
  Instagramie. No i też zrobiłam wam cały
• 1:16:58
  storytelling, więc ci co oglądali, no to słuchając tego
• 1:17:02
  podcastu niektóre rzeczy się dublują, ale tutaj po prostu
• 1:17:05
  chciałam bardziej mięsiście i obszernie opisać wam niektóre
• 1:17:10
  rzeczy, które widziałam i które odczuwałam.
• 1:17:14
  No ale tak sobie też pomyślałam, była jakaś dwudziesta druga,
• 1:17:17
  może dwudziesta trzecia, że kurczę, Jestem już.
• 1:17:20
  Jak wyczerpana, ale za dnia poszliśmy z Adamem do mulę róż,
• 1:17:24
  no to wiadomo, że za dnia nie wygląda to imponująco, więc mapa
• 1:17:29
  powiedziała kilkanaście minut będziesz na miejscu, czyli
• 1:17:32
  kłamstwo, schody, góry zeszło dłużej no i było dosyć późno,
• 1:17:36
  ale stwierdziłam, że pójdę na to mulę róż, a bo jeszcze zostało
• 1:17:42
  mi tylko jeden dzień ludzie. Wy lepiej zatkajcie teraz uszy,
• 1:17:47
  bo co tam się działo na tym mule róż oczywiście wiecie, no były
• 1:17:53
  tłumy, wszyscy robili sobie zdjęcia, czułam się jak na Times
• 1:17:57
  Square w Nowym Jorku. Ja wiedziałam, że tak będzie, no
• 1:17:59
  bo o to chodziło, żeby pójść zobaczyć mulę róż w nocy, kiedy
• 1:18:03
  te wszystkie światełka to wszystko tam się kręciło, piękny
• 1:18:07
  widok, tylko Chaos na środku ulic dookoła jeżdżą autobusy,
• 1:18:10
  taksówki, auta, ludzie robią sesję w ogóle o jezu to czego
• 1:18:15
  tam? Było, ale Justyna, z którą się
• 1:18:18
  spotkam jutro też wam dzisiaj o tym opowiem.
• 1:18:21
  No to powiedziała, że obok są sex shopy ja mam sobie po prostu
• 1:18:25
  tam wejść i pooglądać zabawki, bo mnie zaskoczą i wiecie
• 1:18:29
  pomyślałam, że skoro Jestem już obok no to czemu nie i nie wiem.
• 1:18:34
  No wyobrażałam sobie, że będą jakieś 2 sklepy z seks
• 1:18:36
  zabawkami, a okazało się, że to była cała aleja współczesnej
• 1:18:42
  rozpusty i to w tym totalnie najgorszym najbardziej brudnym
• 1:18:46
  i. Wydaniu, ale no różne
• 1:18:49
  doświadczenia się trafiają podczas wypraw nie.
• 1:18:52
  No i były też tam takie teatry, seksu.
• 1:18:54
  W sensie to się nazywało live show, ale powiedzmy, że teatr
• 1:18:57
  seksu brzmi bardziej dostojnie. Jak weszłam za filarek za takie
• 1:19:03
  czerwone bordowe kurtyny, to moim oczom ukazały się ściany
• 1:19:08
  porno zdjęć. Jak teraz macie przed oczami
• 1:19:11
  jakieś porno? To to było dużo bardziej
• 1:19:14
  hardcorowo naprawdę psiocha na przoszę pełno gołych lafirynt za
• 1:19:19
  tą kurtyną ordynarne sceny ordynarnie to jest bardzo ładne
• 1:19:23
  słowo w porównaniu z tego co moje oczy wtedy ujrzały.
• 1:19:27
  Ja się nawet zastanawiałam czy te live show działają, ale no
• 1:19:31
  najwidoczniej skoro stali przed nimi naganiacze, no to musieli
• 1:19:35
  być chętni, którzy wchodzili tam ja nie wiem czy tam ludzie, no
• 1:19:39
  co, uprawiali seks po prostu. Takie porno na żywo.
• 1:19:43
  I w ogóle to też było bardzo ciekawe jak widziałam tych ludzi
• 1:19:47
  naganiających, bo w ogóle mi się to nie kojarzyło z żadną żądzą
• 1:19:52
  ani z erotycznymi przyjemnościami, bo czy to byli
• 1:19:55
  panowie czy panie to oni stali w brudnych dresach?
• 1:19:58
  Wyglądali raczej jakby wracali z trzydniowej grubej imprezy, a
• 1:20:02
  nie jak osoby, które miałyby mnie zachęcić.
• 1:20:04
  Wiecie do wejścia do środka jakoś tak podniecić, ale to nie
• 1:20:08
  były osoby, które były jakimiś paniami do towarzystwa czy
• 1:20:11
  panami po prostu. Jak wiecie, nieraz stoją przed
• 1:20:13
  lokalami. Ludzie z ulotkami tylko no ja
• 1:20:16
  bym no chociaż w czystym ciuchu a nie w brudnych dresach dziwne
• 1:20:22
  to było, no ale poszłam dalej, ale ją sklepów z pstrokatymi
• 1:20:26
  witrynami wiadomo na których królowały manekiny odziane,
• 1:20:31
  chociaż odziane to jest za dużo powiedziane w różne takie
• 1:20:35
  erotyczne wdzianka niteczki wręcz.
• 1:20:39
  I najbardziej podobały mi się jednak dildo i wibratory w
• 1:20:42
  kształcie wieży eiffla. I wiecie ile ja dostałam
• 1:20:47
  wiadomości, ale serio na Instagramie, że wy sobie
• 1:20:51
  kupiliście, kupiłyście takie wibratory w kształcie wieży na
• 1:20:55
  pamiątkę wybitny pomysł. No ja nie kupiłam.
• 1:20:58
  No moi drodzy, nie chciałam, brzmi zabawnie, ale naprawdę
• 1:21:03
  jakby teraz jak to opowiadam, ale zobaczyłam na mapie, że tam
• 1:21:07
  dalej jest plac pigun plac, znane miejsce, pójdę sobie tą.
• 1:21:14
  Aleją no bo kultowe miejsce. No i idąc aleją penisów pierwszy
• 1:21:20
  raz od przyjazdu tak naprawdę czułam się mniej bezpiecznie,
• 1:21:26
  było dużo dziwnych, pijanych, naćpanych ludzi, może
• 1:21:30
  bezdomnych. Wiecie, no to była noc, nie
• 1:21:34
  dwudziesta trzecia już się zbliżała albo i północ, więc
• 1:21:37
  rozumiem, że tam ludzie sobie pili, imprezowali, ale było
• 1:21:40
  dziwnie i krzywo ja wtedy. Żałowałam, że w ogóle.
• 1:21:45
  Wyruszyłam w tę podróż oczywiście, nic mi się nie
• 1:21:47
  stało, nikt mnie nie zaczepiał, no ale żałowałam, że w ogóle
• 1:21:51
  wyszłam tej nocy, że mogłam pójść do mule rusz i wrócić do
• 1:21:55
  hotelu, ale no skoro już byłam, to stwierdziłam, że.
• 1:22:00
  Jak ten plac pigal okazał się w ogóle o Jezus?
• 1:22:02
  Ja nie nie mówiłam tego, ale doszłam do placu pigalle była
• 1:22:04
  nazwa plac pigal i był cały ciemno, niczego tam nie było
• 1:22:08
  jakby jakiś remont i też wyglądało jakbym była na jakichś
• 1:22:11
  obrzeżach w ogóle. No wyglądało jakbym była w jakiś
• 1:22:16
  trochę slumsach. No ale znalazłam też, że tam za
• 1:22:19
  tym placem pigalle dosłownie minutkę drogi jest bar o nazwie
• 1:22:24
  dirty dick, czyli brudny bakłażan albo brudny putas tak
• 1:22:28
  będzie bardziej dosadnie, niestety był zamknięty, dookoła
• 1:22:32
  były różne inne knajpeczki i było dużo ludzi młodych sobie
• 1:22:35
  pili, palili, a ci już wyglądali no.
• 1:22:39
  Na nie na na bezpiecznych, ale nie miałam w ogóle ochoty, żeby
• 1:22:42
  siadać tam gdzieś na drinka. Więc po prostu wszystkie znaki
• 1:22:47
  na ziemi i niebie mówił mi, żebym wracała na wzgórze, że to
• 1:22:51
  nie był super pomysł, ale też cała historia tego mulę róż.
• 1:22:55
  Wiecie, no, w latach dwudziestych gdzieś tam po
• 1:22:57
  pierwszej wojnie światowe tutaj była.
• 1:22:59
  Mekka takiego bailando jazzu burleska te kankany nie piękne
• 1:23:04
  Kobiety no i było to też miejsce, w którym właśnie
• 1:23:07
  spotykała się bochenka na różnego rodzaju rozpustne czyny
• 1:23:12
  i atrakcje, ale nic totalnie nic nie pozostało z tamtych lat w
• 1:23:18
  moim mniemaniu, chociaż pewnie może jakbym była ze znajomymi, a
• 1:23:22
  nie sama to gdzieś usiedlibyśmy na winko porozmawiali o tych
• 1:23:25
  wszystkich. Wibratorach i neona o Jezus one,
• 1:23:28
  ona ja o tym zapomniałam, bo. Chyba się popatrzy zaraz ze
• 1:23:34
  śmiechu, bo ja szłam za dartą głową wiecie sex shopy sexhopami
• 1:23:40
  ale jak się ciągnie aleja neonów wzdłuż tych pięknych
• 1:23:43
  kamieniczek, no to zawsze robi klimat i ma co ukrywać.
• 1:23:46
  Neony są zawsze kul i po drugiej stronie dostrzegła wielki różowy
• 1:23:51
  napis i wiecie ja myślałam, że tam jest napisane Picasso, bo
• 1:23:56
  ktoś użył naprawdę podobnego funtu co oryginalny podpis
• 1:24:00
  pablito. Wiecie co było napisane pucsy
• 1:24:05
  jak się zorientowałam to się śmiał dosłownie na głos.
• 1:24:10
  Że to pus ja nie Picasso jak ktoś nie zna angielskiego to moi
• 1:24:14
  drodzy po prostu pusi oznacza słowo cipka i wydaje mi się, że
• 1:24:18
  to określenie totalnie nie pasuje do picassa, bo nie był
• 1:24:22
  cipką był na pewno półtasem, no ale chociaż mnie to odstresowało
• 1:24:27
  idąc pomiędzy tymi dziwnymi ludźmi rozpustnicami.
