Latest / Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci / Operacja Ka-BOOM 💥 Bajka dla dzieci (Lukrowy Przekręt II) | Felek Wafelek (PFW_056)

Transcript

Operacja Ka-BOOM 💥 Bajka dla dzieci (Lukrowy Przekręt II) | Felek Wafelek (PFW_056) · Przygody Felka Wafelka - bajki dla dzieci

• 0:00
  Cześć tu radkowski. Wracamy do swarzędza wciąż 11
• 0:05
  listopada, gdzie rogale świętomarcińskie pachną tak
• 0:08
  mocno, jakby powietrze miało lukrowe obłoczki, a pod stołem
• 0:13
  stolarskim zaczyna się prawdziwa gra nerwów.
• 0:17
  Słuchacie felek, wafelek, lukrowy przekręt, część druga
• 0:22
  operacja kabum. Po pierwszej części wiemy już
• 0:26
  jedno tu nie chodzi tylko o winnych, tu chodzi o to, kto
• 0:31
  steruje strachem i dlaczego wszystkim tak łatwo wcisnąć do
• 0:35
  łapy dowód, który aż prosi się o wiarę.
• 0:39
  Dziś ruszamy od spodu przez Swarzędz, jak przez labirynt
• 0:43
  rynny jak ślizgawki, krawężniki jak góry i czerwony punkcik,
• 0:49
  który skacze po ścianach jak kocia zabawka.
• 0:52
  Tylko że to nie zabawka, to pilot do emocji gotowi,
• 0:58
  poprawcie wafelkowe czapeczki, wyostrzcie swoje zmysły i
• 1:02
  pamiętajcie zasadę, która dziś uratuje więcej niż jedną
• 1:05
  przyjaźń. Fakty ponad hipotezy na
• 1:09
  czekoladowym tropie startujemy. Jeżeli felek stał się już
• 1:14
  znajomym głosem w waszym domu, zaobserwujcie nasz kanał i
• 1:17
  zostawcie ocenę, to dla nas najmilszy sygnał, by opowiadać
• 1:22
  dalej, a jeśli chcecie wesprzeć przygody felka, możecie postawić
• 1:26
  mu symboliczne kakao na patronite.
• 1:28
  Ten mały gest daje nam wielką moc do tworzenia kolejnych
• 1:32
  historii na czekoladowym tropie link znajdziecie w opisie,
• 1:36
  dziękuję, że jesteście częścią tego świata.
• 1:39
  W bazie nisko Cisza nie była ciszą, ona była jak dźwięk,
• 1:43
  który dopiero co zgasł. Ale zostawił w powietrzu ślad.
• 1:48
  Jak szum krótkofalówki, który przykleił się do desek pod
• 1:51
  stałem i nie chce zejść? Róża stała przy stole odpraw i
• 1:58
  trzymała fiolkę s 325 tak mocno, że szkło co chwilę robiło
• 2:04
  cichutkie pstryk, jakby protestowało, jakby też miało
• 2:08
  dość. Perła była obok prosta i
• 2:12
  spokojna. Oddychała równo, ale jej ucho
• 2:16
  drgało raz drugi jak antena, która łapie nie tylko sygnały,
• 2:22
  ale i emocje. Zosia stała przy wentylacji i
• 2:27
  patrzyła na kratkę, jakby spod sufitu ktoś mógł nagle Jeszcze
• 2:31
  raz wejść z muszką z miną niewinnego artysty i z kolejną
• 2:36
  uprzejmą wiadomością. Matylda wreszcie nie
• 2:39
  podskakiwała i to było aż podejrzane.
• 2:44
  Niski wpatrywał się w stołek treningowy.
• 2:47
  Stołek był niski, naprawdę niski, taki, że nawet felek
• 2:51
  pomyślał, no bez przesady, to tylko hop.
• 2:56
  Niski przełknął ślinę, cofnął się o krok i ruszył.
• 3:01
  Hop łapki machnęły brzuch poszedł do góry i zaraz wrócił
• 3:06
  na dół jakby ktoś wcisnął przycisk przyklej plask niski
• 3:10
  wylądował na brzuchu a jego oczy zrobiły się wielkie jak 2 guziki
• 3:15
  w płaszczu detektywa to jest. Nie w porządku, by sapał.
• 3:21
  Ja ja się odbiłem od stołka. Baryłka stanął szeroko jakby był
• 3:27
  górą, jakby mógł być górą samą postawą napiął klatkę, podniósł
• 3:33
  pyszczek i zrobił ten swój minowy numer.
• 3:36
  Udaje, że wszystko kontroluje. Tylko że jego brzuch też zrobił
• 3:42
  ślizg po podłodze szur szur i nawet on to usłyszał.
• 3:49
  Róża zamknęła oczy na moment. Tylko na moment jakby wzięła
• 3:53
  wdech i schowała do kieszeni wszystko co ją boli, a potem
• 3:58
  otworzyła oczy i włączyła dowódcę.
• 4:01
  Procedura powiedziała krótko. Jamniki ucichły, jakby ktoś
• 4:06
  przekręcił gałkę głośności, zabezpieczyć bazę Zosia, kratki,
• 4:11
  kanały, wentylacja, perła, łączność, zapis sekwencji,
• 4:15
  powtórka sygnałów. Niski i baryłka mapa terenu
• 4:21
  matylda. Matylda aż się wyprostowała.
• 4:25
  Ja ja mogę być agentem hałasu. Ty będziesz agentem ciszy ucięła
• 4:32
  Róża i to jest trudniejsze. Matylda otworzyła buzię, chcąc
• 4:37
  już coś powiedzieć, ale zaraz się wycofała.
• 4:40
  Spojrzała na felka jak na ostatnią deskę ratunku i nic nie
• 4:44
  powiedziała heroizm level maksimum.
• 4:49
  Róża przesunęła fiolkę na środek stołu.
• 4:52
  Dziś zatrzymamy rad, wy dusimy prawdę i odzyskamy honor nisko.
• 4:59
  Felek nie wtrącał się, nie robił mądrego felka, zrobił coś
• 5:03
  innego, zrobił felka detektywa, podszedł do kąta przy miskach do
• 5:09
  deseczki, na której zwykle lądowały smaczki.
• 5:12
  Do miejsca, które powinno pachnieć jedzeniem, psem,
• 5:16
  przygodą. Przykucnął.
• 5:20
  Przyjrzał się podłodze, dotknął palcem, a potem powąchał.
• 5:25
  Wdech i znów w jego głowie zrobiło się to czekoladowe klik
• 5:30
  jak włącznik w tajnej skrytce. Felek powoli podniósł wzrok na
• 5:35
  fiolkę. Na jej zakrętce było coś
• 5:38
  jasnego, drobniutki pyłek, ledwo widoczny.
• 5:42
  Jak posypka, która nie powinna tu trafić?
• 5:46
  Delikatnie naprawdę delikatnie przejechał palcem po rowku
• 5:50
  nakrętki na paluszku został biały ślad, felek uniósł palec
• 5:55
  do nosa. Wdech, wanilia, cukier, puder
• 6:00
  rogalowa kraina 11 listopada to nie był zapach kanałów, felek
• 6:05
  nie powiedział tego na głos. Jeszcze nie zamiast mówić,
• 6:09
  spojrzał na stół odpraw i na dowody ułożone zbyt równo.
• 6:14
  Jakby ktoś je rozłożył pod specjalne zdjęcie pineska tu
• 6:18
  pieczątka tam dramatyczny podpis w sam raz.
• 6:22
  I wtedy w jego głowie ułożyła się Pierwsza prosta myśl.
• 6:26
  Jeśli ktoś bardzo chce, żebym myślał szczury, to ja czuję, że
• 6:31
  to pachnie rogalem. Felek poprawił wafelkową
• 6:34
  czapeczkę. Ten ruch zawsze oznaczał,
• 6:37
  startuje tryb dociekliwości. Na czekoladowym tropie mruknął.
• 6:43
  I na fałszywym też. Swarzędz z góry wyglądał jak
• 6:47
  miasteczko od rogali, ale Swarzędz z dołu był jak
• 6:51
  labirynt. Płoty miały szczeliny jak tajne
• 6:54
  przejścia rynny błyszczały mokrą blachą jak ślizgawki furtki
• 6:59
  skrzypiały w kodzie nie wchodź jeśli nie musisz, a krawężniki
• 7:03
  były górami takimi, które dla człowieka są niczym, a dla
• 7:07
  jamnika potrafią być wyprawą. Perła szła pierwsza, spokojna,
• 7:13
  równa jakby każda łapa miała wbudowany kompas.
• 7:17
  Zosia trzymała się przy kratkach i rynnach, a niski próbował
• 7:22
  wyglądać na odważnego, ale co chwilę zerkał na swój brzuch.
• 7:25
  Jakby brzuch był zdradliwym kolegą z drużyny.
• 7:29
  Baryłka maszerował szeroko dumą na 2 łapach i resztą na 4, a
• 7:34
  felek podskakiwał między nimi czapeczka, przekrzywiona, oczy
• 7:38
  szerokie. Nos pracował jak radar.
• 7:42
  Nie pchali się między ludzi, trzymali się boków podwórek i
• 7:46
  przejść, gdzie nie ma stóp, wózków i rogalowych kolejek.
• 7:51
  Misja miała być sprytna, nie głośna i właśnie wtedy przy
• 7:55
  podwórku za piekarnią zobaczyli ich oddział rad. 3 szczurzych
• 8:02
  agentów pojawiło się w cieniu, jak wycięci z innego planu.