• 1:24:32
  Ale też już z takich artystycznych rzeczy, bo to było
• 1:24:34
  bardzo nie artystyczne tulu lot rex tworzył też ikoniczne
• 1:24:39
  plakaty domu leł róż, w które wydaje mi się, że wisiały w tym
• 1:24:44
  muzeum momartry, ale w każdym razie on wiecie, on łączył tam
• 1:24:46
  liternictwo taką swoją typową barwną kreskę, no i wszystkie
• 1:24:51
  charakterystyczne postacie, które.
• 1:24:53
  Dziś są synonimem epoki, których już nie spotkamy na tej
• 1:24:57
  dzielnicy penisów. I jakbym miała się przenieść w
• 1:25:02
  tamte czasy, no to pewnie byłoby to takie właśnie połączenie
• 1:25:05
  burleski, karnawału, pióra, cekiny na pewno było
• 1:25:10
  prowokacyjnie, było dużo zmysłowości, a tutaj zmysłowości
• 1:25:14
  w ogóle nie było, ale też to, co mi się podobało, kiedy czytałam
• 1:25:19
  o tym miejscu, kiedy jeszcze go nie widziałam na oczy, no to, że
• 1:25:22
  tam ścierały się tak naprawdę 2 światy, że z jednej strony byli
• 1:25:26
  bardzo bogaci, eleganccy dżentelmeni.
• 1:25:29
  Wiecie tam przy stolikach? Obok jakichś właśnie biednych
• 1:25:33
  poetów czy pijanych artystów świetne to jest tak, no w mojej
• 1:25:38
  głowie, bo na żywo jak widzę teraz mulał różne mam dobrych,
• 1:25:42
  no mam nadzieję, że na razie się dobrze bawicie, bo to jeszcze
• 1:25:46
  nie jest koniec naszych paryskich przygód, bo to był
• 1:25:49
  dopiero pierwszy dzień. Jeszcze jeden przed nami i
• 1:25:53
  następnego dnia wybrałam się z rana na wystawę hokeja, ale to
• 1:25:57
  zostawię na osobny podcast, bo ja mam wam naprawdę wiele.
• 1:26:02
  Jeżeli o to chodzi, on będzie krótszy niż ten dzisiaj, ale nie
• 1:26:06
  chcę go tutaj upychać. Powiem tylko jedno, nie zawsze
• 1:26:09
  bigger jest better szokujący, prawda w moich ustach w każdym
• 1:26:13
  razie po hokeju postanowiłam pójść do muzeum, w którym wiszą
• 1:26:17
  dzieła kloda mome, ale nie do leorandżerii, czyli do tej
• 1:26:21
  oranżerii fill dobra, ale muszę zrobić wstęp jednak, bo dzień
• 1:26:26
  przed wyjazdem w ogóle do Paryża nie mogłam zasnąć, wiadomo.
• 1:26:30
  I coś mnie tknęło, żeby sprawdzić w jakim miejscu na
• 1:26:33
  świecie wisi mój ulubiony obraz monet, który od kilku lat
• 1:26:37
  zresztą mam na tapecie niezmiennie i wiecie co?
• 1:26:40
  Okazało się, że znajduje się w Paryżu w muzeum marmota fill to
• 1:26:45
  się tak nie czyta marmotą w muzeum marmotą, więc kolejny raz
• 1:26:50
  szczęście mi sprzyjało wszelkie boginie i duchy po prostu Paryża
• 1:26:54
  nade mną czuwały. Potuptałam przez lasek buloński
• 1:26:58
  notabene okazało się po fakcie, bo mi napisaliście, że jest to
• 1:27:03
  lasek, który nie ma obecnie dobrej renomy, że w nocy podobno
• 1:27:07
  szwenda się tam wielunożowników i panie lekkich obyczajów, no
• 1:27:12
  ale za dnia było bardzo przyjemnie, poważnie fajna
• 1:27:15
  pogoda, lekki chłodek, tak wiosennie spacerowali też inni
• 1:27:19
  ludzie właśnie, którzy szli na wystawę okeja, ale jak o tym
• 1:27:22
  przeczytałam sobie pomyślałam boże, najpierw to rozpustne mu
• 1:27:24
  leł róż teraz tutaj. Nic i lafe ryndy świetne miejsca
• 1:27:29
  wybierałam naprawdę i większość zbiorów w tym muzeum pochodzi z
• 1:27:34
  prywatnej kolekcji właśnie pola marmotą, który był koneserem
• 1:27:38
  sztuki, ale w ogóle sam budynek tego muzeum jest, był
• 1:27:43
  Przepraszam jego rezydencją na bogato i w pierwszych pokojach
• 1:27:49
  panuje absolutny. Przepych naprawdę mieli rozmach
• 1:27:54
  złota, nie żałowali żyrandole, po prostu mieniły się jak
• 1:27:58
  szalone, jak miliony mome, a zdobione meble z początku
• 1:28:02
  dziewiętnastego wieku. Szczerze przytłaczały każde
• 1:28:07
  dzieło, które tam wisiało, a więc dla mnie trochę średnio i
• 1:28:11
  nie ukrywam, że zbytnio się nie skupiałam na tym tym całym
• 1:28:16
  przepychu obejrzałam oczywiście po drodze.
• 1:28:19
  Obrazy rynua de ganno, bo nie mogłam tego sobie pożałować,
• 1:28:24
  jakie już je znalazłam w tym całym złocie.
• 1:28:26
  No i weszłam na wystawę tymczasową artysty impresjonisty
• 1:28:31
  jugina budą, wiecie, jugin był malarzem, który długo przed
• 1:28:36
  powstaniem impresjonizmu go stworzył, więc była to taka
• 1:28:40
  zaskakująca perełka, w której mogłam uczestniczyć i mogłam się
• 1:28:43
  dowiedzieć o nim. No i której się w ogóle nie
• 1:28:46
  spodziewałam. Sale były też ciekawie
• 1:28:48
  pomalowane, bo. Taki mocny czerwony kolor na
• 1:28:52
  niektórych ścianach były też grube czerwone pasy, więc te
• 1:28:56
  jego obrazy takie przepięknie. No one wybijały się tą swoją
• 1:29:00
  delikatnością na tle i tej takiej ostrej czerwieni dla mnie
• 1:29:04
  impresjonistyczne obrazy zawsze migoczą wręcz tak się skrzą,
• 1:29:08
  dlatego jak dorosłam do impresjonizmu to pokochałam
• 1:29:13
  kloda monee, ale też. Zawsze, ale to zawsze mam w
• 1:29:18
  głowie słowa mojej znajomej artystki Justyny, którą
• 1:29:22
  pozdrawiam, ale bez nazwisk, żeby nie było wstydu, że dla
• 1:29:26
  niej wszyscy impresjoniści malowali tak samo i ona za
• 1:29:29
  cholerę nie umie ich odróżnić o czym dobrze wiem, jak robię art.
• 1:29:34
  Quizy, czy robiłam kiedyś częściej, bo zawsze jak padało
• 1:29:37
  pytanie o impresjonistów, to wiedziałam, że akurat Justyna
• 1:29:40
  odpisze. Na to, że nie wiem który to
• 1:29:44
  monet, no tak samo było tym razem, więc miło było.
• 1:29:48
  No i w tej sali faktycznie ze sztuką jugina budą było tak, że
• 1:29:53
  no wiele obrazów bardzo podobnie wyglądało do tych kloda monet.
• 1:29:59
  W każdym razie pooglądałam sobie jego twórczość, bo no nigdy
• 1:30:02
  wcześniej zbytnio się nim nie interesowałam.
• 1:30:04
  Ja Jestem wierna monetowi moi drodzy, ja Jestem po prostu.
• 1:30:10
  Basic być jeżeli o to chodzi? Wiem, że.
• 1:30:13
  Claude mona jest bardzo znanym artystą, ale dla mnie nie bez
• 1:30:16
  powodu. Tyle, że oglądając tę wystawę,
• 1:30:19
  ja po prostu lubię wiedzieć, z kim ja mam do czynienia i
• 1:30:22
  okazało się, że budą namówił clodam, kiedy ten jeszcze był
• 1:30:26
  nastolateczkiem, żeby stary, weź, porzuć to rysowanie
• 1:30:30
  przaśnych karykatur, jak te, które widziałam na moumart i
• 1:30:34
  zacznij malować prawdziwe obrazy i to on nauczył kloda patrzeć na
• 1:30:38
  światło i kolor w naturze, a nie ma co ukrywać, że jakby to są 2
• 1:30:42
  najistotniejsze elem. Motywy impresjonizm je.
• 1:30:46
  I generalnie nauka patrzenia to musi być coś niesamowitego, nie
• 1:30:50
  techniki nie mieszania kolorów, perspektywy, tylko właśnie
• 1:30:54
  odczuwania światła i patrzenia na naturę.
• 1:30:58
  Więc Claude monet wcale nie był prekursorem, ale to on wraz z
• 1:31:02
  rynu łas pisarro czy z bert morrisot nadali właśnie
• 1:31:07
  impresjonimowi charakter. I tak naprawdę to oni sprawili,
• 1:31:11
  że. Jest rozpoznawalny do dzisiaj w
• 1:31:13
  takiej formie jakiej jest, czyli jest po prostu impresjonizmem.
• 1:31:17
  I to właśnie uwielbiam w podróżach i sztuce, że cały czas
• 1:31:21
  się uczę czegoś nowego i no najbardziej lubię po prostu
• 1:31:25
  doświadczać zachwytów, bo wydaje mi się, że trochę głupio byłoby
• 1:31:29
  wiedzieć wszystko w wieku 33 lat, prawda?
• 1:31:33
  Więc takie ciągłe zaskakiwanie samej siebie jest czymś bardzo
• 1:31:37
  fajnym, ale jeszcze przed główną wystawą mone, na którą miałam po
• 1:31:41
  tuptać fill zaszłam nalać sobie wodę i wiecie co się okazało, że
• 1:31:46
  w sali obok była wystawa bert morris od właśnie rozumiecie, bo
• 1:31:51
  zobaczyłam jej zdjęcia mówi. Nie.