• 8:06
  Sierżant opiłek szybki z oczami błyszczącymi jak metalowy wiór,
• 8:10
  porucznik cień cichy, jakby umiał stać się plamą i
• 8:14
  przeskoczyć między plamami kapral, drut szczupły z
• 8:19
  kabelkiem przewieszonym przez ramię jak narzędzie do psot albo
• 8:23
  do ratowania sytuacji nie uciekli od razu.
• 8:27
  Zatrzymali się, bo szczury z rad nie uciekają ze strachu.
• 8:32
  Tylko spokojnie zaczęła perła, ale niski już syknął, bo w jego
• 8:37
  głowie szumiało jedno słowo zdrada.
• 8:41
  Stójcie. Wyrzucił z siebie.
• 8:45
  Bo bo. Opiłek spojrzał na nich twardo,
• 8:50
  bez uśmiechu. Nie stawiajcie nas pod ścianą
• 8:54
  powiedział krótko. Nie dziś dajcie nam trochę
• 8:58
  zabawy. I wtedy ruszyli furtka.
• 9:03
  Trach. Przeskoczyli pod nią przepust
• 9:05
  chlub, wśliznęli się nisko krawężnik, hop zniknęli jak cień
• 9:11
  pod donicą za nimi rzuciła Zosia.
• 9:15
  Agenci nisko ruszyli tylko, że zamiast imponującej zwinności
• 9:21
  coś było inaczej. Już po pierwszych metrach niski
• 9:25
  poczuł, jakby jego brzuch zrobił się cięższy.
• 9:28
  Nie, nie teraz sapnął. Baryłka też nagle zwolnił, jakby
• 9:34
  ktoś przykleił mu łapy do mokrego bruku.
• 9:38
  To nic, warknął do siebie, ja po prostu oszczędzam energię.
• 9:43
  Tryb eco. Perła nie komentowała, ona
• 9:46
  słyszała ten dźwięk, którego nikt nie chciał słyszeć sur
• 9:50
  szur, a im bardziej jamniki myślały o nie o nie, o nie tym
• 9:56
  mocniej. Brzuch pamiętał jak być ciężkim.
• 9:59
  Felek biegł obok i widział, że to jest jak chleb, nie lep na
• 10:03
  łapach, chleb w głowie. I wtedy stało się coś, co
• 10:09
  wyglądało śmiesznie, gdyby nie było tak niebezpieczne na mokrej
• 10:13
  rynnie nad nimi mignął mały czerwony punkcik, taki jak
• 10:16
  kropka z lasera, jak ziarenko maliny, pyk.
• 10:21
  Zniknął, pyk, pojawił się dalej, przeskoczył z blachy na mur,
• 10:26
  jakby ktoś nim grał jak piłeczką.
• 10:29
  Zosia zatrzymała się w pół kroku.
• 10:32
  Widzieliście szepnęła? Nikt nie odpowiedział, tylko
• 10:36
  wszyscy przyspieszyli, jakby ktoś nacisnął guzik sprint a
• 10:41
  czerwony punkcik przeskoczył teraz na ziemię pod łapki tuż
• 10:46
  obok i nagle. Skoczył w stronę szczurów.
• 10:51
  Oddział rad odruchowo zmienił kierunek, cień odbił w lewo,
• 10:55
  opiłek w prawo drut podskoczył, jakby ktoś go szturchnął.
• 11:00
  Jakby czerwony punkcik był komendą jak nawigacja, która
• 11:04
  mówi teraz zwrot teraz Chaos. Felek zmrużył oczy.
• 11:10
  To wygląda jak kocia zabawka. Laser, który mówi, patrz tu.
• 11:16
  A jak wszyscy patrzą tu to nikt nie patrzy naprawdę.
• 11:21
  I wtedy felek zauważył coś jeszcze.
• 11:23
  Punkt migał częściej, kiedy rosły emocje, kiedy niski brał
• 11:27
  panikujący wdech, pyk, kiedy baryłka napinał się jak sprężyna
• 11:32
  pyk. Kiedy perła szeptała spokojnie
• 11:36
  mniej pyk. Baryłka wiał pierwszą rzecz,
• 11:39
  która była pod łapą i postanowił zrobić barykadę.
• 11:43
  Deska oparta o płot przejścia nie ma zawoła, ustawiając ją w
• 11:48
  poprzek. Oddział rad zatrzymał się na
• 11:51
  sekundę, agenci nisko również. W tej sekundzie felek zrobił to,
• 11:57
  co robi najlepiej sprawdzał, przejechał palcem po desce i
• 12:02
  poczuł coś drobnego, jasnego jak mąka, jak puder felek uniósł
• 12:08
  palec do nosa. Wdech.
• 12:11
  Wanilia, cukier. Świąteczny stół, a nie kanały.
• 12:17
  Znów biały pyłek, ten sam rodzaj cona fiolce.
• 12:21
  Felek poczuł chłodny dreszcz w czekoladowym środku między
• 12:24
  waflami. Nie dlatego, że szczury uciekają
• 12:28
  tylko dlatego, że ktoś z nimi się bawi w pieska i myszkę.
• 12:33
  A czerwony punkcik pojawiał się zawsze, kiedy emocje rosły jak
• 12:37
  reżyser, który podkręca tempo, bo widzi, że publiczność zaczyna
• 12:41
  ziewać. Felek spojrzał na perłę.
• 12:45
  Perła spojrzała na felka, jej ucho drgnęło tak jakby
• 12:49
  powiedziało bez słów też to czuje.
• 12:53
  I wtedy felek zrozumiał coś ważnego.
• 12:56
  To nie jest pościg. To jest przedstawienie, a ktoś
• 13:01
  tam wysoko trzyma pilot. Z ciasnego zaułka, gdzie płot
• 13:06
  był wyższy niż cały świat jamnika wypadli na otwartą
• 13:10
  przestrzeń. Bruk rynku w swarzędzu przyjął
• 13:13
  ich twardo, ale bez złośliwości. Po prostu był szeroki, jasny,
• 13:20
  pełen echa, a echo robiło z każdego kroku.
• 13:24
  Wydarzenie klap club, tup, tup, szur, szur.
• 13:29
  Nisko wyskoczyło z lewej strony jak drużyna, która zna każdy
• 13:32
  krawężnik w promieniu 5 rogali rat z prawej jak ekipa, która
• 13:37
  nie lumi, gdy ktoś ją goni, ale jeszcze bardziej nie lubi, gdy
• 13:41
  ktoś się stawia pod ścianą. I nagle wszystko zwolniło, bo
• 13:45
  rynek ma taką moc, wyciąga sprawy na światło.
• 13:49
  Tu nie było już przepustu, w którym można zniknąć był ratusz,
• 13:53
  kamienice, stoiska z lukrem, flagi na 11 listopada i ludzie.
• 13:59
  Mnóstwo ludzi, zapach rogali świętomarcińskich kręcił się w
• 14:03
  powietrzu tak gęsto, że felek miał wrażenie, iż można by go
• 14:07
  zebrać łyżeczką. Cukier puder unosił się i opadał
• 14:11
  na bruk jak delikatny śnieg, niski napiął łapy chciał
• 14:15
  przybrać minę agenta z plakatu, ale jego brzuch znów zrobił
• 14:19
  szur, szur i jamnik odruchowo zatrzymał się, jakby ktoś mu
• 14:23
  związał pewność sznurkiem. Baryłka stanął szeroko, jakby
• 14:28
  szerokość miała oszukać fizykę. Zosia odbiła w bok pod ścianę
• 14:33
  plecy przy murze to plecy bez niespodzianek.
• 14:37
  Perła natomiast zrobiła najtrudniejszą rzecz na świecie,
• 14:41
  gdy adrenalina skacze jak piłeczka zatrzymała się.
• 14:46
  Wdech. Wydech.
• 14:49
  Jam sido działało nawet na bruku.
• 14:51
  Oddział rad też się zatrzymał, opiłek i cień ustawili się tak,
• 14:56
  żeby nikt nie podszedł z boku. Drut trzymał kabelek jak
• 14:59
  narzędzie, nie jak groźbę. Felek stanął między 2 ekipami i
• 15:04
  przez sekundę miał wrażenie, że to nie on stoi na rynku, tylko
• 15:08
  rynek stoi na nim jak scena, która czeka na spektakl i wtedy
• 15:13
  w kadry wszedł major szrama. Nie wysunął się z kanału.
• 15:18
  Po prostu wyszedł na otwartą przestrzeń, tak jak wychodzi
• 15:22
  ktoś, kto nie będzie się tłumaczył z samego istnienia.
• 15:25
  Masywny szczur, weteran bitwy o spiżarnie, beret z guzika,
• 15:30
  mundur z zielonej ściereczki, szrama przez oko kreska, która
• 15:34
  mówiła, uważaj, tu się nie żartuje.
• 15:38
  My nie uciekamy powiedział. My mamy honor.
• 15:43
  Perła odpowiedziała spokojem, który działał jak hamulec.
• 15:47
  Honor się chwali. Ale honor nie lubi, gdy ktoś
• 15:50
  pcha nas w pokazówkę. Szrama zmrużył oko.
• 15:55
  U nas też śmierdzi reżyserią burknął.
• 16:00
  Spokój, żadnych skoków do gardeł to jest rynek, żadnych scen.
• 16:05
  Perła odpowiedziała tym samym spokojem.
• 16:08
  My też nie przyszliśmy po widowisko, przyszliśmy przestać
• 16:12
  biegać w kółko. Zosia była już ustawiona bokiem
• 16:15
  przy ścianie. Niski czuł, że brzuch robi mu
• 16:18
  się ciężki. Jak woreczek piasku przywiązany
• 16:21
  do środka. Im więcej było w głowie o nie.