• 1:31:52
  Czy to jest bert, bo ja ją poznałam dopiero niedawno robiąc
• 1:31:57
  odcinek właśnie, Dlaczego nie było wielkich artystek?
• 1:32:00
  Fill znalazłam ją w książce historia sztuki bez mężczyzn.
• 1:32:03
  I wiecie, no w ogóle jak się myśli teraz o wielkich
• 1:32:07
  artystkach, no to bert jest zawsze gdzieś na szczycie listy
• 1:32:10
  i no tutaj was nie zadziwia. Jeżeli powiem, że po prostu to
• 1:32:15
  było jedno z najmilszych zaskoczeń, bo w ogóle się nie
• 1:32:18
  spodziewałam. Tak właśnie sprawdziłam co
• 1:32:20
  będzie w tym muzeum. Wystawa była mała, kameralna,
• 1:32:23
  ale bardzo wystarczająca. Ja naprawdę lubię małe,
• 1:32:27
  kameralne wystawy. Bo to wszystko wystarczyło, żeby
• 1:32:30
  jeszcze bardziej się zakochać w jej dziełach i Kobiety.
• 1:32:34
  No wiemy, że w sztuce przez wiele lat były pomijane, a
• 1:32:37
  przecież bert była jedną z najważniejszych przedstawicielek
• 1:32:41
  impresjonizmu i ja wam opowiadałam właśnie, że bert i
• 1:32:44
  jej siostra edma miały tak wielki talent, że jeden z
• 1:32:48
  profesorów malarzy ich powiedział ich mamie.
• 1:32:52
  Biorąc pod uwagę charakter pani córek, moja nauka sprawi, że nie
• 1:32:56
  skończą narysowaniu w zaciszu salonu, a zostaną malarkami.
• 1:33:01
  Czy zdaję sobie pani sprawę z tego, co to znaczy w sferach, do
• 1:33:04
  których pani należy? Oznacza to rewolucję niemal
• 1:33:08
  katastrofy, że tak się wyrażę. No już pominę, że jest to bardzo
• 1:33:11
  smutne, że dziewczyny mają talent, a nauczyciel mówi, że
• 1:33:15
  jest to po prostu będzie to katastrofą i rewolucją, bo baba.
• 1:33:21
  Potrafi malować, no ale był to swego rodzaju komplement, no i
• 1:33:24
  ta siostra edma wyszła za mąż i musiała zakończyć swoją dopiero,
• 1:33:29
  co tak naprawdę rozpoczętą karierę.
• 1:33:32
  Mimo że zapowiadała się na naprawdę dobrą wielką artystkę,
• 1:33:37
  więc zawsze jak czytam o takich historiach, no to łamie mi to
• 1:33:41
  serce i cieszę się, że w wielu przypadkach teraz już kobieta
• 1:33:45
  nie musi wybierać pomiędzy tym, co kocha, co potrafi, a bycie
• 1:33:50
  mamą chociaż. Nie ukrywam, że ja znam nadal
• 1:33:52
  wiele kobiet, które musi wybierać, bo nie ma innego
• 1:33:56
  wyjścia, ale w każdym razie bert w 1870 roku zgodziła się
• 1:34:01
  zapozować do obrazu edwardowi mane.
• 1:34:03
  Trochę obawiała się, wiecie, no co pomyślą ludzie, bo od dawna
• 1:34:08
  spekulowano, że łączy ich coś więcej, ale to była babka bardzo
• 1:34:12
  pewna siebie i ambitna, dobrze wykształcona, no bo ona
• 1:34:15
  pochodziła z elit, dlatego też. No jej rodzina dbała o to, by w
• 1:34:20
  ogóle córki miały dostęp do edukacji.
• 1:34:22
  Co jak powiedziałam, nie było zbyt popularne, bo wiadomo,
• 1:34:25
  kobieta nadawała się wyłącznie do garów i rodzenia dzieci, ale
• 1:34:29
  nie chcę wam tutaj też skracać tej biografii, bo zasługuje bert
• 1:34:33
  na pełnometrażowy niewinny odcinek, tylko powiem tak, ona
• 1:34:37
  wyszła za mąż za jugina mamę, czyli brata Edwarda, który stał
• 1:34:42
  się częstym gościem na jej płótnach.
• 1:34:45
  W sensie ten jugin jej mąż. A to moi drodzy było tak
• 1:34:49
  progresywne, że nawet sobie nie wyobrażacie, że.
• 1:34:53
  No bo przecież zazwyczaj muzeami były Kobiety plus malarki
• 1:34:57
  zazwyczaj no mocno, spychane jednak na margines miały sobie
• 1:35:01
  tylko malować kwiatki one. No malowały albo swojej siostry,
• 1:35:06
  albo inne Kobiety przy codziennych czynnościach, no bo
• 1:35:09
  do tego po prostu miały dostęp, nie mogły też być jakichś
• 1:35:12
  modeli, modele gdzieś tam wychodzić.
• 1:35:15
  No to nie, nie, nie więc na wystawie mogłam na spokojnie
• 1:35:18
  pooglądać sobie obrazy, bo prawie nikogo nie było.
• 1:35:22
  No jakieś 2 osoby siedziały sobie i słuchały
• 1:35:25
  audioprzewodników patrząc po prostu na te obrazy, które
• 1:35:28
  wisiały naprzeciwko. Nich przyjemna, taka mała
• 1:35:32
  wystawa, ludzie naprawdę, szczególnie potem gigantycznym
• 1:35:35
  hokeju, no i od razu mój wzrok przykuł obraz, na którym
• 1:35:38
  znajduje się właśnie jej mąż z ich córeczką.
• 1:35:42
  Bo tak jak mówiłam, ojcowie rzadką też angażowali się
• 1:35:45
  generalnie w życie rodzinne. Był też drugi obraz z uginem,
• 1:35:50
  który patrzył przez okno swojego domu.
• 1:35:53
  Wpatrywał się gdzieś tam w ogród, na którym bawiła się jego
• 1:35:56
  córka. I w ogóle magiczne jest to jak
• 1:35:59
  jej malarstwo. No ja uwielbiam transparentność.
• 1:36:03
  W malarstwie w impresjonizm je na przykład tej firaneczki,
• 1:36:06
  które malowała z taką lekkością z tymi wszystkimi blikami.
• 1:36:10
  No jakby ja czułam powiew tego wiatru, który poruszał tymi
• 1:36:15
  firaneczkami wspaniała sprawa. Oczywiście też wam wstawię ten
• 1:36:19
  obraz na Instagramie, wiadomo i była paleta, której używała i
• 1:36:25
  kilka fotografii, czyli taki rarytasek, bo jednak rzadkością
• 1:36:28
  jest. W internecie w internecie rzadko
• 1:36:32
  można znaleźć zdjęcia artystek, nie które były kobietami, które
• 1:36:36
  były pomijane. Ja uwielbiam takie szczegóły,
• 1:36:39
  więc uznaję to za jedno z najmilszych zaskoczeń i również
• 1:36:42
  bert wpisuje na listę do stworzenia o niej odcinka, bo
• 1:36:46
  nie chcę wam tutaj zdradzać wszystkiego, ponieważ no jej
• 1:36:50
  oczywiście biografia nie jest tak obszerna jak picassa, nie o
• 1:36:54
  którym powstały setki książek, ale obiecuję, że zrobię to
• 1:36:59
  najlepiej, jak będę umiała i kupiłam sobie.
• 1:37:03
  Książkę o niej, tak, że już jest jakaś pomoc, ale teraz czas na
• 1:37:07
  najważniejsze. Schodząc schodami w dół
• 1:37:10
  włączyłam sobie na r pod sach piosenkę mroza świecisz jak
• 1:37:14
  miliony mone. Słonie już nie wiem odpalęląd
• 1:37:19
  kiedyś w ogóle zrobiłam taką grafikę właśnie z tekstem
• 1:37:21
  świecisz jak miliony mone w oryginale jest świecisz jak
• 1:37:25
  miliony monet i identycznie się pisze i wiecie, że sam mrozu,
• 1:37:29
  który jest autorem piosenki polajkował bardzo zabawne w
• 1:37:33
  każdym razie na ścianie wisiał wielki portret monet, w sensie
• 1:37:38
  jest zdjęcie cloda obok był też napis.
• 1:37:42
  Witający po prostu. Nas na jego wystawie i od razu w
• 1:37:46
  przyciemnionej przestrzeni dostrzegłam obraz pod tytułem
• 1:37:50
  impresja wschód słońca i odebrał mi dech dosłownie.
• 1:37:55
  No powoli podeszłam i nie mogłam przestać się do niego gapić.
• 1:37:59
  No nie mogłam też uwierzyć, że widzę go na żywo na szarej
• 1:38:03
  ścianie w złotej zdobionej ramie wisiał mały, ale jakże znaczący
• 1:38:07
  w ogóle dla historii sztuki i dla mnie obraz, bo nie wiem czy
• 1:38:11
  wiecie, ale to właśnie dzięki tej nazwie, czyli impresja.
• 1:38:15
  Wschód słońca, którą mone nadał obrazowi powstała cała nazwa
• 1:38:19
  ruchu impresjonizmu. Niewiarygodne i historia może
• 1:38:24
  znacie, bo był odcinek o impresjonistów numer 70 i
• 1:38:28
  pamiętam, co tam mówiłam, ale domniemam, że ta historia jest
• 1:38:30
  ważna, więc o niej wspominałam, ale warto powtórzyć, skoro już
• 1:38:34
  stoimy przed tak wspaniałym obrazem, to był cały cykl 6
• 1:38:39
  obrazów. Przedstawiających widok portu w
• 1:38:42
  hawrze mone malował je sobie stojąc na balkonie pokoju
• 1:38:46
  takiego jednego z najlepszych wówczas hoteli w mieście, bo
• 1:38:49
  mógł sobie wtedy na to pozwolić. Ale to, co ciekawe, przynajmniej
• 1:38:53
  dla mnie to fakt, że przez długi czas zastanawiano się, czy obraz
• 1:38:58
  to jest zachód, czy wschód słońca.