• 16:24
  Tym mniej było w łapach mocy. Drut odruchowo napinał kabelek,
• 16:30
  cień stał tak spokojnie, że prawie go nie było opiłek zaś
• 16:35
  miał w oczach coś warsztatowego. Szybkie liczenie, gdzie jest
• 16:39
  ślisko, gdzie jest tłum, gdzie jest róg i wtedy czerwony
• 16:43
  punkcik znów mignął pyk. Jakby ktoś sprawdził, czy tempo
• 16:50
  rośnie, nagle wszyscy poczuli, że chcą zrobić ruch, nawet jeśli
• 16:54
  nie ma sensu i to było najgorsze.
• 16:57
  Szrama warknął, ale cicho, drut, odwrócenie uwagi, drut skinął,
• 17:04
  kabelek śmignął nisko i zaczepił o metalową kratkę, potem o
• 17:08
  latarnie, potem o rurę spustową. Tr tik tik brzdęk.
• 17:14
  Hałas wyskakiwał z różnych miejsc, jak piłeczka to myliło
• 17:19
  instynkty. Agenci nisko zaczęli kręcić się
• 17:23
  nerwowo, jakby gonili własny ogon w tej samej chwili opiłek
• 17:27
  wyjął małą puszkę po kakao z zaworkiem i spojrzał na majora.
• 17:32
  Odpalaj rzucił krótko szrama. I zanim ktokolwiek pomyślał, czy
• 17:37
  to rozsądne było już za późno? Film z puszki wybuchła chmura
• 17:44
  suchych trocin. Rynek zamienił się w mleko z
• 17:47
  drewna. Pachniało świeżym dębem,
• 17:49
  warsztatem żywicą. Jakby ktoś rozsypał tartak w
• 17:53
  powietrzu. Zakasła niski ja chyba oddycham
• 17:58
  szafką. W tej bieli felek usłyszał coś,
• 18:02
  czego nie dało się pomylić z trocinami.
• 18:05
  Cichutkie. Klik.
• 18:09
  A potem króciutki błysk jak migawka, jak szkło, łapiące
• 18:14
  światło między opadającymi płatkami drewna.
• 18:17
  Felek zamarł. Ktoś patrzy z góry wyszeptał i
• 18:22
  zapisuje, kiedy nam puszczają nerwy.
• 18:26
  Punkt za migotał gdzieś wysoko, choć nie było go widać.
• 18:30
  Felek go czuł, jakby miał w nosie radar.
• 18:35
  Trociny i hiwy dym wciąż wisiały w powietrzu jak poranna Mgła.
• 18:40
  Nie widać było prawie nic, tylko rozmazane latarnie, jakby ktoś
• 18:44
  je przykrył. Watą i cienie, które raz
• 18:47
  wyglądało jak jamniki, raz jak szczury, a raz jak własny
• 18:51
  strach. Za to słychać było wszystko.
• 18:55
  Oddechy krótkie, poszarpane. Kroki ostrożne ślizgające się po
• 19:02
  wilgotnym bruku, szelest trocin opadających na czapeczkę felka i
• 19:07
  na guzikowy beret szramy. Panika próbowała wrócić,
• 19:12
  wchodziła pod skórę jak zimno w rękawiczki, drut odruchowo
• 19:16
  napinał kabelek, niski czuł, że brzuch robi mu się ociężały jak
• 19:21
  kula z ołowiu przyczepiona do środka.
• 19:24
  Perła liczyła oddechy w jam sido i wtedy felek zrobił coś, czego
• 19:29
  nikt się nie spodziewał. Stanął na bruku jak mały dowódca
• 19:33
  Wielkiej zasady. Wciągnął powietrze i ryknął
• 19:36
  także echo rynku złapało to zdanie i poniosło między
• 19:40
  kamienicę. Stop partnera nie zostawia się
• 19:45
  na otwartej podłodze nikogo. Zosia zatrzymała się w pół
• 19:50
  kroku, jakby ktoś złapał ją za kark, ale delikatnie drut
• 19:54
  opuścił łapę. Szrama przestał oddychać przez
• 19:58
  zęby. Perła powiedziała spokojnie już
• 20:01
  ciszej, ale tak, żeby każdy usłyszał. 3 oddechy i jeden
• 20:07
  fakt. Każdy po kolei felek dodał
• 20:10
  niżej. Fakt, ktoś chce, żebyśmy się tu
• 20:14
  rozdzielili jak warstwy w źle złożonym torcie, a my nie
• 20:18
  jesteśmy tortem do rozwarstwia nia.