• 1:38:59
  Nie i był taki profesor fizyki astronomii Donald dubli, olson z
• 1:39:04
  Uniwersytetu w tygsasie. I on stwierdził, że o Jezus to
• 1:39:08
  jest super, naprawdę, że słońce na obrazie znajduje się 2 lub 3
• 1:39:12
  ° nad horyzontem, co oznacza, że minęło 20 30 minut od Wschodu
• 1:39:18
  słońca. No i że azymut słońca na obrazie
• 1:39:21
  money nosi za to około 123 do 100 127 °, co od razu wskazuje
• 1:39:27
  nam prawdopodobną porę roku rozumieć.
• 1:39:31
  Ale oni oszacowali, że podczas tych badań, że to mógł być albo
• 1:39:36
  połowa listopada, albo późny styczeń, potem jeszcze
• 1:39:39
  analizowano i dzienniki prognozy pogody z 1872 roku, czyli kiedy
• 1:39:44
  powstał ten obraz i nawet powstała hipoteza, że on
• 1:39:48
  namalował ten obraz konkretnego dnia albo dwudziesty pierwszy 22
• 1:39:53
  stycznia albo trzynasty 15 listopada.
• 1:39:55
  To jest niesamowite i oni wtedy nie potrzebowali czapa GPT.
• 1:40:03
  Niesamowite, ale dobra, bo wygląda na to, że kloot zaczął
• 1:40:06
  malować obraz pomiędzy siódmą 35 a ósmą 10.
• 1:40:11
  I mnie zastanawia na przykład wiecie tutaj badania, naukowcy i
• 1:40:15
  w ogóle takie dokładne ustalenia, o której godzinie
• 1:40:19
  podczas w ogóle jakiego stopnia Wschodu słońca?
• 1:40:22
  A mnie zastanawia, czy on wtedy nie marzł?
• 1:40:26
  No bo skoro był listopad albo styczeń, naprawdę mnie ciekawi,
• 1:40:29
  jakby ubrany czy było mu wygodnie, czy w ogóle może
• 1:40:32
  wygodnie mu się malowało na dworze, kiedy było chłodniej,
• 1:40:35
  może farby olejne lepiej wtedy działają niż jak jest ciepło.
• 1:40:39
  Nie wiem, no ale zastanówcie się teraz, że po prostu są na
• 1:40:42
  świecie obrazy. Które tak dogłębnie się
• 1:40:46
  analizuje, próbuje się odszukać dzień, w którym został
• 1:40:50
  stworzony. Albo no doszukuje się wielkiego
• 1:40:53
  znaczenia. Wielki wiecie, jakiś przesłań
• 1:40:56
  ukrytych przesłań, a pewnie dla clouda mone to był jeden z
• 1:40:59
  wielu, który stworzył po prostu uchwycił piękny widok, no który
• 1:41:03
  rozpościerał się gdzieś tam z balkonu tego sensi hotelu to
• 1:41:08
  jest niesamowite, a jeszcze z innej strony są ludzie, którzy w
• 1:41:12
  ogóle mają w dupie sztukę i dla nich to jest totalnie
• 1:41:14
  nieistotne. Także niesamowite jest świat i
• 1:41:18
  gdzieś też przeczytałam, że impresja ten obraz jest jak zupa
• 1:41:22
  pomidorowa, że każdemu się podoba i dla mnie to jest bardzo
• 1:41:26
  brzydkie porównaniem, no ale cóż każdy może mieć własne zdanie,
• 1:41:29
  szkoda tylko, że potem tak dużo osób będzie to powtarzało, no bo
• 1:41:33
  to było na bardzo znanym profilu napisane, no ale ja miałam
• 1:41:38
  odwrotnie jak mam być szczera, totalnie odwrotne uczucie, bo.
• 1:41:42
  Ja uwielbiam obserwować ludzi w muzeach czy galeriach patrzeć
• 1:41:46
  wiecie czym się zachwycają, na co zwracają uwagę i to jest w
• 1:41:50
  ogóle dla mnie świetna sprawa, ale przy tym, który dla mnie
• 1:41:55
  jest tak ważny, dla którego przyleciałam bądź co bądź z
• 1:41:59
  Polski. No to była bardzo mało ludzi.
• 1:42:01
  No naprawdę, praktycznie tylko omiatali go wzrokiem i
• 1:42:04
  odchodzili, nawet nie robili zdjęć przy czym no ja stałam i
• 1:42:09
  wpatrywałam się jak zahipnotyzowana ja wiele razy
• 1:42:11
  wracałam. Obejrzeć po obejściu, jakby tej
• 1:42:14
  całej sali do tego obrazu, a byłam przecież wcześniej na
• 1:42:17
  hokeju, to wiecie czy tam każdy obraz po kolei miętoili ile
• 1:42:21
  wlezie, więc dosyć ciekawe i tak jak powiedziałam wiele razy
• 1:42:26
  jeszcze do niego wracałam podczas tej przebieżki po sali i
• 1:42:31
  kiedy chciałam zrobić mu zdjęcie to na ławeczce przed nim wiecie
• 1:42:35
  taka fajna można było sobie po kontemplować to dzieło.
• 1:42:39
  Się działo starsze małżeństwo i zaczęliśmy rozmowę.
• 1:42:42
  Okazało się, że są parą z Florydy.
• 1:42:45
  Yy, w ogóle podczas tego wyjazdu często spotykałam turystów z
• 1:42:49
  Ameryki, ale to generalnie mnie nie zdziwiło, bo moi znajomi,
• 1:42:53
  moi przyjaciele kiedyś pracowali na statkach, które właśnie
• 1:42:57
  organizowały rejsy po Francji i bardzo dużo.
• 1:43:02
  No, głównymi klientami właśnie byli Amerykanie i pani, kiedy
• 1:43:05
  dowiedziała się, że mieszkałam w Nowym Jorku, no to powiedziała,
• 1:43:08
  że właśnie w New Jersey, czyli obok jest wspaniały ogród z
• 1:43:11
  rzeźbami. Artysty mam go gdzieś zapisanego
• 1:43:15
  nie, nie będę teraz szukała. Ale opowiadała mi też właśnie o
• 1:43:19
  tym, że są na tym rejsie, tylko, że akurat do konkretnego tego
• 1:43:22
  muzeum nie było wycieczki, więc oni sami się wybrali.
• 1:43:26
  Pytała się, gdzie można też potańczyć w Paryżu.
• 1:43:28
  Wie pani, Jestem pierwszy dzień, dopiero nie mam pojęcia.
• 1:43:32
  No jakby kupili ebooka Adama, to by pewnie wiedzieli, ale
• 1:43:36
  opowiadała mi tam, wiecie jakieś ciekawostki, jakie dzieła sztuki
• 1:43:39
  widziała, w jakich miejscach w ogóle na świecie byli i też o
• 1:43:43
  niektórych ciekawych miejscach w Stanach?
• 1:43:45
  No bo też jest kilka, które ja bym chciała.
• 1:43:48
  Znaczy znaczy teraz już mniej szczególnie podrządami Trumpa,
• 1:43:51
  więc to Stany w ogóle odpuszczam.
• 1:43:53
  No ale to było bardzo miłe spotkanie.
• 1:43:55
  Jedno z wielu tak naprawdę i mimo tego właśnie, że ja
• 1:43:58
  podróżowałam sama, no to jak widzicie, zawsze znalazł się
• 1:44:02
  ktoś, kto mi chociaż na chwilę towarzyszył w tych zachwytach, z
• 1:44:06
  kim mogłam wymienić swoje spostrzeżenia, więc jak będę
• 1:44:10
  pamiętała, to będę wam opowiadała o takich ludziach.
• 1:44:13
  Ale no. Super była ta para, mam
• 1:44:16
  nadzieję, że znaleźli finalnie jakieś miejsce do.
• 1:44:19
  Małego bailando i wiem, że no ja Jestem mocno ekstrawertyczne
• 1:44:24
  jeżeli chodzi o ludzi, mimo że ja uwielbiam spędzać czas sama,
• 1:44:28
  ale no tak jak wspominałam po prostu to wszystko potem zostaje
• 1:44:32
  we mnie. Ja bardzo lubię ludzi serio, no
• 1:44:35
  ale też równie często mnie irytują, określę określone typy
• 1:44:41
  nieistotne, bo zmieniłam temat, ale chciałam jeszcze powiedzieć,
• 1:44:45
  że w 1985 roku to jest ciekawa ciekawostka, moi drodzy i to.
• 1:44:50
  Wspaniała ciekawostka, wydaje mi się, że oni wam nie mówiłam, bo
• 1:44:53
  chyba nie było obrazu o kradzionych dziełach sztuki, tak
• 1:44:57
  mi się wydaje jak się mylę to dajcie znać.
• 1:45:00
  Wyobraźcie sobie tak o poranku, kiedy dopiero otworzono muzeum,
• 1:45:05
  wpadło tam 5 zamaskowanych mężczyzn, którzy szybko
• 1:45:09
  obezwładnili pracowników i na ich oczach ukradli 9 obrazów.
• 1:45:14
  I właśnie w tym impresję wschód słońca monet.
• 1:45:17
  Odnaleziono je co prawda, ale dopiero po 5 latach i okazało
• 1:45:20
  się. Żenujące, że to jakiś gangster z
• 1:45:24
  japońskiej mafii, czyli z yakuzy zlecił ich kradzież.
• 1:45:28
  Ja mam tylko szczerą nadzieję, że była to jakaś wiecie forma
• 1:45:32
  miłosnego wyznania dla ukochanej, a nie po prostu chęć
• 1:45:35
  połech tania sobie tego, że wiecie, ale mam wielkiego
• 1:45:39
  putasa, bo mam mone kradzionego na chacie, no nie wiem, no mam
• 1:45:44
  nadzieję, że moja wizja, że to po prostu ukradla swojej
• 1:45:46
  ukochanej tak jakoś przyjemniej. Będzie zostanie w naszych
• 1:45:51
  głowach. Dygresja za dygresją, ale był to
• 1:45:55
  zdecydowanie spektakl pięknych obrazów kloda, bo nie tylko
• 1:45:59
  zobaczyłam impresję, ale też wiele innych, które może nie są
• 1:46:02
  tak imponujących rozmiarów, jak na przykład lilie.
• 1:46:06
  Money oranżerii fill, do której finalnie nie dotarłam, ale ja
• 1:46:11
  równie piękne i wielkie lilie money widziałam w nowojorskiej
• 1:46:15
  momie także wiedziałam, że mogę sobie tym razem odpuścić.