• 20:21
  Ś rama prychnął, bo weteran nie lubi patosu, ale jego głos
• 20:25
  zmięku o milimetr. Słusznie zasada przyjęta nikt
• 20:31
  nie robi ruchu bez sensu. Trociny zaczęły opadać, wolniej,
• 20:35
  jakby i one się uspokoiły. W mlecznym dymie pojawiły się
• 20:40
  kontury, ratusz, latarnia, rura spustowa, skrzynka baryłki i 2
• 20:46
  drużyny, które wreszcie stały nie przeciw tylko obok, a wtedy
• 20:51
  z boku dobiegł szybki tupot klap, klap, klap.
• 20:56
  I głos, który potrafił być jednocześnie dowódczy i bolący.
• 21:01
  Perła felek sz rama, przestańcie, Róża wpadła w kadr
• 21:06
  zadyszana z włosami jak po burzy i z tym spojrzeniem, które
• 21:10
  mówiło, mam dowody i mam dość trociny opadały jak śnieg.
• 21:16
  Rynek wracał do ostrości, ludzie dalej kupowali rogale, dzieci
• 21:20
  dalej skakały, ale jakby wszyscy instynktownie cofnęli się o
• 21:24
  krok, bo nawet widownia czuje, kiedy scena robi się poważna.
• 21:28
  Baryłka trzymał swoją skrzynkową barykadę, tak, by tworzyła
• 21:32
  bezpieczny kąt, kawałek bruku, gdzie nie wpadnie nikt
• 21:36
  przypadkiem Zosia stała przy ścianie gotowa do każdego
• 21:40
  działania, ale na hamulcu. Niski wtulił się bliżej perły,
• 21:44
  bo spokój był teraz jak koc. Róża weszła do środka i uniosła
• 21:49
  fiolkę s 325, tak, żeby wszyscy ją zobaczyli.
• 21:54
  Szkło w świetle latarni błysnęło zimno.
• 21:58
  Słuchajcie, to wszystko jest podejrzanie zbyt proste.
• 22:02
  Wyjęła mikrofilm pieczątki rad ujęcia.
• 22:07
  Szrama nie drgnął, wyciągnął tylko łapę, a opiłek podał mu
• 22:12
  cienką teczkę. To są wasze dowody?
• 22:15
  Zapytał szrama, a w jego głosie nie było triumfu.
• 22:19
  Była tylko irytacja. Bo my mamy to samo.
• 22:23
  Otworzył teczkę, zdjęcia, ujęcia, probówki, strzałki.
• 22:28
  Ta sama dramatyczna estetyka, tylko podpisy inne tak, żeby
• 22:32
  winny był ktoś inny. Drut zsunął gogle na czoło i
• 22:38
  wskazał palcem. Patrzcie u nas na tych samych
• 22:42
  kadrach jest napis fat rad, jakby ktoś chciał, żebyśmy
• 22:46
  myśleli jamniki nas wrobiły. Perła przełknęła ślinę.
• 22:53
  A u nas szczury wrobiły nas. Felek kucnął przy mikro filmie i
• 22:58
  przesunął go pod światło, raz drugi trzeci światło złapało
• 23:05
  krawędź kadru i wtedy felek zauważył coś, co nie pasowało do
• 23:09
  żadnej historii. Powtarzalny cień, ten sam
• 23:13
  zagięty róg przy ramce w 2 różnych ujęciach.
• 23:18
  To nie są prawdziwe sceny powiedział cicho.
• 23:22
  To są makiety, inscenizacja. Zapadła Cisza.
• 23:27
  Perła odetchnęła raz, drugi trzeci.
• 23:33
  Czyli szort dog to jednak straszak?
• 23:37
  Szrama skinął głową. Tak samo jak fatrat ktoś to
• 23:41
  reżyseruje. Róża wyjęła z kieszeni coś, co
• 23:46
  wyglądało niegroźnie. Zwykła miarka położyła ją na
• 23:50
  skrzynce jak na stole laboratoryjnym.
• 23:54
  Patrzcie na to miarki z bazy. Kto się podmienił?
• 23:59
  Dotknęła jednej i ta kliknęła za lekko.
• 24:03
  Sprężynka inna podziałka przesunięta jak mierzysz
• 24:07
  wychodzi mniej zawsze mniej. Niski, aż przysiadł matylda,
• 24:13
  która dotąd kręciła się przy wejściu, podniosła rękę, jakby
• 24:16
  była w szkole na tajnym zebraniu.
• 24:19
  Czyli agenci nisko się nie skracają.
• 24:24
  To dlaczego stali się krótsi, Dlaczego nie mogą wskoczyć na
• 24:27
  kanapę? Felek spojrzał na nią miękko,
• 24:31
  potem na miarki, potem na mikrofilm.
• 24:35
  Słodycz to nie wszystko, liczy się spryt mruknął, jakby
• 24:39
  przypinał do tablicy najważniejszą karteczkę.
• 24:42
  Posłuchajcie dowody wskazują, że nie ma żadnego skracania, jest
• 24:48
  tylko panika grupowa. Uniósł miarkę i potrząsnął nią
• 24:54
  delikatnie. Ktoś podmienił narzędzie, ktoś
• 24:58
  podrzucił do wody, ktoś podkręcił emocje i nagle wszyscy
• 25:03
  patrzą na siebie jak w krzywym lustrze.
• 25:05
  Każdy widzi, że jest mniejszy, bo mu to wmówiono.
• 25:10
  Opiłek prychnął pod nosem. Czyli to tylko psychologia.
• 25:17
  Dokładnie przytaknął felek, kiedy człowiek albo jamnik się
• 25:22
  boi, to mózg robi skróty, widzi to, co pasuje do strachu.
• 25:27
  To jak wtedy, gdy wydaje ci się, że w ciemnym kącie stoi potwór,
• 25:31
  a to tylko twoja bluza na krześle, strach po prostu
• 25:34
  założył wam krzywe okulary. A jeżeli jeszcze ktoś dołoży
• 25:40
  fałszywą miarkę i kilka sprytnych dowodów, to strach
• 25:44
  dostaje mocy i udaje naukę. Róża przycisnęła palec do
• 25:49
  jednego miejsca na miarce. Ktoś musiał mieć dostęp do bazy,
• 25:54
  albo ktoś nam to wsunął, zanim w ogóle zaczęliśmy mierzyć.
• 26:00
  Perła zacisnęła szczękę. To koty.
• 26:04
  Szrama nie pytał, on już wiedział?
• 26:07
  To koty z miał si x powtórzył jakby wbijał gwóźdź w deskę.
• 26:13
  To ich sztuczka. Wszyscy spojrzeli po sobie nisko
• 26:18
  i rad różne drużyny różneścieżki, ale w tej jednej
• 26:23
  chwili jedno oczywiste. Aha, połączyło ich jak jeden
• 26:27
  kabel w zasilaczu. Felek podniósł wzrok.
• 26:31
  Dachy, kominy, gzymsy, miejsca, gdzie można stać i nie być
• 26:37
  widzianym. Oni nas oglądają powiedział
• 26:41
  spokojnie i liczą, że wpadniemy w panikę jak reszta.
• 26:47
  Że rzucimy się na siebie pokłócimy, udowodnimy im ich
• 26:51
  bajkę. Zrobił małą pauzę, a potem
• 26:55
  uśmiechnął się tak, jak uśmiecha się ktoś, kto właśnie znalazł
• 26:59
  brakujący puzel. Skoro chcę finału, to damy im
• 27:03
  finał taki, że pomyślą po wszystkim.
• 27:08
  Poprawił czapeczkę. Na czekoladowej fali wszystko
• 27:12
  się ocali, a teraz robimy ich własny film tylko z innym
• 27:17
  zakończeniem. Róża zmarszczyła brwi.
• 27:21
  Felek, co ty kombinujesz? Felek uśmiechnął się tym swoim
• 27:27
  felkowym sprytnym pół uśmiechem. Macie coś w swoim arsenale, co
• 27:34
  robi show? Kapral drut aż podskoczył, jakby
• 27:37
  ktoś mu wsunął sprężynę pod łapę.
• 27:40
  Ja mam jeszcze tylko ostatnią bombę troci nową wyrzucił z
• 27:44
  siebie szybko. Jak pójdzie to rynek dostaje
• 27:48
  mgłę drugi raz taką, że nawet latarnie robią wielkie halo.
• 27:53
  Róża nie mrugnął wszy okiem wyciągnęła małą tubę i 2
• 27:58
  srebrzyste kapsuły. A agencja nisko ma kapsuły
• 28:02
  lukru? 11 11 oznajmiła mieszanka
• 28:06
  marczyńskiego cukru, pudru i cynamonowej mgiełki.
• 28:10
  I jeszcze chyba coś spojrzała na baryłkę.
• 28:14
  Baryłka dumnie uniósł woreczek, jakby trzymał w nim
• 28:17
  najważniejszą tajną przesyłkę świata wafelkowe konfetti leci
• 28:23
  jak złote iskry, ale to tylko chrupiące płatki, bezpieczne,
• 28:27
  lekkie i bardzo teatralne. Szrama spojrzał na perłę perła
• 28:32
  spojrzała na szramę w tej sekundzie powiedzieli dokładnie
• 28:36
  to samo. Czas na wielkie ka bum.
• 28:42
  Felek aż poczuł, jak w środku robi mu się na czekoladowej
• 28:46
  fali. Wszystko się ocali.
• 28:49
  Dobra szepnął, poprawiając czapeczkę, robimy marciński
• 28:53
  finał taki, którego cały rynek nigdy nie zapomni.