• 1:46:18
  No bo impresji nigdy nie widziałam, więc ta kameralna
• 1:46:21
  wystawa po hucznym. Koiła mnie no naprawdę jest tam
• 1:46:27
  też to też taka obła sala właśnie jak w tej oranżerii czy
• 1:46:31
  w momie na środku stoją ławeczki filarki trochę mi się kojarzy
• 1:46:35
  jak w ogrodzie te takie altanki, że można sobie usiąść i po
• 1:46:41
  prostu no przycupnąć i podziwiać obrazy bez pośpiechu,
• 1:46:44
  szczególnie, że tam mało ludzi chodzi, ale wiecie co jeszcze
• 1:46:48
  tam ciekawego było? Była rzeźba takie popiersie
• 1:46:51
  cloda money, wyrzeźbione przez pola.
• 1:46:55
  Polina w ogóle jest śmieszne, bo pol polin to jest pisze się
• 1:46:59
  Paula Paulina. O ludzie, ja nagrywam na trzeźwo
• 1:47:04
  ten podcast, ale mnie tak bawią te rzeczy.
• 1:47:07
  No ja mam tyle endorfin, po prostu jak wam opowiada, więc
• 1:47:09
  mam nadzieję, że się cieszycie ze mną jak głupi do sera, czy to
• 1:47:14
  się tam mówi. No w każdym razie.
• 1:47:17
  O czym ja mówiłam o paulinie dobra?
• 1:47:19
  Nie wiem dlaczego to było randomowe, no bo cała sala była
• 1:47:23
  wypełniona wyłącznie dziełami clodam one.
• 1:47:27
  Było też tam kilka mniejszych rzeźb ukrytych, no ukrytych, nie
• 1:47:32
  ukrytych, po prostu wyeksponowanych na takich
• 1:47:34
  piedestał za szybą pięknie podświetlonych nie wiem czy to
• 1:47:38
  mówiłam, ale uważam, że Francuzi paryżanie potrafią w
• 1:47:43
  eksponowanie dzieł sztuki. Ja byłam w wielu galeriach na
• 1:47:47
  świecie i w Polsce i uważam, że Polacy powinni się uczyć od
• 1:47:52
  Paryża, bo. To co oni robią ta wystawa po
• 1:47:55
  prostu tak potrafią uwydatnić piękno danego dzieła sztuki.
• 1:48:00
  A było w niektórych muzeach i to wielki.
• 1:48:02
  Nie będę tu mówiła nazwy w Polsce, gdzie te dzieła sztuki
• 1:48:05
  ani nie były podświetlone, albo były za przeproszeniem nasrane
• 1:48:09
  jedno przy drugim straszne straszny, a ekspozycja jest
• 1:48:12
  istotna i ja nawet na studiach. Bardzo się nauczyłam, jak
• 1:48:17
  ekspozycja jest ważna. To nie było, to nie były
• 1:48:19
  zajęcia, ale miałam pracownię z osobami, które odpowiadały w
• 1:48:23
  galeriach, za pokazywanie prac i do dzisiaj nie zapomnę, jakby w
• 1:48:27
  cudzysłowie tej lekcji życia, także skoro w Zielonej Górze
• 1:48:31
  potrafią. No to myślę, że im w wielkich
• 1:48:33
  miastach w Polsce. No nieistotne, bo chciałam
• 1:48:36
  powiedzieć, że były tam rzeźby na tych piedestałkach pięknie
• 1:48:39
  podświetlone i to były rzeźby samego rodę.
• 1:48:43
  Ja Jestem pewna jak sobie chodziłam, oglądałam.
• 1:48:46
  Nie super było je zobaczyć, ale że większość tych rzeźb i tak
• 1:48:51
  zrobiła Kamil clove, no o której jest fantastyczny odcinek, więc
• 1:48:55
  zapraszam jak jeszcze nie słuchaliście.
• 1:48:57
  Tragiczna historia o Wielkiej artystce w ogóle muzeum rodę też
• 1:49:02
  jest w Paryżu, ale wydaje mi się, że to będzie na kolejną
• 1:49:05
  wyprawę. Musi być ich zdecydowanie kilka,
• 1:49:09
  bo Paryż jest jedną wielką galerią sztuki.
• 1:49:13
  Nie ma co się w ogóle śpieszyć. A bardzo bym chciała zobaczyć
• 1:49:17
  rzeźbę, bo jak oglądałam o północy w Paryżu to tam była
• 1:49:20
  rzeźba rodę i przypadkiem widziałam, bo była niedawno
• 1:49:24
  rocznica śmierci robina Williamsa i on miał takie
• 1:49:28
  zdjęcie właśnie przy tym myślicielu i się okazało, że to
• 1:49:31
  jest ten rodę i który był w filmie woody'ego allena i który
• 1:49:34
  stoi właśnie w ogrodach w Paryżu.
• 1:49:36
  Także chciałabym na żywo zobaczyć jego większe prace niż
• 1:49:41
  te maluteńkie, które były na wystawie, ale.
• 1:49:44
  Ludzie deserem była paleta malarska, której używał mone i
• 1:49:49
  ja wielokrotnie o tym mówiłam, ale to jest jedna z rzeczy, na
• 1:49:53
  które ja zawsze czekam na wystawach, czyli paleta artysty
• 1:49:57
  albo artystki. Wyobrażam sobie po prostu wtedy,
• 1:50:00
  co on malował, kiedy jej używał, albo kiedy ostatni raz ją
• 1:50:04
  trzymał za nim. No gdzieś zamienił ją na
• 1:50:07
  kolejną. Wiecie, gdzie się odłożył w kąt?
• 1:50:09
  Zawsze staram się popatrzeć na kolory farb i tak pomyśleć.
• 1:50:14
  Który obraz mógł być malowany przy użyciu konkretnej palety?
• 1:50:17
  Piękna sprawa i naprawdę ja sobie stoję i powoli oplatam z
• 1:50:21
  wzrokiem każdy kolor tej zaschniętej farby, która na niej
• 1:50:25
  została. Ja lubię takie niuanse i dlatego
• 1:50:28
  no tak dobrze mi się po prostu samej podróżowało, bo nikt mnie
• 1:50:32
  nie pośpieszał nikt nie zagadywał, byłam tylko ja i no i
• 1:50:36
  radę i Kamil claedeut też przy okazji.
• 1:50:40
  W tym przypadku były jeszcze inne smakołyki.
• 1:50:42
  Jak śledzicie mnie na Instagramie?
• 1:50:44
  No to już widzieliście to w poście o tym muzeum jak nie, to
• 1:50:49
  zapraszam, bo są tam zdjęcia i filmiki jakby w taki cały post o
• 1:50:53
  tym muzeum, że były wystawione na przykład okularki cloda jego
• 1:50:57
  fajka, z której kopcił no i porcelanowy nóż do papieru,
• 1:51:01
  znaczy ja nie wiem czy on był porcelanowy, no ale tak
• 1:51:03
  wyglądał, bo był biały z taką bardzo ładną zdobioną rączką.
• 1:51:08
  No w każdym razie takie atrybuty trochę.
• 1:51:10
  Grają i uczłowieczają według mnie artystę, który jednak
• 1:51:15
  uważany jest za geniusza nie i którego nazwisko nosi niejedno
• 1:51:19
  muzeum, więc dla mnie to jest fajne smaczek.
• 1:51:23
  Myślę, że mogłabym też na spokojnie mieć czas na to muzeum
• 1:51:28
  loranżery tak się czyta loranżeri chyba tak, ale wiecie,
• 1:51:33
  ja nie przyleciałam wtedy odhaczać dzieł sztuki czy
• 1:51:38
  miejsc, czy robić coś zdjęcia na insta ja.
• 1:51:41
  Żeby spędzić bez pośpiechu, po prostu czas z dziełami, które
• 1:51:46
  konkretnie i najbardziej mnie interesowały, żeby chłonąć
• 1:51:50
  atmosferę Paryża. No i szukać tych fragmentów
• 1:51:53
  artystycznej bohemy, o której tyle czytałam i tyle wam dzisiaj
• 1:51:57
  biadole i biadole od kilku lat fill, ale co jeszcze do tych
• 1:52:00
  zdjęć na Instagrama, to ja tutaj nikogo nie neguję, bo ja
• 1:52:03
  zrobiłam ogrom zdjęć. Moi drodzy, dokładnie na
• 1:52:05
  Instagrama, żeby wam zrobić całą relację i dla moich patronów do
• 1:52:10
  art newslettera także tu tylko. Tak nieraz po prostu ma to zły
• 1:52:14
  wydźwięk, jak ja coś mówię, a mówię dzisiaj bardzo dużo.
• 1:52:18
  Poza tym też wiecie, po odcinku o mojej przygodzie w styczniu w
• 1:52:22
  maladze, jak odwiedziłam Picasso, że fill ja nie lubię
• 1:52:26
  fill zwiedzać kilku muzeów jednego dnia, bo ja już Jestem
• 1:52:30
  po prostu wymęczona i nie mogę się skupić tak jakbym chciała.
• 1:52:34
  Ja wolę fill po prostu mniej, a fill?
• 1:52:38
  Dłużej intensywniej, ale to po prostu ja mam taki styl, fill
• 1:52:42
  pewno są ludzie, którzy potrafią kilka muzeów obejść i nawet nie
• 1:52:45
  są. Zmęczeni i już prawie kończy się
• 1:52:49
  ta nasza paryska przygoda, ale jeszcze poczekajcie, bo jeszcze
• 1:52:52
  jest kilka atrakcji, bo zanim wyszłam z Muzeum to musiałam o
• 1:52:57
  jejku niestety przejść przez sklepik z pamiątkami i powiem
• 1:53:02
  wam tak co nieco kupiłam trochę ciężko zarobionych jurków
• 1:53:06
  wydałam, pokażę wam później oczywiście, ale wiedziałam, że.
• 1:53:11
  Nie ma szans, żeby przez te kilka dni też zdążyć wysłać wam
• 1:53:14
  pocztówki. No bo też poszłam zobaczyć te
• 1:53:16
  pocztówki, no bo ja wobec tej chwili mam ponad 100 patronów, a
• 1:53:20
  ja miałam tylko 2 pełne dni zwiedzania, więc.