• 28:58
  Baryłka wszedł w tryb logistyki. Najpierw lukier, potem konfetti,
• 29:04
  a na końcu trociny, żeby zasłonić odwrót, wychodzimy
• 29:08
  falami nie na hura. Felek skinął.
• 29:12
  Słodkie myślenie to rozwiązanie, a show to tylko zasłona. 3 2.
• 29:19
  Jeden. Policzyła matylda.
• 29:22
  Puf. Kapsuły lukru 11 11 pękły i
• 29:27
  poszła w powietrze biało różowa chmura.
• 29:31
  Cynamon pachniał tak mocno, że człowiek miał wrażenie, że stoi
• 29:34
  w środku marcińskiego rogalika konfetti, sygnał baryłka.
• 29:40
  Fr wafelkowe płatki wystrzeliły w górę i zaczęły wirować jak
• 29:46
  złoty deszcz. W lukrowej mgle wyglądało jak
• 29:50
  iskry z fajerwerków, tylko bez huków i bez strachu idealne
• 29:56
  efekt, wielki ryzyko małe. W tym właśnie momencie felek
• 30:00
  uniósł palec. Drut dawaj twoje kabum.
• 30:05
  Kapral drut rzucił bombę na wyznaczone miejsce tuż przy
• 30:09
  krawędzi rynku, gdzie dym miał pójść szeroko, a nie w tłum.
• 30:14
  Bum bomba trocinowa buchnęła chmurą jasnego, miękkiego dymu,
• 30:19
  który pachniał jak świeżo strugane drewno i ciepły
• 30:23
  warsztat. Dym poszedł nisko, rozlał się po
• 30:26
  bruku i podniósł warkoczami do latarni, robiąc wokół nich
• 30:31
  świetliste aureole. Rynek zadymił się ponownie.
• 30:36
  I dokładnie o to chodziło. Teraz rzuciła Róża.
• 30:42
  Zosia i niski zniknęli pierwsi jak błyskawice, drut i opiłek
• 30:47
  ruszyli zaraz po nich zwijając sprzęt w biegu felek przeszedł
• 30:52
  środkiem spokojnie, jakby spacerował po własnym planie.
• 30:57
  Na końcu perła i szrama do zamknęli szyk krok krok.
• 31:03
  Ostatni rzut oka na dachy i zniknęli w trocin owym dymie.
• 31:08
  W tej gęstej marcińskiej bieli nisko i rad zniknęły jak ekipa
• 31:13
  cyrkowa. Po finałowym numerze kratka
• 31:16
  rynna przepust każdy w swoją stronę sprawnie cicho i bez
• 31:21
  jednego zbędnego szmeru i tylko na kominie wysoko nad rynkiem.
• 31:26
  Czerwony punkcik lasera całkowicie oszalał.
• 31:29
  Migał nerwowo wariował, szukając celów w chmurze cukru.
• 31:34
  A potem nagle zgasł. Z góry niesiony echem między
• 31:39
  kamienicami dobiegł tylko cichutki dźwięk.
• 31:45
  Jak materiał nagrany? Felek skulony już bezpiecznie
• 31:49
  przy wlocie do kratki zerknął na perłę i róże z łobuzerski im
• 31:53
  uśmiechem. No to teraz niech myślą, że już
• 31:57
  po nas a my my dopiero rozgrzewamy silniki.
• 32:02
  I tak kończy się druga część, a swarzędzki rynek jeszcze wiruje
• 32:07
  od lukru, konfetti i trocin. Ale jedno robi się jasne jak
• 32:12
  cukier puder na czapeczce, czasem to nie pościg jest
• 32:16
  najgroźniejszy. Najgroźniejsza bywa historia,
• 32:19
  którą ktoś opowiada tak głośno, że przestajesz sprawdzać, czy to
• 32:24
  w ogóle prawda. Kiedy nisko i rad zatrzymali się
• 32:30
  choć na moment, kiedy weszło stop i wrócił oddech?
• 32:34
  Okazało się, że łatwe odpowiedzi to najczęściej scenografia.
• 32:40
  A więc co dalej, kto trzyma kamerę i czemu tak bardzo chce,
• 32:45
  żeby wszyscy bali się siebie nawzajem?
• 32:48
  Dokąd prowadzi rogalowy pyłek i kto go zostawia i czy w finale
• 32:53
  uda się dopaść reżysera? Zanim zrobi kolejny odcinek w
• 32:58
  naszych głowach? Ogromne podziękowania dla
• 33:03
  patronów mamy dariiróży i matyldy.
• 33:06
  Dzięki wam felek działa dalej, a kakao w kubku trzyma drużynę w
• 33:11
  pionie. Słodycz to nie wszystko, liczy
• 33:15
  się spryt, bo jeśli coś wygląda zbyt prosto, możliwe, że to nie
• 33:21
  trop. Tylko dekoracja na czekoladowym
• 33:25
  tropie do usłyszenia.