• 1:53:23
  No wyobraźcie sobie ile ja bym wypisywała 100 pocztówek, nawet
• 1:53:27
  jakbym same nazwiska napisałaby z żadnych tam życzeń to by mi
• 1:53:30
  zajęło na pewno kilka konkretnych godzin, a wiem jak
• 1:53:33
  wam wysyłam listy, ile zajmuje napisanie krótkiego listu nie
• 1:53:37
  dla tylu osób, tylko że wiecie co ja po prostu zawsze myślę o
• 1:53:42
  moich patronkach i patronach, którzy wspierają podcast, więc
• 1:53:46
  podeszłam do kasy z pamiątkami. Które tam gdzieś sobie wybrałam
• 1:53:50
  dla siebie i plikiem pocztówek jak pan przy kasie usłyszał, że
• 1:53:54
  tych pocztówek jest ponad 100. To on się roześmiał, bo on mi
• 1:53:57
  nie uwierzył. Więc tak mam dla was pocztówki,
• 1:54:01
  tyle, że wyślę je z Zielonej Góry.
• 1:54:05
  No wiem, że to śmieszne, ale jest to jakiś tam dil i
• 1:54:07
  rozwiązanie prawda? W sensie my w Zielonej Górze też
• 1:54:10
  mamy dużo schodów, na przykład na pewno mamy dużo lafirynt,
• 1:54:14
  więc mam nadzieję, że wam się spodobają.
• 1:54:16
  Wybrałam z różnymi działami, które były wystawione w tym
• 1:54:20
  muzeum. No zobaczycie zresztą jak w
• 1:54:24
  końcu je wypiszę i wyślę, ale też tak sobie myślę, że jak ja
• 1:54:27
  wysyłałam wam pocztówki z Kanady.
• 1:54:30
  No to wszystkie doszły, także trzymamy kciuki.
• 1:54:33
  A z Kanady to dużo dalej niż z Paryża, no i też od razu tutaj z
• 1:54:37
  tego miejsca podziękuję, po prostu moim kochanym patronką i
• 1:54:40
  patronom. Moi drodzy za to, że mnie
• 1:54:43
  wspieracie i dzisiaj dostaniecie taki smakowity art.
• 1:54:46
  Newsletter, że będziecie zachwyceni i będzie tam gotowy
• 1:54:49
  Plan zwiedzania mu martw i paryskich uciech, o których
• 1:54:53
  tutaj też nie mówiłam, scenami, adresami, innymi ciekawostkami.
• 1:54:57
  No dokładnie, tak jakbyście mieli taką baby wersję, tak mi
• 1:55:00
  się wydaje ebooka, że jak będziecie chcieli tą samą trasą
• 1:55:05
  sobie pójść co ja, no to nie będzie żadnego problemu.
• 1:55:08
  No ale w każdym razie po muzeum po obkupieniu się w tę pocztówki
• 1:55:13
  i drewnianego mone, no to usiadłam sobie na krawężniku,
• 1:55:16
  napiłam się wody i czekałam aż przyjedzie.
• 1:55:20
  Po mnie moja druga ulubiona paryżanka, czyli Justyna z
• 1:55:24
  justyną znamy się z Zielonej Góry, ale ona mieszka od 8 lat.
• 1:55:28
  w Paryżu jest fotografką. Justyna andrzejewska.
• 1:55:31
  Jak macie ochotę to sobie sprawdźcie i różne strony
• 1:55:34
  chciała mi zrobić przyjemność i zabrać na mopar nas, który ja
• 1:55:38
  zaplanowałam zwiedzić sobie przy kolejnej innej jakby wycieczce
• 1:55:43
  do Paryża, no bo to jest totalnie inna część Paryża.
• 1:55:48
  W sensie to było bardzo miłe, ale zanim tam dojechałyśmy.
• 1:55:51
  No to przyjechała autem, więc zabrała mnie na wycieczkę
• 1:55:55
  zahaczyłeś, bo wie, że ajfla, którą podziwiałam sobie z okien
• 1:55:59
  właśnie samochodu i w ogóle rozmawiałyśmy sobie w tym aucie,
• 1:56:03
  ale Justyna puściła mi francuską muzykę, żebym po prostu no miała
• 1:56:09
  lepsze paryskie doznania. No to było takie miłe jak tak
• 1:56:13
  biadoliłyśmy sobie wiecie, podziwiałam przez okna ten
• 1:56:16
  piękny Paryż to nagle krzyknęłam, a mój boże.
• 1:56:21
  No Justyna w ogóle tam nie spojrzała, zaczęła się, chichra
• 1:56:24
  i zatrzymała się. Bo wysadziła mnie, żebym sobie
• 1:56:28
  podeszła, bo ja zobaczyłam wtedy wielgachną rzeźbę i tak mocno
• 1:56:33
  skupiłam się na tym. No bo mówiłam wam, że ja tylko
• 1:56:36
  wybrałam wycinek Paryża, że totalnie zapomniałam, że
• 1:56:39
  faktycznie jeff kuns jest w Paryżu, to jest taka wielka ręka
• 1:56:43
  z bananowymi tulipanami to się nazywało chyba po prostu bukiet
• 1:56:46
  tulipanów. Powiem wam, że robi wrażenie, bo
• 1:56:50
  ja wiele razy widziałam twórczość kunsa czy to w Nowym
• 1:56:52
  Jorku, czy to ostatnio w LA jak byłam.
• 1:56:55
  Nawet kiedyś jak byłam małolatą w liceum i byłam w Paryżu z
• 1:56:59
  wycieczką szkolną, no to były jego dzieła wersalu.
• 1:57:03
  Ale no nigdy nie widziałam tak Wielkiej rzeźby.
• 1:57:06
  One zawsze są duże, ale ta była gigantyczna w takim parku
• 1:57:09
  naprawdę piękna, ale coś czy mi się coś przypomniało?
• 1:57:12
  Wiecie co? Bo a propos tego wersalu w
• 1:57:15
  Paryżu, no to było kilkanaście lat temu, kiedy ja byłam w
• 1:57:18
  liceum pierwszej klasie w plastyku i ja wam o tym już
• 1:57:22
  mówiłam, ale totalnie do wersalu nie pasują rzeźby kunca, ale
• 1:57:26
  nikt mi nie powiedział, że to jest jeff kunz, a byłam ze
• 1:57:29
  szkołą artystyczną i ja po latach dopiero zaczęłam jakby
• 1:57:32
  odkryłam fakt, że to był jeff kund, że ja go widziałam i
• 1:57:36
  dlatego ja wiele rzeczy, które widziałam kiedyś, a nie miałam
• 1:57:40
  zielonego pojęcia o sztuce, albo tak dużego jak mam teraz, a
• 1:57:44
  jeszcze nie mam aż tak dużego jakbym mogła jak będę miała.
• 1:57:47
  No to ja w ogóle nie zaliczam tego, że ja byłam wtedy w Paryżu
• 1:57:50
  albo że widziałam sobie nie wiem monalizę i jeffa kunsa to bez
• 1:57:53
  sensu, bo teraz jakbym podeszła do monalizy w luwrze, czego nie
• 1:57:56
  planuję podczas żadnego wypadu do.
• 1:58:00
  Paryża no to ja bym już dała całą historię monalizy bardzo
• 1:58:02
  ciekawą historię monalizy no to muszę przyznać.
• 1:58:06
  Więc no to tak tylko chciałam w gwali ścisłości wam powiedzieć
• 1:58:10
  po prostu ten moment, kiedy jak krzyknęłam, że tam jeff kuns za
• 1:58:14
  tych drzew się pojawiał. No to ja ja naprawdę się nie
• 1:58:17
  cieszę tak bardzo z nowych ciuchów z jakichś torebek sn.
• 1:58:20
  Ja się cieszę z dzieł sztuki, które widzę, to jest po prostu
• 1:58:24
  sn. Nie wiem, moja inwestycja we
• 1:58:26
  wspomnienia i zachwyty, to jest najlepsza rzecz ever, ale
• 1:58:29
  dopiero wtedy, kiedy wiem o tych dziełach co nieco.
• 1:58:33
  Potem jeszcze widziałam wszystkie te typowe miejsce,
• 1:58:35
  dałby listki łuki triumfalne, jakby wszystkie gdzie fill idzie
• 1:58:40
  się będąc w tym mieście. Ale ja chciałam już dojechać na
• 1:58:43
  ten moum par nas, ponieważ tam znajduje się la roton de czyli
• 1:58:48
  restauracja, no która jest nieodłącznym elementem historii
• 1:58:52
  wszystkich najważniejszych artystów i artystek z
• 1:58:55
  dwudziestego wieku. Ona w ogóle została założona w
• 1:58:59
  1911 roku. Była wtedy skromną kawiarenką,
• 1:59:02
  która przyciągała. No nie ukrywajmy, jak to zawsze
• 1:59:06
  wtedy. Biednych, ale pełnych marzeń
• 1:59:09
  artystów i właśnie to w niej pozwalano płacić za winko,
• 1:59:13
  jedzenie, obrazami. Więc szybko i wnętrze wypełniło
• 1:59:17
  się sztuką, która dzisiaj wisi w najważniejszych muzeach na
• 1:59:20
  świecie. Czy wy sobie to wyobrażacie, że
• 1:59:23
  kiedyś te te obrazy, które są wręcz bezcenne albo kurczą setki
• 1:59:27
  milionów dolarów, to one sobie wisiały po prostu w
• 1:59:30
  kawiarenkach? Jeszcze nie, nie były tak
• 1:59:34
  istotne dla dla całej historii sztuki.
• 1:59:36
  Ja nie mogłam sobie w ogóle tego wyobrazić.
• 1:59:38
  Larotondy jest w ogóle piękna. Jest czerwona no teraz wygląda
• 1:59:42
  bardzo ekskluzywnie, ale nadal ma ten klimat i ten sznyt o
• 1:59:46
  ludzie. No dobra.
• 1:59:48
  Ale jeszcze co do historii, bo to tutaj przesiadywali nie tylko
• 1:59:52
  malarze, ale też i poeci modelki cała generalnie bochenka tylko
• 1:59:56
  już inna, bo montparnasse amo marth, no to 2 różne dzielnice
• 2:00:01
  Paryża, więc też różne historie, mimo że się zblendowały.
• 2:00:06
  Jeżeli chodzi o niektórych artystów i tacy najważniejsi, no
• 2:00:10
  to wiadomo, Pablo Picasso, amedeomodeliani, Diego rivera,
• 2:00:14
  sagal. Jeżeli chodzi o malarzy, ale
• 2:00:17
  pisarze i poeci, no to. Chociaż on nam umarł, też często
• 2:00:21
  siedział żonko kto Ernest hemingway czy Scott fit, Gerard
• 2:00:26
  no wow, wielkie nazwiska. Oczywiście nasza ukochana
• 2:00:32
  laferenda rozpustnica. Ta Marka łempicka był też tam
• 2:00:36
  men rey, no wszyscy, których sobie wyobrazimy, no to chodzili
• 2:00:41
  do tej maluteńkiej kawiarenki. Która po prostu jest na rogu
• 2:00:46
  przy ulicy na momparnasie i teraz po prostu musicie znowu
• 2:00:50
  wyobrazić sobie tę kawiarenkę, w której toczyły się głośne
• 2:00:54
  rozmowy. Wypełniona była po sam sufit
• 2:00:57
  dymem papierosowym, a język francuski mieszał się z
• 2:01:01
  hiszpańskim z rosyjskim z angielskim włoskim.
• 2:01:04
  Ba, nawet z polskim dyskutowano wtedy o.
• 2:01:10
  No kubizmie dadaizmie surrealizmie też o rewolucji czy
• 2:01:13
  to w Rosji czy obiedzie, jaka towarzyszyła po prostu artystom
• 2:01:18
  w ich codzienności i w tym miejscu właścicielem był pan
• 2:01:21
  libion on na przykład dawał zupę i chleb tym, których nie było
• 2:01:26
  stać na jedzenie. No to jest fantastyczna sprawa.
• 2:01:28
  Wiecie, kolejna taka społeczność jak na momart i też z takich
• 2:01:33
  ciekawostek wam powiem, dlatego się tak jarałam jak jechałyśmy
• 2:01:37
  do tej kawiarenki la rotundy, że na przykład.
• 2:01:40
  Nest hemingway wspominał ją w ruchomym święcie jako no jedno z
• 2:01:44
  takich miejsc, gdzie młody pisarz mógł sobie usiąść, pić
• 2:01:47
  kawę, no i po prostu przez wiele godzin obserwować ludzi.
• 2:01:51
  I to co ja mam w głowie, albo miałam w głowie, kiedy stałam
• 2:01:55
  przed la rotundę, no to tutaj rodziły się przyjaźnie, o
• 2:01:59
  których ja czytałam, romanse czy jakieś tam wiecie awangardowe
• 2:02:04
  manifesty, które butli młodzi ludzie spisywali gdzieś właśnie
• 2:02:10
  przy winku i tak naprawdę to tam powstawały też przyszłe
• 2:02:14
  arcydzieła czy szkice tych arcydzieł.
• 2:02:16
  Wydaje mi się, że po prostu właśnie ta kawiarenka jest
• 2:02:19
  jednym z najważniejszych fragmentów historii.
• 2:02:23
  Tej całej takiej legendy momparna su miejsca po prostu,
• 2:02:26
  gdzie sztuka i życie przenikały się totalnie i ja tutaj byłam,
• 2:02:30
  rozumiecie? Ach, wspaniała.
• 2:02:34
  To była podróż, oczywiście usiadłyśmy sobie na zewnątrz,
• 2:02:38
  żeby obserwować ludzi no i dla mnie to jest zawsze frajdę, żeby
• 2:02:41
  sobie siedzieć na zewnątrz, może być to Zielona Góra, może być to
• 2:02:44
  Paryż, zamówiłyśmy roze, bo justynka je lubi, no i
• 2:02:49
  rozmawiałyśmy było tak fantastycznie i tak naprawdę
• 2:02:53
  bardzo surrealistycznie, bo bo jeszcze dzień wcześniej byłam w
• 2:02:57
  Polsce zajęta sprawami mojej pracowni, robieniem zleceń dla
• 2:03:00
  klientów, a dzisiaj siedziałam w.
• 2:03:03
  Słów, którym siedzieli wszyscy, o których od lat opowiadam nam
• 2:03:07
  tutaj wszystkim w niewinnej sztuce i wtedy sobie pomyślałam
• 2:03:12
  kolejny raz zresztą podczas tego fill pobytu paryskiego, że życie
• 2:03:17
  jest naprawdę piękne i że właśnie dlatego pracuję tak
• 2:03:20
  intensywnie, bo wiecie, że ja Jestem pracoholiczką, żeby no
• 2:03:23
  móc w końcu fill bez wyrzutów jeździć i zwiedzać świat i
• 2:03:27
  poznawać po prostu na żywo oglądać te fill dzieła sztuki,
• 2:03:31
  bo też taki miałam zamiar. Te 5 lat temu, jak zakładałam
• 2:03:36
  firmę, żebym w końcu miała na to czas i pieniądze więc super
• 2:03:39
  sprawa no i nie mogłam się oczywiście powstrzymać i weszłam
• 2:03:43
  do środka i robiło wrażenie. Wszystko było w drewnie bardzo
• 2:03:48
  ekskluzywnie. To wyglądało obicia z takiego
• 2:03:51
  czerwonego weluru sufit był w ogóle cały w takie malutkie
• 2:03:55
  lustra o Jezus piękne, a na ścianach były reprodukcje
• 2:03:58
  główniego, ale jeszcze to co było fajne kelnerzy i kelnerki
• 2:04:03
  ubrani by. Czyli w surduty jakby mieli
• 2:04:06
  zaraz wyjść na bal naprawdę nigdy nie byłam w takim miejscu
• 2:04:10
  i Jestem pewna, że ja tam jeszcze wrócę na spokojnie, ale
• 2:04:13
  no było to kolejne takie spełnione marzenie i to w tak
• 2:04:16
  wspaniałym towarzystwie. Także dziękuję justynko, ale.
• 2:04:20
  No super sprawa. W ogóle są też takie 2 zdjęcia,
• 2:04:23
  które mam od lat zapisane Picasso, który stoi przed la
• 2:04:26
  roton ma przecież oni się nie lubili, Picasso często poniżał
• 2:04:31
  niego, a drugie zdjęcie to jest Picasso siedzące z przyjaciółmi
• 2:04:36
  z kislingiem. Zresztą właśnie w środku tej
• 2:04:39
  larotondy i ja teraz patrzę na te zdjęcia w całkiem inny
• 2:04:42
  sposób, ale też chcę, żebyście wiedzieli, no taką rzecz.
• 2:04:46
  A propos Picasso, że on tutaj bywał, owszem, ale już rzadziej
• 2:04:50
  w ogóle widać. Wiąże, że to był ten czas, kiedy
• 2:04:53
  Picasso miał dużo hajsu, był ceniony, gdzie on myślę, że
• 2:04:58
  więcej czasu spędzał jednak w miejscach, które były dla
• 2:05:01
  bogatszy dla jakichś elit. No ale za to po prostu
• 2:05:04
  modliliani tutaj brylował wśród bochenki, robił szkice, pewnie
• 2:05:09
  dobijał biznesy i flirtował z lafirendami szczęściarami
• 2:05:13
  normalnie, no ale to wszystko nie zmienia faktu, że i Picasso
• 2:05:17
  tu wpadał. Więc no dla mnie to była istotna
• 2:05:21
  informacja i w ogóle w tej kawiarni czas spędzał.
• 2:05:25
  No wiem, że się powtarzam, ale każdy kogo dzisiaj podziwiam i
• 2:05:30
  kogo oglądam twórczość gdzieś tam w paryskich muzeach, gdzie
• 2:05:33
  my wszyscy oglądamy ich twórczość, to oni sobie tam
• 2:05:36
  siedzieli, tam pili kawkę, tampili, winko tam rozmawiali
• 2:05:39
  nie wiadomo tak naprawdę o czym? Czy to było o romansach, czy o
• 2:05:42
  wszystkim, czy właśnie o rewolucji, czy o tym co zaraz
• 2:05:45
  namalują. Dla mnie istna abstrakcja.
• 2:05:48
  Oczywiście jeszcze trochę działo się tego dnia z justyną, bo tak
• 2:05:52
  naprawdę już spędziłyśmy do nocy ten czas, ale myślę, że
• 2:05:56
  pozostawię to już dla siebie, bo moja artystyczna podróż dobiegła
• 2:06:01
  końca i niektóre rzeczy niech zostają w kuluarach prywaty.
• 2:06:04
  Ja wam tu o sztuce opowiadam, bo ja następnego dnia wracałam już
• 2:06:09
  do domu do Polski i powiem wam, że ci, którzy na bieżąco
• 2:06:13
  oczywiście oglądali moją relację na Instagramie, no to wiedzą
• 2:06:16
  mniej więcej. To było wy, którzy tego
• 2:06:19
  słuchacie. Mam nadzieję, że bawiliście się,
• 2:06:21
  no równie dobrze. Oczywiście możecie zobaczyć te
• 2:06:23
  relacje, bo ja je specjalnie zapisałam na Instagramie, bo
• 2:06:27
  wielu ludzi mi pisało, żebym to zrobiła, no bo na pewno będzie
• 2:06:30
  to pomocne. Ktoś będzie leciał do Paryża.
• 2:06:33
  No ale ojejku, super. Ten wyjazd po prostu tak jak wam
• 2:06:38
  powiedziałam, fajnie wyglądał na Instagramie, ale on był lepszy
• 2:06:42
  na żywo jeszcze lepszy. Ja tak chciałam tym podcastem
• 2:06:46
  was, no podzielić się z wami tym wszystkim, żebyście poczuli się
• 2:06:50
  tak tak wspaniale, jak ja się czułam i tutaj jeszcze będzie
• 2:06:55
  taka takie moje podsumowanie, że ja poleciałam sama i tak jak wam
• 2:07:00
  powiedziałam to było najlepszą możliwą w ogóle rzeczą jaką
• 2:07:03
  zrobiłam. I tak się zastanawiałam tutaj
• 2:07:08
  przy tym podcaście, czy ja doświadczyłam tej magii, którą
• 2:07:12
  sobie wyobrażałam? Bo wiecie, no to jakby był
• 2:07:15
  główny Plan mojego wyjazdu i przyznam, że bardzo tak naprawdę
• 2:07:21
  bardziej niż mogłam się spodziewać.
• 2:07:23
  Byłam w wielu miejscach w różnych muzeach na świecie, ale
• 2:07:27
  żadna wyprawa w ogóle mnie nie zachwyciła.
• 2:07:29
  Jak te kilka dni w Paryżu i wiem, że wiele osób mówi na
• 2:07:33
  przykład, że Paryż jest przereklamowany albo tandetny
• 2:07:37
  dla mnie nie dla mnie jest dziełem sztuki i miejscem, w
• 2:07:40
  którym właśnie swoją historię stworzyli ci, którzy są.
• 2:07:44
  Tak ważnym elementem tej mojej codzienności, no bo bardzo
• 2:07:47
  dobrze wiecie, że ja tą sztuką po prostu żyję.
• 2:07:50
  Dla mnie to jest jeden z najważniejszych elementów mojego
• 2:07:53
  istnienia, żeby się dowiadywać jak najwięcej o tej sztuce, to
• 2:07:57
  to mi sprawia taką przyjemność, że no aż teraz czuję po prostu
• 2:08:00
  jakby mnie takie ciepło oplatało, to jest, to jest
• 2:08:03
  obsesja wręcz, ale myślę, że pozytywna.
• 2:08:06
  Ja wiecie co, tak najzwyczajniej po ludzku czułam się szczęśliwa.
• 2:08:10
  Czułam się też bezpiecznie i czułam się bardzo zainspirowana
• 2:08:14
  wszystkim. Co zobaczyłam i właśnie w Paryżu
• 2:08:18
  tak naprawdę pierwszy raz poczułam, że właśnie po to
• 2:08:21
  podróżuje i że te wszystkie lata czytania o tych artystach, te
• 2:08:26
  wszystkie lata tej edukacji artystycznej, tej mojej teraz
• 2:08:30
  nie nie na studiach, no to one miały sens.
• 2:08:33
  Właśnie po to, że nie chodziłam i nie patrzyłam na jakieś tam
• 2:08:37
  mury, tylko ja dokładnie wiedziałam gdzie idę, po co idę.
• 2:08:42
  Nooo Jezus postanowiłam sobie po prostu, że będę wracała
• 2:08:47
  przynajmniej raz w roku do Paryża aż nie zobaczę
• 2:08:50
  wszystkiego o czym marza jest tego dużo, więc myślę, że to
• 2:08:53
  jest bardzo fajne postanowienie. Następna wyprawa, myślę, że
• 2:08:58
  będzie skupiała się na artystkach rozpustnicach z
• 2:09:01
  momparnasu, czyli wiecie, pochodzę sobie wzdłuż sekwany,
• 2:09:05
  jak ta Marka lempycka tam zajdę do tych spelunek gdzie te lesbij
• 2:09:09
  ja ją podrywały. Które nęciły tam markę, będę
• 2:09:12
  sobie spacerowała na przykład jak boznańska.
• 2:09:16
  Po uliczkach tylko bez wypchanego psa może wypiję sobie
• 2:09:20
  kawkę tam gdzie kawkę piła Zofia stryjeńska no ja totalnie nie
• 2:09:24
  mogę się już doczekać kolejnych fill wypraw też zależy mi
• 2:09:28
  bardzo, żeby pojechać do vi verni do ogrodów fill money też
• 2:09:32
  bardzo znane miejsce fill Justyna powiedziała, że z
• 2:09:35
  przyjemnością mnie tam zawiezie. Chciałabym też pojechać do arle
• 2:09:39
  tam, gdzie jest kawiarenka, którą fill namalował vangog.
• 2:09:42
  Zobaczymy, jak to wszystko wyjdzie.
• 2:09:43
  No dużo jeszcze przede mną rzeczy.
• 2:09:46
  Zobaczenia przed nami. Tak naprawdę ja po prostu cały
• 2:09:49
  czas żyję tym paryżem, tymi zapachami, widokami czuję sobie
• 2:09:53
  po prostu w sobie tyle szczęścia i wdzięczności, że nawet sobie
• 2:09:57
  nie wyobrażacie, bo ja specjalnie przed wyjazdem brałam
• 2:10:00
  bardzo dużo zleceń, bardzo dużo pracowałam, żeby w ogóle nie
• 2:10:04
  myśleć o żadnych finansach, nie tylko po prostu cieszyć się
• 2:10:07
  każdym dniem, który sobie zaplanowałam i zdecydowanie.
• 2:10:12
  Było to za krótko, bo ja już tęsknię i wiem, że wiele moich
• 2:10:16
  słuchaczy, jak i słuchaczy było w Paryżu przede mną.
• 2:10:19
  Ja wiem, że wiele razy byliście, ale chodzi mi o to, że.
• 2:10:22
  Ee wiele osób też poleciało na hokeja, że do tak samo jak ja to
• 2:10:26
  zrobiłam, że to był powód dlaczego poleciałam do Paryża
• 2:10:29
  ten hokej to wiecie w porównaniu z innymi doświadczeniami no to
• 2:10:32
  mały pikuś, ale o tym się dowiecie niedługo ll to co
• 2:10:37
  jeszcze chciałam. Aha bo ten hokej jest istotny,
• 2:10:39
  bo on jest do końca sierpnia, więc dlatego musiałam już teraz
• 2:10:42
  lecieć, więc jak macie na niego ochotę no to proszę sobie lecieć
• 2:10:46
  do końca sierpnia. Ja też zrobię podcast teraz
• 2:10:48
  następny żebyście wiedzieli czego się spodziewać, chociaż
• 2:10:52
  myślę, że dużo osób nie będzie chciało.
• 2:10:53
  Spojlerować mam nadzieję też, że Paryż zauroczył albo zauroczy
• 2:10:59
  was tak samo jak mnie i wydaje mi się, że nie jest to moje
• 2:11:03
  miejsce na ziemi, nie wiem czy chciałabym tam mieszkać, ale na
• 2:11:06
  pewno jest to miejsce, do którego absolutnie chce wracać,
• 2:11:10
  a nie często mam tak z miejscami.
• 2:11:13
  Zrozumiałam też, dlaczego tak wiele osób kocha to miasto i
• 2:11:17
  wiem też, dlaczego ci wszyscy moi ulubieni artyści malarze tak
• 2:11:20
  kochali momartr i ja wiem, że. Może to nie był taki typowy
• 2:11:26
  wyjazd? Oczywiście skupiał się na sztuce
• 2:11:29
  głównie Paryż to sztuka, ale tak mnie zaczarowało to wzgórze moi
• 2:11:33
  drodzy, że no dobra słyszycie, bo powtarzam się jak głupia, a
• 2:11:36
  już długo trwa ten podcast. Przepraszam, po prostu
• 2:11:39
  chciałabym mieć kiedyś możliwość odkrywania tego Paryża, tak jak
• 2:11:43
  robi to adam każdego dnia, ale no kto wie, jak potoczy się
• 2:11:46
  życie. Na razie Jestem wdzięczna po
• 2:11:48
  prostu, że mogę sobie odwiedzać ten Paryż raz na jakiś czas.
• 2:11:52
  Dajcie mi oczywiście też znać jak wam się podobało, w sensie
• 2:11:56
  ten podcast i ja wiem, że co innego jest oglądać filmiki czy
• 2:12:01
  zdjęcia, a co innego słuchać o tym wszystkim.
• 2:12:03
  Ale wiecie, że ja kocham nad życie czytać nie książki i tak
• 2:12:09
  sobie pomyślałam, że ten podcast to będzie ten dzisiejszy odcinek
• 2:12:13
  będzie taką krótką powieścią, która sprawiła, że ja po prostu
• 2:12:17
  znalazłam magię tego rozpustnego dwudziestowiecznego Paryża,
• 2:12:20
  który towarzyszy nam od prawie 3 lat.
• 2:12:23
  Tak mi się wydaje w niewinnej sztuce, więc jak zwykle dziękuję
• 2:12:28
  wam drodzy słuchacze, moje patronki, moi patroni zachęcam
• 2:12:31
  oczywiście jak ktoś ma ochotę na zostanie patronem i wspieranie
• 2:12:34
  podcastu. Dla mnie to wielki komplement.
• 2:12:37
  Ja jak zaraz się rozłączę, to biorę się dalej za pisanie art
• 2:12:41
  newslettera. Jeszcze oczywiście mam nadzieję,
• 2:12:46
  że jesteście świadomi, że czeka nas wiele wspólnych art.
• 2:12:48
  Podróży i pocztówek z tych wyjazdów będę musiała to jakoś
• 2:12:52
  się rozwiązać, a jak nie, to będę kupowała w danym miejscu i
• 2:12:56
  wysyła Zielonej Góry. Będzie to nasza kolejna tradycja
• 2:13:01
  i tu w ogóle nie chodzi, żeby oszczędzać na znaczkach, tylko
• 2:13:03
  chodzi o to, że czym więcej patronów tym cię chyba żebym
• 2:13:07
  wyjeżdżała na przykład na miesiąc gdzieś to wtedy bym
• 2:13:09
  miała czas wypisać. Ale no to ja nie Jestem
• 2:13:11
  podróżniczką tylko. O sztuce opowiadam no.
• 2:13:17
  No i nie wiem czy podołałam i opisałam wszystko tak jakbym
• 2:13:21
  chciał, ale zrobiłam to po prostu najlepiej jak mogłam i ja
• 2:13:25
  się z wami już żegnam. Życzę wam samych wspaniałości i
• 2:13:29
  słyszymy się niebawem w kolejnym odcinku, tym razem właśnie o
• 2:13:33
  davidzie hokeju pamiętajcie biger nie zawsze jest better
• 2:13:38
  serio, więc jak nauczył mnie adam i Justyna?
• 2:13:43
  Bizu, czyli buziaczki. Pa.
• 2:13:48
  I Jezus mam nadzieję, że wam się podobało tak jak mi i proszek
• 2:13:52
  macie okazję to jedźcie do tego, jedźcie do tego Paryża.
• 2:13:57
  Ach wspaniałości, dobra uciekam, to było taki ister ek na koniec,
• 2:14:02
  pa.